Wat raken we kwijt.

Ik heb Irma Kok-van Dijk gevraagd of ze niet wat foto’s wilde maken van het uitzicht dat we nu nog hebben als we langs de muur lopen. Gewoonlijk maakt ze veel kunstzinniger foto’s, maar ik ben al blij met deze impressie van het recreatieoord.

Het gras op de voorgrond blijft waarschijnlijk behouden, maar de bomen op de achtergrond zullen moeten wijken voor de bouw van vakantiewoningen.

Ik weet niet of dat wel zo’n verstandig besluit is. Bovendien waarom 180 huisjes en niet de helft zoals in Broekerhaven?

REZ5 REZ4

REZ6

 

Advertenties

Compromis bereiken.

Woensdagavond toch maar even naar de voorlichtingsbijeenkomst geweest in het RSG. Over de plannen voor het recreatieoord. Behoorlijk aantal aanwezigen met als enige minpunt dat er maar één microfoon beschikbaar was. Dat moet volgende keer beter.

Verandering t.o.v de vorige presentatie. Toen distantieerde wethouder Kok zich van de plannen en bestempelde ze als plannen van de ontwikkelaar. Nu trokken ontwikkelaar en de gemeente (in de persoon van wethouder Struijlaart) zij aan zij op.

Veel aandacht voor de moeilijkheden die men de afgelopen anderhalf jaar had weten te overwinnen, maar nu stonden alle seinen op groen. Alleen het vlekje dat ZZM heet moet nog even worden weggepoetst. Opvallend hoeveel mensen in de zaal het museum elke  wens tot parkeren op het REZ wilde onthouden.

We mogen op dat punt constateren, dat de oproep van burgemeester Baas, gedaan bij zijn afscheid, zijn uitwerking niet heeft gemist.

Sprookjeswonderland, voor de deur parkeren, geen probleem. De gemeente investeerde zelfs een half miljoen om het mogelijk te maken. Maar als het ZZM om hetzelfde vraagt (de mogelijkheid tot parkeren, geen financiële bijdrage) dan blijken er opeens wel problemen te zijn.

Gelukkig toont wethouder Struijlaart nog enig begrip voor de status van het ZZM als belanghebbende. En daarmee is dit college in ieder geval een stuk verstandiger dan het vorige.

Maar ik ben bang, dat parkeerruimte op het recreatieoord van levensbelang is voor het ZZM en dat haar directie tot het uiterste zal gaan om die mogelijkheid veilig te stellen. Iets anders mag je ook niet van een directie verwachten lijkt me. Dat die er alles aan doet om het voorbestaan van hun onderneming veilig te stellen.

Dus laten we hopen dat Struijlaart een compromis met het ZZM weet te bereiken.

Sinterklaas politiek.

Toen de voorbereiding voor de herinrichting van het recreatieoord serieuze vormen begon aan te nemen (onder de bezielende leiding van het duo Rob de Jong/Jan Slagter) gold als uitgangspunt, dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven.

Het idee was verder, dat als een ontwikkelaar 30 jaar lang géén erfpacht zou hoeven te betalen, die besparing voldoende kapitaal zou opleveren om een aantal infrastructurele werken (zoals een strand)  te financieren.

De berekeningen die hier aan ten grondslag lagen zijn nooit voorgelegd aan de raad. Zo ook de wijziging van de omstandigheden niet.

Niettemin besloot het college af te stappen van het oorspronkelijke plan (gronduitgifte onder erfpacht) en werd er binnenskamers besloten om de grond aan de ontwikkelaar over te dragen in ruil voor publieke werken (zoals de aanleg van een strand) die de ontwikkelaar toezegde te zullen uitvoeren.

En dat alles onder de slogan “kosten neutraal” ofwel, het kost de gemeente niets om een aanzienlijke hoeveelheid grond in particuliere handen te doen overgaan.

Het college slaat zich voordurend op de borst dat de herinrichting niets kost, maar niemand vraagt zich af hoeveel het zou kunnen opleveren.

Om te zien wat een herinrichting zou kunnen opleveren is het noodzakelijk dat we even bij de buren kijken. Resort Markermeer is gebaseerd op erfpachtgrond. De eigenaar van het resort huurt de voormalige camping van de gemeente Stede Broec en verhuurt  daarna individuele kavels door aan de eigenaren van een chalet. Tegen welke prijs?

In de krant werd een voormalige campingbewoner aan het woord gelaten die stelde, dat voor kavels direct aan het water € 6000,- per jaar betaald moest worden. Niet alle kavels liggen aan het water.

Laten we een voorzichtige schatting maken en stel de kavelprijs op gemiddeld € 3000,-. Dat is iets meer dan de kosten van een standplaats op een seizoenscamping, maar daar mag je meestal niet het hele jaar doorbrengen en dat mag je weer wel op Resort Markermeer.

Dus € 3000,- per kavel lijkt geen onrealistisch bedrag. De vraag is dus, wat loopt Enkhuizen mis, als we de grond weggeven aan de ontwikkelaar in plaats van haar in erfpacht uit te geven aan de toekomstige huiseigenaren?

