Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een buitenstaander

Mierenneuken

stella3

Belangenverstrengeling?

Geheel op eigen kracht en zonder aanmoedigingen van mijn kant is de Enkhuizer Raad er in geslaagd om afgelopen dinsdag een nieuw dieptepunt te bereiken op het gebied van mierenneuken.

Ik bedoel natuurlijk niet dat men “bezorgd” is over het feit dat het SED gedurende de komende 5 jaar de gemeente bijna 5 miljoen meer kost dan eerder was begroot. Er hoeven dit jaar weliswaar nog geen belastingen te worden verhoogd, maar dat soort garanties zijn gewoonlijk maar één jaar geldig.

Als de reserves slinken, wordt iedereen zenuwachtig en komen belastingverhogingen snel naderbij.

Nee, waar ik op doel is het feit dat raadslid Quasten werd verweten zich schuldig te maken aan belangenverstrengeling. Omdat ze  als “aanwaaivrijwilligster” (heerlijk woord) had geholpen bij een schooltuinen project. Terwijl ze als raadslid (door middel van een Motie Vreemd Aan De Orde Van De Dag) had aangedrongen op de realisatie van een schuilplek voor de aan dat schooltuinproject deelnemende kinderen. Voor het geval dat die zouden worden overvallen door een regenbui.

OK, wat mij betreft niet direct een wereldprobleem. Ik weet dat het tegenwoordig niet ongebruikelijk is dat kinderen (als het regent) met de auto naar school worden gebracht. Het kan ook zijn dat Stella nog nooit van “buienradar.nl” heeft gehoord. Maar wat de redenen voor haar pleidooi ook mogen zijn geweest, je moet beschikken over een levendige fantasie wil je haar optreden kenmerken als “belangenverstrengeling”.

Het was Karin Kunst (PvdA) die dit “probleem” aan de orde stelde. Nu is die wel vaker in de war, dus dat wekt geen verbazing, maar wat wel verbazing wekte was dat de voorzet van Kunst gretig werd ingekopt door burgemeester Baas. (PvdA)

Hij verbood Quasten deel te nemen aan de stemming, indien te voorspellen viel dat haar stem van doorslaggevende betekenis zou zijn.

U leest dit goed. Eén van de belangrijkste rechten van een raadslid is zijn stemrecht. Het is echter niet alleen een recht, maar ook een plicht. Raadsleden mogen zich niet aan die plicht onttrekken, anders dan door fysiek de vergaderzaal te verlaten.

Verlaat men de raadszaal niet, dan is men verplicht zijn stem uit te brengen.

Baas lapt dit alles aan zijn laars en verbiedt Quasten om te stemmen als die stem van doorslaggevende betekenis zou zijn. Kortom, zolang Uw stem er niet toe doet mag U stemmen. Doet ze er wel toe, dan bepaal ik, burgemeester van Enkhuizen, of U wel of niet aan de stemming mag deelnemen.

Zo zijn de regels, dat is het spel en zo moet het gespeeld worden.  De Enkhuizer versie van democratie.

Een enkeling (ik meen Langbroek) reageert nog op deze flagrante inbreuk op rechten (en plichten) van een raadslid. De rest zit er als gewoonlijk als makke schapen bij. De griffier, werknemer van de raad, met als taak de raad in haar functioneren bij te staan, doet er het zwijgen toe.

baas

Geen belangenverstrengeling?

Nu we het toch over belangenverstrengeling hebben, het volgende. Baas zelf was voorzitter van het comité van aanbeveling tot verbouwing van de Drom. In die capaciteit heeft hij alle vergaderingen die over de verbouwing gingen voorgezeten. Hetzij als voorzitter van de raad, dan wel als voorzitter van het college.

Vanwege die verbouwing hebben twee wethouders het veld moeten ruimen wegens wanprestaties.  De stichting Drommedaris (voornaamste pleitbezorger van de verbouwing) is door het college (waarvan Baas meestemmend voorzitter is) verschillende keren “gematst”.

