Open dag

Het Droompark Enkhuizerstrand-noord houdt volgend weekend open dagen waarbij er een verkoopstaf aanwezig zal zijn.

Ter voorbereiding hierboven de definitieve indeling van de locatie. Helemaal links de camping voor sta-caravans en een klein veldje voor tenten.

Het andere deel van de camping, de standplaats voor campers en caravans helemaal aan de rechterkant van de kaart. Dat bestaat eigenlijk uit een weg met aan weerszijde opstel mogelijkheden voor caravans en campers. Ziet er nu nog een beetje kaal uit, maar wellicht wordt er daar ook nog wat aangeplant.

De gekleurde blokjes op de kaart stellen de diverse soorten chalets voor, die kunnen worden gekocht. Ik tel er 65.

Een aantal zijn al geplaatst en kunnen naar ik aanneem bezichtigd worden.

De voorlopige horeca en terras met briljant uitzicht zal ook in werking zijn, dus ik ga er vanuit dat het komende weekend zwart zal zien van de investeerders.

Begrippen.

Doordat begrippen nogal eens door elkaar worden gebruikt ontstaat er al snel verwarring. Zo worden de begrippen park en camping door elkaar gebruikt.

Met een park wordt gewoonlijk een bungalowpark bedoeld. De bungalows op het park zijn eigendom van particulieren en kunnen in sommige (niet in alle gevallen) verhuurd worden. De bedoeling in Enkhuizen is, dat tenminste 75% van de op het park aanwezige bungalows zal worden verhuurd.

Hoewel de twee locaties gewoonlijk worden aangeduid als Droompark en Camping kun je beter spreken van Droompark Noord en Zuid. De camping maakt deel uit van Droompark Noord.

Droompark Noord is verdeeld in twee gebieden. Het noordelijkste deel is ingericht als camping. De rest wordt ingericht als park.

De camping is een combinatie van seizoenscamping en passantencamping. De camping bevindt zich in het gebied dat door de provincie is aangemerkt als een kwaliteitszone waarin geen bouwsels mogen worden opgericht.

De gemeente heeft besloten dat gebod van de provincie te negeren en toch een vergunning tot op oprichten van bouwsels verleend. Hiertegen hebben de IJsselmeervereniging en het Comité tot behoud van het Recreatieoord bezwaar gemaakt.

Het wachten is nu op de gemeentelijke reactie op dit bezwaar. Dat kan tot 12 weken nadat het bezwaar is ingediend (29-5-2020). Als de bezwaarmakers het niet eens zijn met de reactie op hun bezwaar, dan kunnen ze naar de rechter en hem vragen om een oordeel te geven.

Samengevat, een deel van de Droompark locatie Noord is dus ingericht als een camping. Op de bovenstaande foto is dat het meest rechtse deel. Links er van komt een klein deel ingericht als passantencamping. Het resterende deel wordt ingericht als bungalowpark.

Op de kaart komt het gebied er ongeveer als volgt uit te zien.

Op de kaart is te zien dat men de “camping” feitelijk heeft willen beperken tot het deel dat donkergroen is omlijnd. Het resterende deel is bestemd om “ooit” deel uit te gaan maken van de Droompark locatie Noord.

Tussen Noord en Zuid zitten zwembad en baai ingeklemd. De exploitatie van de baai is tijdelijk in handen van Droomparken, maar zal na 10 jaar in handen van de gemeente komen. Dat wil zeggen in theorie.

In de praktijk zal Droomparken de exploitatie (het onderhoud) gewoon blijven voortzetten tegen een door de gemeente te betalen vergoeding.

Feitelijk kun je zeggen, dat het hele recreatieoord aan Droomparken in handen is gegeven, onder voorwaarde, dat er een strand wordt aangelegd en er een heel bescheiden camping wordt ingericht.

In de toekomst zal de gemeente om een bijdrage worden gevraagd, teneinde het toegankelijk te blijven houden voor de inwoners van Enkhuizen.

