Slippendragers

snoek
slippendrager

Dat het college opnieuw uitstel heeft gevraagd komt niet als een verrassing. Men realiseert zich waarschijnlijk terdege, dat wat men de raad heeft proberen wijs te maken in mijn geval niet gaat lukken.

Wat men de raad heeft wijsgemaakt is, dat bepaalde documenten ontbreken en niemand in staat zal zijn om te bewijzen dat ze er wel zijn.

Met name mevrouw Keesman viel als een blok voor die voorstelling van zaken en ook onze Bram schijnt daar in te geloven.

Maar die voorstelling van zaken deugt niet. Ik hoef namelijk alleen maar aan te tonen dat de documenten (waar ik om gevraagd heb) aanwezig zijn in elke normale bedrijfsadministratie  en dat ze NIET aan mij ter inzage zijn gegeven.

Zoals afspraken waarin een betalingsverplichting  wordt overeengekomen tussen partijen. Of een factuur waaruit blijkt welke werkzaamheden er zijn uitgevoerd.

Het standpunt dat het college tegenover de raad heeft ingenomen was “ze zijn er niet” en de raad heeft daar genoegen mee genomen.

Of een rechter daar genoegen mee neemt is nog maar de vraag. Ik denk namelijk niet, dat een rechter (anders dan de raad) diep onder de indruk zal komen van het argument van het college. “Wij zeggen dat ze er niet zijn en “U MOET ONS DUS GELOVEN”.

De rechtsvraag die ik stel zal tamelijk eenvoudig zijn. Het college heeft (krachtens de wet) de verplichting mij de documenten ter inzage te geven waar ik om heb gevraagd. Zij is die verplichting niet nagekomen door mij de documenten te onthouden die in elke normale bedrijfsadministratie aanwezig zijn.

Pijl
slippendrager

Mijn verzoek zal zijn, vast te stellen dat de gemeente jegens mij onrechtmatig gehandeld heeft (door mij documenten te onthouden waarom ik heb gevraagd) en haar op te dragen om mij die documenten alsnog ter inzage te geven en haar te veroordelen tot het betalen van een dwangsom voor het geval men in gebreke blijft.

Ik acht de kans groot dat de gemeente vervolgens haar “verlies” neemt. Blijft weigeren de documenten ter inzage te geven en de dwangsom betaalt. Om vervolgens de raad er van te overtuigen dat ze de gevraagde documenten “echt” niet heeft. Wat, gezien het bevattingsvermogen van de raad, nog kans van slagen heeft ook.

Er bestaat echter ook een kans, dat er als gevolg van die rechtszaak meer aan het licht komt dat het daglicht niet kan verdragen en dat dit (in potentie) veel grotere gevolgen heeft voor wethouder en burgemeester.

En dat is waarschijnlijk ook de reden dat men nog steeds niet bereid is mij het antwoord te geven dat men al aan de raad heeft gegeven: “De documenten waar U om gevraagd hebt zijn er niet”.

In de hoop dat men mij tussentijds op andere gedachten kan brengen.

En dus voelen slippendragers als Fokke en Brammetje zich aangemoedigd om mij (en mijn blog activiteiten) in diskrediet te brengen. Want burgemeester Nawijn is echt niet de enige die zo over zijn “ondergeschikten” denkt.

Ik ben benieuwd wie de volgende zal zijn.

Advertenties

Gezegd hebben.

dt2Tot mijn grote verrassing heeft het Fokko Snoek (de defensive tackle van de SP fractie) behaagd om te reageren op een artikel op mijn blog. Te weten “In het duister tasten“. Mijn antwoord op zijn reactie kunt U daar lezen, maar hij stipt een aantal zaken aan die ik in een tweetal afzonderlijke berichten wil uitwerken.

Ik verweet de SP fractie tegenstrijdige opvattingen te koesteren.

Hij reageerde daarop met de mededeling “De kiezer mag beoordelen of dit “tegenstrijdig” is of “zorgvuldig omgaan met gemeenschapsgeld”.

Het is een aardig voorbeeld van wat ik verkiezingsretoriek zou willen noemen. De belangrijkste hulpmiddelen daarbij zijn “spinning” en “framing”.

