Plannen

Hierboven naast elkaar het tussen Orez en de gemeente overeengekomen plan en (rechts) het tussen Droomparken en de gemeente overeengekomen plan.

Je hoeft geen waterbouwkundig ingenieur te zijn om te durven concluderen, dat plan 1 met landtongen, beschoeiingen, vaargeulen en conventionele bouw veel duurder is om uit te voeren dan plan 2. Met een veel eenvoudiger landinrichting en prefab woningen, zoals die overal elders ook door Droomparken worden gerealiseerd.

Hoeveel goedkoper pan 2 is t.o.v plan 1 laat zich moeilijk inschatten. Ik ga er van uit dat we het hebben over een besparing die miljoenen zal opleveren. Die besparing kan op drie manieren in de oorspronkelijke exploitatieopzet worden verwerkt.

  1. Verhoging van de bieding (hogere grondprijs)
  2. Verhoging van de winst voor Droomparken.
  3. Combinatie van beide

Uit niets blijkt dat 1 of 3 heeft plaatsgevonden en de gemeente op enigerlei wijze heeft geprofiteerd van de lagere kosten van uitvoering, zodat de besparingen in zijn geheel ten goede moet zijn gekomen aan Droomparken.

De oorspronkelijke exploitatieopzet (die het college weigert ter inzage te geven) was volgens het college marktconform. Dat wil zeggen, dat de verkoopprijs van het plan niet veel hoger kan zijn geweest dan de met behulp van dat plan te realiseren winst.

Dat wordt pas anders als men er vrijwel zeker van kan zijn dat het plan dat men heeft gekocht, kan worden vervangen door een ander plan, dat qua uitvoering aanzienlijk goedkoper is.

Dat is wat er volgens mij is gebeurd. Tuin cs verkochten Droomparken een plan met de garantie dat het niet zou hoeven worden uitgevoerd, maar kon worden vervangen door een plan dat veel goedkoper zou zijn voor wat betreft de uitvoering.

Raadsel blijft natuurlijk wel, dat B&W al die tijd over het hoofd zag, dat het plan, waar ze 2 jaar lang met Tuin cs aan hadden gewerkt, feitelijk geen enkele kans van slagen zou hebben, gezien de door het ZZM naar voren gebrachte bezwaren.

En dat het college evenmin doorhad, dat het herziene plan voor Droomparken een aanzienlijke besparing van kosten zou opleveren en dat die besparing alleen maar ten goede komt aan Droomparken.

Het plan dat nu gerealiseerd gaat worden is een gemiddeld vakantiepark zoals Droomparken dat overal in den lande realiseert, met voor elke doelgroep zijn eigen type huisje. Verder niks mis mee, maar ook niet iets bijzonders om over op te scheppen.

Struisvogel nieuws.

Vandaag 3/4 pagina in het Noordhollands Dagblad over de 5 werelden die Droomparken wil gaan realiseren op het Enkhuizerzand. Waarbij men zegt rekening te hebben gehouden met de inbreng van kritische inwoners.

Ik heb nieuws voor het NHD. Ik was één van de 13 participanten, waarvan er misschien 2 kritisch genoemd mochten worden, terwijl alle anderen uiterst welwillend stonden tegenover de plannen.

Bovendien overtrof het aantal aanwezige Droomparken adviseurs het aantal (al dan niet kritische) deelnemers uit de bevolking.

Mijn kritiek had uitsluitend betrekking op de omvang van het bungalowpark. (200 woningen). Daar is nauwelijks aandacht aan besteed en waarom zou men ook. Men had een overeenkomst met de gemeente op zak voor 200 woningen.

Dat het aantal woningen nu teruggebracht lijkt naar 160 is niet het gevolg van mijn kritische inbreng, maar het gevolg van druk door de provincie.

Verder, dat het REZ verkocht moest worden aan particuliere beleggers had niet mijn voorkeur, maar de keuze was gemaakt en haar weer terugdraaien zou de gemeente enorm veel geld gaan kosten.

Voor de rest denk ik, dat Droomparken prima in staat is een park te maken dat aansluit bij de wensen van haar investeerders en haar toekomstige huurders en dat ze daarbij niet echt zit te wachten op de inbreng van lokale bewoners. Die in de meeste gevallen (tenminste waar het de inrichting van zo’n park betreft) van toeten noch blazen weten.

