Ergens een stokje voor steken.

Als de Enkhuizer raad ergens goed in is, dan is het wel ergens een stokje voor steken zonder na te denken over de gevolgen.

Zo werd er een stokje gestoken voor de betaling van de aannemer die de verzwaring van het elektra-netwerk in de Drommedaris had uitgevoerd.

Die verzwaring was noodzakelijk, met instemming van de gemeente en naar behoren uitgevoerd, maar toch stak de raad een stokje voor de betaling. Tot dat men (twee jaar na dato), na eerst nog wat bizarre argumenten te hebben aangevoerd, geruisloos overstag ging en meer betaalde dan de keer daarvoor al was overeengekomen.

En nu heeft men weer een stokje gestoken voor de verkoop van de Bierkade 1-5.

Erik
Hoger bod

Er was een koper die € 350.000,- had geboden, de gemeente bood € 10.000,- meer, lees ik in de krant van zaterdag, maar onze  wijsneuzen in de raad staken er een stokje voor en weigerden in te stemmen met de aankoop. Te groot risico.

Als een particulier bereid is € 350.000,- te betalen en je betaalt € 10.000,- meer, dan is het risico dat je loopt volgens mij € 10.000,-.

Maar nee, eerst maar eens een haalbaarheidsonderzoek (kosten € 39.000,-) uitvoeren beslisten onze bollebozen in de Breedstraat.

En wie zit er met de gebakken peren? De eigenaar van Bierkade 1-5. die inmiddels de hete adem van de bank in zijn nek voelt.

De aanvankelijk koper voelt zich belazerd door de wethouder en de raad heeft € 39.000,- uitgegeven voor een rapport waarvan een eerdere versie al ergens in een la ligt stof te vergaren.

Ik kan niet anders dan toegeven, sinds we wethouders van buiten de stad hebben loopt alles veel beter. Werksaam, Jeugdzorg, Bierkade, de SED, het REZ.

En als straks die wethouder uit Ermelo er ook nog bij komt, dan gaat het natuurlijk helemaal lopen als een trein.

Advertenties

Zelf-castratie.

De buitendijkse grond waarop Resort Markermeer is gevestigd is niet verkocht, maar is  eigendom gebleven van de gemeente Stede Broec. Exploitant Europarcs huurt het van de gemeente. Naar ik meen voor een periode van 50 jaar (maar het kan ook 30 jaar zijn).

Op haar beurt verhuurt Europarcs de kavels waarop zij haar chalets heeft gebouwd. De chalets worden verkocht, de kavels verhuurd. Geen idee wat de verhuurvoorwaarden zijn, maar gebruikelijk is dat de huurkosten jaarlijks met het inflatiepercentage worden verhoogd.

Ook voor het REZ gold aanvankelijk, dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven. Zoals dat nu al voor SWL en het zwembad het geval is.

Alleen in bijzondere omstandigheden zou verkoop kunnen worden overwogen. Sinds februari 2017 weten we, naar aanleiding van een door mij aan de ontwikkelaar gestelde vraag, dat het project gebaseerd is op verkoop van de grond door de ontwikkelaar. Grond die hij uiteraard eerst (tegen onbekende prijs) van de gemeente heeft gekocht.

Volgens mij heeft de gemeente haar gewijzigde opvatting nooit naar buiten gebracht, laat staan dat ze de reden voor haar beleidswijziging heeft uiteengezet. In Enkhuizen geldt, dat iets vandaag “zus” kan zijn, maar morgen “zo” en dat niemand zich druk maakt of naar de reden voor die verandering vraagt.

Resort Markermeer toont aan, dat zelfs als je grond in erfpacht uitgeeft, er voldoende animo is om een vakantiepark in te richten en de op erfpacht gebouwde woningen te verkopen.

Maar er is meer waarin Enkhuizen zich onderscheidt van haar buurgemeente. Waar Stede Broec een simpele erfpacht constructie overeenkomt met de exploitant van het vakantiepark, geeft Enkhuizen de voorkeur aan een soort van ruilhandel.

In ruil voor gratis grond, legt de ontwikkelaar een aantal voorzieningen voor algemeen gebruik aan. Omdat de kostprijs van die voorzieningen onbekend is, is ook fictieve prijs waartegen de grond wordt overgedragen onbekend.

