Aanmoedigen.

Ik eindigde mijn laatste column met het idee, dat je dit blog kunt gebruiken om politici  aan te moedigen om kennis te nemen van standpunten die anders zijn dan hetgeen ze zelf altijd uitdragen.

Hoe je dat kunt doen schijnt niet voor iedereen even duidelijk te zijn geweest.

Onder elke column staan zogenaamde deelknoppen die je kunt gebruiken om de column via twitter, facebook of email te delen.

Delen per email is eenvoudig. Klik op de knop, vul het email adres in, verstuur en klaar is Kees.

Om te zien wat de ontvanger van je krijgt toegestuurd vul je voor de eerste keer je eigen email adres in.

Bevalt het resultaat je, dan kun je de link (ter aanmoediging) ook naar anderen sturen. Raadsleden persoonlijk, fractievoorzitters, voorzitter van het college van B&W of wie u verder invalt.

College en Raad lijken met elkaar te hebben afgesproken dat ze niet zullen reageren op wat ik op mijn blog te berde breng. Alleen Hans Langbroek wil het cordon sanitaire, dat de meerderheid heeft opgericht en in stand houdt, nog wel eens doorbreken.

Hopelijk zien ze een door u gestuurde email (met een link naar een column) als een aanmoediging om ook eens kennis te nemen van andere opvattingen.

Financiële waarde ofwel “de prijs der dingen”.

In mijn vorige bericht schreef ik, dat de kaders inzake de herontwikkeling van het REZ, die ooit door raad waren gesteld, inmiddels zijn vervangen door kaders die OREZ BV en de gemeente zijn overeengekomen en in een overeenkomst zijn vastgelegd.

Opmerkelijk is, dat die kaders eigenlijk alleen bij het college en OREZ BV (inmiddels eigendom van Droomparken) bekend zijn en verder bij niemand. In grote lijnen komt het er op neer dat de gemeente grond overdraagt voor de bouw van maximaal 200  vakantiewoningen en grond voor een camping met 150 standplaatsen.

Terwijl OREZ (in ruil daarvoor) een strandje aanlegt en een weg met parkeervakken voor de strandgangers.

Ik heb me in het verleden meermalen afgevraagd in welke verhoudingen de beide verplichtingen t.o.v elkaar staan. Anders gezegd, hoeveel levert de verkoop van kavels op en in welke verhouding staat die opbrengst tot de kosten, die de aanleg van een strand met zich meebrengen.

Het verschil tussen beide is de bruto winst van de ontwikkelaar. Mag die 5 miljoen zijn, 10 miljoen of dient het nog meer te zijn?

Ik weet dat een dergelijke vergelijking de raad niet interesseert. Ik heb er in het verleden meermalen over geschreven, zonder dat daarop vanuit de raad werd gereageerd. Maar niet alleen de raad was niet geïnteresseerd. Hetzelfde geldt ook voor het overgrote deel van de bevolking, die het ook niets lijkt uit te maken tegen welke prijs de gemeente haar tafelzilver verkoopt.

Dank zij de inspanningen van het volksfront tot behoud van het recreatieoord lijkt het bewustzijn op dat punt iets te zijn toegenomen.

Echter, ik ben bang, dat die bewustwording te laat op gang is gekomen. Immers OREZ BV beschikt inmiddels over de toezegging van het college (vastgelegd in een overeenkomst) dat zij het nog resterende deel van het recreatieoord tegen een vastgestelde prijs mag kopen. Nogmaals, alleen het college, OREZ BV en Droomparken weten tegen welke prijs meer dan 20 ha grond (met bouwvergunning) van eigenaar verandert.

De prijs is echter zodanig, dat Droomparken heeft besloten OREZ (eigenaar van het recht de grond tegen de vastgestelde prijs te kopen) in eigendom te verwerven.

En de nieuwe eigenaar van OREZ (Droomparken) lijkt me geen partij, die zal toestaan dat de gemeente zich aan haar gemaakte afspraken (over de verkoop van grond) zal kunnen  onttrekken, zonder dat daar een passende schadevergoeding tegenover staat.

Hoewel dus vrijwel niemand belangstelling heeft voor wat betreft de financiële balans in de verplichtingen die OREZ en gemeente ten opzichte van elkaar zijn aangegaan, heb ik er in mijn WOB verzoek wel aandacht aan besteed.