De stand van zaken is, dat Droomparken de grond van de gemeente gratis in bezit heeft gekregen en het streven is, om die grond (na de herinrichting) te verkopen aan particulieren.

Pakweg 300 kavels met een gemiddelde opbrengst van € 80.000,- per kavel komt neer op € 24 miljoen.

Zal Droomparken er in slagen om die herinrichting te realiseren voor minder dan 24 miljoen (of weten ze misschien de gemiddelde kavelprijs op te krikken naar € 100.000)? Ik denk zo maar van wel, zodat ze er alleen al op basis van grondverkoop een grijpstuiver aan zullen overhouden.

Waarna de verkoop van woningen en de uiteindelijke verhuur van woningen de drie werelden van het Droomparken verdienmodel completeren.

Wat jammer nu toch, dat voor wat betreft de wereld van het verdienmodel van Droomparken, zowel raad als college volledig in het duister tasten en dat de krant daar ook nooit enige interesse voor heeft getoond.

Maar dat ze zich beperkt tot het uitvergroten van wat ik zie als verkooppraatjes van Droomparken over haar zogenaamde belevingswerelden.

Wat mij betreft is het enige echte nieuws, dat de gemeente Droomparken een vergunning heeft verleend om te mogen bouwen in een door de provincie aangewezen kwaliteitszone, waarin (volgens de provincie) niet gebouwd mag worden. Maar over hoe dat precies in elkaar zit zwijgt de krant in alle talen.

Of dat Droompark Enkhuizer Strand zegt te beschikken over een zwembad en een strand, terwijl de exploitatiekosten van de beide functies voor rekening van de bevolking van Enkhuizen blijven. [Het strand over pas 10 jaar]

Maar dat is het soort nieuws, dat de betrokkenen niet via een persbericht naar buiten brengen, zodat het NHD en al die andere nieuwsverspreiders (zoals de Drommedaris) zich niet geroepen voelen om er aandacht aan te besteden.

En wie alleen maar aandacht schenkt aan de verkooppraatje van anderen is de brenger van positief nieuws, zo heb ik ondertussen geleerd. Zelf noem ik het liever struisvogel nieuws, omdat het een tamelijk beperkte blik geeft op wat er gaande is.

Everybody Hurts

When your day is long
And the night
The night is yours alone
When you’re sure you’ve had enough
Of this life
Well hang on
Don’t let yourself go
‘Cause everybody cries
And everybody hurts sometimes

Aanvraag vergunning camping

Volgens het gemeenteblad is er op 25 maart een ontheffing gevraagd voor het realiseren van een camping op de locatie Immerhornweg 15.

Ontheffing van wat? Een groot deel van de infrastructuur (water, riolering, elektra) is al aangelegd. Caravans die van de oude naar de nieuwe camping wilden verhuizen staan op hun nieuwe plek en men is al begonnen met het aanleggen van beplanting.

Allemaal werk dat al is uitgevoerd, zonder dat de uitvoerder (Orez BV) beschikte over een ontheffing om het te mogen uitvoeren. Een en ander volgens het “voldongen feit” principe.

Uiteraard heb ik gevraagd om een toelichting op de aanvraag voor een ontheffing, maar de ambtenaar in kwestie was afwezig. 

De vraag is dus, waar wil men van ontheven worden?

Volgens mij van het provinciale voorschrift, dat er aan de voet van de dijk een 200 meter brede onbebouwde zone moet blijven.

Of, ontheffing van het gegeven, dat de gemeente (zonder voorafgaande toestemming van de provincie) geen wijzigingen mag aanbrengen in provinciale monumenten.

Je kunt (als B&W) zo’n ontheffing natuurlijk achteraf verlenen, maar als daarover niet vooraf overeenstemming is bereikt met de provincie, zou het zo maar kunnen, dat die dwars gaat liggen.

Maar niet alleen de provincie, maar ook anderen kunnen bezwaar maken tegen het verlenen van een ontheffing door B&W.

Maar dat kan pas, nadat er door B&W een besluit is genomen. Het wachten is dus op een door B&W genomen besluit.

Ontheffing

Participeren.

Morgen kunnen we weer deelnemen aan het door Droomparken georganiseerde participatieproces voor wat betreft het nieuwe recreatiepark.

Het programma is enigszins aangepast en ziet er nu als volgt uit.