We weten inmiddels uit ervaring, dat het college er niet voor terug deinst om offertes te overleggen die een weinig realistisch beeld geven van de uit te voeren werkzaamheden en dat de raad geen enkele moeite doet om die offertes aan een kritisch onderzoek te onderwerpen.

We weten inmiddels ook uit ervaring, dat de onderliggende documentatie, met behulp waarvan de gang van zaken zou kunnen worden gereconstrueerd ontbreekt, zodat de  democratische controle op die gang van zaken onmogelijk is geworden.

Gemeenteraad_Enkhuizen_internet
Zelf castratie

Verder weten we inmiddels ook uit ervaring dat degenen die de democratische controle zouden moeten uitvoeren (de gemeenteraadsleden) daar in het geheel niet in zijn geïnteresseerd en zich op dat punt schuldig maken aan plichtsverzuim.

En tot slot weten we, dat de zogenaamde vierde macht, de reguliere pers, zich op lokaal niveau zich niet om dit soort onderwerpen bekommert. Vanuit de (in mijn ogen onjuiste) veronderstelling dat het haar lezers allemaal niets uitmaakt.

En dus kan het gebeuren, dat de belangrijkste grondtransactie over de afgelopen 8 jaar zich buiten het zicht van de toezichthoudende instantie (de gemeenteraad) afspeelt en dat die pas geïnformeerd  wordt als de overeenkomst een voldongen feit is.

Gewoonlijk wordt een dergelijke overeenkomst aangegaan onder het voorbehoud van “goedkeuring door de raad”. Alleen in dit geval heeft de raad haar goedkeuring vooraf  verleend. Of deze vorm van zelf-castratie juridisch houdbaar is waag ik te betwijfelen, maar tegelijkertijd laat deze raad zich zo gemakkelijk intimideren, dat men zich nauwelijks zal verzetten als het college eist dat men zich aan het eerder genomen besluit houdt.

De gang van zaken zou iedereen, die democratische gedragsregels van belang vindt, met  zorg moeten vervullen. Maar in werkelijkheid doen alle participanten (college en raad) of hun neus bloedt en stelt de reguliere pers zich op als een poedel, die alleen maar wil worden aangehaald (en geprezen) door de “bevoegde” instanties. In plaats van het falen van onze democratische instituties bloot te leggen.

De reguliere pers heeft de raad van Enkhuizen, niet ten onrechte, ooit kleutergedrag verweten. Het is nu zaak om dat kleutergedrag, door middel van voorbeelden uit de  praktijk, te illustreren, maar helaas. daar blijkt de moed voor te ontbreken.

Handen en haar.

hand-haarIn de Enkhuizer krant van donderdag lees ik dat Hans Langbroek (HEA) de aankomende raadsvergadering (19 juni) weer nieuwe vragen gaat stellen.

Allemachtig. Houdt het dan nooit op?

Dat voortdurende gevraag naar de mening van het college? Wordt het niet eens tijd dat er iemand (op basis van wat er tot dusver door het college is verteld) begint met het trekken van conclusies?

Om die vervolgens aan de overige fracties voor te leggen met de vraag, bent U het hier mee eens?

Weet Langbroek, na 12 jaar raadslidmaatschap, nog steeds niet dat als je vragen stelt bij het agendapunt vragen, je over het antwoord op die vragen niet kan discussiëren? Dus als je een uitspraak van de raad wilt, dan moet je ophouden met het stellen van vragen aan het college, maar dingen constateren en daarover een motie (vreemd aan de orde van de dag) indienen.

Het probleem is alleen, je moet wel even nadenken waar zo’n motie over moet gaan en waarover je de raad een uitspraak wilt laten doen.

Over de geheimhoudingsplicht? Dat is wettelijk geregeld. En degenen die dat geregeld hebben, hadden waarschijnlijk meer verstand van zaken dan wie dan ook in de huidige raad van Enkhuizen. Maar helaas zijn er in Enkhuizen dan altijd weer mensen, die er op staan om het zwarte garen opnieuw uit te vinden.