Vragen en opmerkingen het liefst op het blog en niet op Facebook.

Wordt vervolgd.

Toebetalen.

Ik heb vluchtig de algemene beschouwingen ronde de kadernota doorgenomen. De kadernota is een soort voorstudie voor de begroting voor 2021 waarin wordt aangeven welke richting het uitgaat met die begroting.

Niet zo best zult u inmiddels uit de krantenberichten hebben begrepen, maar sinds oktober 2019 volg ik de algemene lokale politiek niet meer, dus van mij geen woord over de voorgestelde bezuinigingen.

Ik heb alleen even gekeken of partijen over het REZ nog iets nieuws te melden hadden. Mijn indruk is dat iedereen tevreden is. Men heeft het recreatieoord kunnen weggeven aan een onderneming die bereid is het gebied vol te zetten met vakantiebungalows. Zonder dat de gemeente daarvoor hoeft te betalen.

Ten minste zo lijkt het.

Wat ze alleen vergeten zijn is om naast de grond, ook het zwembad weg te geven.

Met als gevolg, dat Droomparken weliswaar de aantrekkelijkheid van zijn park kan vergroten door te wijzen op de aanwezigheid van een overdekt zwembad, maar dat de kosten voor het onderhoud van dat zwembad nog steeds voor de Enkhuizer bevolking zijn.

Een tweede minpuntje is natuurlijk, dat het onderhoud aan de baai (met het zandstrand) over 10 jaar voor de gemeente zal zijn.

In de krant las ik, dat een soortgelijke baai in de Andijker vooroever geteisterd werd door blauwalg en nodig moest worden uitgediept.

Een klusje van meer dan € 100.000,- waar de eigenaar van de vooroever (Recreatieschap Westfriesland) geen geld voor schijnt te hebben. Al enige tijd kan er in die baai (vanwege de blauwalg) niet meer gezwommen worden.

Ik ben op bezoek geweest op het Droompark “de Zanding” in Otterloo (2500 inwoners). De Zanding beschikt over een bosvijver, waarin de inwoners van Otterloo ’s zomers verkoeling in mogen zoeken. Gratis.

Er zijn gemeenten in Zeeland die bedongen hebben dat hun bewoners voor een bescheiden bedrag (€ 1,-) per keer kunnen gaan zwemmen in het zwembad van het plaatselijke vakantiepark.

Maar onze bollebozen in de Breedstraat hebben daar allemaal geen weet van en verkneukelen zich nog steeds over het feit, dat ze het hele recreatieoord hebben kunnen weggeven, zonder dat het de gemeente een cent heeft gekost.

Of de gemeente er in de toekomst in zal slagen ook het zwembad en de baai gratis weg te geven moet worden afgewacht. Maar ik vrees dat er erg veel geld zal moeten worden toebetaald.

Jan en alleman.

Uit de krant begrijp ik dat het bungalowpark beperkt blijft tot zo’n 150 huisjes. Driekwart van het oorspronkelijke aantal.

Dat maakt nogal een verschil, waar de participatiegroep geen rekening mee heeft gehouden. Moet die opnieuw bijeen komen om de overeengekomen wijzigingen onder de loep te nemen?

Wat mij betreft niet. Ik vond de eis van de gemeenteraad, dat het nieuwe plan een participatietraject moest doorlopen sowieso wat overdreven.

De gemeenteraad heeft de gewoonte om eisen aan anderen te stellen waar ze zelf niet aan hoeft te voldoen.

Zo had ze de zeggenschap over de kwaliteit van het vorige plan uitbesteed aan een commissie van deskundigen, waarvan we de samenstelling (uit privacy overwegingen) niet mogen weten.

Eerlijk gezegd betwijfel ik of de bedoelde commissie van deskundigen ooit is benoemd. Logischer lijkt me dat het college zelf heeft besloten dat het eerdere plan van voldoende kwaliteit was.