Zo heb ik gevraagd om documenten waaruit valt op te maken welke financiële waarde de gemeente toedicht aan de door OREZ te leveren prestatie (aanlegstrand etc etc) en welke financiële waarde (prijs) zij heeft toegekend aan de grond die ze (juridisch gezien) inmiddels heeft overgedragen aan OREZ.

Antwoord op beide vragen verwacht ik eind juli.

Verantwoording nemen.

Maar wat voor onze gekozen bestuurders geldt, geldt ook voor de kiezer. Ook zij zien geen noodzaak tot het houden van toezicht. En zelfs als ze dat wel zouden zien, dan nog bestaat er geen instantie die dat (namens die kiezers) zou kunnen uitoefenen.

Het idee achter Paljas is, dat het een vereniging van kiesgerechtigden zou moeten zijn die zich bezig houden met de belangen van kiesgerechtigden. Die belangen zouden omschreven kunnen worden met twee woorden.

Transparantie en participatie.

Zonder transparantie is burgerparticipatie zinloos. Hoe kun je in hemelsnaam ergens aan deelnemen als je nauwelijks over informatie beschikt of alleen maar eenzijdig bent geïnformeerd?

Dit blog probeert een bijdrage te leveren aan die transparantie door kritisch te kijken naar de voorstellen van het college: Wat om een of andere reden de afgelopen 9 jaar niet op prijs werd gesteld door leden van de gemeenteraad. Naar men mij heeft ingefluisterd, op aanraden van B&W en griffier, die het een gruwel is dat er (buiten hun toezicht om) gediscussieerd zou worden over maatschappelijk relevante zaken.

De oorspronkelijke aanjagers van dat soort discussies, politieke partijen, hebben vrijwel allemaal die functie overgedragen aan de gemeente. Die, namens de politieke partijen “voorlichtingsbijeenkomsten” organiseert, waarbij de nadruk ligt op wat de ambtelijke organisatie als wenselijk ziet.

Wat in mijn ogen ontbreekt is een niet partijgebonden organisatie, die bijeenkomsten organiseert die een politiek karakter hebben.

Waarbij politiek het mechanisme is, dat we gebruiken om maatschappelijke problemen tot een oplossing brengen. Sommigen zien meer in een sterke man, anderen weer meer in de dictatuur van het proletariaat, maar ik houd het liever op de bestaande politieke instituties, inclusief de bijbehorende beslommeringen.

Maar waar we (als kiezer) wel mee moeten ophouden is onze verantwoordelijkheid afschuiven.

Want als de kiezer zijn verantwoordelijkheid neemt en er op toeziet, dat de door hem gekozen bestuurder zijn verplichtingen nakomt. Dan dwingt dat de gekozen bestuurder om zijn verplichting (toezicht op het doen en laten van de benoemde bestuurders) weer serieus te nemen.

Het enige wat we ontberen is een instituut, dat de gekozen bestuurders dwingt om verantwoording af te leggen over het toezicht dat ze uitoefenen.

Toegepast in de huidige  situatie had er allang een voorlichtingsbijeenkomst over het REZ moeten zijn geweest, waarop raadsfracties ter verantwoording zouden zijn geroepen over het toezicht dat zij tot dusver hebben uitgeoefend op de gang van zaken rond het  Enkhuizerzand.

Het is absurd, dat we als kiezers werkeloos blijven toezien hoe onze gekozen bestuurders zich onttrekken aan elke vorm van verantwoording afleggen.

Ik heb een poging gedaan met Paljas. Misschien de verkeerde naam en waarschijnlijk ben ik ook niet de juiste persoon. Maar laten we hopen dat Enkhuizen toch nog een paar notabelen kent die de democratie een goed hart toedragen en zich zouden willen inspannen om een belangenvereniging voor kiesgerechtigden vorm te geven.

Ik ben benieuwd.

Schertsvertoning.

Alles overziende denk ik, dat we rustig kunnen stellen, dat het bijna niet anders kan of het college moet (vanaf het begin) geweten hebben dat Orez BV namens Droomparken optrad, maar dat ze dat feit nog even voor de raad verborgen heeft willen houden.

Dat is natuurlijk niet zo als het hoort, maar in Enkhuizen gebeuren wel vaker dingen die niet horen. Intrigerende vraag, dat de kleine raadsfracties (zoals HEA) het niet wisten is duidelijk, maar wisten de grote fracties (die deel uitmaakten van de coalitie) zoals de SP het ook niet?