Twee Amerikaanse termen die nauw aan elkaar verwant zijn. Spinning (= draaien) is de techniek om feiten, die een negatieve bijklank hebben,  zodanig te draaien dat ze een positieve bijklank krijgen. Donald Trump benadrukt dat hij enorm veel van vrouwen houdt, zijn tegenstanders benadrukken dat hij vrouwen molesteert.

Beide opvattingen kun je als feit beschouwen. De kunst is nu ze te “framen”. Wat losjes vertaald kan worden als “benadrukken”.

De Trump aanhangers framen hem als een vrouwenliefhebber die in het verleden wat ongelukkige uitspraken heeft gedaan. Zijn tegenstanders framen hem als vrouwenhater die regelmatig vrouwen molesteert. De laatste groep lijkt nu de overhand te hebben.

Wat Snoek doet is de keuze voor de kiezer te “framen”. Het tegenstrijdige optreden van de SP is een feit, maar liever benadrukt hij het “feit” dat ze “zorgvuldig omgaan met gemeenschaps geld”. Begrijpelijk, maar jammer voor hem is er in dit specifieke geval geen sprake van een feit.

Snoek maakt een vergelijking tussen het oorspronkelijke krediet (€ 100.000,-) en het uiteindelijke krediet (€ 60.000,-) en concludeert tevreden dat het wispelturige gedrag van de SP een winst van € 40.000,-  voor de gemeente heeft oplevert. Helaas is dat een onjuiste voorstelling van zaken.

Het krediet van € 100.000,- was gebaseerd op een offerte, die al achterhaald was toen ze aan de raad werd aangeboden. Bovendien bevatte ze veronderstellingen over de uitvoering van de werkzaamheden (aanleg na inhuizing) die onjuist waren.

Wat hij vergelijkt zijn realistische uitvoeringskosten met een foutieve en opgepompte offerte. Het is de manier waarop veel elektronica aan de man word gebracht.

Een officiële verkoopprijs wordt vergeleken met een honderden euro’s lagere aanbiedingsprijs. De praktijk is dat iedereen verkoopt tegen de aanbiedingsprijs en niemand tegen de officiële verkoopprijs.

De bedoeling is dat iedereen die duizend euro uitgeeft zich niet afvraagt of hij daar wel verstandig aan heeft gedaan, maar zichzelf beloont met het idee dat hij honderden euro’s bespaard heeft.

De SP is heel erg tegen marktwerking, maar als het gaat om het aanprijzen van de eigen opvattingen, dan maakt men gewoon gebruik van dezelfde technieken.

Geeft verder niets. Iedereen doet het. Ik wilde het alleen maar even gezegd hebben.

Delibereren.

snoek
Bestuurlijk anarchisme

De uitgewerkte versie van het REZ debat tijdens de laatste raadsvergadering staat inmiddels op de gemeentelijke website.

Als U het agendapunt “open klapt” kunt U kiezen uit geschreven notulen, maar ook uit een audio verslag van de uitgesproken tekst. Het stelt U in staat om de uitspraken van Uw favoriete raadslid te beluisteren. Gewoon eens proberen en op de link te klikken zou ik willen voorstellen.

Op basis van dit verslag nog een opmerking over een standpunt dat door Van der Pijll (NE) en Snoek (SP) tijdens de vergadering naar voren is gebracht. Namelijk dat de raad, door middel van het (nog goed te keuren) bestemmingsplan, ten allen tijde over het laatste woord zou beschikken.

Ik vind dat een wat merkwaardige voorstelling van zaken. Een bestemminsplan is volgens mij niet meer dan de formele vastlegging van hetgeen een meerderheid van de raad eerder als wenselijk heeft uitgesproken. Besturen wordt wel heel erg moeilijk als de raad, hetgeen zij eerder als wenselijk zag, plotseling als niet wenselijk zou bestempelen.

Pijl
Bestuurlijk anarchisme

Dat die mogelijkheid bestaat wil natuurlijk niet zeggen dat het gepast is om daar gebruik van te maken.  Snoek en van de Pijll lijken daarmee een vorm van bestuurlijk anarchisme te bepleiten.

Voor wat betreft vrijbuiter van der Pijll komt dat niet onverwacht, maar van Snoek valt het me een beetje tegen, omdat die meestal wat zorgvuldiger argumenteert.

