Afleidingsmanoeuvre

In een poging hun eigen aandeel in het debacle rond het REZ zo veel mogelijk te bagatelliseren hebben de SP coryfeeën Stolk en Keesman nieuwe vragen gesteld aan het college.

Daarin beweren ze: “In 2017 heeft de gemeenteraad unaniem en de meerderheid van de aanwezige burgers gekozen voor de variant Bastionmodel als model voor de locatie waar het bungalowpark op het Recreatieoord Enkhuizer Zand moet komen.” 

Dat is, voor de zoveelste keer, een onjuiste voorstelling van zaken.

De raad was (door middel van haar go/no go besluit) er mee akkoord gegaan, dat daaropvolgende besluiten door het college zouden worden genomen.

Voor wat betreft de kwaliteit van de plannen geadviseerd door een (door haarzelf te benoemen) beoordelingscommissie.

Wie er in die commissie zaten weet ik nog steeds niet, maar wel dat het een drietal stedenbouwkundigen betreft. Daarom ben ik nieuwsgierig naar het advies ze bij het voorlopige, maar ook bij het definitieve ontwerp hebben uitgebracht over de kwaliteit van de plannen.

Vragen daarover heb ik gesteld in mijn WOB verzoek.

De SP beweert dus ten onrechte, dat raad en burgers een keuze konden maken. Die keuze mogelijkheid was, met instemming van de raad, aan een ander gegeven.

Waar de SP ook over zwijgt is, dat zij (net als de grootst mogelijke meerderheid van de raad) er mee had ingestemd, dat alle verdere besluiten in dit project door het college konden worden genomen.

Met als gevolg dat grond (met een “straatwaarde” van 20 miljoen) aan de ontwikkelaar werd overhandigd, zonder duidelijke omschrijving van de voorwaarden (zoals de prijs bijvoorbeeld) en zonder dat de hoogste autoriteit binnen de gemeente (de raad) in staat was gesteld om haar bezwaren daartegen kenbaar te maken.

Want dat is natuurlijk het echte schandaal, waar de SP, maar ook alle andere partijen het liever niet over hebben.

Wie op de websites van Droomparken rondkijkt, ziet dat bouwkavels met een huurprijs van € 6000,- geen uitzondering zijn. Dat wil zeggen, dat project Enkhuizen, alleen voor wat de opbrengst uit grondhuur betreft de potentie heeft voor een jaarlijkse opbrengst van 1,2 miljoen. (200 kavels à € 6000,-)

De meest urgente vraag lijkt me dan ook, wie is verantwoordelijk voor het feit dat het oorspronkelijke  uitgangspunt (dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven) werd gewijzigd in een besluit om de grond voor een schijntje te verkopen.

En waarom is dat besluit nooit voorgelegd aan de gemeenteraad. Ook daarover heb ik vragen gesteld in mijn WOB verzoek.

Omdat, op 1 na alle partijen verantwoordelijk zijn voor die nalatigheid, hebben ze met het college één gezamenlijk belang.

En dus zoeken ze, samen met college, naar onderwerpen die de aandacht kunnen afleiden van hun eigen nalatigheid.

De door de SP gestelde vragen maken deel uit van die afleidingsmanoeuvre. Omdat ze de aandacht proberen te vestigen op vermeende tekortkomingen van de provincie, maar de  eigen tekortkomingen van college en raad doodzwijgen.

De brandweerpetitie

En dan is er naast de Heemschutpetitie natuurlijk ook nog de brandweerpetitie, die door brandweermannen Eric Keesman en Maurice Raven wordt aanbevolen.

Hun voorstel komt er op neer, dat een planuitvoering die door de provincie in eerdere instantie al is verworpen (het oorspronkelijke bastion model) als uitgangspunt wordt genomen voor nieuwe onderhandelingen met Droomparken.

En dat die nieuwe onderhandelingen er toe zouden moeten leiden, dat een oude wens van Nieuw Enkhuizen (een buitenzwembad) in vervulling zal gaan.

Zo’n buitenzwembad was ooit een verkiezingsbelofte van Nieuw Enkhuizen, waarvoor Maurice Raven (net als zijn vader Jan) op de kieslijst stond.

