Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een buitenstaander

Beproefde werkwijze

stadhuisNaar mijn mening bestaat er zoiets als een beproefde werkwijze. In dit geval, als een werknemer afspraken maakt die resulteren in een betalingsverplichting, hij de aard en omvang van die afspraken schriftelijk voorlegt aan zijn superieuren.

Die beproefde werkwijze geldt voor het bedrijfsleven en de overheid. In de kwestie rond de verzwaring van het elektra van de Drommedaris is de gemeente van die beproefde werkwijze afgeweken. Dat is waar haar beweringen op neerkomen.

Er hebben weliswaar tot  tweemaal toe gesprekken plaatsgevonden met Hillen & Roosen  en daarin is tot tweemaal toe overeenstemming bereikt over de betaling die er aan Hillen & Roosen diende te worden verricht door de gemeente, maar van die gesprekken bestaat geen verslag.

Dat is een afwijking van de beproefde werkwijze. De arrogantie van de gemeente (maar ook van de raad) bestaat er uit, dat de gemeente alleen maar hoeft te zeggen dat ze een beproefde werkwijze niet heeft toegepast en iedereen denkt (inclusief de raad) dat zal dan wel.

De aanwezigheid van de door mij gevraagde stukken is regel. Men lijkt er van uit te gaan, dat ik dien te bewijzen dat die regel ook in dit geval van toepassing is.  Een slimme poging tot omkering van de bewijslast, waarvan moet worden afgewacht of de rechter het daarmee eens is.

Het is in mijn ogen de gemeente die moet beargumenteren waarom zij de regel (in dit bijzondere geval) niet heeft toegepast.

De mondeling gegeven reden was efficiëntie. De schriftelijke reden, zoals in haar verweerschrift is vastgelegd, is  dat alleen de raad bevoegd is besluiten te nemen aangaande aanvullende werkzaamheden. En omdat de ambtenaar geen besluit kon nemen, was er ook geen noodzaak tot het maken van een verslag.

Ik begrijp dat je met het opzetten van dat soort van redenering toch nog een leuke boterham kunt verdienen bij de gemeente, maar ik word daar heel erg droevig van.

Dat het nemen van besluiten het privilege van de raad is, weet naar ik aanneem ook de bestuursrechter wel. Maar om dat als argument te gebruiken om geen verslag te maken van de betalingsafspraken die er met derden worden gemaakt, lijkt me geen goed idee.

De afspraken met de aannemer werden gemaakt door de op één na hoogste ambtenaar van de gemeente, Jan Slagter.  Als die niet bevoegd is om namens de gemeente afspraken te maken, wie dan wel? Natuurlijk, hij zal er altijd bij zeggen dat de afspraken die hij maakt  altijd goedgekeurd moeten worden door zijn superieuren. In eerste instantie is dat de wethouder, maar uiteindelijk de raad.

Het resultaat van zijn afspraken zal hij voorleggen aan de wethouder, die vervolgens bepaalt, welke delen van het onderhandelingsresultaat aan de raad worden voorgelegd om een instemmingsbesluit te krijgen.

Kortom, het feit dat een ambtenaar in bepaalde situaties niet bevoegd is om een besluit te nemen, zegt niets over zijn bevoegdheid om namens de gemeente te onderhandelen over een (door de raad) te nemen besluit. Maar alvorens het resultaat aan de raad kan worden voorgelegd dient eerst de wethouder overtuigd te worden.

In Enkhuizen gebeurt dat kennelijk nooit op basis van een schriftelijk stuk, maar mogen de ambtenaren in kwestie in het voorbijgaan iets roepen over de overeenstemming die ze hebben bereikt. En als dit niet een correcte weergave is van de gebruikelijke gang van zaken, waarom beweert de gemeente dan, dat het in deze kwestie wel de gang van zaken is geweest?

Ik vrees, dat de werkelijke reden is, dat men om politieke redenen er voor koos te liegen over de werkelijke kosten van de verzwaring. En toen men eenmaal dat besluit had genomen, was er geen weg terug meer en werd de ene leugen op de andere gestapeld.

Met als voorlopige uitkomst, dat we kunnen concluderen dat de gemeente gebruik maakt van valse offertes om de raad ergens toe over te halen en de raad daar verder geen punt van maakt, want waarom zou je over zoiets druk maken? Gelukkig mogen wij over een half jaar zeggen wat we daar van vinden, waarna we weer 4 jaar onze mond moeten houden.

augustus 1, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris, Klungelen | 5 reacties

Wat zou het

Vankertjeandaag een opmerkelijk berichtje in de Enkhuizer Krant.

De gemeente verloor haar geschil voor de bestuursrechter met terrasuitbater Karin Mazereeuw. Uit het krantenbericht begrijp ik, dat de gemeente haar tekening (behorende bij de oorspronkelijk vergunning) was kwijtgeraakt.

In plaats van bij Mazereeuw te informeren of die nog over de originele tekening beschikte had men een nieuwe gemaakt, die afweek van de oorspronkelijke tekening.

Op basis van die nieuwe tekening wilde men vervolgens gaan handhaven, maar de rechter stak daar een stokje voor. Als je niet langer tevreden bent met de overeenkomst die je eerder hebt gesloten, dan kun je die niet veranderen door te roepen dat je de oorspronkelijke overeenkomst bent kwijtgeraakt.

Je zou denken, dat snappen ze bij de gemeente ook wel, maar waar ze op gokken is, dat jij de overeenkomst ook niet meer hebt. Of dat je als burger opziet tegen de kosten van een procedure. Zo hebben ze in de kwestie Burgwal ook iemand 6 jaar bezig weten te houden.