De laatste keer door meer dan € 20.000,- aan inrichtingskosten (waarvoor de afspraak gold dat ze voor rekening van de stichting zouden komen) door de gemeente te laten betalen. Zonder dat de raad daar zelfs maar over werd geïnformeerd.

Goed, we hebben dus twee vormen van vrijwilligerswerk. De een beveelt een verbouwing aan en regelt  dat de grootste belanghebbende bij die verbouwing binnenskamers allerhande financiële douceurtjes krijgt toebedeeld.

De andere helpt bij het schooltuinwerk en meent (op grond van de daar opgedane ervaringen) een schuilgelegenheid voor kinderen te moeten aanbevelen.

De een wordt geen strobreed in de weg gelegd, de ander wordt belangenverstrengeling verweten.

Zo werkt de Enkhuizer democratie, uit vrees voor hen die boven ons zijn gesteld, doodt men zijn (en onze) kostbare tijd met mierenneuken.

Advertenties

november 10, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Klein Leed | 2 reacties

Nooit weten

facebookNaar aanleiding van een krantenbericht over de annexatie van een parkeerterrein op het REZ schreef ik gisteren een stukje onder het kopje “Voortschrijdend Inzicht” en plaatste de link er naar toe in de Faceboek groep “Je bent Enkhuizer als”.

Een deelnemer van die groep stelde een vraag over het parkeerregiem op het REZ, die ik graag had willen beantwoorden, ware het niet dat die mogelijkheid was verhinderd door een van de beheerders van die groep.

Volgens mij is dat nooit eerder gebeurd, dus waarom het nu opeens wel gebeurde is me niet duidelijk. Stond het onderwerp de beheerder niet aan?

Handelde hij op verzoek van anderen en zo ja, wie dan wel? We zullen het, vrees ik, nooit weten.

oktober 9, 2017 Posted by | Klein Leed | 1 reactie

Voortschrijdend inzicht.

SWL

In de Enkhuizer krant van zaterdag las ik dat Sprookjeswonderland  uit eigen beweging een openbaar parkeerterrein afsluit  voor bezoekers van sportclubs in de Immerhornpolder.

Als reden geeft SWL op, dat ze zaterdag een Heksendag organiseert en een enorme toeloop verwacht.

De krant meldt opnieuw, dat SWL een ton in de parkeervoorziening heeft gestoken, wat in het verleden echter al eens door wethouder de Jong is weersproken.

Volgens hem heeft Sprookjeswonderland bij de overdracht van de voormalige Uilenbanen weliswaar de gemeente een ton betaald, maar € 70.000,- daarvan gold als aankoop van de voormalige tennisbaankantine (eigendom van de gemeente), terwijl het restant gold als bijdrage in de aanleg van parkeervoorzieningen die SWL in theorie zelf had moeten aanleggen, maar de gemeente – coulant als ze is t.o.v. SWL – voor haar heeft aangelegd.

Als we er van uitgaan dat wethouder de Jong de waarheid heeft gesproken, dan is de claim van SWL (dat zij op een of andere manier het volledige recht heeft op het door de gemeente aangelegde parkeerterrein) niet helemaal terecht. Ze heeft een bijdrage geleverd aan de kosten van aanleg en niet meer dan dat.

Vermakelijk is verder, dat de gemeente (bij monde van ambtenaar Jan Slagter) beweert dat de sportclubs benaderd zijn met de vraag wat zij willen en dat de sportclubs zeggen van niets te weten. Slagter, die ook wel de onderkoning van het REZ wordt genoemd, omdat alle contacten via hem lopen, heeft in het Dromdossier aangetoond, dat hij uit efficiëntie overwegingen de afspraken die hij maakt niet schriftelijk bevestigt of anderszins vastlegt.

Ik vrees dan ook dat we in het duister zullen blijven tasten over hetgeen is afgesproken. Op de vraag van de krant of een ondernemer zo maar een openbaar terrein mag afsluiten, hield de gemeente zich op de vlakte.

