Er bij horen.

soap boxTussen kerst en nieuwjaar heb ik een gezellig kopje koffie gedronken met een oud-raadslid. Ik vertelde hem eigenlijk geen zin meer te hebben in mijn schrijverij over de lokale politiek. Hij adviseerde om lid te worden van een politieke partij, zodat ik niet alleen maar zaken (die verkeerd dreigen te gaan) hoefde te signaleren, maar ook kon proberen iets positiefs te realiseren.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Wat mij betreft onderscheiden de meeste partijen zich nauwelijks van elkaar en zijn ze één pot nat.

Alleen toen het bericht kwam dat Michel de Jong zijn partij Nieuw Enkhuizen had verlaten vroeg ik me af of die club (inmiddels zonder enige vertegenwoordiging in de raad) in staat zou zijn om met haar verleden te breken en zichzelf opnieuw uit te vinden. De wil daartoe bleek aanwezig.

Er was inmiddels een dynamische en daadkrachtige voorzitter gevonden en een uiterst capabele lijsttrekker en dat is in ieder geval een goed begin. Mijn bezwaren tegen de politiek (die ik in de afgelopen jaren naar voren heb gebracht) golden de geringe burgerparticipatie en de opvatting van gemeenteraadsleden dat toezicht houden op het doen en laten van het college en de ambtenaren eigenlijk overbodig was.

Wat burgerparticipatie betreft, ik schat dat minder dan een 0,5%  van de bevolking zich betrokken voelt bij de politiek. Dat is een beangstigend laag percentage. Kennelijk beseffen we niet hoe gelukkig we zijn dat we in een democratisch land leven.

Maar om burgers deel te laten nemen aan het democratisch proces zal je als politieke beweging ook wat moeten doen. Ik kan me eigenlijk geen politieke manifestatie herinneren die door welke politieke partij dan ook, behoudens de SP, tijdens de afgelopen 4 jaar is georganiseerd.

Enkhuizen kent drie grote projecten waar je vraagtekens bij kunt zetten. SMC, de Drommedaris en het REZ. Projecten van enorm belang voor de bevolking, maar waarover de bevolking door politieke partijen geen enkele keer is geraadpleegd.

Ik heb de afgelopen 8 jaar (als gewoon burger) geprobeerd om (via mijn blog) de aandacht te vestigen op zorgwekkende ontwikkelingen voor wat betreft die projecten. Ik heb daarbij niet echt de indruk gekregen dat “de politiek” me erg serieus nam. Burgerparticipatie is kennelijk alleen maar gewenst als het zich beperkt tot het toejuichen van lokale politici.

Ik ben benieuwd of die houding verandert nu ik officieel ben toegetreden tot de rangen van de politici. Weliswaar als achtergrondpoliticus, maar toch, ik ben sinds januari 2018 iets wat ik daarvoor niet was. Een lokaal politicus.

Mijn ambitie is niet om raadslid te worden. Liever organiseer ik (namens Nieuw Enkhuizen) bijeenkomsten voor gewone kiezers, waarin we uitleggen waar raadsleden zich mee bezig houden en in hoeverre we ze daarbij kunnen helpen.

Gaat Nieuw Enkhuizen dat lukken? Ik hoop het, maar eerst zijn er verkiezingen en moeten we nog even twee maanden oorlog voeren.

Het hoort er bij en is eigenlijk ook wel leuk.

Advertenties

Bewogen week

katenmuisPfff, het was een bewogen week, waarin ik veel heb geleerd. Eerst Bram, die vond dat ik een oudere man ben die zijn tijd gehad heeft, maar die (als jonge vent) na twee dagen alweer afdroop.

Voordat daar weer misverstanden over ontstaan, ik heb al zijn bijdragen geplaatst ook al vond ik ze niet allemaal even smaakvol. Dus het woord censuur wil ik niet meer van hem horen.

Toen die andere hansworst die president van Amerika is geworden. Verder raadslid Shawn die lange bijdragen leverde en uiteindelijk Stella die ook weer eens terug was. En wie weet komt Hans ook nog.

En dan hebben we ook Laurens Venneman nog. Nog nooit gezien op dit blog, maar dat gaat misschien ook veranderen, want hij heeft de brief van H&R op de agenda van 6 december geplaatst. Lekker meteen na Sinterklaas zodat iedereen in opperbeste stemming is.

Ik neem aan dat hij wil proberen om nog twee raadsleden over te halen de aannemer toch te betalen, wat op zichzelf geen slecht idee is, maar natuurlijk alleen als we weten waarvoor we betalen. Dat de kosten van de verzwaring geen € 100.000,- bedroegen en ook geen € 60.000,- moet hem inmiddels toch wel duidelijk zijn geworden.