Maar als dat het geval is geweest, dan is het natuurlijk ook het college dat verantwoordelijk is voor iets, dat de prullenbak in kon, nadat het openbaar gemaakt was.

Nu kan het college tenminste nog blijven volhouden dat niet zijzelf, maar een commissie deskundigen verantwoordelijk was voor deze blamage. Want dat is verschrikkelijk belangrijk voor bestuurders en hun ambtenaren.

Dat je altijd in staat moet zijn om een ander de schuld te kunnen geven, van je eigen mislukkingen.

De eis van de raad om een participatietraject te doorlopen is niet anders dan het scheppen van een voorwaarde waarachter men zich kan verschuilen, mocht de uitkomst van één en ander tegenvallen.

Dan is namelijk niet de raad, maar zijn de leden van het participatietraject oorzaak van de mislukking.

Ik denk dat je het rustig aan Droomparken over kunt laten om een park aan te leggen dat beantwoord aan de smaak van de toekomstige woningbezitters. Dat zijn de investeerders die het park mogelijk maken. Zij bepalen hoe het park er moet uitzien en niet die paar toevallige deelnemers aan een participatietraject.

Als de raad vindt, dat het anders moet, dan moet ze zelf kaders stellen en (ook belangrijk) zich daar aan houden.

In plaats van zich altijd maar weer achter Jan en alleman te verschuilen als het gaat om het nemen van verantwoording.

Afschalen.

Kort geleden schreef ik over het interview dat me werd afgenomen door het communicatiebureau dat Droomparken in dienst had genomen. Men wilde weten hoe ik het participatieproces had ervaren. Een deel van het interview zou gebruikt worden bij het aanbieden van het nieuwe plan aan de raad.

Welk deel van het interview is geselecteerd om deel uit te gaan maken van het aanbiedingspakket weet ik niet. Maar ik zeg in de ruwe versie (die ik op mijn blog heb geplaatst en dus te beluisteren is), dat ik het tijdstip waarop het participatieproces werd gestart wat te vroeg vond. Immers, we wisten toen nog niet binnen welke kader (=aantal woningen) het plan diende te blijven.

Uitgangspunt voor Droomparken was 200 woningen. Ik denk, dat ik de enige inwoner/deelnemer was die de reactieve aanwijzing had gelezen en daarom twijfelde aan de haalbaarheid van een plan dat 200 woningen zou omvatten.

Daarom stelde ik voor om inspiratie op te doen in het Snouck van Loosenpark. Een onder architectuur gebouwd park met een bijzonder ruime opzet. Ik maakte een vergelijking tussen SvLpark en de Bloemenbuurt. In beide gevallen ging het om sociale woningbouw.

Met in het ene geval de opdracht om zoveel mogelijk mensen te huisvesten en in het andere geval de opdracht om een bescheiden groep arbeiders zo geriefelijk en comfortabel mogelijk te huisvesten.

Voor de bouw van het Snouck van Loosenpark had de gemeente destijds de grond cadeau gegeven, ik denk dat hetzelfde ook nu zal gebeuren. Door het afschalen verliest Droomparken een kwart van de geplande omzet. Het zou me dus niet verbazen, als haar de resterende aankoopprijs van de grond zal worden geschonken.

Samenvattend, in januari 2020 stel ik het afschalen van het bungalowdorp in de participatiegroep als voorkeur aan de orde. Terwijl de raad zich kort daarvoor nog had laten opjutten door het college om alle beschikbare juridische middelen te gebruiken om het oordeel van de provincie ongedaan te maken.

Alleen het CDA beschikte over voldoende gezond verstand om de motie niet te steunen, voor de rest was iedereen voor een dergelijke aanpak. Uiteraard is de motie nooit uitgevoerd en wil niemand er nog aan herinnerd worden.

Uiteindelijk is mijn in januari uitgesproken voorkeur voor een deel waarheid geworden en is door de raad uitgesproken voorkeur in de prullenbak terecht gekomen.