Het is echter niet verstandig daaruit te concluderen, dat U dat ook zou mogen. De gemeente kent duidelijke voorkeuren en wat de één wordt toegestaan wordt niet noodzakelijkerwijs ook de ander toegestaan. De gebruikelijke dekmantel heet “voortschrijdend inzicht”.

oktober 8, 2017 Posted by | Klein Leed, SWL | 6 reacties

Ongegrond

rechter

Geloofwaardig

De uitspraak van de rechtbank is binnen. Mijn beroep is ongegrond verklaard, omdat men het standpunt van de gemeente, dat zij niet beschikt over documenten die betrekking hebben op het tussen de gemeente en aannemer/stichting gesloten compromis (anders dan de twee raadsvoorstellen), geloofwaardig vindt.

Laat ik de schuld bij mezelf zoeken. Ik ben geen advocaat, misschien heb daarom iets verkeerd gedaan of vergeten naar voren te brengen. Duidelijk is echter, dat de  rechter vindt dat het geloofwaardig is, dat van een onderhandelingsproces dat bijna een jaar heeft geduurd, niets anders op schrift gesteld is dan één enkel verslag achteraf.

Een verslag dat bovendien meer vragen oproept dan het beantwoordt.

In dat jaar worden de kosten van verzwaring (€ 100.000,-) verlaagd naar € 20.000,-. Maar stelt de gemeente voor om de aannemer € 60.000,-  te betalen, terwijl de kosten (volgens opgave van de gemeente) slechts € 20.000,- bedroegen. Er bestaat geen document met behulp waarvan dit verschil verklaard kan worden. Er is slechts de mededeling dat Slagter (gemeente) dat zo met Verhulst (Hillen & Roosen) heeft afgesproken.

Wie zaken doet met de gemeente (denk even aan het REZ) hoeft zelfs niet eens een factuur in te dienen als bewijs van zijn aanspraken.

Een simpel afspraakje met Slagter, dat verder niet wordt vastgelegd, volstaat.

Er zijn evenmin verslagen van hetgeen er met de stichting is besproken. Die heeft (blijkens de offerte van Hillen & Roosen) wensen ter waarde van € 21.756,- ingediend die Hillen & Roosen heeft gerealiseerd. Overigens klaarblijkelijk ook zonder dat iemand daar een opdracht voor heeft gegeven.

Het vermoeden is nu, dat de gemeente die kosten voor haar rekening heeft genomen, maar ook dat moet mondeling zijn overeengekomen, want schriftelijke stukken die dat zouden kunnen bevestigen ontbreken en zijn volgens de gemeente ook niet gemaakt.

Er zijn wel uitgebreide gespreksverslagen van bijeenkomsten tussen stichting en gemeente over andere kwesties, maar over het uiteindelijk bereikte compromis, helemaal niets. Volkomen geloofwaardig volgens de rechter.

De stichting weigert antwoord te geven op de vraag of zij die gebruikerswensen heeft betaald en verwijst naar de gemeente, die (op haar beurt) zwijgt.

Kennelijk heeft het begrip geloofwaardig in juridische zin een andere betekenis dan in het normale spraakgebruik. In juridische zin staat “geloofwaardig” gelijk aan “alles wat er door de overheid en haar dienaren wordt beweerd, ook al valt daar geen touw aan vast te knopen”.

OK, dat wist ik niet, maar weet ik nu. Ik had natuurlijk gehoopt dat de rechter gezegd zou hebben, wat hier door de  gemeente wordt beweerd (we maken nergens meer verslagen van, maar knutselen achteraf de boel een beetje aan elkaar) klinkt niet erg geloofwaardig, laat ik een poging tot waarheidsvinding doen door getuigen onder ede te verhoren.

