De olifant in de kamer

De krant pakt lekker uit vandaag met de kop, dat het Enkhuizerzand (door het ingrijpen van de provincie) op losse schroeven staat.

Vervolgens schetst men de nog resterende mogelijkheden. Herinrichten overeenkomstig de wensen van de provincie, dan wel in beroep gaan tegen het besluit van de provincie.

Als gebruikelijk laat de krant de olifant in de kamer onbenoemd, waardoor het probleem nog lekker onoverzichtelijk blijft, terwijl er een voor de hand liggende oplossing is.

Namelijk, toegeven dat een vakantiedorp met 200 woningen iets te veel van het goede is en genoegen nemen met een aanzienlijk lagere hoeveelheid.

Bijvoorbeeld net zo veel als er in Broekerhaven staan, dus 80 kavels.

Probleem is dat men 200 kavels met Orez is overeengekomen en dat Droomparken haar aankoopprijs (van Orez) op basis van die hoeveelheid kavels zal hebben bepaald.

Ik heb de rekensom hier al eens uitgevoerd. Het oorspronkelijk plan telde 200 kavels met een uiteindelijke verkoopprijs van € 100.000,- per kavel. Het nieuwe (nog te maken plan) heeft maar 80 kavels met een geschatte opbrengst van 8 miljoen.

De kans is dus groot, dat Droomparken compensatie wil voor de 12 miljoen omzetverlies die het gevolg is van het toegeven aan de wens van de provincie (= minder bouwvolume).

Gaat dat de gemeente geld kosten? Op het eerste gezicht zou je denken van wel, maar ik denk dat het mee zal vallen.

Immers, de olifant in de kamer is, dat de deal die Struijlaart met Orez heeft gesloten zo ongelooflijk slecht voor de gemeente is (en zo ongelooflijk goed voor Droomparken) dat  Droomparken  zich wel twee keer zal bedenken voordat ze de hele “deal” afblaast.

Zelfs met een omzetverlies van zo’n 12 miljoen valt er voor Droomparken nog genoeg te verdienen aan een vakantiedorpje in Enkhuizen.

Alleen kunnen raad en college (die de deal met Orez tot dusver bejubeld hebben als de best mogelijke deal) nu niet plotseling erkennen, dat het in feite een volstrekt waardeloze deal was, die ze hebben gesloten/bejubeld.

En dat de huid, die de gemeente verkocht, zeker 12 miljoen meer waard was, dan ze er voor hadden bedongen.

Maar daar gaan ze, met een paar schijnbewegingen (en wat drogredenen) richting inwoners, wel uitkomen. De inwoners betalen namelijk liever wat meer belasting, dan zich ergens in te verdiepen.

Uiteindelijk zal blijken, dat dank zij de briljante onderhandelingen van de wethouder  aan de wensen van de provincie tegemoet kan worden gekomen, zonder dat dit (tegen ieders verwachting) de gemeente ook maar een cent extra zal hebben gekost.

Dat laatste zal waarschijnlijk ook niet waar zijn, maar zowel raad als college hebben er beide belang bij om dat te verbergen en dat gaat ze dus ook wel lukken.

Over de problemen met het ZZM, Heemschut en de IJsselmeervereniging een ander keer.

 

 

El Salvador

Raad, college en het bestuur van de campingvereniging lijken Andries Bruils (directie Droomparken) inmiddels als hun verlosser geaccepteerd te hebben. Vanwege de daadkracht die hij probeert uit te stralen.

Persoonlijk vind ik die daadkracht nogal meevallen. Veel geblaat, maar weinig wol. Zijn belofte, dat de nieuwe camping per 1 april 2020 van start gaat lijkt verdacht veel op de belofte van Rutte, dat iedere Nederlander € 1000,- tegemoet kon zien als hij premier zou worden.

Hoe dan ook, volgens het onderstaande bericht in de krant van zaterdag werpt hij zich nu ook al op als bemiddelaar voor het geschil tussen de gemeente en de provincie.

Bij zoveel hulpvaardigheid kan ik natuurlijk niet achterblijven. Ook ik ben best bereid te bemiddelen tussen gemeente en provincie. Ook al omdat de oplossing tamelijk voor de hand ligt. De, door de provincie gekoesterde opvattingen, serieus te nemen.