Feitelijk bestaat geheimhoudingsplicht in deze kwestie niet eens. Omdat het college tot tweemaal toe verzuimd heeft om (binnen de daarvoor geldende termijn) een voorstel tot bekrachtiging  in te dienen. Onder het motto, driemaal is scheepsrecht, lijkt het college het voor de derde keer te willen proberen.

Althans dat heeft ze aangekondigd in het antwoord op de vragen van Langbroek (en de Jong), maar zelfs dat is nog niet zeker. Want het daarvoor benodigde raadsvoorstel ontbreekt nog steeds op de agenda en het is nog maar de vraag of de raad er mee instemt dat het op de agenda wordt geplaatst.

Gelet op het tijdstip waarop men het wil plaatsen. Nog geen drie werkdagen voor de vergadering.

Aangezien het college tot tweemaal toe verzuimd heeft om datgene te doen wat ze had moeten doen, lijkt het me geen vanzelfsprekendheid dat de raad instemt met een agendapunt waarop men zich niet heeft kunnen voorbereiden.

Het college heeft juridisch advies ingewonnen bij een externe partij. Dus het formuleren van een raadsvoorstel kan geen al te groot probleem zijn. Maar men zadelt de raad wel met een probleem op als men zo kort voor de vergadering met een voorstel komt waarvoor men tot dusver geen sluitende rechtvaardiging heeft gegeven.

Dus het is niet alleen de vraag of er een raadsvoorstel komt, maar als het er komt, of de raad bereid is om het behandeling te nemen. Het is uiteindelijk de raad die beslist wat wel en wat niet aan de agenda mag worden toegevoegd.

Daardoor blijft de situatie, van een niet bestaande geheimhoudingsplicht (als gevolg van voortdurende nalatigheid van het college) gehandhaafd.

Mag het college doen, wat ze tot dusver heeft proberen te doen?  Raadsleden weigeren inzage te geven in hetgeen ze met de architect heeft afgesproken?

Dat lijkt me niet, want daarmee stelt het college een voorwaarde aan de uitoefening van het recht van de raad om het college te controleren.

Het college kan hoogstens geheimhouding gelasten tot het moment dat de raad in staat is zich daarover uit te spreken. Het is uiteindelijk de raad, die (als hoogste orgaan binnen de gemeente) beslist of er een afdoende reden is voor geheimhouding en niet het college.

En dan is er nog een (niet onbelangrijk) gegeven. Het college zal in haar raadsvoorstel moeten aangeven op grond van welk WOB artikel haar verzoek tot geheimhouding is gebaseerd. Het college heeft tot dusver niet meer bekend gemaakt dan dat het een verzoek van de architect betreft.

Dat wordt betwist door de architect, maar zelfs al zou hij het niet betwisten: het blote feit dat hij een verzoek tot geheimhouding heeft ingediend kan nooit tot gevolg hebben dat een college het beginsel van openbaar bestuur ter zijde schuift.

Het is allemaal van een ongekende treurigheid met slechts één lichtpuntje. Het feit dat HEA tenminste zijn best doet om een verworvenheid als “openbaar bestuur” veilig te stellen.

Dat ik mijn twijfels heb over de manier waarop HEA dat probeert te doen is verder niet van belang.

De inzet van deze fractie steekt in ieder geval in gunstige zin af tegen de inzet van alle overige fracties die voornamelijk met hun handen in het haar lijken zitten.

Over geheimhouding.

advocaatDe website Wetboek on line zegt het volgende over artikel 25 van de gemeentewet dat handelt over geheimhouding.

Punt 1 is (gegeven de omstandigheden) niet relevant. Alleen de punten 2 tot 4 zijn van belang.

2. Op grond van een belang, genoemd in artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur, kan de geheimhouding eveneens worden opgelegd door het college, de burgemeester en een commissie, ieder ten aanzien van de stukken die zij aan de raad of aan leden van de raad overleggen. Daarvan wordt op de stukken melding gemaakt.

3. De krachtens het tweede lid opgelegde verplichting tot geheimhouding met betrekking tot aan de raad overgelegde stukken vervalt, indien de oplegging niet door de raad in zijn eerstvolgende vergadering die blijkens de presentielijst door meer dan de helft van het aantal zitting hebbende leden is bezocht, wordt bekrachtigd.