Maar feit is, dat hoogopgeleid als ze is, ze andere dingen geloofwaardiger vindt dan wat gewone mensen geloofwaardig vinden. Ik ken tenminste niemand die geloofwaardig vindt wat de gemeente heeft lopen te verkondigen.

Enfin, de grap heeft lang genoeg geduurd en me genoeg gekost. Ik zal wat anders moeten verzinnen om mezelf bezig te houden.

september 14, 2017 Posted by | Drommedaris, Klein Leed | 11 reacties

De tijd zal het leren.

baas.jpg

Jan Transparant

Onlangs schreef ik dat ik binnenkort een antwoord verwacht van het bestuur van de stichting Drom op een door mij gestelde vraag. Inmiddels is duidelijk, dat de penningmeester van de stichting het bestuur heeft geadviseerd om de vraag niet te beantwoorden.

Wat was de vraag die ik stelde?

In het kader van de inrichting van het gebouw had de stichting de aannemer gevraagd een aantal voorzieningen te realiseren. Zoals een bierleiding, telefoon en data centrale en wat extra wandcontactdozen.

De aannemer had daarvoor netjes een offerte gemaakt en die offerte maakt onderdeel uit van de raadsstukken die door het college aan de raad zijn voorgelegd.

In die offerte worden ze aangeduid als zijnde gebruikerswensen. De kosten van deze gebruikerswensen (zonder 10% winstopslag) bedroegen € 21.756,-.

Volgens de tussen gemeente en stichting gemaakte afspraken zouden deze kosten voor rekening van de stichting komen. Het gaat hier namelijk niet om “verbouwingskosten”, maar om “inrichtingskosten”.

Mijn vraag aan de stichting was, zijn deze inrichtingskosten rechtstreeks aan U gefactureerd of zijn deze kosten eerst aan de formele opdrachtgever (de gemeente) in rekening gebracht en heeft die ze vervolgens aan U gefactureerd?

Penningmeester Harlaar adviseert het bestuur dus om op die vraag geen antwoord te geven. Ik denk niet dat het de bedoeling was dat ik op de hoogte zou worden gesteld van zijn advies aan de overige leden van het bestuur, maar op dat punt is er kennelijk iets niet helemaal goed gegaan.

Het kaartenhuis aan verzinsels dat onze notabelen opdienen is kennelijk zo fragiel dat men nergens meer antwoord op durft te geven. De aannemer niet en nu ook de stichting niet. Ze hebben van alles met elkaar afgesproken, er zijn geldbedragen toegezegd, maar niets daarvan staat op papier en alles moet geheim blijven.

Jan Transparant en zijn kornuiten in hun element  Alles is openbaar, tenzij Jan en zijn kornuiten anders beslissen. Ook wel, “alle dieren zijn gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen.”

Aard en omvang van de uitgevoerde werkzaamheden zijn niet geheim en het daarmee gemoeide bedrag ook niet. Maar wat de penningmeester van de stichting wel geheim wil houden is, wie hem die kosten in rekening heeft gebracht en wie hij heeft betaald.

Of probeert hij misschien te verbergen dat hem helemaal geen kosten in rekening zijn gebracht? Dat het hier gaat om een “geschenk” van de gemeente aan de stichting? Je kent dat wel, notabelen onder elkaar, die elkander (uit de belastingpot) geschenkjes toebedelen.

Mij weigeren te antwoorden is één ding, een antwoord weigeren aan de reguliere pers of leden van de raad is wat anders. De stichting kan wel zonder mij, maar niet zonder beide andere instituten.

De raad, (coalitie en oppositie), houdt zich al meer dan een jaar angstvallig stil. Kennelijk willen ze niet weten waarom hen om een krediet gevraagd werd, terwijl een deel van de kosten (op basis van de tussen gemeente en stichting gesloten overeenkomst) sowieso door de stichting zou worden gedragen.

Maar het kan ook zijn dat de stichting niets heeft betaald en de kosten voor rekening van de gemeente zijn gekomen. Dat zou dan neerkomen op een extra subsidie, waarover je de raad eigenlijk zou moeten informeren, hetgeen (volgens mij) niet is gebeurd.