De eerste contacten met Orez dateren uit een tijd dat de SP nog heer en meester was in de coalitie. Wist de SP fractie toen ook al dat Droomparken de drijvende kracht achter Orez was en speelden ze (als fractie) het spel gewoon mee?

Zou zo maar kunnen, ik moet de eerste kritische noot van de SP over de gang van zaken nog horen.

En heeft de uitval van ex-burgemeester Baas richting ZZM wellicht iets te maken met het feit, dat hij wist wie de drijvende kracht achter het plan was?

Hier zien we ook het grote verschil met buurman Stede Broec. Die zei van meet af aan dat ze hun camping aan Europarcs in bruikleen zouden geven, met als opdracht er iets moois van te maken.

Enkhuizen doet in wezen hetzelfde. Met als enig verschil dat het gebied niet in bruikleen wordt gegeven, maar wordt overgedragen aan de ontwikkelende partij. Dat was niet het oorspronkelijke plan, maar is wel gebeurd toen de SP nog coalitie aanvoerder was.

Droomparken en RHO (het bedrijf dat het bestemmingsplan maakt) zijn twee handen op één buik. Wat ook opmerkelijk is, is dat Enkhuizen veinst te onderhandelen met iemand anders dan de uiteindelijke planeigenaar, Droomparken.

Waarom ze dat doet weet alleen het college, maar duidelijk is, dat er nog al wat fracties zijn die voor Jan met de korte achternaam meedoen. Normaal gesproken zijn ze trots op hun dikke nek, vanwege de bijzondere kennis waar ze (als raadslid) over denken te beschikken. Maar nu blijkt maar weer eens, dat ze (net als de rest van ons) met een kluitje het riet zijn in gestuurd.

Uiteraard is deze gang van zaken volledig in strijd met hetgeen er tussen college en raad als manier van werken is afgesproken. De raad kan haar toezichthoudende functie alleen maar naar behoren uitvoeren, als zij door het college tijdig en volledig wordt geïnformeerd.

Hier wordt de raad pas geïnformeerd als er sprake is van een voldongen feit. De verkoop van grond heeft namelijk al plaatsgevonden. Onder voorwaarden waarvan alleen Orez en het college het fijne van weten. Maar aangezien de raad zich er niet druk over maakt, hoeven wij ons (volgens de raad) daar ook niet druk over te maken.

Er is een tijd geweest dat ik dacht, dat wanneer het college haar afspraken jegens de raad niet nakwam, zij daarmee haar afspraken jegens mij niet nakwam. Omdat de raad nu eenmaal de tussenpersoon is, die namens mij optreedt. En net zo min als ik er prijs op stelde om door het college met een kluitje in het riet te worden gestuurd, meende ik dat het college dat ook niet moest doen t.o.v. mijn vertegenwoordigers.

Maar sinds ik besef, dat het grootste deel van de raad er (na de verkiezing) alleen maar zit voor haar eigen zelfverheerlijking en genoegen neemt met alles wat maar enigszins plausibel klinkt, maak ik me ook niet meer druk over de vraag of ze door het college wel serieus wordt genomen.

Immers, een raad die haar kiezers niet serieus neemt, verdient het ook niet om serieus te worden genomen door een college. En daarmee komt boontje om zijn loontje.

Wat een respectabel democratisch proces zou moeten zijn, is door het toedoen van raad en college verworden tot een betekenisloze schertsvertoning.

Externe partij.

In de raadsbrief van 13 november 2018 komt de volgende zinsnede voor.
De begeleiding van het traject van verhuizing en ontruiming wordt verzorgd door een hierin gespecialiseerde externe partij.

Het betreft de verhuizing en ontruiming van de camping.

Met die externe partij wordt bedoeld Beramco B.V, Zuiderbeekweg 34, Oosterbeek. De directeur van Beramco is mevrouw Berma Los.

Diezelfde mevrouw is ook directeur van Bruil BV. Ook gevestigd op de Zuiderbeekweg 34 in Oosterbeek.

Bruil BV is eigendom van Andries Bruil, directeur bij Droomparken en gesprekspartner van de gemeente voor wat betreft de overname van Orez BV door Droomparken.

Wat ik me nu afvraag is dit.

Wist Struijlaart op 13 november 2018, toen hij schreef dat de verhuizing en ontruiming van de camping zou worden verzorgd door een externe partij, dat die externe partij nauw gelieerd was aan de kluwen van bedrijven die Droomparken om zich heen heeft verzameld?

