Betrouwbare Bronnen.

Hoewel ik af en toe best wel opzienbarend nieuws breng, word ik door de reguliere pers, “Het dagblad voor West-Friesland”, kennelijk niet serieus genomen en niet gezien als een betrouwbare bron van informatie.

Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik het afgelopen jaar op enigerlei wijze ben geciteerd. Hoe anders ligt dat bijvoorbeeld bij de opvattingen die door de autoriteiten (zoals gemeente en raadsleden) worden geventileerd.  Die worden altijd zonder op- of aanmerkingen letterlijk overgenomen.

Zoals in de krant van zaterdag waarin Hans Langbroek de verslaggever van de krant vertelt wat hij van een campinggast heeft gehoord.

Namelijk, dat wethouder Struijlaart zou hebben gezegd dat er binnenkort een klap komt op de parkeerplaats van het museum op het Enkhuizerzand.

Hans was niet aanwezig op de betreffende vergadering, de verslaggever ook niet. Ik wel, en ik durf met de hand op mijn hart te verklaren, dat Struijlaart niet gezegd heeft wat Langbroek beweert dat hij heeft gezegd.

Struijlaart heeft bij herhaling verklaard, dat er “op korte termijn een klap zou worden gegeven” op wat er door Orez BV en gemeente was overeengekomen.

Maar over de precieze inhoud van die overeenkomst heeft hij zich verder niet uitgelaten. Anders dan dat daarmee de verplaatsing van de camping een voldongen feit zou zijn.

Het ZZM laat overigens in hetzelfde krantenartikel weten dat er met haar nog geen overeenstemming is bereikt.

Advertenties

De aanbevelingen van Hans

ColletOp mijn blog heb ik een twitter-tijdlijn “kopstukken”. Daarop verschijnen de tweets van lokale politieke kopstukken.

Dit als dienstverlening aan mensen die zelf geen twitteraccount hebben, maar toch nieuwsgierig zijn wat onze lokale kopstukken allemaal (via twitter) de wereld in slingeren.

Vroeger waren Langbroek en Quasten de onbetwiste twitterkampioenen, maar Stella heeft besloten dat ik niet langer kennis mag nemen van hetgeen ze (over mij?) rondbazuint en heeft haar account (voor mij) geblokkeerd. VVD coryfee Stomp had dat al eerder gedaan en ik neem aan dat dit in de nabije toekomst ook gaat gebeuren voor wat betreft Hans Langbroek.

Naast de opvattingen die hij zelf twittert, (over zijn verkoudheid bijvoorbeeld) re-tweet hij ook een een enorme hoeveelheid opvattingen van anderen. Naar ik aanneem, omdat hij die opvattingen waardevol genoeg vindt om ze met zijn eigen volgers te delen.

colletTe oordelen naar een drietal tweets van gisteren is Hans onder de indruk gekomen van het gedachtegoed van ene Mark Collett.

Die heeft een boek geschreven over de teloorgang van de westerse man.

Op de foto hiernaast staat Mark naast zijn vriendin Eva van Housen, die gezien de tatoeage op haar linker borst een aanhanger is van het gedachtegoed van ene AH.

Dat gedachtegoed was in de jaren 30 van de vorige eeuw ook populair in buurland Duitsland.

Mark zelf is, volgens Wikipedia, ook een sympatisant van die politieke stroming.

Trouwens, onder degenen die Mark’s boek aanbevelen bevindt zich ook Dr. David Duke, de laatste Grand Wizard of de Ku Klux Klan en verspreider van anti-semitische samenzweringstheorieën.

En daarnaast, ook nog overtuigd van de superioriteit van het blanke ras.

Ik heb er altijd naar gestreefd om op mijn blog, naast mijn eigen opvattingen, ook die van anderen te publiceren, hoezeer ik het daar ook oneens mee mocht zijn.

Maar Hans gaat (wat mij betreft) nu toch echt iets te ver met het aanbevelen van het neo-nazi gedachtegoed.

Ik denk dat we er daarom verstandig aan doen om hem, (op dat punt) in de toekomst wat scherper in de gaten te houden.

Onder het tapijt vegen.