Ik zeg dit met name tegen de mensen die steeds maar weer beweren, dat omdat ik over het onderwerp schrijf, ik degene ben die de boel vertraagt. Precies het omgekeerde is waar, het duurt allemaal zo lang omdat college en raad maar geen genoeg kunnen krijgen van hun eigen gepruts. Ik was er in januari al met Droomparken uitgekomen.

Tevreden? Ik had liever een halvering gehad, maar zou een wel heel drastische stap geweest zijn. Bovendien wie het onderste uit de kan wil krijgt het lid op de neus.

Enfin, lees aub wat ik in januari 2020 al schreef over wat nu gerealiseerd lijkt te gaan worden. Door op deze link te klikken.

Geen nieuwe vertraging?

De enige bruikbare “over land” ontsluiting voor het ZZM loopt via het REZ en het streven van de Enkhuizer politiek, om een dergelijke ontsluiting voor eeuwig en altijd onmogelijk te maken heb ik altijd voor tamelijk infantiel gehouden.

De kans, dat “the powers that be” zouden bezwijken en gehoor zouden geven aan het kortzichtige geroep van lokale populisten leek me verwaarloosbaar.

Tot dusver heb ik daarin gelijk gekregen.

Gelukkig beschikt de nieuwe eigenaar van het recreatieoord over meer gevoel voor prioriteiten dan de vorige eigenaar. De gemeente.

Ik leid dat af uit het bericht in de krant van zaterdag, dat melding maakt van een mogelijkheid tot parkeren op het Enkhuizerzand. Wat volgens ZZM directeur Stephan Warnink mogelijk gemaakt wordt door de flexibele opstelling van alle partijen.

Feitelijk zijn er nog maar twee partijen die zich flexibel moesten opstellen en dat zijn Sprookjeswonderland en Droomparken. De overige belanghebbenden, zoals het Strandpaviljoen en Zwembad zijn inmiddels (of worden binnenkort) ingelijfd door Droomparken.

En dat maakt het allemaal een stuk overzichtelijker.

Het is dan ook nu zaak om de getoonde flexibiliteit van alle betrokkenen om te zetten in een definitieve regeling voor dat gebied, met behulp van een (aan de behoefte van het ZZM) aangepast bestemmingsplan.

Omdat de nieuwe eigenaar van het recreatieoord (anders dan de gemeente) zich in de eerste plaats laat leiden door overwegingen die praktisch uitvoerbaar zijn, denk ik, dat zo’n aangepast plan niet lang meer op zich zal laten wachten, zodat de verdere ontwikkeling van het gebied geen nieuwe vertragingen zal oplopen.

Nabeschouwing.

Het door Droomparken georganiseerde participatietraject is inmiddels afgerond. Wat volgt is een rapportage die aan de gemeente zal worden aangeboden.

Ik heb de organisatoren mijn nabeschouwing toegestuurd. Het wachten lijkt me nu op wat de gemeente bij de provincie weet te bereiken voor wat betreft de “aanwijzing.” Ik ga er van uit, dat als ze wordt ingetrokken, de gewijzigde plannen aan een bezwaarprocedure zullen worden onderworpen.

Hieronder mijn nabeschouwing.

Wetende welke bezwaren er zijn ingebracht tegen de realisatie van het recreatiepark had ik voor mijzelf een tweetal uitgangspunten geformuleerd voor mijn deelname aan het participatieproces.

  • Ten eerste mocht het recreatiepark geen bedreiging inhouden voor de toekomstige bedrijfsvoering van het ZZM.
  • Ten tweede zie ik, op de lange termijn, een parkeervoorziening voor het ZZM op het recreatieoord van een existentieel belang voor het museum.

Daar geen rekening mee houden, zoals in de contractonderhandelingen tussen gemeente en Orez is gebeurd, kan (naar mijn mening) alleen maar tot verdere vertraging en frustratie leiden.