Maar wat beiden (en ook de rest van de raad) over het hoofd lijken te zien, is dat je als gemeenteraad wel van alles kunt besluiten, maar dat het ook weer niet zo is, dat je je als burger (of ondernemer) elk besluit moet laten welgevallen.

En als je als burger (of als onderneming) meent dat een besluit in strijd is met je belangen, dan kun je tegen dat besluit in beroep  gaan bij de rechter om je belangen te verdedigen.

Met andere woorden, de raad kan wel een bestemmingsplan aannemen, maar het staat de direct belanghebbenden vrij om daar bij de rechter bezwaar tegen aan te tekenen.

Zo kan ik me niet voorstellen dat SWL er genoegen mee neemt dat haar toekomstige uitbreidingsmogelijkheden volledig onmogelijk worden gemaakt door de bouw van 200 huisjes. Het zelfde geldt eigenlijk voor het ZZM, dat eigenlijk al jaren roept dat ze van haar huidige dienstingang een hoofdingang wil maken.

Op basis van de huidige voorstelling van zaken zou dat volstrekt onmogelijk worden.

Ik neem dan ook aan dat deze plooien (voor wat betreft het bestemmingsplan) in de Kleine Club zullen worden gladgestreken en dat het uiteindelijke resultaat verassend veel zal lijken op wat er ooit werd voorgesteld door Sprookjeswonderland.

Verrassend, omdat “de politiek” zich nooit formeel (behalve wethouder de Jong) heeft uitgelaten over dat voorstel, maar twee  jaar lang vrolijk “ïns blaue hinein” gedelibereerd heeft alsof er geen concreet plan bestaat dat al 2 jaar lang in een bureaulade ligt.

Bekoelde gemoederen

snoek
Vileine vragen

Er gaat geen raadsvergadering voorbij in Enkhuizen of je leert iets nieuws.

Zo lag er dit keer een raadsbesluit voor dat eigenlijk geen besluit genoemd mocht worden , maar waar uiteindelijk toch over gestemd werd.

Probeer dat maar aan een gewone burger uit te leggen. De uitslag was trouwens 9 voor en 8 tegen.

Volgens de verslaggever van de krant hing er een motie van afkeuring in de lucht.

Thuis achter de radio heb ik daar niets van mee gekregen. Daarvoor was de oppositie veel te gefragmenteerd.

Fokko Snoek (SP) wees de raad er fijntjes op dat men op 1 juli 2014 unaniem een “Go” besluit had genomen en sprak de hoop uit dat men ook dit keer tot een zelfde unanimiteit zou komen.

Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en worstelt de oppositie er nog steeds met een samenhangende verklaring voor de gang van zaken. Dat is voor een belangrijk het gevolg van een volslagen gebrek aan zelfkritiek. Een verschijnsel inherent aan het bedrijven van politiek.

Ook wel, het onvermogen te erkennen dat men op verkeerde gronden een besluit heeft genomen en het dus verstandig is om de gevolgen van dat besluit ongedaan te maken.

Mijn constatering destijds was, dat het college voor zichzelf de lat wel erg laag had gelegd en vastbesloten leek te zijn om haar bezit (10 ha grond op het REZ) te verkwanselen.

Bij gebrek aan cijfers was dat eerst een vermoeden, maar naarmate de tijd verstreek en er meer cijfers bekend werden, werd de juistheid van dat vermoeden steeds duidelijker.

Op dit moment is vrij duidelijk wat de waarde is van de tegenprestatie die de gemeente eist in ruil voor gratis grond. Twee miljoen. Dat is € 20,- m2.

Als de gemiddelde grondprijs voor vakantieparken rond de € 40,- m2 zweeft, dan heeft een ontwikkelaar dus € 20,- m2 (ofwel 2 miljoen) “speelruimte” om zijn project aan de man te brengen.

Die 2 miljoen is het smeergeld dat de gemeente betaald om in contact te worden gebracht met de juiste personen.

Zal dat moeilijk zijn? Ik vermoed van niet.

Voor een gelukkige bezitter van 15 miljoen heeft het weinig zin zijn geld op de bank te laten staan. Beleggen in een vakantiepark lijkt me een relatief veilig alternatief.

Het moet voor iemand die beschikt over de juiste relaties niet al te moeilijk zijn om investeerders te vinden die in staat zijn om een dergelijk bedrag op te hoesten.