Het enige wat een oplossing in de weg staat is de erkenning van de gemeente, dat ze in haar onderhandelingen met Orez BV op ongelooflijke wijze geblunderd heeft en dat Droomparken (die Orez als stroman gebruikte) op het punt staat om daar de vruchten van te plukken.

Ik gun elke ondernemer zijn winstmarge, maar dit gaat, als gevolg de onbekwaamheid van de gemeentelijke onderhandelaars, alle perken te buiten.

Toen ik hoorde dat Droomparken de eigenaar was geworden van de overeenkomst die de gemeente had gesloten met Orez, schreef ik in mijn column van 21 mei 2019, dat ze daarmee de  trotse eigenaar was geworden van een dood paard.

Die voorspelling is, zoals de meeste van mijn voorspellingen, uitgekomen.

Droomparken en gemeente hebben inmiddels (noodgedwongen) het oorspronkelijke plan aangepast en daarmee bevestigd, dat het oorspronkelijke plan (zoals voorspeld) niet meer dan een dood paard was.

Verdere aanpassingen zijn noodzakelijk wil het gewijzigde plan uiteindelijk ook geen dood paard blijken te zijn.

Omdat de gemeentelijke onderhandelaars inmiddels hun onbekwaamheid ruimschoots hebben bewezen, is de tijd aangebroken voor een nieuwe, die het belang van Enkhuizen als uitgangspunt neemt en zich niet alleen bekommert om zijn  eigen status of die van de raadsleden, die hem in het zadel houden.

Enfin, als Andries Bruil zijn diensten (via de krant) aan de provincie aanbiedt, dan kan ik natuurlijk proberen het zelfde te doen. Als de krant daar aan wil meewerken ten minste.

19-11-23

Nieuwe zondebok?

Na twee mislukte pogingen tot openbare aanbesteding wordt duidelijk dat de bedrijven (ontwikkelaars) een voorkeur hebben voor een één op één aanbesteding. Opvallend, dat die voorkeur niet in eerdere marktverkenningen werd ontdekt.

Dat had ons een hoop geld bespaard. Zeker 2 ton voor de competitieve dialoog, terwijl de Europese aanbesteding ook het nodige zal hebben gekost. Opvallend dat een dergelijke aanbesteding eerst als absoluut noodzakelijk werd voorgesteld en vervolgens volstrekt overbodig bleek te zijn.

Iets wat ik al geruime tijd had beweerd, maar door de raad nooit werd opgemerkt.

Enfin, na twee mislukkingen (die hadden kunnen worden vermeden) eindelijk tijd voor een serieuze aanpak, de onderhandse gunning.  Het door het college genomen besluit  werd besproken op 2 februari 2016.  Het verslag van die raadsvergadering kunt U hier lezen.

Het eerste wat je je als raadslid zou moeten afvragen is, waarom kiest het college (bij een onderhandse gunning) een partij uit, waarvan je je kunt afvragen, of ze ooit in staat zal zijn om de werkzaamheden uit te voeren, die je uitgevoerd wil zien.

Waarom ga je, als gemeente, niet gewoon in zee met een gerenommeerd bedrijf, zoals buurgemeente Stedebroec dat heeft gedaan, maar vertrouw de toekomstige ontwikkeling van het recreatieoord toe aan een gelegenheidscombinatie, die haar sporen nog niet heeft verdiend?

Hoewel deze vraag niet wordt gesteld, laten VVD, D66, PvdA, Lijst Quasten en HEA toch weten weinig vertrouwen te hebben in het plan van het college. Alleen de toenmalige coalitie, onder leiding van de SP, ziet geen bezwaar.

Nu, bijna 4 jaar later, is iedereen enthousiast over het bereikte resultaat, dus wat is er in de tussentijd veranderd?

Het enige wat veranderd is, is dat het vorige college werd vervangen door een college dat meer naar de smaak is van de voormalige tegenstemmers. En dan verstomt de kritiek op het college en haar plan vanzelf.