  • Terugkoppeling groen/natuur/uitstraling: 10.00 – 11.30 uur
  • Lunch: 11.30 – 12.00 uur 
  • Sessie en workshop openbare ruimte: 12.00 – 13.30 uur 
Wel zo netjes als je Jasper Benus, dagvoorzitter, een mailtje stuurt  dat je komt en voor welk deel van het programma. Mailen naar,   jbenus@dietz.nl
Zie reacties, voor het verslag/memo over de eerste bijeenkomst.

Bekwame handen.

Op de website van de Raad van State valt de uitspraak te lezen in het Kort Geding dat door Orez was aangespannen tegen de Provincie.  Dank zij die uitspraak is het ook wat duidelijker geworden waarover partijen met elkaar van mening verschillen.

Orez en gemeente hebben beroep ingesteld tegen de reactieve aanwijzing van de provincie en zijn er van overtuigd dat zij uiteindelijk in het gelijk gesteld zullen worden.

Daarop vooruitlopend vroeg Orez om een voorlopige voorziening. Die bestond er uit, dat de provincie werd opgedragen om (binnen  4 weken na de uitspraak) in overleg te treden met de gemeente.

Met als oogmerk te bezien, of het besluit van de provincie kon worden ingetrokken, dan wel dat er op alternatieve wijze aan de wensen van de provincie tegemoet kon worden gekomen.

Omdat ter zitting bleek, dat een dergelijke afspraak tussen gemeente en provincie al was  gemaakt, lijkt dat een overbodig verzoek te zijn geweest.

Volgens mij had Orez ook gevraagd om opschorting van het door de provincie genomen besluit, maar dat valt niet uit de uitspraak op te maken. Maar als er om gevraagd is, dan is ook dat verzoek afgewezen.

Blijft de vraag waar het uiteindelijk allemaal om draait. Is artikel 15 van de Provinciaal Ruimtelijke Verordening (PRV) van toepassing en zo ja, is de voorziene ontwikkeling van het vakantiepark in strijd met de kwaliteitseisen, zoals die in dat artikel zijn neergelegd?

De voorzieningenrechter oordeelde, dat die vraag in een bodemprocedure nader moet worden onderzocht.

Mijn conclusie in gewoon Nederlands: de oproep van Orez, om de provincie op te dragen om met de gemeente in gesprek te gaan, was feitelijk overbodig, want daarover was al overeenstemming bereikt.

Terwijl de vraag, of de reactieve aanwijzing van de provincie op deugdelijke gronden is gegeven, alleen maar beantwoord kan worden in de beroepsprocedure, die Orez en de gemeente gezamenlijk hebben aangespannen tegen de provincie.

Ik denk dat zo’n beroepsprocedure al gauw 2 jaar in beslag neemt. Wat ondertussen met  de bezwaren gebeurt, die door anderen zijn ingediend is me niet helemaal duidelijk.

Er is een procedure waarin Orez/Gemeente de verzoekers zijn en de Provincie de verweerder.

Maar tegelijkertijd loopt er een procedure waarin de IJsselmeervereniging, Heemschut en het ZZM de verzoekers zijn en de gemeente de verweerder.

Hoe ze die twee procedures gaan combineren lijkt me een uitdaging voor de Raad van State, maar die zijn wel wat gewend, begrijp ik.

Voorlopig troost ik me nog even met de opbeurende woorden van wethouder Struijlaart. Dat de regie van het geheel in zijn bekwame handen ligt.

Stilzwijgend.

Het NHD had verslaggeefster Tanja Koopen naar de rechtszitting bij de Raad van State gestuurd en zodoende kunnen we een betere inschatting maken van hetgeen ons nog staat te gebeuren.

Om te beginnen heeft het college haar onbezonnen dreigement om het besluit van de provincie met behulp van juridische middelen ongedaan te maken niet uitgevoerd.

In de voorlaatste raadsvergadering (december) had de raad het college door middel van een motie (vreemd aan de orde van de dag) opgedragen om het volgende te doen.

1. om met het oog op noodzakelijke goede bestuurlijke verhoudingen, alles in het werk te stellen om langs de weg van intensief diplomatiek overleg met gedeputeerde staten tot een oplossing te komen;
2. om daarnaast voorbereidingen te treffen voor het inzetten van alle juridische instrumenten, waaronder bezwaar, beroep, en voorlopige voorziening, binnen de termijnen die de wet hieraan stelt.