Basic RGBIn zijn beleidsdocument stelt Langbroek (= HEA) een raadsbreed akkoord tegenover een coalitie-oppositie systeem, omdat het laatste de dualistische democratie zou ondermijnen.

Dat is de charme van Langbroek. Hij telt allerhande begrippen bij elkaar op, waardoor er geheel nieuwe begrippen ontstaan, waarvan alleen hijzelf de precieze omvang en reikwijdte kent.

Wat houdt een raadsbreed akkoord eigenlijk in? Hoe realiseer je dat? En wat is een coalitie/oppositie systeem?

Bestaat er een methode, die tegengestelde opvattingen (onderdeel van het systeem van coalitie/oppositie) als sneeuw voor de zon doet verdwijnen? Of komt dat alleen voor in de Volksrepubliek China en de Democratische Volksrepubliek Korea?

En waarom zouden tegengestelde opvattingen een bedreiging moeten zijn voor een duaal systeem, dat tot doel heeft een striktere scheiding aan te brengen tussen de taken van uitvoerders (het college) en van hun controleurs (de raad)?

Meent Langbroek werkelijk, dat de controleurs (raad) het afgelopen jaar transparanter en beter hun werk hebben gedaan dan in de jaren er voor?

Bijvoorbeeld bij de afronding van het Dromdossier. Waarbij de stichting geruisloos € 50.000,- extra subsidie kreeg toebedeeld, zodat ze een maand later iedereen kon wijsmaken dat ze een exploitatieoverschot van € 5.000,- had.

Is hij echt van mening, dat het voorstel van wethouder Struijlaart, om de inwoners van Enkhuizen 30% meer te laten betalen aan het SED ontwikkelingsplan (dan de overige SED inwoners), door de raad kritisch is beoordeeld? Of had men, ondanks de waarschuwing, er gewoon geen zin in om er bij stil te staan?

In beide gevallen verzaakte de raad duidelijk haar plicht als controleur.

Zoals dat eerder ook al in het Dromdossier het geval was toen het (toenmalige) college beweerde dat betalingsafspraken (met de aannemer) niet schriftelijk waren vastgelegd of bevestigd. In plaats van het college toen de wacht aan te zeggen mocht het blijven van de raad, om een jaar later (met een voorwendsel) alsnog te worden weggestuurd.

Op dit moment worden er allerhande verstrekkende afspraken gemaakt over het REZ met een BV met niet meer dan één werknemer (OREZ BV). Te hopen is, dat het huidige college die afspraken wel schriftelijk vastlegt, anders is daar straks de ellende ook niet te overzien.

Het probleem is volgens mij dan ook niet een coalitie/oppositie “systeem”, maar het feit dat raadslieden zich dolgraag willen profileren als medebestuurders en zich absoluut niet willen gedragen als controleurs. Omdat een beetje mee babbelen met de bestuurders (het college) nu eenmaal makkelijker en gezelliger is, dan het kritisch volgen en ondervragen.

Met als gevolg dat de vergaderingen wel in een prettige sfeer verlopen, maar dat de inwoners van Enkhuizen wel 30% meer bijdragen aan de kosten van het ontwikkelingsplan dan de andere SED inwoners.

En dat Enkhuizen 45% betaalt van de kosten van het uitvoeringsplan schuldhulpverlening.

Het bovenstaande maakt duidelijk dat er helemaal geen vaststaande verdeelsleutel is. Die wordt per situatie bekeken en vastgesteld. Dat had ook bij het ontwikkelingsplan moeten gebeuren.

En omdat in het geval van het ontwikkelingsplan de belangen per inwoner gelijk waren, hadden ook de kosten (per inwoner) gelijk verdeeld moeten worden.

Dus Langbroek’s conclusie dat het tegenwoordig allemaal koek en ei is, lijkt me enigszins overdreven. Het plichtsverzuim van de raad is er zeker niet minder op geworden en de gewone burger betaalt daarvoor de prijs.

Over dat plichtsverzuim is trouwens wel een raadsbreed akkoord ontstaan. Als we ons destijds vergist hebben, dan trekken we daar geen lering uit, maar doen we alsof onze neus bloedt.