Men spreekt van 180 huisjes, dus evenveel kavels. Bij een opbrengst van € 3000,- per kavel loop je (door de grond niet in erfpacht uit te geven) jaarlijks € 540.000,- mis.

Als je de jaarlijkse erfpachtinkomsten gebruikt om de lening af te lossen, hoe groot kan die lening dan zijn?

Dat blijkt circa 11 miljoen te zijn. Anders gezegd, als je de grond niet verkoopt maar in erfpacht uitgeeft dan kun je 11 miljoen investeren in het bouwrijp maken van de grond en het aanleggen van een strand. Na 30 jaar is de lening afgelost, de grond nog steeds je eigendom en vormt zij een jaarlijkse bron van inkomsten.

sinterklazen
Enkhuizer raadsleden in werkkleding.

Het is niet de eerste keer dat ik een dergelijke berekening op mijn blog maak. Ik heb dat eerder gedaan en ook toen deden de bollebozen in de Breedstraat er het zwijgen toe.

Want de deeltijdbureaucraten nemen alleen de adviezen van full-timebureaucraten (zoals het college en haar ambtenaren) serieus.

De vraag is dus, kun je voor 11 miljoen een strand aanleggen en de grond, bedoeld voor vakantiewoningen, bouwrijp maken?

Aanleg van een strand koste 10 jaar geleden € 1.2 miljoen. Laten de kosten tussentijds zijn verdubbeld, dan nog houd je 8,5 miljoen over voor het bouwrijp maken en het realiseren van ander voorzieningen. En dan is de erfpacht voor de camping nog niet eens meegerekend en de opbrengst uit erfpacht bescheiden ingeschat.

Kortom, de gemeente Enkhuizen speelt, met instemming van de raad, maar weer eens voor Sinterklaas. Is deze gang van zaken onvermijdelijk? Nee, dat is ze niet, maar dan zullen we wel in het geweer moeten komen.

Terwijl iedereen het heeft over een unieke en prachtige locatie wordt die (als we niets doen) voor een appel en een ei van de hand gedaan aan een ontwikkelaar (Orez BV) die twee jaar eerder nog niet eens bestond.

Over wat we daartegen kunnen doen de volgende keer meer.

Wederzijdse Bewonderaars.

Vandaag,  1 oktober bestaat Pim’s Prietpraat 9 jaar. Net geen half miljoen bezoekers. Ruim 2250 columns en 8700 reacties gedurende die 9 jaar. Vrijwilligerswerk waar ik nog steeds plezier aan beleef.

Helemaal zeker weet ik het natuurlijk niet, maar ik heb wel de indruk dat Prietpraat wat vaker wordt gelezen door de leden van de gemeenteraad. Waren er vroeger steevast 2 lezers die alles wat ik schreef waardeloos vonden, tegenwoordig ligt dat aantal tussen de 9 en 11.

Ik denk dan ook, dat zeker de helft van de raadsleden de moeite neemt om af te keuren wat ik schrijf en dat met een neerwaartse duim aangeeft. De overige regenten vinden zelfs dat nog te veel moeite.

Waarom ze, wat ik schrijf afkeuren, is iets waar ze zich niet openlijk over uitspreken. Maar reken maar, dat de verontwaardig daarover breed wordt uitgemeten binnen de veilige beslotenheid van de “wandelgangen”.

Wat een deftige benaming is voor wat gewone mensen het roddelcircuit noemen.

Want zich in openbaarheid over iets uitspreken doen de Breedstraat Bollebozen nu eenmaal niet graag. Kijk maar eens naar de websites die ze hebben. Op een enkele uitzondering na (SP) doet geen enkele politieke partij ook maar enige moeite om haar kiezers bij het politieke proces te betrekken.

Burgerparticipatie blijft daardoor (net als transparantie) een inhoudsloze belofte.

Formeel worden de Breedstraat Bollebozen geacht om toezicht te houden op datgene wat er door college en ambtenaren wordt uitgespookt, maar dat lijkt voor het merendeel van de gekozenen een wat te hoog gegrepen opdracht. Dus beperkt men zich tot het aan elkaar uitdelen van complimenten.

Waarbij het college uiteraard niet wil achterblijven en kwistig complimenten rondstrooit richting de raad. Zeker nu die heeft besloten het fenomeen oppositie af te schaffen. Waardoor het raadswerk niet alleen gezelliger, maar ook een stuk eenvoudiger is geworden.

En daarmee is de lokale politiek verworden tot een soort VvWB.

Een “Vereniging Van Wederzijdse Bewonderaars”, die elkaar met complimentjes de loef proberen af te steken en geen andere verplichting kennen dan elkaar de hand boven het hoofd te houden.

 

De hand lichten.

Goed, in aansluiting op mijn vorige bericht, niets nieuws dus onder de zon.

Als ik de gemeente een verzoek doe, dan krijg ik altijd netjes een bevestiging dat mijn verzoek is ontvangen en binnen welke tijd men er gehoor aan denkt te kunnen geven.