Niet alleen raakt de gemeente allerhande documenten kwijt, in mijn geval beweert ze dat documenten niet gemaakt zijn. Ik weet niet of ze daar verstandig aan hebben gedaan. Iets kwijt raken lijkt me langer vol te houden, dan te beweren dat je hebt nagelaten de grondbeginselen van democratisch bestuur te respecteren.

Een van de belangrijkste democratische grondbeginselen is, dat wij (als bevolking) het recht hebben (en dus in staat gesteld moeten worden) besluiten van onze bestuurders te controleren. Dat wordt onmogelijk, als je nalaat documenten (zoals gespreksverslagen) te maken van van de betalingsafspraken die je met anderen maakt.

Waar het college zich (in mijn geval) op beroept zijn tamelijk eenzijdige en onvolledige interpretaties van haar afspraken met Hillen & Roosen. Ze bevatten tegenstrijdigheden die de raad mogelijk wel zijn opgevallen, maar waar ze vervolgens niet meer mee gedaan heeft dan de schouders ophalen.

In mijn ogen plichtsverzuim van de raad, dat ze naar mijn opvatting niet hebben hersteld door maanden later het college (om onduidelijke) redenen weg te sturen.

Er is in Enkhuizen een bestuurscultuur gegroeid, waarbij het college meent zich van alles te  kunnen permitteren, terwijl de raad zich op dat punt van alles laat aanleunen.

Wordt de democratische controle op genomen besluiten onmogelijk gemaakt? Wat zou het, dat waren we toch al niet van plan, denkt de raad. We zitten hier toch alleen maar om dingen goed te keuren (en daar gewichtig over te doen) en niet om zaken te controleren.

Wordt de WOB niet correct uitgevoerd? Wat zou het, sinds wanneer kan het de raad wat schelen of wetten naar behoren worden uitgevoerd? Wordt het REZ straks voor een appel en een ei verpatst? Wat zou het, onze maandelijkse vergoeding wordt er niet minder om.

Er wordt mij wel eens cynisme verweten, maar cynischer dan onze lokale politici kan bijna niet.

 

juli 14, 2017 Posted by | Klein Leed, Klungelen | 8 reacties

Gezapig tempo

regenten1Welnu, de vergaderonkostenvergoeding is dus vervallen. In plaats daarvan is de algemene onkostenvergoeding voor raadsfracties verhoogd met € 500,- terwijl de vergoeding per raadslid verhoogd is van € 100,- naar € 200,-.

Bedroeg de totale (alle fracties opgeteld) onkostenvergoeding in de voorgaande jaren nog € 14.700,- , in 2017 is de totale onkostenvergoeding € 11.400,-.

Dat lijkt een besparing van zo’n € 3.300,- op te leveren, maar lang niet alle fracties hebben gebruik gemaakt van de maximale onkostenvergoeding. Sommigen hebben de niet gebruikte bedragen teruggestort (of hebben beloofd dat te zullen doen), anderen hebben dat niet gedaan en daarmee een buffer voor zichzelf gecreëerd.

De vergelijking tussen de één-  en meer persoonsfracties leert het volgende.

1 persoons, vroeger  € 1400,- , nu € 1000,-

2 persoons, vroeger €  1500,- , nu € 1200,-

4 persoons, vroeger  €  1700,- , nu € 1600,-

Dus door het laten vervallen van de vergoeding voor vergaderkosten en het laten stijgen van de algemene onkostenvergoeding lijkt de schade voor de fracties beperkt te zijn gebleven.

Probleem is echter dat de afgelopen drie jaar de fracties nauwelijks wisten wat ze als fractiekosten konden opvoeren. Het weekendje Egmond aan Zee is al genoemd en wellicht is een fractie ook gebaat bij een avondje Holiday on Ice om van een bezoek aan de Bananenbar nog maar te zwijgen. Maar of die kiezer daarmee is gediend blijft de vraag.

Als een onkostenvergoeding wordt gegeven, terwijl er geen onkosten bestaan, dan dreigt oneigenlijk gebruik en corrumpering. Dan worden bevriende relaties wat toegestopt en buffers gemaakt voor de verkiezingstijd. Ik heb niets tegen onkostenvergoedingen voor fracties, maar het lijkt me wel, dat de redenen voor die vergoedingen beter moeten worden gedefinieerd.

Op basis van bestaande vergoedingen kunnen er jaarlijks tientallen bijeenkomsten worden georganiseerd waarbij fracties hun besluiten zouden kunnen toelichten en verdedigen. Ik kan me voorstellen dat fracties, met tegenovergestelde meningen (over het REZ, over de Drom, over wat dan ook) gezamenlijk een bijeenkomst beleggen waarin zij hun verschillende standpunten uitdragen. Op die manier verhoog je de belangstelling voor de politiek en onderhoud je contact met de kiezer en creëer je draagvlak.

Paljas heeft als primaire doelstelling het bevorderen van de discussie over politieke onderwerpen. De middelen die zij daarvoor denkt te kunnen gebruiken zijn,

  1. Het onderhouden van een weblog.
  2. Het organiseren van bijeenkomsten.
  3. Het deelnemen aan verkiezingen.

Punt drie bleek achteraf een vergissing die we niet moeten herhalen. Met punt 1 voldoe ik nog dagelijks aan de doelstelling. Punt 2 is er nooit van gekomen omdat zoiets geld kost en ik daarover helaas niet in voldoende mate beschik.