Dus nu maar hopen, dat de reguliere pers (of de raad) dezelfde vragen durven te stellen die ik heb gesteld. Heeft de stichting betaald voor de gebruikerswensen die ze aan de aannemer kenbaar heeft gemaakt en indien dat het geval is (wat ik aanneem) heeft men die betaling rechtstreeks gedaan of via de gemeente?

Zal het de reguliere pers en waakhond van onze democratie zijn die deze vragen stelt, of zullen het raadsleden zijn (die we betalen om er op toe te zien dat alles volgens de regels verloopt). De tijd zal het leren.

augustus 24, 2017 Posted by | Drommedaris, Gebakken lucht, Klein Leed | Plaats een reactie

Wat zou het

Vankertjeandaag een opmerkelijk berichtje in de Enkhuizer Krant.

De gemeente verloor haar geschil voor de bestuursrechter met terrasuitbater Karin Mazereeuw. Uit het krantenbericht begrijp ik, dat de gemeente haar tekening (behorende bij de oorspronkelijk vergunning) was kwijtgeraakt.

In plaats van bij Mazereeuw te informeren of die nog over de originele tekening beschikte had men een nieuwe gemaakt, die afweek van de oorspronkelijke tekening.

Op basis van die nieuwe tekening wilde men vervolgens gaan handhaven, maar de rechter stak daar een stokje voor. Als je niet langer tevreden bent met de overeenkomst die je eerder hebt gesloten, dan kun je die niet veranderen door te roepen dat je de oorspronkelijke overeenkomst bent kwijtgeraakt.

Je zou denken, dat snappen ze bij de gemeente ook wel, maar waar ze op gokken is, dat jij de overeenkomst ook niet meer hebt. Of dat je als burger opziet tegen de kosten van een procedure. Zo hebben ze in de kwestie Burgwal ook iemand 6 jaar bezig weten te houden.

Niet alleen raakt de gemeente allerhande documenten kwijt, in mijn geval beweert ze dat documenten niet gemaakt zijn. Ik weet niet of ze daar verstandig aan hebben gedaan. Iets kwijt raken lijkt me langer vol te houden, dan te beweren dat je hebt nagelaten de grondbeginselen van democratisch bestuur te respecteren.

Een van de belangrijkste democratische grondbeginselen is, dat wij (als bevolking) het recht hebben (en dus in staat gesteld moeten worden) besluiten van onze bestuurders te controleren. Dat wordt onmogelijk, als je nalaat documenten (zoals gespreksverslagen) te maken van van de betalingsafspraken die je met anderen maakt.

Waar het college zich (in mijn geval) op beroept zijn tamelijk eenzijdige en onvolledige interpretaties van haar afspraken met Hillen & Roosen. Ze bevatten tegenstrijdigheden die de raad mogelijk wel zijn opgevallen, maar waar ze vervolgens niet meer mee gedaan heeft dan de schouders ophalen.

In mijn ogen plichtsverzuim van de raad, dat ze naar mijn opvatting niet hebben hersteld door maanden later het college (om onduidelijke) redenen weg te sturen.

Er is in Enkhuizen een bestuurscultuur gegroeid, waarbij het college meent zich van alles te  kunnen permitteren, terwijl de raad zich op dat punt van alles laat aanleunen.

Wordt de democratische controle op genomen besluiten onmogelijk gemaakt? Wat zou het, dat waren we toch al niet van plan, denkt de raad. We zitten hier toch alleen maar om dingen goed te keuren (en daar gewichtig over te doen) en niet om zaken te controleren.

Wordt de WOB niet correct uitgevoerd? Wat zou het, sinds wanneer kan het de raad wat schelen of wetten naar behoren worden uitgevoerd? Wordt het REZ straks voor een appel en een ei verpatst? Wat zou het, onze maandelijkse vergoeding wordt er niet minder om.