Daarom vrees ik, dat al die raadsbrede akkoorden, waar Langbroek zo’n voorstander van is, er alleen maar toe zullen leiden dat het eigen falen nog gemakkelijker onder het tapijt kan worden geveegd dan nu al het geval is.

Hardop denken

Marcel_Olierook
Column’s

Wat ik met mijn blog nu al meer dan 8 jaar doe, is hardop denken over de lokale politiek. Tot aan 1-1-2018 als partijloos burger, vanaf die datum als partijlid van Nieuw Enkhuizen.

Er zijn mensen die vinden dat ik als partijlid niet langer hardop mag denken, maar dat ik me me moet vereenzelvigen met wat onze politieke leiders denken of zeggen.

Dat mag in de Chinese Volksrepubliek zo zijn, ik ben een andere mening toegedaan.

Ik denk dat het openbaar bespreken van zaken leidt tot  beter inzicht.  Het kost me geen moeite om te erkennen dat sommige zaken wellicht beter in besloten kring kunnen worden besproken, maar de neiging van veel politici om bijna alles achter gesloten deuren te willen bespreken leidt volgens mij niet tot betere politieke besluitvorming.

Ik ben niet de enige die hardop denkt over de plaatselijke politiek.

Sinds enige tijd denkt oud-wethouder en partij-hotemetoot Olierook ook hardop door middel van columns op de website van de SP.

Vooral zijn opvatting over de SED problematiek vond ik opvallend. Waar anderen, waaronder de SP afdeling, de problemen dachten te kunnen oplossen door het aannemen van extra leidinggevend personeel, bepleitte Olierook een totaal andere aanpak.

Namelijk, ontslag van een aanzienlijk deel van de reeds aanwezige leidinggevenden, waarbij hij de indruk wekte dat dit (persoonlijke) standpunt tevens inzet van de verkiezingen zou worden voor de SP. Daarvan is echter niets gebleken.

Het is daarom goed om te beseffen dat wat columnisten denken en opschrijven niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de partij is waar ze lid van zijn.

Dat onderscheid is wat moeilijker te maken bij de derde lokale hardop denker, Hans Langbroek. Die denkt niet alleen graag hardop via twitter, maar is ook politiek leider van zijn partij. Wanneer zijn persoonlijke opvatting plaatsmaakt voor een partijstandpunt is niet altijd even duidelijk.

Zo dacht Langbroek via twitter dit hardop.

Langbroek heeft deze persoonlijke opvatting inmiddels uitgewerkt tot een formeel partijstandpunt dat hij via zijn partijwebsite en Facebook naar buiten heeft gebracht.

Wat hij precies bedoeld met een raadsbreed akkoord en hoe hij dat wil bewerkstelligen is me niet duidelijk, maar daar zal 29 maart (wanneer de nieuw gekozen raad voor het eerst bijeen is) ongetwijfeld meer over bekend worden.

Turven

Gisteren stelde ik de onpartijdigheid van de Enkhuizer Krant aan de orde. Onder het motto “meten is weten” heb ik vandaag geturfd hoe vaak de naam van een politieke partij werd genoemd in het artikel van Cees Beemster, dat gisteren in de krant verscheen.

We beginnen onderaan. Drie keer genoemd werden Nieuw Enkhuizen en de SP. Dat vind ik opmerkelijk. De SP heeft een gedegen en uitgebreid verkiezingsprogramma. De kans dat daaruit binnen 4 jaar iets gerealiseerd zal worden is vele malen groter dan wat de VVD en PvdA voorstellen.

Bijvoorbeeld verdubbeling van de spoorlijn Hoorn-Enkhuizen. Lekker makkelijk beloven, want de kosten zijn voor Pro-rail en die heeft wel wat anders aan zijn hoofd dan het verdubbelen van een spoorlijn die doodloopt.

Bovendien, indien gerealiseerd, kunnen we elk kwartier een vrijwel lege trein richting Amsterdam sturen. Tel uit je winst.