We hebben nu dus de vermakelijke situatie. Degene die bereid is om een openbare bijeenkomst te organiseren waarin onze politieke voorlieden een glansrol kunnen vervullen door uit te leggen waar ze zoal mee bezig zijn, komt er niet omdat er geen geld is en het bovendien twijfelachtig is of onze politieke voorlieden daar aan mee willen werken.

Degenen die wel over het geld beschikken om openbare bijeenkomsten te organiseren doen het niet, vermoedelijk omdat ze niet in staat zijn uit te leggen waar ze mee bezig zijn.

En zo klungelt de Enkhuizer politiek in gezapig tempo verder.

maart 28, 2017 Posted by | Geldsmijten, Klein Leed, Klungelen | Plaats een reactie

Eerloos

Marcel_Olierook

Didn’t suffer fools gladly

Olierook was een wethouder die (zoals de Engelsen zeggen) “didn’t suffer fools gladly”. Hij was ontegenzeggelijk bekwaam en betrokken bij zijn onderwerpen, maar kon slecht tegen kritiek en dat was zijn politieke achilleshiel.

Op 13 juni 2016 vroeg ik mij in mijn column van die dag af of Hoogmoed opnieuw ten val zou komen. Ik zag toen al een overeenkomst tussen de gedragingen van Olierook en Boland. Beide bekwame wethouders die de verleiding niet konden weerstaan om hun hand te overspelen.

Boland wilde koste wat koste de verbouwing van de Drommedaris realiseren en had daarvoor veel meer geld uitgegeven dan hem door de raad was verstrekt. Olierook wilde koste wat koste de motie Delleman uitvoeren.

Boland was er mee weggekomen als Noorman  (financieel deskundige van CU/SGP) niet in de raad had gezeten. Boland kon net zo lang praten dat alles, wat aanvankelijk krom was, uiteindelijk recht leek. Alleen op financieel gebied was Noorman, die bovendien over de beslissende stem beschikte, zijn meerdere.

De oplossing die toen werd gevonden en waarmee een zekere motie van wantrouwen werd voorkomen was een door Stomp (VVD) aangedragen noodgreep om de steun aan zijn eigen college (maar niet het vertrouwen) op te zeggen. Waarmee de voorwaarde was geschapen voor het toenmalige college om “de eer aan zichzelf te houden” en op te stappen.

Waarna ze met vlag en wimpel konden worden uitgezwaaid. Die eervolle oplossing heeft de Enkhuizer belastingbetaler weliswaar een paar ton aan wachtgeld gekost, maar wie het breed heeft, kan het ook breed laten hangen.

Ik heb de raad destijds verweten, dat ze Boland toen niet ter verantwoording hebben geroepen. Ik heb daarover ooit nog eens een telefoongesprek met Noorman gevoerd waarin hij erkende, dat het inderdaad niet verstandig was geweest om de kwestie op zijn beloop te laten en in de doofpot te stoppen.

En dat is het probleem met de Enkhuizer raad. Men weet op elke slak zout te leggen en vangt elkaar regelmatig vliegen af, maar als het om werkelijk belangrijke zaken gaat, zoals haar budgetrecht of haar recht op volledige en juiste informatie, dan kijkt men de andere kant op en wordt er water bij de wijn gedaan.

In haar vlammende betoog tijdens de raadsvergadering afgelopen dinsdag verwijt Keesman dat de fracties zich niet aan de democratische spelregels hebben gehouden. Ik geef haar daarin gelijk, maar het heeft geen zin anderen verwijten te maken als je jezelf ook niet aan de spelregels houdt.

Toen VVD/D66 zich in 2013 niet aan de spelregels hielden en hun steun aan hun eigen college introkken heb ik daar bezwaar tegen gemaakt, maar de SP niet gehoord. Euforisch als men was over de mogelijkheid eindelijk zelf een wethouder te kunnen benoemen.

Toen diezelfde wethouder in 2016 “bewees” dat hij democratische controle op gemaakte afspraken onmogelijk had gemaakt door het niet laten uitmaken van documenten, heb ik de SP ook niet gehoord.

Wat heeft het verder nog voor zin om vertegenwoordigers te kiezen met de opdracht om (namens ons) de bestuurders te controleren, als je tegelijkertijd toestaat, dat bestuurders die controle onmogelijk maken?

Het recht op democratische controle is een van de belangrijkste fundamenten van een democratische samenleving. Onze vertegenwoordigers verkwanselen dat in ruil voor een gezellig en onbezorgd samenzijn. Het valt ze zelf niet eens op, dat ze het verkwanselen.

madZoals het ook die andere pijler van de democratie “de vrije onafhankelijke pers” het niet opvalt. Onmiddellijk bereid om elke oprisping van onze autoriteiten te noteren en te verspreiden, maar als de bijl wordt gelegd aan onze democratische normen en waarden door diezelfde autoriteiten, geeft men niet thuis.

Dat de overheid valse informatie verstrekt aan degenen die haar moeten controleren mag in Zimbabwe geen nieuws zijn, maar in democratische landen komt men daar gewoonlijk niet mee weg. Zelfs niet als de verspreider van die valse informatie president is van het machtigste land ter wereld.

Onweerlegbaar feit is, dat het college gemeend heeft de raad te moeten “informeren” met behulp van offertes die bezijden de waarheid zijn. Zowel de autoriteiten als de “vrije” pers proberen krampachtig dit feit te verzwijgen

Net als Boland heeft Olierook “de eer aan zichzelf gehouden”, want dat is het enige wat er telt in Enkhuizen. Maling aan de spelregels, als de eer van de autoriteiten maar niet wordt aangetast. Om het even of het leden van het college of om leden van de raad gaat.