Die kosten staan in het raadsvoorstel begroot op € 30.000,- waarvan de aannemer er € 10.000,- voor zijn rekening neemt. Dus waar die resterende € 40.000,- voor zijn gaat Laurens straks uitleggen, want anders geef ik hem weinig kans.

Want wie zou hij kunnen overhalen? Van der Pijll misschien, maar die heeft volgens de krant gezegd, “zonder factuur geen betaling”. Maar daar hebben Olierook en Baas weer van gezegd dat ze geen facturen hebben.

Ik geloof daar niks van, maar behalve Langbroek en Quasten, vond de rest dat allemaal heel aannemelijk.

Maar misschien zijn die ondertussen wel tot de conclusie gekomen dat het eigenlijk hartstikke gek is dat je – anderhalf jaar nadat je het werk hebt uitgevoerd – nog steeds geen factuur gestuurd hebt, maar wel een smeekschrift naar de raad stuurt met de vraag of ze je alsjeblieft (na anderhalf jaar) willen betalen.

Dan zijn ze bij de gemeente toch een stuk doortastender. Als je die niet op tijd betaalt sturen ze meteen een incassobureau op je af.

Wat ik ook erg sympathiek vond van de aannemer was dat hij zoveel begrip had voor het besluitvormingsproces van de raad. Zelf vond ik het een ongeorganiseerde bende, maar hij laat de raad weten dat hij er begrip voor heeft en wacht (alweer begripvol) 6 maanden langer op zijn geld.

Hij is zo begripvol dat ik het vermoeden heb dat hij het spel alleen maar meespeelt en dat hij allang is betaald. Dat mag eigenlijk niet, maar dat is met meer dingen zo. De vorige wethouder in dit dossier deed ook dingen die niet mochten.

Maar zoals ik eerder al schreef, het is een kat en muis spel en pas als het uitgespeeld is weten we wie de kat en wie de muis was.

.

Reageren.

Paprika
Hulde

Een paar dagen geleden sprak ik nog hulde over het feit dat Karin Kunst een tweetal moties had ingediend die een stap in de goede richting vormden in de richting van een transparant bestuur.

Nu weet ik dat dit 99% van de Enkhuizer bevolking worst zal wezen. Wie in hemelsnaam interesseert zich voor openbaar bestuur. De overgrote meerderheid schreeuwt pas moord en brand als een maatregel henzelf raakt. Plotseling wordt het begrip democratie van stal gehaald.

Democratie lijkt daarmee in de politiek de rol te krijgen die buitenspel bij voetbal heeft. Grote ergernis als de toepassing nadelig uitvalt voor je cluppie, maar handen wrijven als een (onjuiste) toepassing in het voordeel uitpakt.

Daarbij komt dat een juiste toepassing van de buitenspelregel nog wel een problemen oplevert, zoals iedereen die een wedstrijd tussen amateurs heeft bijgewoond, kan beamen.

Bestuurlijke transparantie heeft wat mij betreft dan ook niet als voornaamste doel de kiezer (die op basis van de huidige stand van zaken nauwelijks belangstelling heeft) te informeren, maar tot doel de democratische zelfdiscipline van onze bestuurders te bevorderen.

Het is dan ook om die reden dat ik de voorstellen van Kunst van harte heb toegejuicht. Maar met een grotere transparantie van alleen de gemeentelijk organisatie zijn we er natuurlijk niet.

Hetzelfde zou gevraagd mogen worden van raadsleden die zichzelf graag zien als medebestuurders. Het probleem is echter dat die hun opvattingen gewoonlijk pas achteraf (tijdens raadsvergaderingen) kenbaar maken.

Raadsleden zouden dus niet alleen een grotere transparantie van College (en de onderliggende ambtelijke organisatie) moeten eisen, maar een zelfde openheid van zichzelf moeten betrachten.

En daar ontbreekt het op dit moment volledig aan. Vrijwel alle partijen hebben een website.  Daarop valt in de meeste gevallen niets te vinden over de (voorlopige) standpunten die men denkt in te nemen bij de voorliggende besluiten.

Overleg daarover vindt binnenskamers plaats met een kleine kring van ingewijden. Het is het bekende kip/ei vraagstuk.

De politiek verwijt de burger een gebrek aan belangstelling voor de besluiten die er genomen moeten worden, tegelijkertijd doet de “politiek” (op een enkele  uitzondering na) zelf ook geen enkele moeite om die belangstelling aan te wakkeren.

In het gunstigste geval doet men verslag over de genomen besluiten, maar dat is meestal mosterd na de maaltijd.

Bovendien in de meeste gevallen ontbreekt zelfs dat nog, wat suggestie wekt, dat men er eigenlijk geen enkele behoefte aan heeft om ook maar enige verantwoording af te leggen over de besluiten die men heeft genomen.