De officiële (in de raad zittende) oppositie heeft zichzelf wijsgemaakt dat mijn analyses (gebaseerd op argumenten en dikwijls ook met rekenkundige onderbouwing) van nul en gene waarde zijn. Men is blijven vasthouden aan een overtuiging die ooit heeft post gevat.

Die overtuiging komt er op neer dat de gemeente te hoge eisen stelt en de wethouder onbekwaam is en dat van daar uit alles valt te verklaren.

Dat de wethouders niet makkelijk communiceert is iedereen wel duidelijk. Je kunt zelfs twijfelen aan zijn leiderschap kwaliteiten.

Maar dat een ambtelijke organisatie, die al jaren aan het project werkt, al die tijd geen flauw benul had waar ze mee bezig waren, is me een te gemakzuchtige verklaring.

Natuurlijk kunnen dingen fout gaan, maar als dingen voortdurend fout blijven gaan dan spreek je niet meer van toeval maar van beleid. De kunst is dan uit te vinden wat de reden voor dat beleid is, maar daar waagt de oppositie zich niet aan. Men stelt zich tevreden met de opvatting dat de gemeente te veel vraagt en de wethouder te weinig bekwaam is.

Oppositie voeren op basis van de opvatting dat de gemeente te veel vraagt zal niet gauw tot succes leiden, omdat het de coalitie alleen maar sterkt in de opvatting dat het (door haar gesteunde) college het onderste uit de kan probeert te halen.

Er bestaat een (kleine) kans op succes als je de coalitie (met behulp van cijfermateriaal) aan het twijfelen kunt brengen over de juistheid van haar eerder ingenomen standpunt en aannemelijk weet te maken dat de gemeente (ipv te veel) te weinig vraagt.

Maar raadsleden houden er niet van om hun betoog met behulp van cijfers kracht bij te zetten. Liever houdt men wijdlopende betogen.

Maar voor een effectieve oppositie is het ook van belang dat er afspraken worden gemaakt (tussen de oppositie partijen) over de te volgen strategie.

Maar zelfs dat blijkt onmogelijk te zijn in de Enkhuizer raad.

Reijswoud
bekoelde gemoederen

Na afloop van de eerste termijn vroeg Van Reijswoud schorsing van de vergadering aan (nadat de wethouder de vragen uit de eerste termijn zou hebben beantwoord). Naar ik aanneem om de strategie voor de tweede termijn door te nemen met de overige oppositie partijen.

Maar zelfs dat ging mis. Onmiddellijk nadat de wethouder is uitgesproken, begint men aan de tweede termijn.

Alles wat daarin naar voren wordt gebracht, werd door Fokko Snoek (SP) op vakkundige wijze onschadelijk gemaakt. Met behulp van  vileine vragen over de mogelijke aanwezig van boter op het hoofd van de oppositie.

Van Reijswoud sluit de rij. Hij complimenteert Snoek sarcastisch met zijn wijze van debatteren en vervolgt met een verwijt van lemmingen gedrag en gebrek aan competentie van de zijde van de coalitie.

Het resulteert in een reprimande van Baas en een verzoek zijn woorden terug te nemen. Van Reijswoud weigert, waarna Baas besluit dat de kwestie in het Presidium besproken dient te worden. Ik neem aan dat tegen die tijd de gemoederen wel weer bekoeld zullen zijn, maar voor het geval dat dit niet zo is, ga ik vanavond maar even kijken.

Vol vertrouwen

ReijswoudIk vraag me steeds vaker af waarom ik eigenlijk nog de moeite neem om naar raadsvergaderingen te luisteren.

De uitkomst ervan staat gewoonlijk al vast. Van een debat is eigenlijk nauwelijks sprake, al was het maar omdat men heeft afgesproken dat men elkaar niet mag interrumperen tijdens de eerste ronde.

Kortom alles wat zo’n vergadering interessant zou kunnen maken (discussie tussen raadsleden) is weggeregelementeerd.

Ook een debat tussen college en raad is een zeldzaamheid. Hoewel dat natuurlijk afhangt van de individuele kwaliteit van de wethouder. In het verleden lieten Boland en Franx zich nog wel eens verleiden om in te gaan op standpunten van raadsleden. In het huidige college is dat alleen nog Olierook.