Beide voorwaarden maken dat een recreatiepark (met een omvang zoals die is overeengekomen tussen gemeente en Orez bv) wat mij betreft ongewenst is. Ik heb in dat verband een vergelijking gemaakt tussen Bloemenbuurt en Snouck van Loosenpark in Enkhuizen..

In de Bloemenbuurt ligt de nadruk bij het ontwerp op het realiseren van zoveel mogelijk woningen op de beschikbare hoeveelheid grond. Voor het Snouck van Loosenpark gold als uitgangspunt, het realiseren van een kwalitatief hoogwaardige woonomgeving.

Het is van tweeën één. Ofwel Droomparken gaat (uit economische overwegingen) voor zoveel mogelijk woningen in het gebied, ofwel men gaat voor minder woningen, met als resultaat een kwalitatief hoogwaardige (recreatieve) woonomgeving.

Naar mijn overtuiging “verdient” Enkhuizen het laatste, ook al zal de plaatselijke middenstand (en Droomparken) daar (uit economische overwegingen) anders over denken.

Uit de toelichting begrijp ik, dat door het nieuwe traject van de Kooizandweg het aantal dwarsparkeermogelijkheden langs die weg zal worden ingeperkt. (Eikenlaantje). Niet verstandig gezien de parkeerbehoefte voor SWL op topdagen. Die is het viervoudige van wat tot dusver door RHO is berekend in de mobiliteitsnota.

Tot slot de indeling en opwaardering van de openbare ruimte op basis van het Sinterklaasprincipe. Dat wil zeggen allemaal leuke suggesties mogen doen zonder rekening te hoeven houden met de kosten en het beschikbare budget van Sinterklaas, of in dit geval Droomparken.

Had wat mij betreft achterwege kunnen blijven zolang gemeente en Droomparken zwijgen over het budget dat is uitgetrokken voor het realiseren en inrichten van die openbare voorzieningen.

Dat alles neemt niet weg dat ik met plezier heb deelgenomen aan het participatieproces en mijn waardering wens uit te spreken voor de doortastende wijze waarop het werd georganiseerd.

Neerduimers.

Mijn vorige bericht betrof een uitnodiging om deel te nemen aan het participatieproces om tot een nieuw plan te komen voor het vakantiepark.

Een participatieproces zoals dat (in opdracht van college en raad) georganiseerd wordt door de toekomstige exploitant van het park, Droomparken.

Mijn aanbeveling tot deelname werd begroet met 10 neerwaartse duimpjes. Omdat door niemand een schriftelijke reactie werd gegeven, tast ik in het duister voor wat betreft de bron van deze negatieve reacties.

Vloeien ze voort uit dezelfde opvatting, die de raad deed besluiten om vooral geen kennis te nemen van de standpunten van het Zuiderzee museum? Ik heb geen idee. Misschien is het daarom nuttig toch een aantal zaken op een rijtje te zetten.

Raad en college zijn tot de conclusie gekomen dat Enkhuizen een op het recreatieoord te bouwen vakantiedorp nodig heeft. Het besluit daartoe is genomen en wie de democratie een goed hart toedraagt kan niet anders dan het besluit respecteren.

De voor het plan benodigde grond is inmiddels verkocht, alleen het plan zelf, (waar het college met de vorige eigenaar van Orez bv bijna 3 jaar aan heeft gewerkt) heeft het college in het vuilnisvat gekieperd. Waarmee tevens de ambtelijke ondersteuning (ter waarde van bijna 4 ton) als weggegooid moet worden beschouwd.

Er moest dus een nieuw plan komen. De nieuwe eigenaar van Orez (Droomparken) heeft aangeboden (is verzocht?) een nieuw plan te maken, met als aanvullende eis, dat daar de inwoners van Enkhuizen bij betrokken moesten worden.