Dus ondanks dit soort onzinnige plannen wordt de VVD drie keer vaker genoemd dan de SP. Daarmee is de VVD (samen met HEA) een redelijke middenmoter die 6 keer wordt genoemd en laat men D66, CDA, en CU/SGP achter zich, die allen in het artikel 4 keer worden genoemd.

De meest geciteerde en daardoor absolute top wordt gevormd door twee partijen. De PvdA en EV! Beiden worden in het artikel van Beemster maar liefst 10 keer geciteerd. Opmerkelijk, omdat de PvdA kort daarvoor haar kiezers (na jaren stilzwijgen) via twitter informeerde dat men nog steeds in leven was.

Maar de morele winnaar is natuurlijk de tandem de Jong/Quasten, die de dynamische uitstraling van de Jong combineert met de charismatische uitstraling van Quasten. Een enorme prestatie om als nieuwe partij zoveel citaten te verzamelen.

Maar misschien zie ik het wel helemaal verkeerd en heeft Cees Beemster zich alleen maar afgevraagd welke politieke bleekneusjes wel wat extra aanmoediging konden gebruiken. Dan wordt de ranglijst plotseling anders en zijn SP en NE de partijen die het ook zonder de lofprijzingen van de krant wel zullen redden.

Wat NE betreft een vleiende gedachte en je zou bijna willen dat beide vrouwelijke lijsttrekkers elkaar eens zouden treffen in een debat, maar dat zal wel ijdele hoop blijven.

Maar als ik mijn collega lijstduwer Joop Knukkel kom te spreken zal ik het er toch eens met hem over hebben.

Wat je zegt dat ben je zelf.

Gangelen“Wat je zegt dat ben je zelf” zeiden we vroeger op de lagere school. Daar moest ik aan denken toen Frank van Gangelen (secretaris van Voor Enkhuizen en nr. 2 op de kieslijst van die partij) mijn partij  (Nieuw Enkhuizen) opportunisme verweet.

Frank heeft eind december Nieuw Enkhuizen verlaten. Samen met het gemeenteraadslid, de toenmalige voorzitter en de penningmeester. Dat was nogal een aderlating.  Frank verwijt het nieuwe bestuur van Nieuw Enkhuizen dat zij de vereniging niet heeft voortgezet op de manier waarop hij (en de zijnen) haar voor dood hadden achtergelaten.

Maar in plaats daarvan koos Nieuw Enkhuizen voor een schone lei en een frisse aanpak en ja, daarin heb ik een rol gespeeld, die tot dusver door bestuur en leden wordt gewaardeerd.

Dus een merkwaardig verwijt van Frank, jezelf op de borst slaan vanwege het feit dat je een nieuwe partij bent begonnen, maar tegelijkertijd anderen verwijten maken als ze aan de slag gaan om zichzelf te vernieuwen.

Wat mij betreft is “Voor Enkhuizen” de voortzetting van oude politiek onder een nieuwe naam, terwijl “Nieuw Enkhuizen” nieuwe politiek is onder een oude, maar vertrouwde naam. Het is aan de kiezer om te bepalen welke combinatie hij of zij het meest aantrekkelijk vindt.

Het Nieuw Enkhuizen van nu is een ander Nieuw Enkhuizen dan dat Frank en de zijnen achter zich hebben gelaten. Een nieuw bestuur, nieuwe kandidaten en nieuwe doelstellingen. Misschien is nog niet alles perfect, maar we slagen er steeds beter in om ons te focussen op zaken die we belangrijk vinden.

En inderdaad, één van die nieuwe doelstellingen is het terugvragen van de 8 ton die D66, VVD, PvdA en de drie lokalen (waaronder Michèl en Stella, eensgezind van opvatting) zo genereus aan de SED organisatie hebben toebedeeld.

Ik zou dat geen opportunisme willen noemen, maar een bewijs hoe zorgvuldig  we omgaan met de belangen van de inwoners van Enkhuizen. We eisen dan ook niet dat de Enkhuizer inwoners bevoorrecht worden t.o.v. de inwoners van Stede Broec en Drechterland. We willen alleen dat hun bijdrage (aan de verdere ontwikkeling van de SED organisatie) gelijk is aan de bijdrage die de inwoners van Stede Broec en Drechterland geacht worden te leveren.