De rest  beperkt zich tot het “beantwoorden” van (vaak rethorische) vragen.

Het betoog dat wethouder de Jong hield over de ingediende moties was zo warrig, dat er geen touw aan viel vast te knopen. Alleen Reijswoud (VVD) leek dat te zijn opgevallen.

Die warrigheid was Baas waarschijnlijk ook niet ontgaan en dus een extra reden om de reactie op de motie Reijswoud niet over te laten aan de Jong.

Baas las in die motie kritiek op het functioneren van de ambtelijke organisatie. Logische conclusie die iedereen trekt na het lezen van de motie. Het verweer van Reijswoud was dat hij dit niet zo bedoeld had. oostende Zwak verweer vond ik zelf. Het gaat er om wat je zegt en niet wat je bedoelt te zeggen.

De reactie van Baas was dan ook voorspelbaar. Als eerst verantwoordelijke voor het functioneren van het ambtelijk apparaat wierp hij elke kritiek daarop ferm van de hand.

In een later stadium probeerde fractievoorzitter Stomp de schade nog enigszins te beperken door het eerste deel van de motie (de constatering) in te trekken, maar de aanbevelingen te laten staan.

Hetgeen grootmoedig door Baas werd toegestaan, zodat er ook over deze motie niet gestemd hoefde te worden.

Fokko Snoek (SP) was het duidelijk niet eens met deze makkelijke escape en betwistte de juistheid van de in de motie aangehaalde bronnen. Ook op dat punt moest Reijswoud bakzeil halen. Maar ook deze (op zichzelf interessante discussie) werd in de kiem gesmoord.

langbroek.jpgDan van Oostende. Die maakte indruk door tijdens een schorsing uit te rekenen wat de gevolgen konden zijn (voor de toegangsprijzen) als het zwembad zou worden overgenomen door een private partij. Een door de SP en coalitiegenoten bepleite wens.

Maar hij had natuurlijk veel meer indruk gemaakt als hij becijferd had wat het ons kost als we 10 hectare grond van het recreatieoord gratis ter beschikking stellen aan een private ondernemer. Maar goed, dat zijn in zijn ogen waarschijnlijk uitvoeringsdetails.

Tot slot Hans Langbroek. Zijn amendement was verreweg het meest interessant omdat daarmee een beslissing werd uitgesteld totdat er wat meer concrete feiten op tafel zouden liggen.

De reactie hierop van de Jong was complete misrepresentatie van het voorstel, maar als zo vaak liet Langbroek na daar op te wijzen en verloor hij zichzelf in populistisch aandoende beschouwingen.

Voor het overige was iedereen blij en vol vertrouwen dat het allemaal goed zal komen.

Wellness

fokkosnoekEn dan was er natuurlijk ook nog raads- en commissielid Fokko Snoek (SP) die ook wat op- en aanmerkingen had. Zo was hij verbaasd dat de toekomstige exploitant van het vakantiepark zijn investering wilde beschermen door er een hek omheen te plaatsen.

Om SWL staat een hek, om het zwembad, om de minigolf en de camping,  dus waarom zou dat dan niet mogen om het nog te bouwen vakantiedorp denk je dan al gauw.

Ik denk dan ook niet dat deze vorm van kritiek erg lang stand zal houden.

Iets anders was zijn wens om ontwikkelaars (die bereid waren het zwembad over te nemen) te belonen met punten in de wegingsmatrix. Eigenlijk de eerste keer dat ik een overtuigd socialist als Snoek heb horen pleiten om een taak van de overheid over te hevelen naar de markt.

Maar misschien geen gek idee als je weet onder welke voorwaarden je dat wil laten gebeuren.

Project Oksel
Project Oksel

Reijswoud wees er fijntjes op dat dit formeel niet kon. Er werd namelijk immers alleen gevraagd ja of nee te zeggen tegen de bestaande stukken. Het voorstel van Snoek kwam er op neer dat het college het bestaande voorstel diende in te trekken en vervangen door een nieuw voorstel.

Na enig geharrewar kwam men er op uit, dat een door de SP in te dienen motie wellicht de oplossing was.

Snoek vroeg daarbij om ambtelijke ondersteuning en dat leek me niet onverstandig, omdat ik niet weet of hij beseft wat hij met zijn voorstel overhoop haalt.