De heersende opvatting is dat zoiets tijdens de verkiezingen zal gebeuren. Zogenaamd de tijd van afrekening, maar helaas, ook de verkiezingen gaan zelden over het afleggen van verantwoording, maar meestal alleen over ronkende beloften die onmiddellijk na de verkiezingen weer worden opgeofferd om wille van coalitiebesprekingen.

En daaruit ontstaat het beeld dat democratie niet meer voorstelt dan een kleine kliek mensen die onder elkaar uitmaakt wat goed voor ons is. Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling en het resultaat daarvan is, dat de kiezer zich meer en meer van het democratische proces gaat afwenden en op zoek gaat naar drastischer oplossingen.

Samengevat, het is niet alleen belangrijk dat het dagelijks bestuur (het college) zich transparanter opstelt, hetzelfde moet worden gezegd van de politieke partijen die deel uitmaken van de raad.

Concreet zou dit inhouden dat men standpunten over besluiten kenbaar maakt voordat ze (definitief) zijn ingenomen zodat het electoraat daarop nog invloed zou kunnen uitoefenen. Dat zou kunnen via de eigen website, maar veel beter zou zijn als het op een collectief forum zou gebeuren.

Ik heb daar jaren geleden al eens een voorstel toe gedaan. Daar heeft maar één raadsfractie positief op gereageerd. De rest acht zichzelf kennelijk zo onaantastbaar dat men niet eens de moeite heeft genomen om te reageren.

Schaduwspringen

Gisterenavond maar liefst twee bijeenkomsten georganiseerd door politieke partijen. Het CDA had cameratoezicht als onderwerp en burgemeester Baas als spreker. SP en LQ hadden de krachten gebundeld en een winkelstraatmanager uitgenodigd. Omdat ik die ook al eens had zien optreden in een VPRO programma over de diversiteit van winkelstraten leek me dat de beste keuze.

Ik heb in het verleden wel eens geklaagd dat onze lokale politieke partijen teveel op de gemeente leunen als het gaat om het organiseren van het maatschappelijk debat. Deze keer dus alleen maar lof voor de betrokken partijen. Opkomst voor de SP/LQ bijeenkomst viel me niet tegen. Redelijk wat ondernemers die kennelijk ook wel eens van een ander wilde horen hoe de Westerstraat er bij ligt.

Ik ben geen ondernemer en bovendien vind ik winkelen een verzoeking, dus of de bijeenkomst inhoudelijk aan de verwachting voldeed vind ik moeilijk te beoordelen.

Ik begreep dat het de bedoeling was om door middel van prikkelende uitspraken onze lokale ondernemers tot een discussie te bewegen. Dat ging niet helemaal van een leien dakje, maar naar mate de avond vorderde ging het beter heb ik begrepen.

Markante uitspraken voor de pauze, “Ik kon nergens de VVV vinden”. “Dan had je beter uit je doppen moeten kijken”, wilde ik roepen, maar je bent gast en je wilt de stemming niet verpesten. Ook haar definitie van een ondernemer, “Iemand die knollen voor citroenen verkoopt” leek me niet helemaal gepast, maar veel gemor van ondernemerszijde heb ik niet gehoord, dus wellicht zit er een kern van waarheid in.

Maar voor de rest bevatte haar betoog toch een reeks van leuke en rake typeringen, wat niet wegneemt dat ik het na de pauze voor gezien heb gehouden, omdat ik de afloop van het nationale kampioenschap schaduwspringen (voor leden van de Tweede Kamer) niet wilde missen.

Winnaar bleek minister de Jager, met als goede tweede FC Kunduz, die er kennelijk op uit is om het succes van hun eerste missie te herhalen.

Nutteloos

Gisteren voor het eerst van mijn leven naar een |Nieuwjaarsreceptie van de gemeente geweest en de burgemeester voor de tweede keer binnen een week een hand gegeven. Hij vroeg hoe mijn achternaam ook al weer was, dus het net sluit zich.

Uiteraard was ik nieuwsgierig wie er nu allemaal naar dit soort gelegenheden gaan. Omdat ik me de laatste tijd zelden vertoon op plekken waar belangrijke mensen komen weinig bekenden. Daar stond tegenover dat de catering uitstekend was, maar dat is bij elke feestje dat de burgemeester organiseert het geval.

Verder natuurlijk de nieuwsjaarsrede van de burgemeester Baas. Zo als het hoort kort en bondig, zodat ik het meer een toespraak vond, maar bij dat soort gelegenheden is enig decorum natuurlijk nooit weg. Het grote nieuws was natuurlijk dat er in 2011 grootse dingen gaan gebeuren op het Enkhuizerzand, waardoor (ik citeer een raadslid) er een krachtige impuls zal komen voor de verblijfsrecreatie in Enkhuizen. We wachten allen in spanning af. In financieel opzicht stond Enkhuizen er in 2011 er niet eens zo slecht voor meende de burgemeester.