Maar wie zich niet aan de spelregels houdt, handelt eerloos en dat is een status die steeds nadrukkelijker aan het gemeentebestuur van Enkhuizen begint te kleven.

maart 23, 2017 Posted by | Drommedaris, Keesman, Klungelen, Olierook, SP | Plaats een reactie

Kiespijn

margreetkeesmanweb

Vlammend betoog

Tijdens een gisteravond ingelaste raadsvergadering om de stand van zaken te bespreken hield Margreet Keesman (SP) een vlammend betoog, waarbij ze de voosheid van de Enkhuizer bestuurscultuur aan de orde stelde. Met persoonlijke verwijten richting haar medeleden van de auditcommissie. Van Reijswoud en Van Marle.

Die hadden (in haar ogen) misbruik gemaakt van de aan de auditcommissie verstrekte informatie, om de rest van de raad te desinformeren en er toe te bewegen  een motie van wantrouwen (jegens wethouder Olierook) te steunen.

Van Reijswoud liet daarop weten zijn positie als voorzitter van de auditcommissie ter beschikking te stellen, tenzij een meerderheid van de raad zich voor hem uitsprak.

Koning (D66) kwam vervolgens met wat geroezemoes over zijn pogingen een zakencollege tot stand te brengen. Ik veronderstel dat het daar in de toekomst ook bij zal blijven. Waarna de bijeenkomst als een nachtkaars uitging, omdat behalve Visser (CDA) en Van der Pijll (die hun steun uitspraken voor Olierook) niemand wilde reageren.

Van Marle (D66) die door Keesman ook rechtstreeks werd aangesproken reageerde niet tijdens de vergadering, maar verstuurde wel een tweet.

die weer op instemming kon rekenen van Quasten gezien haar veelzeggende reactie “whahaha”.

Ook Langbroek twitterde nog wat bij thuiskomst, maar dat ging weer over de Partij van de Dieren en andere aspecten van de wereldpolitiek.

Kortom Enkhuizen wordt bestuurd door balorige pubers die geen flauw benul hebben waar ze mee bezig zijn.

En dan te bedenken dat de gemeente maandelijks € 10.000,- uitkeert aan deze halb-starken voor het leveren van hun maandelijkse wanprestatie.

In de krant las ik dat Koning geen wethouder wil worden. Dat is tegenwoordig ook al nieuws, dat iemand iets NIET gaat doen. Hij acht zichzelf daarvoor niet geschikt, wat dan weer getuigt van opmerkelijk inzicht in zijn eigen kwaliteiten.

En hoewel in het land der blinden éénoog koning is, zou ik ook niet weten wie er van de zittende raadslieden wel geschikt is om wethouder te worden. Daarnaast heb een sterk vermoeden dat er niemand met gezond verstand bereid zal zijn om wethouder te willen worden van het filiaal van Leekerweide dat Enkhuizen heet.

Dus hoe moet het verder? Het beste lijkt me dat Koning zijn opdracht gewoon teruggeeft en Keesman beleefd vraagt of zij misschien nog een loslopende SP’er weet die bereid is om zich voor een jaartje bloot te stellen aan de waanopvattingen van de Enkhuizer raad.

Als dat niet mogelijk blijkt, dan lijkt me dat de coalitie van 6 het beste kan afreizen naar Stede Broec met de vraag of die wellicht bereid zijn het zaakje over te nemen. De meeste ambtenaren (die het eigenlijke werk doen) zitten daar al en het merendeel van de bestuurders (of wat er voor moet doorgaan) kunnen we missen als kiespijn.

maart 22, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Klungelen | Plaats een reactie

Overnemen

Marcel_Olierook

Zelfgenoegzaam

Omdat ik worstel met de gevolgen van de waterpokken die ik 65 jaar geleden heb gehad (gordelroos) ben ik gisteravond niet al te laat naar bed gegaan. Vanochtend las ik in de krant dat wethouder Olierook was opgestapt. Voor de precieze reden zal ik het audioverslag beluisteren.

Ik las ook in de krant dat Olierook zichzelf een goed wethouder vond en vindt. Zelfgenoegzaamheid is ook een kwaliteit. Daaruit blijkt dat hij in ieder geval geen last heeft van valse bescheidenheid. Wel vrees ik, dat hij zijn vermogen om leugens te vertellen (en toch te worden geloofd) ernstig heeft overschat.

Ze mogen dan traag van begrip zijn in de raad van Enkhuizen, maar uiteindelijk valt het kwartje toch wel.

Op 13 juni 2016 schreef ik een column met de titel “Komt hoogmoed opnieuw ten val?”. De eerste zin was “De kans is niet groot, maar het valt toch niet helemaal uit te sluiten dat wethouder Olierook vanwege zijn gedraai en duimgezuig uiteindelijk gevraagd zal worden om terug te treden. Eens raakt zelfs in Enkhuizen het geduld op.” Acht maanden later is het dan eindelijk zover. De kruik gaat zo lang te water tot hij barst.

Hij heeft het, dank zij een besluiteloze raad, langer weten vol te houden dan ik had verwacht. Ze zijn in Enkhuizen namelijk bijzonder tolerant aangaande portefeuillehouders die de boel belazeren.