Om te beginnen, hoeveel punten geef je aan iemand die bereid is om het zwembad voor 1 euro over te nemen. En hoeveel meer punten geef je als de nieuwe eigenaar bijvoorbeeld € 100.000,- wil betalen.

En hoeveel punten aftrek krijg je dan weer als de nieuwe eigenaar garanties van de gemeente eist voor wat betreft een mogelijk exploitatietekort.

Kortom, dat gaat een hele ingewikkelde motie worden.

Voor wat betreft zijn idee over een wellness centrum in het bestaande zwembad. Jammer dat Snoek mijn blog niet leest, dan had hij kunnen weten dat een ander ontwikkelaar als zo’n 14 jaar bezig is met een appartementenhotel annex wellness centrum in de Oksel.

Nog niets van terecht gekomen, maar wie weet, straks hebben we naast twee sociaal medische centra ook nog twee wellness centra.

Voor het overige kon Snoek zich wel in de voorstellen vinden geloof ik. Morgen dan maar de oppositie

Suggestie

Geen antwoord
Geen antwoord

Op 22 mei j.l. stelde ik voor om een einde te maken aan de spraakverwarring rond de Drommedaris op dit blog door het stellen van twee simpele vragen via Agora.

Het internet forum waarop raadsleden (zonder tussenkomst van de griffier) rechtstreeks vragen kunnen stellen aan ambtenaren.

Uiteraard mogen “wij” niet weten welke vragen er worden gesteld en door wie ze worden gesteld. Laat staan dat we mogen weten wat de antwoorden op die vragen zijn, want stel je voor dat zich onder de bevolking een wijsneus bevindt die meent dat de antwoorden niet correct zijn. Dan is Leiden in last.

De vragen die ik voorstelde waren

  1. Hoe groot is de post onvoorzien in het bouwkrediet.
  2. Hoeveel is er tot dusver aan meerkosten uitgegeven.

Geen ingewikkelde vragen dus, die weinig moeite kosten om te beantwoorden.  Ik had (eerlijk gezegd) gehoopt dat Snoek of Oostende die vragen zouden hebben gesteld, maar die namen genoegen met de verzekering van het college dat er eigenlijk niets aan de hand is.

Daarop besloot Hans Langbroek (HEA) alsnog de twee bovenstaande vragen te stellen in de hoop dat hij een concreet antwoord zou krijgen.

Dat kreeg hij niet, het antwoord luidde,

U bent als raad op hoofdlijnen geïnformeerd over de voortgang van het project van de Drommedaris. Uw vraag heeft betrekking op detailinformatie van het project waarbij in de eindrapportage wordt ingegaan.

Het is duidelijk. De ambtelijke organisatie wenst, uiteraard op instructie van het college, geen concrete informatie te verstrekken over de voortgang van het project. Men houdt het liever op algemeenheden. Pas als het project is afgerond geeft men opening van zaken.

Deze manier van beantwoorden is niet uniek. Tijdens de behandeling van het REZ plan stelde raadslid Fokko Snoek de vraag of de beschikbare grond in erfpacht zou worden uitgegeven.

Een belangrijke vraag omdat ik uit onbetrouwbare bron had begrepen dat buitendijks terrein niet verkocht mocht worden van Rijkswaterstaat.

Geen antwoord
Geen antwoord

Maar goed, het antwoord op de vraag was dat de voorkeur uitging naar uitgifte op basis van erfpacht maar dat onder bijzondere omstandigheid de uit te geven grond ook kon worden verkocht.

Snoek liet weten tevreden zijn met dit antwoord omdat zijn voorkeur uitging naar erfpacht. Daar gaat mijn voorkeur ook naar uit, zozeer dat ik daar een voorwaarde van zou hebben gemaakt. De klemmende vraag is echter, waarom was Snoek tevreden?

De wethouder (of Slagter, daar wil ik afwezen) had namelijk beide mogelijkheden opengehouden. Eerder dacht je misschien dat er twee mogelijkheden waren, nu weet je dat er twee mogelijkheden zijn. Erfpacht of verkoop. Dus wat ben je precies wijzer geworden.

De overeenkomst is natuurlijk dat in het geval van vragen het college altijd slagen om de arm houdt en alleen maar de suggestie wekt dat ze vragen beantwoord.