Er wordt mij wel eens cynisme verweten, maar cynischer dan onze lokale politici kan bijna niet.

 

juli 14, 2017 Posted by | Klein Leed, Klungelen | 8 reacties

Teletubbies

Naar aanleiding van mijn vorige column wees iemand me er op, dat dat ik één belangrijk komisch duo niet had genoemd. Peppi en Kokki.

Ik kende de namen, maar niet de serie. Gelukkig biedt in dat soort gevallen YouTube uitkomst.

Het blijkt om twee heren te gaan die gekleed in matrozenpakjes achter elkaar aanhollen en ingewikkelde oplossingen bedenken voor eenvoudige problemen.

Ik weet niet precies waarom, maar het filmpje roept toch associaties op met de bestuurscultuur van Enkhuizen.

Zoals ik bij raadsvergaderingen ook altijd moet denken aan de teletubbies.

april 13, 2017 Posted by | Klein Leed | 1 reactie

Gezag en aanzien.

Tonnenwagen

Enkhuizer tonnenwagen in 1955

De afscheidsrede van wethouder Kok tijdens de raadsvergadering van afgelopen dinsdag werd met een klaterend applaus (van de publieke tribune?) beloond.

Ik moet zeggen dat ze in tal van opzichten verfrissend was. Omdat het deze keer ontdaan was van het gebruikelijke stroopsmeren. Zelfs een beetje rancuneus en laatdunkend (Koning), spottend (Langbroek) en verwijtend (Van Reijswoud).

Waaruit dan weer blijkt dat ze het wel kunnen en er waarschijnlijk binnenskamers ook naar handelen. Alleen voor de buitenwereld houdt men dat soort opvattingen angstvallig verborgen. Kok was bijna 8 minuten aan het woord en zoals een goed politicus betaamt kon hij niet nalaten zichzelf de hemel in te prijzen.

Mijn lieve hemel wat hebben ze de afgelopen jaren weer keihard gewerkt voor volk en vaderland. Ooit begonnen met 4 wethouders, terwijl er nu nog maar twee nodig zijn om het karwei af te maken! Waarom scheppen politici voortdurend op over het vele werk dat ze verrichten? Natuurlijk het doorknippen van een lint bij de nieuwe Aldi is ook werk, maar aan wat er uit de grond is gestampt heeft de wethouder niets bijgedragen.

Kok memoreerde ook nog even hoeveel moed er voor nodig was geweest om in 2013 op te stappen. Een meerderheid van de raad had een iets ander bezuinigingsplan dan het college en in plaats van dat plan uit te voeren had het college de middelvinger opgestoken en gezegd, zoek het dan zelf maar uit, want wij stappen op.

Dus niks, de raad beslist en wij voeren uit. Een opvatting die ik Kok de afgelopen jaren herhaaldelijk heb horen uitdragen. Maar, als het college haar zin niet krijgt dan stappen we lekker op en ruimen jullie de troep maar op. Precies de mentaliteit waar de regenboogcoalitie nu  een einde aan wil maken. Grappig om vast te stellen dat de partijen die er nu een einde aan willen maken (met als uitzondering het CDA) dezelfde zijn als de partijen die destijds die mentaliteit ten toon spreidden. Namelijk D66, VVD en NE.

Hoeveel moed vergt het overigens om ontslag te nemen als je weet dat er een prettige wachtgeldregeling voor je klaar ligt?

Destijds kostte dat opstappen van het college de gemeente een paar ton. Nooit iemand over gehoord. Dus de partijen die in 2013 schaamteloos het bijltje er bij neergooiden zijn nu de overtuiging toegedaan dat zoiets onwenselijk is. Dat vond ik toen en dat vind ik nu nog steeds, alleen ben ik er niet van overtuigd dat die partijen er over een jaar nog zo over denken. Men verandert namelijk nogal eens van gedachten. Uiteraard niet vanwege het partijbelang, maar vanwege het belang voor Enkhuizen.

kok-1

Gezag en aanzien

Waar Kok zich verder over beklaagde was de afrekencultuur die er in Enkhuizen werd gekoesterd. Hij moet niet zeuren maar zichzelf gelukkig prijzen.