Dat was gisteravond kennelijk niet het geval. Volgens de krant werd hem verweten dat hij de raad niet voldoende en actief had geïnformeerd. Dat vind ik nog netjes uitgelegd. Wat de Drommedaris betrof heeft hij de raad keihard  voorgelogen. De offerte die hij de raad voorhield als zijnde de kosten van de verzwaring was gewoon frauduleus.

Tot dusver heeft Olierook nog steeds geen antwoord gegeven op de vraag hoe het kan, dat hij werkzaamheden eerst “begroot” op € 100.000,- en een jaar later overeenkomt dat ze maar € 20.000,- waren.

En nu hij die vraag niet meer zelf hoeft te beantwoorden is het aan zijn opvolger om daar helderheid over te verschaffen. Ik ben benieuwd wie die klus van hem overneemt.

maart 8, 2017 Posted by | Drommedaris, Klungelen, Machtswisseling | 2 reacties

Recht om te weten.

rezGoed, de plannen voor een vakantiedorp zijn dus inmiddels gepresenteerd aan de gemeenteraad, de stakeholders en de standplaatshouders op de camping. Wat nog staat te gebeuren zijn 2 presentaties voor de inwoners van Enkhuizen en niet te vergeten (op 2 maart) de selectiecommissie, waarvan de volledige samenstelling mij onbekend is.

Voor zover ik weet worden de leden van de selectiecommissie benoemd door het college. Haar taak is het college te adviseren over de deugdelijkheid van de plannen. Indien die als positief wordt beoordeeld, dan is het college vrij om een juridisch bindende overeenkomt aan te gaan met de ontwikkelaar.

Ik vind het een wat merkwaardige constructie, dat bij de uiteindelijke beslissing of het project wel of niet door zal gaan (inclusief de daaruit eventueel voortvloeiende gevolgen) het hoogste orgaan van de gemeente, de raad, daar verder geen enkele rol van betekenis meer in speelt. Zij mag alleen nog de wijzigingen van het bestemmingsplan goedkeuren.

Maar wat ik (of wie dan ook) verder van die procedure vind doet natuurlijk niet ter zake. De gemeenteraad heeft besloten dat zichzelf buitenspel zetten een verstandige beslissing is.

Dat het college er de voorkeur aan geeft om de raad niet in de besluitvorming te betrekken is niet geheel onlogisch. De raad heeft namelijk een (zorgvuldig gekoesterde) reputatie van wispelturig gedrag. Er is haar daarom in een vroeg stadium gevraagd om in te stemmen met de door het college geformuleerde kaders.

Feitelijk heeft de raad daarmee haar belangrijkste privilege, het vellen van een eindoordeel over het onderhandelingsresultaat, opgegeven. Dat oordeel is nu in handen van een door het college benoemde groep “deskundigen”. Zolang het onderhandelingsresultaat binnen de gestelde kaders blijft kan de selectiecommissie groen licht geven en kan het college over gaan tot het geven van een opdracht, zonder dat de raad daar nog een besluit over hoeft te nemen.

Kan de commissie, naar aanleiding van wat ze gehoord heeft tijdens de bijeenkomsten een negatief advies geven? In theorie kan alles, maar als een negatief advies niet het gevolg is  van het niet voldoen aan de kaders, zal dat negatieve advies financiële gevolgen hebben. De ontwikkelaar zal in dat geval compensatie verlangen voor de werkzaamheden die hij heeft verricht.

Het college heeft tot dusver de raad altijd voorgehouden dat die financiële gevolgen er niet zijn, maar dat heeft ze ook beweerd in het geval van de Drommedaris.

Toen heette het dat er, vanwege het ontbreken van een opdracht, geen verplichting tot betalen bestond. Wet- en regelgeving zeggen echter heel wat anders.

Het ontbreken van een opdracht laat het recht op betaling onverlet. Met andere woorden, het ontbreken van een opdracht is niet een afdoende argument om een betalingsplicht te ontlopen. Daarvoor is meer nodig en het is een rechter die (na afweging van feiten en omstandigheden) vast stelt of er wel of niet sprake is van een verplichting.

Het rechtsbeginsel is dat iedereen die arbeid verricht in principe recht heeft op betaling voor die arbeid. Of van dat principe kan worden afgeweken bepaalt een rechter en God zij dank niet de gemeenteraad van Enkhuizen. Al is men arrogant genoeg om te denken van wel.

Samengevat, zolang de ontwikkelaar binnen de voor haar geldende kaders is gebleven kan de selectiecommissie niet anders dan een positief advies geven en vanwege dat positieve advies kan het college niet anders dan de ontwikkelaar de opdracht verstrekken.

Ongeacht wat er tijdens de presentaties als bezwaren naar voren wordt gebracht.

Gebeurt dat niet, dan volgt een schadeclaim van de ontwikkelaar.

Omdat de wensen van het ZZM geen deel uitmaken van de gestelde kaders, kan op grond daarvan ook geen negatief advies worden gegeven.

Niettemin doet het college er verstandig aan om in overleg te treden met de ontwikkelaar om te zien of haar plannen zodanig kunnen worden aangepast dat er rekening wordt gehouden met de wensen van het ZZM. Elke andere weg leidt tot een publicitair en juridisch debacle.

Deze gang van zaken heeft het college volledig aan zichzelf te wijten. Zij heeft de kaders gesteld waaraan voldaan moest worden en nagelaten rekening te houden met de belangen van het ZZM. Ze zal ongetwijfeld proberen de schuld daarvoor bij anderen te leggen maar die vlieger zal niet opgaan.