En had hij er, om die reden, niet beter aan gedaan Beramco, niet een externe partij te noemen? Maar dat hij (naar waarheid) de verhuizing en ontruiming in handen had gegeven aan een partij die gelieerd was aan het Droomparken conglomeraat.

En als Struijlaart niet wist dat die verwevenheid bestond, waarom blijft hij dan volhouden dat hij de regie voert, terwijl hij tegelijkertijd geen flauw benul heeft met wie hij allemaal zaken doet?

Nog is Enkhuizen niet verloren.

Dat het de SP er veel aan gelegen is, om het project REZ (met behulp van het zogenaamde complete verhaal) te verdedigen is begrijpelijk.

De eerste stappen van het project (juni 2014) werden gezet, toen de SP een dominante positie in het college van Enkhuizen had. Ze heeft er dus belang bij om het proces af te schilderen als een aaneenschakeling van logische (uit elkaar voortvloeiende) besluiten. Genomen door de gemeenteraad.

Niets is echter minder waar. Aanvankelijk werd gekozen voor een competitieve dialoog met de markt. Toen dat een doodlopende weg bleek te zijn, werd geruisloos overgeschakeld naar een Europese aanbesteding. Waar dat voor nodig was heb ik me vele malen publiekelijk afgevraagd en is me, tot op de dag van vandaag, onduidelijk.

Immers, het enige wat de gemeente moest aanbesteden was de aanleg van een stukje strand. De kosten daarvan waren bij een eerdere gelegenheid begroot op 1.3 miljoen. Door de benodigde grond in erfpacht uit te geven aan een recreatie-ondernemer, zou men de kosten van de aanleg van het strand, uit de inkomsten van erfpacht kunnen betalen.

Verder leek het me, dat je het wel aan de recreatie-ondernemers kunt overlaten om van zijn onderneming iets moois te maken en dat ambtelijke ondersteuning en interventie volstrekt overbodig zou zijn. Tenzij het ging om de toepassing van wet en regelgeving.

Maar nee, waarom eenvoud nastreven als het ook moeilijk kan?

Bovendien, moeilijk doen vormt een garantie voor ambtelijke werkgelegenheid. En dus  werd ingezet op een volstrekt overbodige Europese aanbesteding, die tot overmaat van ramp ook nog mislukte.

Formeel dien je een mislukte tender, opnieuw te doen, maar college en raad zagen toch nog een mogelijkheid om (geheel vrijblijvend) in gesprek te blijven met wat op het eerste gezicht een combinatie van 4 Noord-Hollandse ondernemers was.

Die (zoals later zou blijken) een visje hadden uitgegooid om een opdracht (die ver boven hun capaciteiten ging) binnen te kunnen hengelen. Wat ze uiteindelijk ook is gelukt. Niet dat men het plan zelf wilde uitvoeren, maar om het met winst door te kunnen verkopen aan hun zakenpartner en ogenschijnlijke opdrachtgever. Droomparken.

Dus wat de SP probeert af te schilderen als een gladjes en soepel verlopen proces, was in werkelijkheid een aaneenschakeling van ambtelijke en politieke misvattingen, met als uiteindelijk resultaat, een plan dat nooit zal worden uitgevoerd.

De schuld daarvoor ligt niet bij de talloze bezwaarmakers, maar bij het incompetente politieke en ambtelijke optreden. Die hadden gezamenlijk moeten beseffen, wat wel en niet acceptabel zou zijn. Echter in plaats van zich daarmee bezig te houden, ging men (onder druk van Orez) akkoord met een overeenkomst die zoveel bezwaren oproept, dat de uitvoering van het plan (in overeengekomen vorm) vrijwel ondenkbaar is.

Het presenteren van een plan waarvan de uitvoering ondenkbaar is, is een politieke en ambtelijke blunder van de eerste orde en een bewijs van incompetentie.

Maar nog is Enkhuizen niet verloren. Want na het verwerpen van deze”deal” door de provincie of de rechter, komt er ongetwijfeld weer een nieuwe. Wat kleiner van omvang misschien, maar net zo stijlvol en aantrekkelijk als wat nu wordt aangeboden, want dat kun je met een gerust hart aan Droomparken overlaten.

Tussen hoop en vrees.