Maar als de gemeente betalingsafspraken maakt met derden, dan neemt men niet de moeite die afspraken te bevestigen.

Maar ook derden voelen geen enkele behoefte om schriftelijk vast te leggen wat ze met de gemeente daaromtrent hebben afgesproken.

Althans, dat heeft de gemeente voorgeschoteld als zijnde “de waarheid” en een rechter heeft inmiddels bepaald dat dit (gemeentelijke) standpunt “geloofwaardig” is.

Er is dus nooit met zekerheid vastgesteld of hetgeen de gemeente beweerde “waar” was, (dan hadden er getuigen moeten worden gehoord die onder ede verklaringen hadden afgelegd), maar er is vastgesteld dat iets (volgens de rechter) geloofwaardig was.

Dat kan, omdat een rechter onder geloofwaardig iets anders verstaat dan wat de gewone burger er onder verstaat.

Als men met een architect (in het kader van een te sluiten compromis) afspreekt, dat deze € 39.000,- betaald zal krijgen voor het uitvoeren van een volstrekt overbodige opdracht, dan blijkt daar (volgens de gemeente) niet over gecorrespondeerd te zijn.

Dat soort zaken komen in Enkhuizen altijd uit de lucht vallen.

Moest ik de vorige keer nog “bewijzen”, dat de gemeente (in tegenstelling tot wat ze beweerde) haar betalingsafspraken wel schriftelijk had bevestigd, dit keer hoefte ik het bestaan van “iets” niet te bewijzen.

Dat de vaststellingsovereenkomst een bijlage heeft (met daarin een vergoeding voor overbodige werkzaamheden) staat gewoon in de overeenkomst vermeld. Men heeft  alleen nagelaten hem ter inzage te gegeven.

Anders gezegd, het kost de gemeente Enkhuizen nog steeds de grootst mogelijke moeite om de Wet Openbaarheid Bestuur naar behoren uit te voeren.

Cosa nostraOpnieuw naar de rechter om dit document alsnog ter inzage te krijgen? Geen denken aan.

Er is me door raadsleden al verteld wat er in het document staat. Waar het hier om gaat is, dat een document, (waarvan het bestaan vaststaat) niet ter inzage is gegeven.

Dus in deze kwestie volg ik het voorbeeld van de fractievoorzitter van HEA, Hans Langbroek.

Net als hij ga ik me bij de kroon (althans de provinciale vertegenwoordiger ervan) beklagen over het feit, dat zelfs een  wisseling van het college van B&W er niet toe heeft geleid, dat men in de gemeente Enkhuizen haar maffiose praktijken heeft afgezworen.

Dat wil zeggen, betalingen aan derden verrichten op basis van gefingeerde offertes.

Zodra ik het antwoord van de provincie heb ontvangen, stel ik u op de hoogte van hun reactie.

Plichtsverzuim

column0019Bovenstaande column schreef ik anderhalf jaar geleden op verzoek van het NHD en werd op 11 juni 2016 in de Enkhuizer Krant geplaatst. Ik ben sindsdien nooit meer gevraagd, maar sta nog steeds achter wat ik toen verwoordde.

Afgelopen zaterdag had ik een gesprek met de nieuwe voorzitter van de kiesvereniging “Nieuw Enkhuizen”. Daarin bleek, dat hetgeen ik in mijn Enkhuizer Krant column naar voren had gebracht ook sterk leefde bij de leden van de vereniging Nieuw Enkhuizen en dat dit ook de oorzaak was van de conflicten die waren ontstaan tussen de leden van die vereniging en haar vertegenwoordigers in de gemeenteraad.

Conflicten die er inmiddels toe geleid hebben, dat de opvattingen van Nieuw Enkhuizen vanaf 1 januari 2018 niet meer in de raad naar voren worden gebracht. Gelukkig zijn er binnenkort verkiezingen en kan aan deze situatie over niet al te lange tijd een einde worden gemaakt.

Omdat mijn opvattingen over de lokale democratie overeen lijken te stemmen met die van Nieuw Enkhuizen heb ik besloten om lid te worden van deze vereniging.

Voor wat betreft mijn verdere ambities. Gezien mijn leeftijd denk ik niet, dat ik er verstandig aan doe een raadslidmaatschap te ambiëren. Dat is een vier jaar durende verplichting die ik, gezien mijn leeftijd, beter niet op me kan nemen.

Lijstduwer lijkt me daarentegen wel een aantrekkelijke propositie.

In die functie kan ik, met andere lijstduwers zoals Joop Knukkel en Jan van Oostende, wellicht voorkomen dat in Enkhuizen (voor de zoveelste keer) de gekkekoeienziekte uitbreekt.

Verder blijf ik gewoon doorgaan met mijn blog waarin ik mijn persoonlijke opvattingen over lokale politieke vraagstukken naar voren breng. Het leek me goed om helderheid te verschaffen over hetgeen me sinds kort beweegt en welke positie ik inmiddels bekleed.