Dus wat heeft het nieuwe college bereikt?

Wethouder Struijlaart heeft ruim drie jaar gewerkt aan een plan, dat inmiddels in de prullenbak is beland. En vervangen zal worden door een plan, waarop college en raad  geen greep meer hebben en zal worden ingevuld in overleg tussen direct betrokkenen.

Verder is het plan, waar hij 3 jaar over onderhandelde, door zijn contractpartner met ruime winst doorverkocht aan een derde, hoewel hij contractueel had laten vastleggen, dat dit zonder zijn instemming niet zou mogen gebeuren.

Onder normale democratische verhoudingen zouden dit soort van tekortkomingen niet zijn verzwegen, maar dank zij het raadsbrede akkoord, is het niet langer gewenst om je over de “eigen” wethouder kritisch uit te laten en zijn de lofprijzingen niet van de lucht.

Totdat het “nieuwe” plan op tegenstand stuit, bijvoorbeeld vanuit de provincie, dan zal er een nieuwe zondebok moeten worden gevonden. Die ongetwijfeld niet tot college of de raad zal behoren.

De verlosser?

Wat me ook is opgevallen is, dat de raad Droomparken heeft binnengehaald als of het de verlosser zelf was. Wethouder Struijlaart sprak zelfs over de wens om een blijvende en goede verhouding met elkaar op te bouwen, waarbij je elkaar het vel niet over de neus zou dienen te trekken.

Dat laatste zei hij er weliswaar niet bij, maar vloeit toch een beetje voort uit het feit, dat de gemeente als de dood is, dat de financiële details van haar deal met Orez BV naar buiten komen.

Hoe die eigendomsverhouding Orez/Droomparken  precies in elkaar zit is me nog niet helemaal duidelijk. Volgens de uittreksels van de Kvk is een holding eigenaar van Orez BV. En is die holding  verkocht aan weer een andere BV, Reynaerde Leisure.

Wie daar de eigenaar van is vermeldt het uittreksel niet, maar het kan bijna niet anders of het moet Droomparken zijn. Het bestuur over Reynaerde Leisure is overigens niet in handen van Droomparken, maar van Lapsa Beheer BV.

Je kunt je dus afvragen waarom je twee BV’s nodig hebt (Orez BV en Holding Rez BV) om het recreatieoord te ontwikkelen, maar het antwoord daarop ligt besloten in wat onze gemeentelijke bollebozen met Orez BV zijn overeengekomen.

In artikel 21 van die overeenkomst staat bepaald wat er in geval van overdracht van rechten (voortvloeiende uit de overeenkomst) dient te gebeuren. Er zou aan de gemeente om goedkeuring moeten worden gevraagd. De overdracht van rechten zou pas nadat er een schriftelijke goedkeuring van de gemeente was verkregen, kunnen plaatsvinden.

De gemeente dacht dat ze zichzelf  (met die bepaling) had beschermd, maar Tuin en consorten  bleken net iets slimmer te zijn. Ze verkochten niet de eigenaar van de rechten, (Orez BV) maar de eigenaar van de eigenaar van de rechten. (Holding REZ BV).

En voor een dergelijke verkoop was geen goedkeuring van de gemeente nodig.

Het oprichten van twee BV’s had dus een vooropgezet doel. In staat te zijn de rechten (die voortvloeiden uit een overeenkomst) te verkopen, in weerwil van hetgeen daarover in de overeenkomst was bepaald.

Heel slim allemaal natuurlijk, maar om nu te zeggen: “precies het soort van bedrijf waar ik als gemeente een langdurige en innige relatie mee wil opbouwen”?

Enfin, alle betrokkenen zullen hun aandeel in de gang van zaken ontkennen. Inclusief de raad en het college die hun best zullen blijven doen om te doen voorkomen, dat alles geheel volgens plan is verlopen.

Tuin c.s hebben de gemeente een oor weten aan te naaien en Droomparken is lachende derde geworden. Verder niks meer aan te doen, want alles is in kannen en kruiken, tenzij de provincie (of de IJsselmeervereniging) nog roet in het eten gooit. Bijvoorbeeld door te eisen, dat er minder vakantiewoningen zullen worden gebouwd dan de gemeente alvast met de ontwikkelaar heeft afgesproken.