Het college (waar hij eerder deel van uitmaakte) had op ernstige wijze het budgetrecht van de raad geschonden, maar  is daar nooit op afgerekend. Men stapte zelf op en hield (zoals dat heet) de eer aan zichzelf en is met veel en kostbaar feestgedruis in de Westerkerk uitgezwaaid. Als ik me niet vergis heeft Kok er zelfs een ere-penning van de stad aan overgehouden.

Van het laatste college waar hij deel van uitmaakte kan worden gezegd dat het de democratische controle op gemaakte afspraken onmogelijk heeft gemaakt en de raad heeft geïnformeerd met behulp van valse offertes. Over geen van beide zaken is het college (inclusief burgemeester) ooit afgerekend.

En dat wil zeggen dat Kok (na een jaartje uitrusten met behoud van uitkering) weer gewoon kan aanschuiven in een nieuw college. Hoezo afrekencultuur?

In het bedrijfsleven word je afgerekend op basis van het resultaat dat je hebt bereikt en niet op basis van de inspanningen die je hebt geleverd. In de politiek geldt precies het omgekeerde. Wie de indruk weet te wekken zich in te spannen wordt beloond, ook al leveren die inspanningen geen enkel resultaat op.

Op één punt heeft Kok echter wel gelijk. Namelijk wanneer hij de gemeenteraad vergelijkt met een mestkar. In plaats van dat de raad het college wegstuurde vanwege ernstige vergrijpen, is het weggestuurd vanwege futiliteiten en daarin heeft Enkhuizen een lange traditie.

Het is een krachtige metafoor die Kok hier gebruikt. De mestkar of misschien meer toepasselijk de tonnenwagen. Aangezien iedereen inmiddels rechtstreeks op het riool is aangesloten, behoort de Enkhuizer tonnenwagen (hoewel ik me hem nog wel kan herinneren) niet meer tot het straatbeeld.

Maar het is een troostrijke gedachte dat (ook in de opvatting van het college) er in de Breedstraat 17 man/vrouw maandelijks bezig zijn met het verwerken van uitwerpselen. Een idee dat al eerder bij me had postgevat, maar nu bevestigd wordt door iemand met gezag en aanzien. Zoals wethouder Kok.

 

april 7, 2017 Posted by | Klein Leed | Plaats een reactie

Te zijner tijd.

gewapend betonEen oplettende lezer stuurde me bijgaande foto.  Van een container met puin. Daarin resten van de kademuur van de Zuiderhavendijk en grote stukken gewapend beton.

Gewapend beton?

Inderdaad, kennelijk stond het vervallen stukje kademuur op een fundering van gewapend beton die eerst moet worden weggehaald voordat er een nieuwe fundering van gewapend beton kan worden gestort.

Een beetje de omgekeerde Kat en Hondbrug dus. Daar had men aangenomen dat de onder de waterspiegel liggende fundering wel zou deugen, wat niet het geval bleek. Ik heb me door een wethouder laten wijsmaken dat het tegenwoordige raadslid Van Reijswoud voor die inschattingsfout verantwoordelijk was.

Zijn vervangers hebben nu kennelijk aangenomen dat de fundering van de kop van de Zuiderhavendijk niet deugde en er dus een kostbare hersteloperatie noodzakelijk was. Op het eerste gezicht lijkt ook die aanname niet te kloppen.

Of de kosten van het verwijderen van een betonnen fundering is inbegrepen in de aanneemsom is me niet duidelijk, maar anders zullen we dat daar te zijner tijd wel meer over horen.

april 6, 2017 Posted by | Klein Leed | Plaats een reactie

Gezapig tempo

regenten1Welnu, de vergaderonkostenvergoeding is dus vervallen. In plaats daarvan is de algemene onkostenvergoeding voor raadsfracties verhoogd met € 500,- terwijl de vergoeding per raadslid verhoogd is van € 100,- naar € 200,-.