Het presidium is de vergadering van fractievoorzitters. De taken die zo’n presidium  uitvoert zijn  per gemeente verschillend. Vaak gaat het over huishoudelijke zaken. Daarnaast fungeert het presidium vaak als een soort klankbord. Als het presidium niet onwelwillend staat tegenover een collegevoorstel, dan valt in de openbare vergadering nauwelijks tegenstand te verwachten.

Mijn persoonlijke ervaring op dat gebied is het volgende. Ooit bezat ik in een andere gemeente een huisje dat op erfpachtgrond stond. Op een gegeven moment las ik dat mijn buurman de erfpacht voor € 1000,- kon afkopen. Nadat de raad dat had goedgekeurd vroeg ik om hetzelfde te mogen doen.

Dat afkopen mocht, alleen ik moest het tienvoudige betalen van wat mijn buurman had betaald. Toen ik mij beriep op de grondwet, die burgers (in gelijke gevallen) een gelijke behandeling garandeert, werd me verteld dat de wethouder een verkeerde toezegging had gedaan.

Die “fout” was in het Presidium besproken en daar was besloten, dat de wethouder de door hem gedane (foutieve) toezegging niet terug hoefde te nemen.

In vaktermen heet dat, dat het Presidium de “fout” (of vriendendienst, het is maar net hoe je er naar kijkt) had “afgedekt” en dat daar (in het openbaar) niet over zou worden gesproken.

Iets soortgelijks deed  zich in Enkhuizen voor bij de aanschaf van de Uilenbanen. De gemeente betaalde toen meer dan een half miljoen voor het afkopen van een erfpacht overeenkomst. Waarbij er alles aan gedaan werd om het op een grondaankoop te doen lijken.

Zo werd er een onroerendgoedmakelaar ingeschakeld om de waarde van de grond te bepalen (hoewel die reeds in eigendom was van de gemeente) en niet een accountant om de contante waarde van het nog resterende deel van het erfpachtcontract te bepalen.

Kan de raad gewoonlijk langdurig stilstaan bij een investering van € 10.000,-, nu het ging om meer dan een half miljoen was de kwestie binnen een kwartier afgehandeld.

Toen ik daar mijn verbazing over uitsprak werd me uitgelegd, dat de kwestie al in het Presidium was besproken en de daar aanwezige leden reeds (alleen het CDA ontbrak) hun goedkeuring hadden gegeven aan de “investering”.

Zodat de openbare behandeling van het voorstel niet meer was dan een formaliteit, waar nu eenmaal aan moest worden voldaan.

Kortom, hoewel men doet voorkomen of het Presidium een vergaderclubje is dat zich alleen over allerhande huishoudelijke zaken buigt, wordt het dikwijls ook gebruikt om gevoelig liggende kwesties binnenskamers te kunnen regelen.

Het Enkhuizer Presidium heeft onlangs in strikte beslotenheid – omdat men nu eenmaal in een procedure zit – besloten, dat men signalen uit de samenleving beter kan negeren.

Zoals het signaal vanuit de provincie, dat die gebruik zal maken van een “reactieve aanwijzing” als het door de gemeente in behandeling genomen bestemmingsplan niet wordt aangepast aan de (door de provincie gestelde) eisen op het gebied van de ruimtelijke ordening.

En om daar aan te kunnen voldoen zal het bestaande plan drastisch moeten worden gewijzigd. Waarom daarmee gewacht tot september/oktober? Waarom niet nu beginnen met het wijzigen van het bestaande plan? Nu de zienswijzen van de instanties binnen zijn en het iedereen volstrekt duidelijk is, dat dit plan (in ongewijzigde vorm) een dood paard is.

Waarom niet de tweede garnituur (en ik zeg dat met het grootste respect) van elke partij de kans geven iets te doen wat de partijleiders tot dusver nog niet dorsten te doen?

De bevolking uitleggen wat er niet deugt aan het bestaande plan en dat er geen andere keuze is dan de onderhandelingen met Orez te heropenen?

Ik snap best wel, dat het een beetje  een afgang is voor onze alfa-politici, maar waarom net blijven doen dat het allemaal wel goed komt, als elke weldenkend mens beseft, dat we afstevenen op een debacle en gezichtsverlies?

Of de partijleiders bereid zijn hun secondanten de ruimte te geven die nodig is voor een nieuw beleid, moet worden afgewacht. Ik hoop van wel, maar vrees van niet.