Dan zal er weer met Droomparken onderhandeld moeten worden over hun verlies van inkomsten. Of de raad dan nog steeds denkt, dat ze met de verlosser van doen heeft zien we dan wel weer.

Metafoor

De prijs voor de mooiste metafoor voor wat betreft de politieke bemoeienissen met het recreatieoord mag van mij naar onze lokale verslaggever Paul Gutter gaan.

luchtkasteel“Luchtkastelen bouwen op drijfzand”.

Over 10 dagen zal de raad doen wat het college van haar vraagt en keurt zij het drastisch gewijzigde bestemmingsplan goed.

Waarna de provincie concludeert, dat geen acht is geslagen op de door haar meermalen  geuite bezwaren over het bouwvolume. Ik citeer de provincie.

Of de maximaal 200 vakantiewoningen wel hoogwaardig inpasbaar zijn wanneer zij niet ieder aan vaarwater liggen laat zich thans niet beoordelen. Ontwerpend onderzoek moet dat uitwijzen. Daar had de ARO ook om verzocht. Op dit moment kan ik als PARK slechts de door de ARO gemaakte opmerking dat ‘maximaal 200 vakantiewoningen voor deze lokatie mogelijk een te zwaar programma is’ onderschrijven.

“Mogelijk” is een ambtelijk synoniem voor definitief.

Dus het is vrijwel zeker, dat de provincie het door de raad goedgekeurde plan prompt terugstuurt, met de aanwijzing het bouwvolume te verminderen.

Zodat er voor de gemeente weinig anders opzit, dan zich opnieuw bij Droomparken te melden met de mededeling, dat de overeenkomst die ze kort daarvoor was aangegaan met Orez niet kan worden uitgevoerd. Gelet op het verdienmodel van Droomparken zal die het verlies aan inkomsten door de gemeente gecompenseerd willen zien.

Verdienmodel.

Gisteren, geheel tegen mijn gewoonte in, de vergadering van de commissie grondgebied  in levende lijve bijgewoond. De achterzaal van de Werf was lekker gevuld, nu nog een knappe geluidinstallatie.

Vijf indieners van zienswijzen waarvan vier de indruk wekten min of meer tevreden te zijn met het gewijzigde bestemmingsplan.  Alleen het ZZM liet in het midden of men nog zaken zeker gesteld wilde zien.

Vervolgens mochten de raads/commissieleden hun vraagjes stellen. Keesman trapte af met een uitgebreide reconstructie en de rol van de provincie. Grappige gewoonte. De raad kijkt wel altijd kritisch naar anderen, maar zelden of nooit kritisch naar haar eigen gedrag. Dat doe ik dan weer wel, maar daar kunnen ze niet goed tegen is mijn indruk.

Neem nou bijvoorbeeld het begrip burgerparticipatie. Zoals gebruikelijk zijn ze er stuk voor stuk voorstander van, alleen doen ze er niks aan om het mogelijk te maken. Om als burger te kunnen participeren, moet je hem/haar eerst informeren en noem me één partij die haar informatieplicht op dat punt serieus neemt.

Ik kan me (op de VVD na) geen partij herinneren die over het REZ een bijeenkomst voor haar kiezers heeft uitgeschreven. En die VVD bijeenkomst kwam er ook alleen maar, omdat de toenmalige raadslieden niet wisten wat ze (drie dagen later) moesten besluiten en het daarom een goed idee leek om het aan de leden te vragen.

Enfin, elke fractie deed zijn democratische plicht door plichtmatig een vraagje te stellen die routinematig door wethouder Struijlaart werden beantwoord. In de tweede termijn deed ook Van Reijswoud een duit in het zakje. Waarna iedereen reikhalzend uitkeek naar het moment dat men plaats kon nemen aan de bar en de zaken kon bediscussiëren die de hele avond onbesproken waren gebleven.

Zoals het verdienmodel van Orez BV bijvoorbeeld.

Achter het net vissen.