Van Galen (CDA) sprak zich tijdens de raadsvergadering uit tegen punt 2 van de motie, die hij onnodig agressief vond t.o.v. de provincie. Ik heb hetzelfde gezegd. De motie werd uiteindelijk met 15 stemmen voor en 2 tegen (CDA) aangenomen.

In een krantenbericht (zie Mantel der Liefde) zegt Van Reijswoud (VVD), dat de motie een signaal naar de provincie was en dat men geen concessies zou doen om de provincie ter wille te zijn. Verder erkent hij dat de motie in samenspraak met het college tot stand was gekomen.

Van deze stoere taal is helemaal niets overgebleven.

Het college heeft geen enkel juridisch instrument (als opgedragen door de meerderheid van de raad) ter hand genomen, maar heeft gedaan wat door van Galen (maar ook door mij) was aanbevolen. Om op normale toon overleg plegen met de provincie, om tot een oplossing (die kennelijk de naam van reparatieplan heeft gekregen) te komen.

Vroeg of laat zal die oplossing er komen. De inschatting nu is na het zomerreces.

Grootste beletsel daarbij is niet de provincie, zoals college en raad het graag voorstellen, maar de overeenkomst die het college (op voorhand) met Orez heeft gesloten over het aantal te bouwen recreatiewoningen.

Als dat aantal (op aandringen van de provincie) omlaag moet, dan zal daarover ook met Orez overeenstemming moeten worden bereikt. Iets wat de raad en college tot dusver altijd naar de achtergrond hebben proberen te schuiven, om zodoende de door haarzelf gemaakte beoordelingsfouten niet te hoeven toegeven.

Maar de gang van zaken maakt nog iets anders duidelijk. Het feit dat de raad unaniem ergens een besluit over neemt, wil niet zeggen dat, omdat het unaniem was, het dus ook een “goed” besluit was. Je kunt unaniem het verkeerde besluit nemen door (zonder je ook maar iets af te vragen) een bestemmingsplan goed te keuren.

Ook een besluit dat met grote meerderheid van stemmen is genomen is niet per definitie een “goed besluit” en dat het dus vrij normaal is, dat je als raad (stilzwijgend) terugkomt op een eerder genomen besluit (om bijvoorbeeld alle denkbare juridische middelen in te zetten).

Wie doet je wat.

Afgelopen week las ik in de krant dat mevrouw Keesman (SP) vragen had gesteld over hoe het nu zat met het SMC in de Vijzelstraat.

U weet wel, het project dat meer dan 10 jaar geleden was opgestart, waarna er tussen gemeente en ontwikkelaar een geschil ontstond over de voortzetting. Een geschil dat de gemeente (naar eigen zeggen) had gewonnen.

Wat er op neer kwam, dat ontwikkelaar de Nuis verplicht werd om ziekenhuis, tuin en bijbehorende percelen voor 2,5 miljoen te kopen.

Een bedrag dat inmiddels in een bodemloze put (die SED heet) is terechtgekomen.

Het zou me niet verbazen als Keesman, of haar opvolger over 10 jaar dezelfde vragen stelt over het REZ.

Het probleem is in beide gevallen hetzelfde. Zodra je niet langer eigenaar bent van iets, heb je er ook niets meer over te zeggen. Dat geldt voor het voormalige ziekenhuis, maar ook voor het deel van het recreatieoord dat je inmiddels hebt verkocht.

Het college heeft de grond verkocht. De raad heeft de gebruiksmogelijkheden vastgelegd in een bestemmingplan, maar die moeten, als gevolg van ingebrachte bezwaren, hoogst waarschijnlijk worden aangepast.

Als straks blijkt, dat er helemaal geen camping mag komen op de plek die de gemeente in gedachten had, dan denk ik niet, dat mijnheer Vos in Apeldoorn eigenaar van de BV die eigenaar is van Orez een nacht slaap zal verliezen.

Als er geen camping mag komen, dan zet hij er gewoon een hek omheen en een kudde schapen op het weilandje, dat hij afgelopen maand voor een zacht prijsje heeft gekocht.

Levert het op die manier toch nog wat op. Over tien jaar stelt hij de gemeente voor om het weilandje te kopen, om er een wandelgebied van te kunnen maken, (wat het eigenlijk oorspronkelijk ook was) maar wat iedereen zo langzamerhand weer is vergeten.