Ook zouden we de komende tijd meer gaan horen van de SED. De schrik sloeg mij even om het hart. Zou Langbroek dan toch gelijk hebben met zijn nieuwe linkse partij in Enkhuizen?

SED stond in mijn geheugen namelijk voor Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, die in zijn eentje zo’n enorm succes had gemaakt van de DDR.

Mijn vrees bleek ongegrond, het ging hier om een bestuurlijk samenwerkingsverband tussen Stedebroec, Enkhuizen en Drechterland.

Wie ik wel gemist heb was natuurlijk de aanstaande plaatsvervangend burgemeester Hans Langbroek, voor wie dit toch een mooie gelegenheid zou zijn geweest om de kunst een beetje af te kijken.

Tot slot de avond afgesloten met een leuk gesprek over weblogs. Ik schijn in dat opzicht een beetje expert te zijn geworden. De persoon in kwestie liet spontaan weten ooit eens D’66 te hebben gestemd. Ik heb hem weten gerust te stellen met de mededeling, dat we allemaal wel eens dat soort fouten maken, maar dat er bij mijn weten geen blijvende schade wordt toegebracht aan de persoonlijkheidsstructuur  van de betrokkenen.

Al met al een aangename, maar verder vrij nutteloze bijeenkomst zou ik zeggen.

Ten einde Raad 2

Zoals ik eerder aangaf wil ik (in het radioprogramma dat me voor ogen staat) telkens twee gasten uitnodigen die in gewone mensentaal hun visie geven op hetgeen in de daaropvolgende raadsvergadering zal worden besproken en besloten.

Nu eens niet de kopstukken (die gewoonlijk namens hun partij het woord voeren) maar leden van de steunfractie die als burgerlid zitting hebben in een raadscommissie.

Daarbij hanteer ik de volgende indeling in paren.

De tegenpolen, dus liberalen (VVD/D’66) tegenover de socialisten (SP)

De lokalen, dus Nieuw  Enkhuizen tegenover Lijst Quasten.

De modalen, dus CDA tegenover PvdA.

De principalen, ofwel partijen die graag zuiver in de leer te zijn, CU en GL.

Omdat elke combinatie maar drie keer per jaar aan de beurt komt kan ik me nauwelijks voorstellen dat onze lokale politieke partijen niet zullen willen meewerken. Mocht dat voor 1 of 2 partijen toch het geval zijn, dan gaan we natuurlijk gewoon door met de partijen die dat wel willen.

Voorstanders van het project kunnen hieronder een reactie plaatsen, maar natuurlijk ook hun belangstelling verwoorden bij radio Enkhuizen, email naar staf@radioenkhuizen.nl

Ten einde Raad.

Gisteren een leuk gesprek gehad met radio Enkhuizen over een programma idee.

De bedoeling is, dat het uur voor de uitzending van de raadsvergadering gevuld gaat worden met een voorbeschouwing van die vergadering.

Het idee ontstond toen ik een voorbeschouwing van een wedstrijd tussen Oranje en San Marino zag. Als zo’n gebeurtenis al een voorbeschouwing waardig is, waarom dan niet een voorbeschouwing van een raadsvergadering van de gemeente Enkhuizen.

Beide evenementen hebben met elkaar gemeen dat de uitkomst (gewoonlijk) bij voorbaat vast staat.

Als gasten heb ik twee burgercommissieleden op het oog. Die hebben namelijk veertien dagen daarvoor (in commissieverband) de onderwerpen die in de raadsvergadering aan de orde komen al behandeld en komen dus beslagen ten ijs.

Het is de bedoeling dat tijdens dat uur wat meer duidelijkheid wordt geschapen over de onderwerpen die aan de orde zullen komen.

De voortekenen zijn gunstig, men gaat bij radio Enkhuizen de zaken intern bespreken, waarna men gaat kijken of de Enkhuizer politieke partijen bereid zijn tot medewerking.

Als dat allemaal lukt, maken we een proefuitzending om te zien of een en ander verloopt zoals we hopen.

Mijn radio ervaring beperkt zich namelijk tot het zingen van stichtelijke liederen in een evangelisch koortje, wat begin jaren 50 werd uitgezonden.

Ter verontschuldiging hiervoor wil ik aanvoeren, dat mijn deelname voortvloeide uit ouderlijke opvattingen, die er ook toe geleid hebben dat ik ook nog enige tijd lid ben geweest van de padvinderij.

Een naam voor het programma is er al. “Ten einde Raad” een programma voor politiek radelozen.

Ik houd U van verder ontwikkelingen op de hoogte.