Het ophouden van de schone schijn is allang niet meer het exclusieve recht van politici en inwoners van ’s Gravenhage. Vrijwel iedereen doet daar tegenwoordig, dank zij de sociale media, aan mee.

En dat is waarschijnlijk ook de reden, dat iedereen zijn schouders ophaalt als er door de gemeente beweringen worden gedaan die in strijd zijn met de waarheid. Bijvoorbeeld zoals de bewering, dat de gemeente in het verleden de regie voerde over de herinrichting van het Enkhuizerzand en dat in de toekomst ook zal blijven doen.

Borstklopperij die niet door feiten wordt ondersteund.

Neem de vraag van EV! over het beschikbaar zijn van de nieuwe camping per 1 april 2020.

Ze luidt, “Welk alternatief bieden gemeente en /of ontwikkelaar als de campingbewoners niet de beschikking hebben over de toegezegde camping?”

Het antwoord van het college is, “Op dit moment wordt alles in het werk gesteld om de nieuwe camping op of rond 1 april 2020 open te hebben. We hebben geen signalen ontvangen dat deze realisatie, om welke reden dan ook, niet haalbaar is. 

De gemeente beroept zich dus op het feit, dat ze (van de toekomstige exploitant) nog geen signaal heeft ontvangen, dat de camping niet per 1 april open zal zijn.

Dat is niet de reactie van iemand die de regie voert, maar de reactie van iemand die weet dat hem niets anders te doen staat dan proberen de schijn op te houden. Hetzelfde geldt trouwens ook voor de raad.

Zolang hij geen signaal ontvangt van de exploitant blijft wethouder Struijlaart er van uit gaan dat de nieuwe camping op tijd klaar zal zijn.

Ook al weet hij, dat er voorlopig geen vergunning kan worden afgegeven zolang het bestemmingsplan niet is aangenomen en onherroepelijk is geworden. En daar kan zomaar een paar jaar overheen gaan.

In een reactie in het NHD (op de door EV! gestelde vragen), zegt de gemeente het te voorbarig te vinden om er van uit te gaan dat er een schadeclaim zal volgen mocht het plan niet doorgaan. Maar in mei 2018 sprak Stuijlaart (ten overstaan van de campingbewoners) geheel andere taal.

Zou het plan niet doorgaan, dan stond de gemeente een miljoenenclaim te wachten. Van die bijeenkomst heb ik een verslag gemaakt dat hier valt te lezen.

vissenMaar dat zou nu opeens NIET het geval zijn? Droomparken koopt het recht op 200 kavels met bouwvergunning. Met een potentiële verkoopwaarde van 20 miljoen.

Maar als van dat recht geen gebruik kan worden gemaakt (omdat de raad dat niet wil) dan volgt er geen eis tot schadevergoeding?

In het jaarverslag van OREZ over 2018 valt te lezen dat die inmiddels bijna 9 ton aan de planontwikkeling heeft uitgegeven. Dat plan hebben ze inmiddels verkocht en naar ik aanneem niet met verlies. Dus de nieuwe eigenaar van “het Plan”, Droomparken zal al gauw meer dan een miljoen betaald hebben om zich de eigenaar van “het Plan” te mogen noemen.

Dat soort van aankopen worden gewoonlijk voorgelegd aan de bedrijfsjuristen. En wat het college ons probeert wijs te maken is, dat de bedrijfsjuristen van Droomparken de aanschaf van “het Plan” hebben goedgekeurd, zonder dat er een afdwingbaar recht op schadevergoeding zou zijn mocht “het Plan” (om wat voor reden dan ook) niet kunnen worden uitgevoerd.

Zoiets kun je waarschijnlijk alleen de raad van Enkhuizen wijsmaken, maar niet een doorsnee van de Enkhuizer bevolking. Die zal er van uitgaan dat de juristen van een bedrijf als Droomparken weten waar ze mee bezig zijn en zich geen knollen voor citroenen laten verkopen.

Wat helaas niet gezegd kan worden van college en raad van Enkhuizen.

Omdat die voornamelijk bezig zijn met het ophouden van de schijn. Bijvoorbeeld dat ze slimmer zijn dan wie dan ook, maar in de praktijk voortdurend achter het net blijken te vissen.