Vader Jan Raven, die in zijn capaciteit van fractievoorzitter van Nieuw Enkhuizen over deze kwestie tot dusver als het graf heeft gezwegen, steunt (in zijn capaciteit van vader) wel een initiatief van zijn zoon, dat echter gedoemd is te mislukken.

Immers, er wordt voorgesteld een dood paard (het oorspronkelijke bastion model) van stal te halen om Droomparken er toe te bewegen een extra concessie te doen, (aanleg van een buitenbad) boven wat Droomparken reeds met de gemeente is overeengekomen.

Klaarblijkelijk vanuit de veronderstelling dat de huidige bezwaarmakers hun  bezwaren zullen opgeven, omdat Droomparken de gemeente een buitenbad cadeau doet.

Het toont aan, dat de Enkhuizer lokale politiek in essentie gebaseerd is op niet waar te maken beloften en dynastieke ambities, maar niet op realistische uitgangspunten.

Mogelijk gemaakt, omdat een aanzienlijk deel van de Enkhuizer bevolking een “realistisch” wereldbeeld gelijk meent te moeten stellen aan een “negatief” wereldbeeld.

De realiteit is, dat de gemeente het recreatieoord inmiddels (door middel van een anterieure overeenkomst met Orez BV) heeft verkocht. Dat Droomparken, nadat de gemeente zich had vastgelegd die overeenkomst uit te voeren (door haar formeel in procedure te brengen), de daaruit vloeiende rechten en plichten heeft gekocht door overname van de bv die eigenaar was van die rechten en plichten.

Vooralsnog zie ik geen reden waarom Droomparken de gemeente niet zou houden aan hetgeen ze met Orez is overeengekomen (de overdracht van het recreatieoord in ruil voor bepaalde door Droomparken te leveren diensten).

Zou de gemeente weigeren die overeenkomst na te komen, dan zie ik niet goed hoe de gemeente een eis tot schadevergoeding zou kunnen ontlopen.

Dat is, vrees ik, de harde realiteit. Het heeft in mijn ogen dan ook geen enkele zin om de Enkhuizer bevolking (door middel van een petitie) voor te spiegelen, dat ze  iets krijgen (een buitenbad) door voorstander te zijn van een uitvoeringsmodel, dat reeds door de provincie is verworpen (het oorspronkelijke bastion model).

Drastische stappen.

Waar ik me over verbaas is de onvervalste weerzin, die er door een meerderheid van de raad ten toon wordt gespreid jegens het ZZM. Een nauwelijks verholen afkeer, die onderbouwd wordt met speculaties over mogelijk duistere  motieven van het ZZM.

Kennelijk is een directie, die zich inzet voor wat ze ziet als haar taak (het verdedigen van het museale belang) verdacht. Zo ook de instanties die haar daarbij steunen, zoals het ministerie OCW en de provincie. Allemaal inconsequent en enigszins verdacht als we de SP leiding mogen geloven.

Als er raadsfracties zijn die begrip hebben voor het ZZM, dan hebben ze dat tot dusver verdomd goed weten te verbergen.

Waarschijnlijk heeft het te maken met de woeste beschuldigingen die ex-burgemeester Baas (bij zijn afscheid) uitsprak en is deze vorm van wantrouwen, jegens andere dan de eigen opvattingen, inmiddels in Enkhuizen salonfähig geworden.

Dat onverholen wantrouwen komt ook naar voren, als de SP het begrip “museale beleving” probeert af te schilderen als een recente uitvinding van het museum.

Als Jeu de Boules speler had ik me aangemeld voor de voorlichtingsbijeenkomst voor de stakeholders in februari 2017. Toen werd het eerste (voorlopige) ontwerp gepresenteerd.

Na afloop sprak ik voor het eerst van mijn leven met de directeur van het ZZM. Hij liet me weten, bijgevallen door een lid van de Raad van Bestuur, dat het museum zeer grote bezwaren koesterde tegen de plannen van Orez. Vanwege de aantasting van wat hij toen al de de museale beleving noemde.

Hoe kan het, dat ik sinds februari 2017 weet, dat het museum problemen heeft met het plan van Orez (omdat het een inbreuk vormde op de museale beleving) en dat de SP (en al die andere raadsfracties) dat volledig is ontgaan. En dat ze daarom denken dat het om een recent verzinsel van het ZZM gaat?