Opvallend is dat onze politieke zwaargewichten in de raad zich tot dusver niet over deze kwestie hebben uitgelaten.Strikt genomen hoeven ze dat ook niet, want ze spelen geen rol meer in de besluitvorming.

Maar toch, er dreigt immers een levensgroot conflict met het ZZM, waar niemand op zit te wachten en dat Enkhuizen alleen maar schade kan berokkenen. Je hoopt dan stiekem dat er tenminste één raadslid naar voren komt en zich uitspreekt, maar dat is waarschijnlijk te veel gevraagd.

Dat ze op Langbroek na, niet reageren op dit blog is inmiddels wel duidelijk. Maar ook op hun eigen websites geen enkele reactie of beschouwing. Men verschuilt zich als gewoonlijk achter een muur van stilzwijgen. Ik zie hier een schone taak voor het NHD om te proberen ze tot een uitspraak te verleiden.

Het was Baas zelf die het NHD opriep om meer aan duiding te doen. Raadsleden hebben bovendien het NHD nodig als ze weer eens positief in het nieuws willen komen door een plannetje te ontvouwen, waar ze electoraal voordeel mee denken te kunnen halen.

U kent inmiddels mijn opvatting. Prima plan, waarin helaas geen rekening is gehouden met de wensen van het ZZM. Wat er onvermijdelijk toe zal leiden dat het ZZM (zo nodig met hulp van de rechter)  haar belangen zal proberen veilig te stellen. De kans dat dit haar gaat lukken acht ik bijzonder groot.

Maar dat is mijn persoonlijke mening en ik vertegenwoordig niemand anders dan mijzelf.

Wat denken de mensen die de pretentie koesteren de bevolking te vertegenwoordigen? Dat zou niet alleen ik wel eens willen weten, maar ook de rest van de bevolking lijkt me. Ik denk zelfs dat ze er recht op hebben om het te weten.

februari 17, 2017 Posted by | Klungelen, Recreatieoord | 4 reacties

De Hooijmaijers van deze wereld

indianen

Enkhuizer raad verkoopt grond in het recreatieoord

Gisteren groot in het nieuws. Het bericht dat een non-profit organisatie een OV kaart voor € 7,50 aan de consument verkoopt, terwijl hij maar 88 cent kost om te produceren. Ik was niet verbaasd. Elke oplichter weet, dat zaken doen voor de overheid het meeste oplevert.

Een van de zaken die me bij de ontwikkeling van het REZ het meest intrigeerde was het totaal ontbreken van financiële onderbouwing van het project en het totale gebrek aan belangstelling daarvoor van de raad.

Binnen de raad heerst een breed gedeelde afkeer jegens project-ontwikkelaars (die ik overigens niet deel), maar tegelijkertijd doet men  vrijwel blindelings een beroep op ze. Misschien niet het college en de ambtenaren, maar de raad slikt alles voor zoete koek.

Daarnaast heeft de raad het eindoordeel over het bereikte resultaat in handen gegeven van een selectiecomité waarvan men de samenstelling niet kent en waarop men ook geen invloed heeft gehad bij de samenstelling.

Verder is de raad akkoord gegaan met een gesloten beurzen constructie zonder te weten wat de marktprijs was van hetgeen ze aanbood en zonder te weten wat de kostprijs was van hetgeen ze daarvoor in ruil terugkreeg.

In plaats daarvan vergaapt men zich nu aan plaatjes van bungalows, plattegronden en artist-impressions  van de toekomstige situaties. Kortom, uiterlijk vertoon en daarom vergelijkbaar met de  spiegeltjes en kraaltjes waarmee onze voorouders inheemse volkeren ervan wisten te overtuigen dat zij aan ons hun land en grondstoffen moesten overdragen.

Met al haar bombarie en gewichtigdoenerij is de raad van Enkhuizen te vergelijken met de indianen van Manhattan die hun grond verkochten voor goederen met een waarde van 60 gulden. Zoals nu van de raad verwacht wordt grond weg te geven in ruil voor een schattig strandje.

Ik heb op dit blog in het verleden meermalen een poging gedaan te achterhalen wat de waarde was van de grond die de gemeente “gratis” aanbood in ruil voor voorzieningen die de ontwikkelaar voor zijn rekening zou nemen. Maar dat is niet iets waar welk raadslid dan ook zich in wenst te verdiepen.

Ook het college heeft daarover tot dusver geen enkele financiële informatie verschaft anders dan dat het project budgetneutraal zal worden uitgevoerd.

Zoals het college ook geen enkele informatie verschaft over het feit dat de verzwaring van de elektra in de Drommedaris het ene jaar € 100.000,- kost, maar het jaar daarop € 20.000,-.  Een tegenstrijdigheid die de raad niet opvalt of niets kan schelen. Sterker nog, op een enkele uitzondering na wantrouwt men zelfs mijn poging om dat verschil (met hulp van de rechter) verklaard te krijgen.

En mijn verzoek om hulp bij die zoektocht naar de waarheid door de griffiekosten (€ 10,- per raadslid) voor haar rekening te nemen werd (op één enkele uitzondering na) volledig genegeerd.

Alleen als een voor henzelf bestemde onkostenvergoeding dreigt te vervallen komt men in in beweging en wordt die met allerhande drogredenen in stand gehouden. Want dat is iets wat henzelf aangaat. Hoe en of de gemeente zijn geld over de balk smijt zal hun verder een zorg zijn, zolang ze er zelf maar niet onder hoeven te lijden.

Terug naar het recreatieoord en de financiële onderbouwing van dat project.