4. De krachtens het tweede lid opgelegde verplichting tot geheimhouding met betrekking tot aan leden van de raad overgelegde stukken wordt in acht genomen totdat het orgaan dat de verplichting heeft opgelegd, dan wel, indien het stuk waaromtrent geheimhouding is opgelegd aan de raad is voorgelegd, totdat de raad haar opheft. De raad kan deze beslissing alleen nemen in een vergadering die blijkens de presentielijst door meer dan de helft van het aantal zitting hebbende leden is bezocht.

OK, gewapend met bovenstaande kennis, wat te doen met de door het college opgelegde geheimhouding inzake de schikking die ze (blijkens haar raadsbrief van 16 april) met de architect heeft getroffen?

Artikel 3 laat weten dat die opgelegde verplichting vervalt, als ze niet tijdens de eerstvolgende vergadering wordt bekrachtigd. Uitgaande van de datum van de aankondiging (16 april) zou de maatregel dus in de raadsvergadering van 24 april bekrachtigd moeten zijn. Dat is niet gebeurd. Waarschijnlijk omdat het college nog druk doende was advies te vragen aan haar advocaat.

Kennelijk heeft men geen of onvoldoende vertrouwen in de eigen juridische afdeling.

Als gevolg van deze adviesaanvrage bereikte het raadsvoorstel pas begin mei de raad. Als we dat tijdstip als uitgangspunt nemen, dient de maatregel in de mei vergadering bekrachtigd te worden. Dat wil zeggen op 29 mei. Ook dat is niet gebeurd.

Wat per die datum (29 mei) wel gebeurde is dat raadslid Langbroek antwoord kreeg op de door hem gestelde vragen. Daarin werd aangekondigd  dat een raadsvoorstel voor de vergadering van 19 juni in voorbereiding was. Als ik dit schrijf (14 juni) zijn we dus 5 dagen vóór die raadsvergadering en is er nog steeds geen raadsvoorstel over dit onderwerp beschikbaar.

Niet alleen mist men tot tweemaal toe de wettelijk voorgeschreven termijn, ook bij de derde (aangekondigde) poging slaagt men er niet in om tijdig een raadsvoorstel te produceren, waardoor het voor de fracties vrijwel onmogelijk is geworden om met elkaar overleg te plegen over dit onderwerp.

Een deerniswekkende gang van zaken, in weerwil van het feit dat men extern juridisch advies heeft gevraagd over deze kwestie. Meer dan voldoende reden om inzage te vragen in de aanvraag en de tekst van het door de advocaat gegeven advies. Alsmede in de totale kosten er van.

Sufferdje

langbroek-1Op 18 april schrijft Hans Langbroek op het HEA blog een beschouwing over het informatieproces onder de titel “De grote stilte over Enkhuizer coalities en opposities”. Daarin beklaagt hij zich over het feit dat de informateur maar 1 keer met hem heeft gesproken, waaruit hij concludeert dat zijn partij verder niet betrokken zal worden bij verdere besprekingen.

Voor wat deze fase betrof juist, maar het getuigt tevens van een gebrekkig inzicht in het informatieproces. Langbroek en daarmee ook het HEA zijn verklaard voorstander van een Raadsbreed programma, waarvan de VVD en D66 de grote pleitbezorgers zijn. Dat lag echter niet besloten in de opdracht aan de vorige informateur.

De zoektocht naar de deelnemers aan een raadsbreed programma is nu pas begonnen. Nadat informateur Keur zijn zoektocht naar een coalitie rond de SP gestaakt had. Het geklaag van Langbroek was dus iets te voorbarig. Hij zal door de nieuwe (en niet partij gebonden informateur) ongetwijfeld geraadpleegd worden over zijn mogelijke deelname aan een raadsbreed programma.

ColletVeertien dagen eerder (4 april) plaatste ik op mijn blog het bericht “De aanbevelingen van Hans”. Daarin toon ik aan, dat Langbroek een twitter van Mark Collet heeft geretweet. In de tweet van Mark Collet beveelt hij zijn boek “The fall of western man” aan. Door die tweet te retweeten doet Langbroek feitelijk hetzelfde. Hij beveelt (bij zijn volgelingen) het boek van Mark Collet aan.