Zou het misschien komen, omdat de raad haar kennis (over welk onderwerp dan ook) in de eerste plaats ontleent aan wat het college haar daarover vertelt? En dat, als het college anderhalf jaar lang de raad in onwetendheid houdt over de problemen die het ZZM heeft met het “voorlopige” ontwerp, de raad er dan domweg vanuit mag gaan dat die problemen er ook niet zijn?

Raadsleden hadden natuurlijk ook zelf even bij het ZZM kunnen informeren, maar zulke drastische stappen nemen ze niet graag.

Liever wachten ze tot het college hen vertelt wat wel en wat niet van belang is. Iets doen aan de bezwaren van het ZZM vond het college aantoonbaar niet van belang. Waarmee tevens de opvatting van de raad is verklaard.

De resterende vraag is, of die opvatting gedeeld zal worden door de bestuursrechter van de Raad van State. [Tenzij de provincie eerder ingrijpt natuurlijk. In dat geval wordt het bestemmingsplan gedeeltelijk buiten werking gesteld tot het moment dat het bestuur van de gemeente weer bij zinnen is.]

Nog is Enkhuizen niet verloren.

Dat het de SP er veel aan gelegen is, om het project REZ (met behulp van het zogenaamde complete verhaal) te verdedigen is begrijpelijk.

De eerste stappen van het project (juni 2014) werden gezet, toen de SP een dominante positie in het college van Enkhuizen had. Ze heeft er dus belang bij om het proces af te schilderen als een aaneenschakeling van logische (uit elkaar voortvloeiende) besluiten. Genomen door de gemeenteraad.

Niets is echter minder waar. Aanvankelijk werd gekozen voor een competitieve dialoog met de markt. Toen dat een doodlopende weg bleek te zijn, werd geruisloos overgeschakeld naar een Europese aanbesteding. Waar dat voor nodig was heb ik me vele malen publiekelijk afgevraagd en is me, tot op de dag van vandaag, onduidelijk.

Immers, het enige wat de gemeente moest aanbesteden was de aanleg van een stukje strand. De kosten daarvan waren bij een eerdere gelegenheid begroot op 1.3 miljoen. Door de benodigde grond in erfpacht uit te geven aan een recreatie-ondernemer, zou men de kosten van de aanleg van het strand, uit de inkomsten van erfpacht kunnen betalen.

Verder leek het me, dat je het wel aan de recreatie-ondernemers kunt overlaten om van zijn onderneming iets moois te maken en dat ambtelijke ondersteuning en interventie volstrekt overbodig zou zijn. Tenzij het ging om de toepassing van wet en regelgeving.

Maar nee, waarom eenvoud nastreven als het ook moeilijk kan?

Bovendien, moeilijk doen vormt een garantie voor ambtelijke werkgelegenheid. En dus  werd ingezet op een volstrekt overbodige Europese aanbesteding, die tot overmaat van ramp ook nog mislukte.

Formeel dien je een mislukte tender, opnieuw te doen, maar college en raad zagen toch nog een mogelijkheid om (geheel vrijblijvend) in gesprek te blijven met wat op het eerste gezicht een combinatie van 4 Noord-Hollandse ondernemers was.

Die (zoals later zou blijken) een visje hadden uitgegooid om een opdracht (die ver boven hun capaciteiten ging) binnen te kunnen hengelen. Wat ze uiteindelijk ook is gelukt. Niet dat men het plan zelf wilde uitvoeren, maar om het met winst door te kunnen verkopen aan hun zakenpartner en ogenschijnlijke opdrachtgever. Droomparken.

Dus wat de SP probeert af te schilderen als een gladjes en soepel verlopen proces, was in werkelijkheid een aaneenschakeling van ambtelijke en politieke misvattingen, met als uiteindelijk resultaat, een plan dat nooit zal worden uitgevoerd.

De schuld daarvoor ligt niet bij de talloze bezwaarmakers, maar bij het incompetente politieke en ambtelijke optreden. Die hadden gezamenlijk moeten beseffen, wat wel en niet acceptabel zou zijn. Echter in plaats van zich daarmee bezig te houden, ging men (onder druk van Orez) akkoord met een overeenkomst die zoveel bezwaren oproept, dat de uitvoering van het plan (in overeengekomen vorm) vrijwel ondenkbaar is.