Dank zij mijn korte vraag (waarvan de betekenis helaas niet werd opgepikt door het NHD) tijdens de stakeholders vergadering kan er meer helderheid worden verschaft. Gaat het bestaande plan uit van een erfpachtconstructie (zoals het college tot dusver suggereerde) of worden de bungalows gebouwd op eigen grond? Het antwoord was, dat het laatste het geval zal zijn.

Welnu, ik meen dat er 160 kavels worden gerealiseerd. Laten we uitgaan van een gemiddelde kavelgrootte van 500 m2 en een m2 prijs van € 300,- dan praten we over een opbrengst van  24 miljoen uit kavelverkoop van waaruit alle verdere noodzakelijke voorzieningen moeten worden gerealiseerd. Zoals nutsvoorzieningen, wegen en beschoeiingen.

Ik zeg niet dat dit een realistische berekening is. De verkoopopbrengst van kavels kan ook miljoenen hoger of lager uitvallen. Waar het om gaat is dat je met behulp van een berekening, die past op de achterkant van een sigarendoosje, kunt uitvinden of een project aantrekkelijk is of niet.

Zolang de kosten van de noodzakelijke voorzieningen beneden de hier  geschatte 24 miljoen blijven verdien je geld aan de verkoop van kavels. Meer geld verdien je door ze te gaan bebouwen met vakantiebungalows en nog meer geld verdien je door permanente bewoning ervan toe te staan.

Het verbluffende aan de gang van zaken is, dat dit soort van sigarendoosberekeningen nooit door de gemeente zijn gemaakt. Althans, misschien zijn ze wel gemaakt, maar ze zijn niet gedeeld met de raad.

Anders gezegd de gemeente geeft grond weg die na het bouwrijp maken 24 miljoen waard is. In ruil daarvoor wordt er een strandje aangelegd waarvan de kosten volgens een eerdere opgave van de gemeente 1.3 miljoen bedragen. Plus een paar wegen en een modern geoutilleerde camping. Die vervolgens wordt overgedragen aan een nieuwe eigenaar.

Nog veel verbluffender is dat de raad nog nooit de moeite heeft genomen om te vragen naar een financiële doorberekening van de plannen. In plaats daarvan staart men zich blind op de opbrengst van de toeristenbelasting en de bijdrage aan het zwembad.

Terwijl de raad die punten veronderstelde een beletsel te zijn voor een succesvolle tender, heeft de ontwikkelaar al laten weten dat hij gemakkelijk aan die gestelde voorwaarden kan voldoen.

“Penny wise, but pound foolish” zeggen ze in Engeland. Je druk maken over kleinigheden om tegelijkertijd de grote lijn uit het oog te verliezen. Het is van die gemakzuchtige, maar ook kinderlijke benaderingswijze waar de Hooijmaijers van deze wereld dankbaar gebruik van maken.

februari 16, 2017 Posted by | Geldsmijten, Klungelen, Recreatieoord | Plaats een reactie

Doorklungelen.

kleren_van_de_keizerOverigens slaat raadslid Bram van der Pijll de plank wel vaak, maar niet altijd, volledig mis.

Dit keer hield hij, samen met de PvdA, wel het hoofd koel toen een meerderheid van de raad besloot om WerkSaam een poepie te laten ruiken.

Men besloot betaling te weigeren zo lang die organisatie geen loket in Enkhuizen had geopend. Bram en de PvdA waren de enige tegenstemmers.

Lekker stoer natuurlijk van Stomp (VVD) en de zijnen. Ze zullen  het ongetwijfeld goed bedoelen, maar het is natuurlijk ook een beetje infantiel. Dreigen niet te zullen betalen in de wetenschap dat je het dreigement nooit zult kunnen uitvoeren. Want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.

We doen er dus goed aan om te veronderstellen dat het bestuur van WerkSaam zich niet zal laten chanteren door onze dagdromers in de Breedstraat.

De bestuurscultuur in Enkhuizen leunt zwaar op wederzijdse vleierij. Het college laat geen vergadering voorbij gaan zonder te benadrukken dat de raad het hoogste orgaan in de gemeente is en zijzelf slechts de gedienstige uitvoerder. Als dank daarvoor kijkt de raad (althans in meerderheid) de andere kant op, als het college bij de uitvoering steken laat vallen.

Het is een middeleeuwse hofhouding pur sang. Waarbij de raad als keizer functioneert en zich met enige regelmaat zonder kleren aan het volk vertoont. Dat uit beleefdheid of desinteresse niets durft te zeggen. Want het is algemeen bekend, dat de schoonheid van de nieuwe kleren van de keizer alleen kunnen worden waargenomen door hen die over een uitzonderlijke intelligentie beschikken.

Beweren dat je die kleren niet kon zien, stond gelijk aan erkennen dat je dom was. En omdat keizer noch hofhouding voor dom versleten wilden worden, speelde iedereen het spel mee en putte men zich uit in lofprijzingen voor kleren die niet te zien waren.

Het verschijnsel doet zich ook vandaag de dag voor. We spreken dan van “alternatieve” feiten. Feiten die alleen zichtbaar zijn voor de aanhangers van de hedendaagse POTUS (President of the United States).

Het amendement van Stomp is niet het enige voorbeeld van droomdenken. Wat te denken van de motie Delleman, die onzinnig was, omdat je de kosten van een verbouwing als die van de Drommedaris niet door middel van een motie kunt reguleren. In plaats van de onzinnigheid van die motie duidelijk te maken, nam het college zijn toevlucht tot het uitvoeren van een aantal  boekhoudkundige kunstgrepen. Teneinde de indieners van de motie niet in verlegenheid te brengen.