Het dan zittende college enthousiast, de raad en bevolking eveneens. Verkoop vindt plaats op basis van agrarische grondprijzen, die (met een beetje geluk) 5 keer zo hoog zijn dan wat er nu voor is betaald.

Maar die zijn nu al 5 keer hoger, dus zoveel geluk is er niet eens voor nodig.

Kortom, als alles tegen zit, toch nog een rendement op investering van 500% in 10 jaar, ofwel 50% per jaar. Wie doet je wat?

Gebraden duiven.

Ik ben maandag en dinsdag nog even bij de Werf langs geweest om te zien of het storm liep met medeparticipanten. Dat viel me niet mee. Elke dag een man of tien schat ik zo.

Eigenlijk wel begrijpelijk. Het is liefdewerk oude kranten en wil je een en ander tot een goed einde brengen dan zul je (anders dan de raad tot dusver heeft gedaan) de bezwaren van de provincie serieus moeten nemen.

De bedoeling is natuurlijk wel, dat er dit keer een plan wordt voorgelegd, dat wel kans van slagen heeft.

Wat me bij dit alles wel opvalt is dat de Enkhuizer ondernemers, bij wie (door toedoen van Droomparken) straks de gebraden duiven eenvoudig de mond invliegen, zich wel mogen verheugen in een busreisje naar Otterloo.

Maar dat de eenvoudige planparticipant een dergelijk aanbod nog niet heeft gekregen. Terwijl de vraag, of er überhaupt een bruikbaar plan wordt ingediend toch voor een niet onbelangrijk deel zal afhangen van de inspanningen die wij ons, als participanten, zullen getroosten.

Vandaar dat ik het Droomparken management heb gevraagd of ik, als niet ondernemer  (en als er nog plaats over is) toch mee mag met het busreisje op 28 januari naar Otterloo.

Ik wacht met spanning af.

Participatietraject.

Afgelopen zaterdag startte Orez BV haar charme offensief richting de Enkhuizer bevolking. Te vroeg meende ik aanvankelijk, omdat nog niet duidelijk was of er naast de bezwaren van de provincie (op een deel van het plan) ook bezwaren tegen het hele plan zouden worden ingebracht.

De termijn daarvoor sluit rond 1 februari. Als er voor die tijd geen nieuwe bezwaren worden ingediend, dan kan vanaf die datum het voorbereidende werk aan de camping en het aanleggen van de “baai” een aanvang nemen. Of dat ook gaat gebeuren blijft nog even de vraag.

Voor wat betreft de realisatie van het uiteindelijke plan zal veel afhangen van het aantal woningen dat er kan worden gerealiseerd. De gemeente is contractueel maximaal 200 overeengekomen met Orez. De provincie blijft vasthouden aan een aanzienlijk aantal minder woningen.

Hoewel directeur nogal Bruil luchtig deed over het aantal woningen ligt daar volgens mij de oplossing voor het conflict met de provincie. Het aantal te realiseren woningen is niet alleen bepalend voor het aantal parkeerplekken (bij de woningen), maar ook voor het aantal verkeersbewegingen, dat volgens mij (tot dusver) veel te laag is ingeschat.

Enfin, verder was het ook een nuttige instructiemiddag voor de aanwezige raadsleden, SP, NE, HEA en EV!. Over hoe je zo burgerparticipatie nu eigenlijk moet opzetten. Daar hebben ze het altijd over, zonder dat ze ooit een poging doen het zelf te organiseren. Dat moeten altijd anderen voor ze doen.

Verder een opvallend verschil in benadering tussen Droomparken en de gemeente.

Waar de gemeente de raad (en daarmee indirect ook de bevolking) het liefst zoveel als mogelijk buiten de besluitvorming probeerde te houden, doet Droomparken precies het tegenovergestelde en probeert ze vanaf het begin de bevolking bij de besluitvorming te betrekken.

Daarvoor valt ze te prijzen, hoewel we onszelf natuurlijk ook niet moeten wijsmaken, dat Droomparken de reïncarnatie van het Leger des Heils is.

Op maandag en dinsdag zijn er nog twee inloop bijeenkomsten in de Werf waarna de balans kan worden opgemaakt voor wat betreft het aantal deelnemers aan de diverse workshops.

Ik ben benieuwd of het participatietraject in Enkhuizen van de grond komt.