Het presenteren van een plan waarvan de uitvoering ondenkbaar is, is een politieke en ambtelijke blunder van de eerste orde en een bewijs van incompetentie.

Maar nog is Enkhuizen niet verloren. Want na het verwerpen van deze”deal” door de provincie of de rechter, komt er ongetwijfeld weer een nieuwe. Wat kleiner van omvang misschien, maar net zo stijlvol en aantrekkelijk als wat nu wordt aangeboden, want dat kun je met een gerust hart aan Droomparken overlaten.

Nog completer.

Op het SP blog presenteert Margreet Keesman het complete verhaal over het REZ dat, bij nadere beschouwing, toch niet zo compleet is als wordt voorgesteld.

In een eerdere column heb ik al gewezen op het verdraaien van het oorspronkelijke uitgangspunt met betrekking tot de grondverkoop. In plaats van  het gedurende 30 jaar vrij van erfpacht uit te geven, wordt de grond verkocht tegen een onbekende prijs.

Helaas is dat niet het enige oorspronkelijke standpunt dat is verlaten. De oorspronkelijk plangrootte voor woningbouw is van 8 ha bijna verdubbeld naar 16 ha. Daarentegen is de kampeercapaciteit (de doelgroep waarvoor de SP zegt, het op te nemen) verschraald.

Van 375 plaatsen (volgens de nota “Nut en Noodzaak” van 12 februari 2016) naar circa 155 in oktober 2018. Volgens de laatste inzichten zijn de 155 plekken als volgt verdeeld:

46 plaatsen zijn gereserveerd voor bestaande standplaatshouders wiens kampeermiddel wordt toegelaten op de nieuwe camping. 69 zijn gereserveerd voor de nieuwe exploitant, die deze plaatsen wil benutten voor het oprichten van chalets voor verkoop/verhuur. En circa 40 plekken zijn beschikbaar voor passanten.

De winnaar van deze wisseltruc met kampeerplekken is uiteraard de exploitant van de nieuwe camping. Hij heeft voor zichzelf de mogelijkheid gecreëerd voor de verkoop van chalets. Het aantal er van is ongeveer gelijk aan het aantal dat in Broekerhaven is geplaatst. Bovendien wordt de openingstijd van de camping uitgebreid, wat verhuur van de chalets aan seizoenswerkers mogelijk maakt.

De verliezers zijn de oorspronkelijke standplaatshouders. Hun potentiële aantal gaat met 3/4 omlaag en de  kosten gaan aanzienlijk omhoog. Ook de passanten leveren in, van 175 naar 40 plekken. Ook voor hen rest nog slechts 1/4 van de oorspronkelijke hoeveelheid kampeerplekken.

In “het complete verhaal” van de SP is de volgende zinsnede opgenomen.

Voor onze fractie is het belangrijk dat de verplaatsing van de camping goed gaat. De raad heeft nadrukkelijk afgesproken dat op de nieuwe camping sta- en toercaravans komen en dat er met tenten gekampeerd kan worden.

Hoe belangrijk het voor de SP fractie is, blijkt uit het feit, dat vrijwel alle beloftes die ten aanzien van die doelgroep zijn gedaan, niet zijn nagekomen, zonder dat de SP daar ook maar iets tegen heeft ondernomen. Het zijn dan ook niet meer dan loze beloften.

De stand van zaken is, dat de huidige campingbewoners niet weten of ze naar de nieuwe camping mogen. Ze weten evenmin, wanneer de nieuwe camping gereed zal zijn.

Wat ze wel weten is, dat ze vanaf 1 oktober geen enkel recht meer hebben op hun standplaats op de oude camping en (de happy few) zullen moeten afwachten of de nieuwe camping klaar zal zijn.

De werkzaamheden zijn nog niet begonnen. Ze zullen ook niet beginnen voordat er een vergunning is afgegeven. En die vergunning kan pas worden afgegeven als het nieuwe bestemmingsplan onherroepelijk is geworden.

Daarover neemt de gemeenteraad in september een besluit, waartegen nogal wat bezwaren zijn ingediend. Het risico is aanwezig, dat het plan in zijn huidige vorm de eindstreep niet zal halen.

En daarmee is het “complete verhaal”, dat de SP zegt te willen vertellen, nog completer geworden.

Als de vos de passie preekt.