Bedroeg de totale (alle fracties opgeteld) onkostenvergoeding in de voorgaande jaren nog € 14.700,- , in 2017 is de totale onkostenvergoeding € 11.400,-.

Dat lijkt een besparing van zo’n € 3.300,- op te leveren, maar lang niet alle fracties hebben gebruik gemaakt van de maximale onkostenvergoeding. Sommigen hebben de niet gebruikte bedragen teruggestort (of hebben beloofd dat te zullen doen), anderen hebben dat niet gedaan en daarmee een buffer voor zichzelf gecreëerd.

De vergelijking tussen de één-  en meer persoonsfracties leert het volgende.

1 persoons, vroeger  € 1400,- , nu € 1000,-

2 persoons, vroeger €  1500,- , nu € 1200,-

4 persoons, vroeger  €  1700,- , nu € 1600,-

Dus door het laten vervallen van de vergoeding voor vergaderkosten en het laten stijgen van de algemene onkostenvergoeding lijkt de schade voor de fracties beperkt te zijn gebleven.

Probleem is echter dat de afgelopen drie jaar de fracties nauwelijks wisten wat ze als fractiekosten konden opvoeren. Het weekendje Egmond aan Zee is al genoemd en wellicht is een fractie ook gebaat bij een avondje Holiday on Ice om van een bezoek aan de Bananenbar nog maar te zwijgen. Maar of die kiezer daarmee is gediend blijft de vraag.

Als een onkostenvergoeding wordt gegeven, terwijl er geen onkosten bestaan, dan dreigt oneigenlijk gebruik en corrumpering. Dan worden bevriende relaties wat toegestopt en buffers gemaakt voor de verkiezingstijd. Ik heb niets tegen onkostenvergoedingen voor fracties, maar het lijkt me wel, dat de redenen voor die vergoedingen beter moeten worden gedefinieerd.

Op basis van bestaande vergoedingen kunnen er jaarlijks tientallen bijeenkomsten worden georganiseerd waarbij fracties hun besluiten zouden kunnen toelichten en verdedigen. Ik kan me voorstellen dat fracties, met tegenovergestelde meningen (over het REZ, over de Drom, over wat dan ook) gezamenlijk een bijeenkomst beleggen waarin zij hun verschillende standpunten uitdragen. Op die manier verhoog je de belangstelling voor de politiek en onderhoud je contact met de kiezer en creëer je draagvlak.

Paljas heeft als primaire doelstelling het bevorderen van de discussie over politieke onderwerpen. De middelen die zij daarvoor denkt te kunnen gebruiken zijn,

  1. Het onderhouden van een weblog.
  2. Het organiseren van bijeenkomsten.
  3. Het deelnemen aan verkiezingen.

Punt drie bleek achteraf een vergissing die we niet moeten herhalen. Met punt 1 voldoe ik nog dagelijks aan de doelstelling. Punt 2 is er nooit van gekomen omdat zoiets geld kost en ik daarover helaas niet in voldoende mate beschik.

We hebben nu dus de vermakelijke situatie. Degene die bereid is om een openbare bijeenkomst te organiseren waarin onze politieke voorlieden een glansrol kunnen vervullen door uit te leggen waar ze zoal mee bezig zijn, komt er niet omdat er geen geld is en het bovendien twijfelachtig is of onze politieke voorlieden daar aan mee willen werken.

Degenen die wel over het geld beschikken om openbare bijeenkomsten te organiseren doen het niet, vermoedelijk omdat ze niet in staat zijn uit te leggen waar ze mee bezig zijn.

En zo klungelt de Enkhuizer politiek in gezapig tempo verder.

maart 28, 2017 Posted by | Geldsmijten, Klein Leed, Klungelen | Plaats een reactie