Op haar beurt deden de indieners net alsof ze die kunstgrepen niet opmerkten, waarbij ik in het midden laat of dit een kwestie van beleefdheid, of domheid was. De combinatie van beiden is ook mogelijk.

Dus de keizer (gemeenteraad) neemt een domme motie aan en de hofhouding (college) doet net alsof ze er gehoor aan geeft. Niemand gezichtsverlies (heel belangrijk voor keizers) en iedereen blij over het resultaat.

kleren vdDe geschiedenis kent talloze voorbeelden van “domme” keizers (als gevolg van inteelt), al waren de meesten er heilig van overtuigd dat ze door goddelijk ingrijpen altijd over een bovenmatige intelligentie beschikten.

Voor de keizer (die gemeenteraad heet) geldt min of meer het zelfde. Ook hier is sprake van inteelt (het zijn de gevestigde partijen die de dienst uitmaken) en uit het feit dat men “gekozen” is wordt al snel geconcludeerd, dat dit het bewijs is, dat men over een uitzonderlijke kennis van zaken  beschikt.

Dat mag voor wat betreft de kennis over de te volgen procedure (soms) het geval zijn. Maar raadswerk omvat meer dan inzicht in de te volgen procedures.

En zo klungelt men, zichzelf van alles wijsmakend,  jaar in jaar uit verder. Terwijl er alweer een nieuwe uitdaging voor de deur staat.

Hoe om te gaan met de wensen van een van de meest gerenommeerde musea in Nederland, het Zuiderzeemuseum?

Ongewijzigd vormt het bestaande plan een bedreiging voor de toekomstige exploitatie van dat museum. Tenzij een gewijzigd plan wordt ingediend, waarin rekening wordt gehouden met de wensen van het ZZM, wordt een gang naar de rechter onvermijdelijk.

Die vervolgens twee belangen tegen elkaar moet afwegen. Het belang van een museum van internationale faam en reputatie en het belang van de exploitant van vakantiewoningen.

Als wedden op de uitkomst mogelijk wordt, zet ik mijn geld op het museum.

Het is niet iets wat de raad zich afvraagt, (het plan is met applaus begroet heb ik begrepen) maar dat mij wel bezig houdt.

Vanavond hoop ik antwoord  te krijgen op mijn vragen daarover.

februari 13, 2017 Posted by | Klungelen, ZZM | 2 reacties

Uitstel

RaadTijdens de raadsvergadering van januari besloot de raad (met algemene stemmen) om de tot dan geldende vergoeding voor fraktievergaderkosten (een jaarlijks bedrag van € 500,-) om te zetten in een algemene fractiekostenvergoeding.

Aangezien er in de raad 10 fractie’s zitten is er de afgelopen 3 jaar bijna € 15.000,- aan fractievergaderkosten betaald.

Daarbij is het goed te bedenken dat het de gemeente niet is toegestaan om bijeenkomsten van fracties met bijvoorbeeld kiezers te subsidiëren. Dat zijn partijbijeenkomsten die niet voor subsidie door de gemeente in aanmerking komen.

Tijdens de beraadslaging over dit onderwerp werd bij herhaling naar voren gebracht dat als er in het verleden geen fractievergaderkosten waren gemaakt, het teveel betaalde bedrag altijd was terug betaald.

Nu staat het elke fractie natuurlijk vrij om zijn vergaderingen te beleggen in een restaurant om tijdens een eenvoudige (maar voedzame) maaltijd de fractiestandpunten te bespreken. Maar of dat ook gebeurd is, weten we pas als we de betreffende administratie ter inzage hebben gekregen.

Gelukkig werd ons, tijden de beraadslagingen over dit onderwerp, door burgemeester Baas verzekerd dat aan een en ander strikt de hand was gehouden en bovendien zorgvuldig was geadministreerd door de griffier.

In mijn column “Probleemloos” van 7 januari veronderstelde ik dan ook dat mijn verzoek om inzage te krijgen in de fractievergaderkosten administratie geen problemen zou opleveren.

Maar dat bleek te vroeg gejuicht. Vandaag kreeg ik bericht dat dit bescheiden onderdeel van de gemeentelijke administratie niet binnen 4 weken boven water is te krijgen en men 4 weken extra nodig heeft.

Dat komt overigens niet als een verrassing Afgelopen dinsdag mailde ik de gemeente het volgende verzoek.

Geachte mevrouw/mijnheer,

In de Enkhuizer Krant van 3 februari las ik dat het plan voor herontwikkeling van het Enkhuizerzand op 13 februari gepresenteerd gaat worden aan de stakeholders, waaronder de sportverenigingen.

Kunt U aangeven waar die bijeenkomst wordt gehouden en op welk tijdstip.

Op 14 februari vindt er een presentatie plaats t.b.v. de Belangenvereniging Enkhuizerzand.

Kunt U aangeven waar die bijeenkomst wordt gehouden en op welk tijdstip. Wilt U ook het correspondentieadres van die vereniging doorgeven. Ze is mij namelijk onbekend.

met vriendelijke groet,

Pim Segerius

Voorlopig heb ik alleen een ontvangstbevestiging met “zaaknummer” ontvangen. Blijkbaar weten ze bij de gemeente (3 dagen tevoren) nog niet waar de genoemde vergaderingen plaatsvinden.

februari 10, 2017 Posted by | Klein Leed, Klungelen | Plaats een reactie