Afgelopen zaterdag liet Enkhuizen Vooruit zich uit over het REZ. “Verwijs plan REZ terug naar de tekentafel” was hun oproep. Op dat krantenbericht hebben zowel de SP (bij monde van fractievoorzitter Margreet Keesman) als ikzelf gereageerd. Zelf reageer ik positief op deze constatering van Enkhuizen Vooruit.

Margreet Keesman constateert op het SP blog, dat er op Facebook allerhande onzin staat over het REZ, dat door allerhande partijen de lucht in wordt geslingerd.

Mevrouw Keesman haalt volgens mij een paar dingen door elkaar. Ik plaats regelmatig een link op Facebook naar een bericht, dat ik op mijn blog heb geplaatst. Berichten die de laatste tijd regelmatig over de ontwikkelingen op het REZ gaan.

Ik neem aan dat haar kwalificatie “de grootst mogelijke onzin” betrekking heeft op deze (door mij geschreven) berichten.

Het krantenbericht van 8 juni gaat over de vragen die Enkhuizen Vooruit aan het college heeft menen te moeten stellen. Dat de krant verslag doet van het feit, dat een fractie in de gemeenteraad vragen stelt aan het college lijkt me onderdeel te zijn van haar taak.

Dat voor de SP de recente ontwikkelingen geen aanleiding zijn voor het stellen van vragen, vind ik opmerkelijk, maar om de vragen van anderen af te doen als onzin (die het nodig maakt om “dingen” te verduidelijken) is een gewaagde stellingname. Zeker als wat je zegt te willen verduidelijken feitelijk neerkomt op verdoezelen en verdraaien.

Bijvoorbeeld de gang van zaken rond de gronduitgifte op basis van erfpacht. Keesman zegt daarover op haar blog. “De grond kan in erfpacht worden uitgegeven of de exploitant kan een deel kopen:” Als bron citeert ze de Deel 3 van de randvoorwaarden en gunningscriteria.

Tegenwoordig leest het merendeel van de mensen dit soort beschouwingen op zijn (of haar) mobiel en wordt zelden nog de moeite genomen de juistheid van de bewering te controleren.

Zou men dat in dit geval wel doen, dan kan geconstateerd worden dat de bewering over de keuzemogelijkheid onjuist is. In het geciteerde document staat onder artikel 5.2 e. “Primair wordt daarbij de grond uitgegeven in erfpacht.” 

Dus niks vrije keuze voor de ontwikkelaar. Het oorspronkelijk aanbod, zoals wethouder De Jong het via de krant had laten weten was, dat de benodigde grond 30 jaar vrij van erfpacht zou zijn. Om hoeveel grond ging het? Ik schat al gauw 20 ha.

Dat is 200.000 m2 grond met een bouwvergunning. De gemeente heeft de waarde van die grond ooit op meer dan € 100,- per m2 getaxeerd. Zeg 2,5% erfpachtrente, wat neerkomt op een jaarlijkse besparing van € 500.000,- . Dat 30 jaar lang, komt neer op een besparing van 15 miljoen.

En roep nu niet dat dit niet kan, 4 km verderop heeft de gemeente StedeBroec de grond van haar buitendijkse camping in erfpacht uitgegeven aan Europarcs, die de te betalen gemeentelijke erfpacht gewoon doorbelast aan de eigenaren van de chalets.

Dat de grond niet in erfpacht werd uitgegeven, maar werd verkocht was een keuze, die door het college is gemaakt, zonder de raad daarover te raadplegen. Een keuze die de raad (en niet alleen mevrouw Keesman) volkomen is ontgaan.

En om die nalatigheid te verdoezelen en goed te praten (de SP was namelijk leidend in het college dat die keuze had gemaakt) jokt mevrouw Keesman nu dat het altijd al een optie voor de ontwikkelaar was.

Maar het mooiste komt nog. Geen enkel raadslid (en dus ook mevrouw Keesman niet) weet, tegen welke prijs er 200.000 m2 grond (inclusief bouwvergunning) op een eerste klas locatie is verkocht. En Keesman wil het ook niet weten, want anders had ze er wel naar gevraagd. Dus heb ik het door middel van een WOB verzoek gedaan.