Hans is niet de enige die het boek aanbeveelt. Er zijn ook anderen die het aanbevelen, waaronder de David Duke, voormalig Grand Wizzard (=leider) van de Ku KLux Klan en holocaust ontkenner. Kortom Hans beschikt over niet alledaagse medestanders.

Diezelfde dag retweet hij ook nog twee ander tweets van Mark Collet die, net als Hans, gezien kan worden als een kleurrijk persoon. Zo was hij ooit directeur van de colletjeugdbeweging van de BNP, de British National Party.

Een partij die een neo-nazistisch gedachtengoed binnen het Verenigd Koninkrijk probeert te verspreiden. Iets wat de vriendin van Mark er toe gebracht heeft om een swastika op haar linker borst te laten tatoeëren.

Enfin, op 24 april, dus 6 dagen nadat Hans zijn beklag heeft gedaan over het informatieproces besluit ster-verslaggever Cees Beemster aandacht te besteden aan de opvattingen van Langbroek. En waaruit bestaat die aandacht dan? Aan zijn lamentatie over de informateur die hij op zijn blog geplaatst heeft. Maar nog steeds geen woord in de Enkhuizer krant over zijn hoogst opmerkelijke  politieke voorkeuren.

Het is dan ook niet voor niets, dat de Enkhuizer Krant steeds vaker liefdevol wordt omschreven als “het lokale sufferdje”.

24-4-18 1

Ongemakkelijk nieuws

beemster1Afgelopen week uitgebreid in de Enkhuizer krant. Geklungel van lagere ambtenaren. Een marktkraam die de toegang tot een winkel onmogelijk maakt. Een boom die geplant wordt op een plek die een ondernemer beperkt in de uitbating van zijn terras.

De ambtelijke verdediging is in beide gevallen hetzelfde. “De regels” staan het toe of, in een heel enkel geval, schrijven het zelfs voor. Maar zolang het lagere ambtenaren betreft is er een theoretische kans op ontsnapping aan de ambtelijke regelzucht. Gewoonlijk door ingrijpen van een bestuurder, die de regels wat anders uitlegt dan de ambtenaar.

Beide zijn voorvallen in de categorie “gemakkelijk nieuws”. De krant kan dit nieuws publiceren zonder zich af te vragen of er een tegenreactie komt van de autoriteiten of de eigen abonnees.  Maar naast de categorie “gemakkelijk nieuws”, is er ook een categorie “ongemakkelijk nieuws”. Nieuws dat een mogelijke tegenreactie uitlokt bij autoriteiten of de abonnees. En dan gaat het in de meeste gevallen om nieuws over geklungel door de autoriteiten zelf.

Voor de krant is dat “ongemakkelijk nieuws”, omdat autoriteiten niet graag zien, dat hun geklungel aan het licht gebracht wordt. En dus houdt de krant wel degelijk rekening met hun wens en brengt ze het “ongemakkelijke nieuws” in verkapte vorm of helemaal niet.

Bijvoorbeeld, de bijdrage die Enkhuizen betaalt aan het Organisatie OntwikkelingsPlan (OOP) van de SED. Een plan waar alle drie gemeenten in gelijke mate belang bij hebben, maar waar de kosten voor het grootste deel worden gedragen door Enkhuizen. Dat laatste is geen mening, maar een feit.

Een niet onbelangrijk feit lijkt me, het gaat om een bedrag van ruim 8 ton. Dus waarom heeft de krant nooit aandacht aan dat feit besteed? Omdat degene die verantwoordelijk was voor deze extra uitgave tot de autoriteiten behoorde. In dit geval de wethouder, terwijl de maatregel bovendien was goedgekeurd door weer een andere autoriteit, de gemeenteraad.

Het excuus, dat wethouder en raad aanvoeren voor de onrechtvaardige kostenbijdrage door Enkhuizen, is het zelfde excuus dat de marktmeester en medewerker groenvoorziening hanteren. Men pleit zichzelf vrij van schuld, omdat men niets anders gedaan heeft dan de regels toepassen.