Sinds wanneer dienen we ons er voor te schamen als we gelijke behandeling eisen? En is het niet de essentie van een lokale partij, dat ze opkomt voor de belangen van haar inwoners?

Ik heb een actie opgezet: Frank’s lijstaanvoerder en zijn lijstduwer werden nadrukkelijk gewaarschuwd voor het besluit dat ze op het punt stonden te nemen. Acht ton meer betalen aan de SED organisatie dan er op grond van het inwonersaantal te rechtvaardigen viel. In plaats van die waarschuwing serieus te nemen, dachten ze er beter aan te doen hem te negeren. Prima, dat was ook hun goed recht, maar dan nu niet gaan jammeren als wij de kiezer gaan vragen wat HIJ of ZIJ van dat besluit vindt.

Er bij horen.

soap boxTussen kerst en nieuwjaar heb ik een gezellig kopje koffie gedronken met een oud-raadslid. Ik vertelde hem eigenlijk geen zin meer te hebben in mijn schrijverij over de lokale politiek. Hij adviseerde om lid te worden van een politieke partij, zodat ik niet alleen maar zaken (die verkeerd dreigen te gaan) hoefde te signaleren, maar ook kon proberen iets positiefs te realiseren.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Wat mij betreft onderscheiden de meeste partijen zich nauwelijks van elkaar en zijn ze één pot nat.

Alleen toen het bericht kwam dat Michel de Jong zijn partij Nieuw Enkhuizen had verlaten vroeg ik me af of die club (inmiddels zonder enige vertegenwoordiging in de raad) in staat zou zijn om met haar verleden te breken en zichzelf opnieuw uit te vinden. De wil daartoe bleek aanwezig.

Er was inmiddels een dynamische en daadkrachtige voorzitter gevonden en een uiterst capabele lijsttrekker en dat is in ieder geval een goed begin. Mijn bezwaren tegen de politiek (die ik in de afgelopen jaren naar voren heb gebracht) golden de geringe burgerparticipatie en de opvatting van gemeenteraadsleden dat toezicht houden op het doen en laten van het college en de ambtenaren eigenlijk overbodig was.

Wat burgerparticipatie betreft, ik schat dat minder dan een 0,5%  van de bevolking zich betrokken voelt bij de politiek. Dat is een beangstigend laag percentage. Kennelijk beseffen we niet hoe gelukkig we zijn dat we in een democratisch land leven.

Maar om burgers deel te laten nemen aan het democratisch proces zal je als politieke beweging ook wat moeten doen. Ik kan me eigenlijk geen politieke manifestatie herinneren die door welke politieke partij dan ook, behoudens de SP, tijdens de afgelopen 4 jaar is georganiseerd.

Enkhuizen kent drie grote projecten waar je vraagtekens bij kunt zetten. SMC, de Drommedaris en het REZ. Projecten van enorm belang voor de bevolking, maar waarover de bevolking door politieke partijen geen enkele keer is geraadpleegd.

Ik heb de afgelopen 8 jaar (als gewoon burger) geprobeerd om (via mijn blog) de aandacht te vestigen op zorgwekkende ontwikkelingen voor wat betreft die projecten. Ik heb daarbij niet echt de indruk gekregen dat “de politiek” me erg serieus nam. Burgerparticipatie is kennelijk alleen maar gewenst als het zich beperkt tot het toejuichen van lokale politici.

Ik ben benieuwd of die houding verandert nu ik officieel ben toegetreden tot de rangen van de politici. Weliswaar als achtergrondpoliticus, maar toch, ik ben sinds januari 2018 iets wat ik daarvoor niet was. Een lokaal politicus.

Mijn ambitie is niet om raadslid te worden. Liever organiseer ik (namens Nieuw Enkhuizen) bijeenkomsten voor gewone kiezers, waarin we uitleggen waar raadsleden zich mee bezig houden en in hoeverre we ze daarbij kunnen helpen.

Gaat Nieuw Enkhuizen dat lukken? Ik hoop het, maar eerst zijn er verkiezingen en moeten we nog even twee maanden oorlog voeren.

Het hoort er bij en is eigenlijk ook wel leuk.