Kortom, in plaats van zaken te verduidelijken is mevrouw Keesman alleen maar bezig om de nalatigheid van een college, dat onder haar verantwoording tot stand kwam, te verdoezelen. Maar dat is niet het enige wat de SP (en mevrouw Keesman) gemakshalve over het hoofd zien. Daarover een volgende keer meer.

De HEA Vragen

HEA is de eerste van de negen raadsfracties die tot het besef is gekomen, dat je als raad je niet eindeloos afzijdig kunt blijven houden van wat er op het Enkhuizer Zand staat te gebeuren.

En dus heeft men vragen gesteld. Daarvoor hulde. Ze zijn hier te lezen.

Over de kwaliteit van de gestelde vragen kan ik kort zijn. Ik vind ze bedroevend slecht. Het college zal de maximale tijd (3 weken) nemen om de vragen te beantwoorden en als de vragen  beantwoord zullen zijn, zal HEA nog steeds niet weten wat er is gebeurd.

Neem vraag 1 over een BIBOP procedure. De vraag is uitermate suggestief in de zin dat HEA zich min of meer afvraagt of de aandeelhouders van Orez zich (in het verleden) ooit  schuldig hebben gemaakt aan criminele activiteiten.

Daar is volgens mij geen enkele aanwijzing voor. En de suggestie, dat dit misschien wel zo zou kunnen zijn, lijkt me ongepast en contra-productief.

College en raad wilden dolgraag gebruik maken van de creativiteit van de markt. Welnu, de markt heeft college en raad laten zie hoe creatief ze wel niet kan zijn en in dat opzicht heeft men dus precies gekregen waar men om gevraagd heeft. Dat mag een heel ander resultaat hebben dan men had verwacht, maar er is alleen sprake van gebruik van alle toegestane mogelijkheden.

Volgens mij is de gemeente jegens Orez BV verplichtingen aangegaan en Droomparken zal er (vanaf nu) op toezien dat die verplichtingen zullen worden nagekomen. Opmerkelijk, dat de raad zich nooit verdiept heeft wat die verplichtingen precies inhouden, maar daar zal de raad snel genoeg achter komen, als ze zich aan een deel van die verplichtingen zou willen onttrekken.

Als ze bijvoorbeeld haar vergunning voor 200 huisjes wil veranderen in een vergunning voor 100 huisjes. Iets waar de provincie nogal op aandringt.

Struijlaart heeft de kosten voor het niet doorgaan van het plan (vorig jaar oktober) al op een paar miljoen begroot en dat zal, nu Droomparken eigenaar is van het plan, zeker niet minder zijn geworden.

Maar ook een gedeeltelijke afwijking van wat is overeengekomen zal uiteindelijk geld kosten.

Daarom zou HEA er (in mijn ogen) verstandiger aan hebben gedaan andere vragen te stellen, maar HEA is er niet om mij een plezier te doen, maar om zich te bekommeren om de wensen van haar kiezers. En als de vragen beantwoorden aan de wensen van haar kiezers, so be it.

Kortom, het optreden van HEA getuigt van een zekere wens om (in deze verwarrende tijden) helderheid te verschaffen voor haar electoraat.

struisvogelEen wens die volledig ontbreekt bij PvdA fractievoorzitter Jacco “Struisvogel” Sandstra, getuige het interview dat hij NH nieuws heeft gegeven over het Enkhuizer Zand en dat u hier kunt lezen.

Daaruit blijkt, dat hij zich nog steeds niet heeft verdiept in de bezwaren die er (tot dusver) over dit plan naar voren zijn gebracht. Net als Struijlaart denkt hij dat het alleen maar gaat om het oplossen van een paar knelpunten. In dat opzicht steekt Sandstra Struijlaart (voor wat betreft wensdenken) zelfs naar de kroon.

Zijn adagium lijkt te zijn, “Liever (in de ogen van velen) een slecht plan, dan helemaal geen plan”.

Maar wat hij en zijn medestanders in de raad vinden doet feitelijk niet ter zake. Als het plan (in zijn huidige omvang) door de raad wordt goedgekeurd, zal het uiteindelijk aan de rechter zijn om te bepalen of het (in zijn huidige omvang) mag worden uitgevoerd.

En als de raad de omvang van het plan zou willen wijzigen, dan zal ze daarvoor toch echt eerst toestemming voor moeten vragen aan Droomparken. En dat is de huidige stand van zaken waar voorlopig niet veel aan valt te veranderen.