Naar het zich laat aanzien heeft de interventie van de krant voor wat betreft het plaatsen van een marktkraam succes gehad en mogelijk wordt dat succes ook herhaald in geval van de “terras”boom, maar de krant zou een nog veel wezenlijker bijdrage kunnen leveren als zij haar angst voor “ongemakkelijk nieuws” zou weten te overwinnen. En aandacht zou durven te besteden aan het feit dat de inwoners van Enkhuizen onevenredig bijdragen aan een regeling die van gelijk belang is voor alle inwoners van het SED.

Het kan zijn dat de regels dat toestaan, maar gezien de onrechtvaardige uitkomst, is het tijd voor herziening van de regels, zoals dat ook bij de plaatsing van marktkramen mogelijk blijkt te zijn.

Eigen aanhang.

RaadValt er voor Enkhuizen iets te leren over de gang van zaken in Barendrecht? De enige lokale partij EVB (Echt voor Barendrecht) behaalde tijdens de laatste verkiezingen 14 van de 29 zetels, maar toch dreigt ze niet in het college te komen, omdat alle overige (6 landelijke) partijen een monsterverbond hebben aangekondigd, waarin voor EVB geen plaats zou zijn.

Nu denk ik niet dat dit echt gaat gebeuren.  Als er maar 1 van de 6 landelijke partijen afhaakt dan ontstaat er al weer een nieuwe meerderheid.

Bovendien onthoud je met zo’n monsterverbond de enige winnaar (EVB met 5 zetels) een plek in het bestuur van de gemeente. Geen goed idee en allesbehalve democratisch.

Met dat in mijn achterhoofd bepleitte ik in mijn vorige column voor een meerderheidscoalitie bestaande uit SP, VVD, D66 en PvdA.  Wat dan weer 8 negatieve reacties opleverde, zonder dat er ook maar één daarvan in staat was om uit te leggen wat er zo slecht was aan het idee.

Wat is er negatief aan als de landelijke partijen nu eens zouden proberen samen te werken om tot een stabiel bestuur te komen in plaats van elkaar vliegen af te vangen? Elke verkiezingsronde roepen ze te willen samenwerken, maar zodra die zijn afgelopen gaan ze (in dit geval de SP) weer zitten neuzelen over details die de meerderheid van de bevolking geen moer kan schelen.

Na de voorlaatste verkiezing werd de op één na grootste winnaar (D66) door de SP doelbewust buiten de coalitiebesprekingen gehouden en zie waar dat de afgelopen 4 jaar toe heeft geleid.  Gaan we daar nu de herhaling van zien en houden VVD/D66 nu de SP buiten een coalitie? Ik hoop eerlijk gezegd van niet en verwacht ook niet dat dit gaat gebeuren.

En waarom is er eigenlijk een oud wethouder uit Leiden nodig om partijen aan het verstand te brengen dat er eigenlijk geen ander alternatief is dan voortzetting van de bestaande coalitie, aangevuld met de SP? Kunnen ze dat niet gewoon zelf bedenken?

Komt D66 er in die situatie te bekaaid van af? Dan mag die partij toch de burgemeester leveren, hebben we daar ook geen omkijken meer naar. Wat te doen met het CDA, als ook die partij mee zou willen doen? Die oplossing hebben ze volgens mij ook al eens bedacht in Enkhuizen. Luyckx zit tegen zijn pensioen aan. Als hij over twee jaar vertrekt, mag een CDA wethouder hem opvolgen.

Blijft over de oppositie. Wat is er eigenlijk mis met het idee, dat die er eindelijk eens serieus werk van gaat maken om er op toe te zien, dat de coalitie er geen potje van maakt? Ook heel belangrijk in een goed functionerende democratie. En waarom zou je van een oppositie niet mogen eisen, dat ook zij gaan samenwerken? Om hun  toezichthoudende taak zo efficiënt mogelijk uit te voeren.

Ze hebben er in Enkhuizen een handje van om de dingen moeilijker voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn. Waarschijnlijk, omdat ze denken dat ze daardoor gewichtiger worden gevonden, maar dat geldt natuurlijk alleen voor de eigen aanhang. De rest vraagt zich alleen maar af, waarom het allemaal zo lang moet duren.