Droomparken heeft aan die (door raad en college) gestelde voorwaarde voldaan door een drietal informatiebijeenkomsten te beleggen, die voorafgingen aan de eigenlijke  participatiebijeenkomsten, waarvan er inmiddels twee zijn geweest.

De eis, dat de inwoners van Enkhuizen betrokken moesten worden bij het ontwerpen van het nieuwe plan is opmerkelijk, omdat het college bij het maken van HUN eerdere plan er alles aan had gedaan om de raad buiten de plannenmakerij te houden. Laat staan dat de inwoners er bij werden betrokken.

Maar goed, waarom vinden 10 lezers van mijn blog het ongepast, als ik ze uitnodig om aanwezig te zijn bij de participatiebijeenkomsten, is de vraag die me bezig houdt.

Die afkeer gold in ieder geval niet voor commissielid van Gangelen (EV!) en raadslid Jans (HEA), die dit keer hadden besloten om wel aanwezig te zijn.

Terwijl ook de pas aangestelde gemeentelijk supervisor de bijeenkomst bijwoonde en ter afsluiting zelfs een soort van dankwoord uitsprak.

Dus neerduimers maak ons alstublieft deelgenoot van uw bezwaren, zodat we er over kunnen nadenken.

Tussenpersonen.

Wat me is opgevallen, is niet alleen de prijs waartegen de gemeente Enkhuizen haar grond verkoopt, maar ook het type tussenpersonen dat ze daarbij gebruikt.

Zowel bij de ontwikkeling van de Oksel als het REZ was het streven er op gericht om de rechten en plichten onder te brengen in een aparte rechtspersoon (BV) om vervolgens die BV (en de daar in besloten rechten en plichten) te verkopen aan een “‘echte” ontwikkelaar.

Er zullen redenen zijn waarom de gemeente van deze tussenstap gebruik wil maken, alleen heeft niemand me de redenen voor die tussenstap kunnen uitleggen.

Bij het project Oksel werd de grond voor een habbekrats verkocht aan Krabberzand BV. Aandelen van die BV waren (naar verluid in) handen van welgestelde inwoners van Enkhuizen. De bedoeling was, dat de BV een plan zou laten maken voor een Welness center en/of appartementen hotel.

Om vervolgens de BV (als eigenaar van het plan en de grond) te verkopen aan een investeerder. Dit alles vanuit de overtuiging, dat alleen particulier initiatief in staat was Enkhuizen op te stuwen in de vaart der volkeren en dat de rol van de gemeente beperkt moest blijven tot het voor een habbekrats verkopen van de benodigde grond.

Strak plan, dat helaas niet heeft gewerkt, omdat Krabberszand BV er nooit in is geslaagd  om een investeerder te vinden.

Een soortgelijke werkwijze werd gevolgd voor het REZ. De voor het plan benodigde grond werd voor een habbekrats verkocht aan Orez BV. Wederzijdse verplichtingen werden vastgelegd in overeenkomst tussen gemeente en Orez BV. Het wachten was nu op een koper van de BV.

Wat de eigenaren van Krabberszand BV niet was gelukt, lukte de eigenaren van Orez BV wel, ze wisten plan en grond te verkopen aan een investeerder/exploitant. Droomparken.

Tegen welke prijs is natuurlijk niet bekend, maar we kunnen een schatting maken. Reeds gemaakte ontwikkelingskosten plus een bescheiden winst voor de eigenaars van Orez.

Als de eigenaars genoegen nemen met een half miljoen de man en de reeds gemaakte en nog te maken kosten 2 miljoen zijn, dan bedraagt de investering voor Droomparken zo’n 4 miljoen euro.

Prima investering natuurlijk. Het plan en de daarbij behorende grond geeft uitzicht op zo’n 20 miljoen omzet alleen aan grondverkoop. (200 kavels voor € 100.000,- per stuk). Daar en boven de winst op de verkoop van 200 recreatiewoningen en de toekomstige huuropbrengsten.

Jammer, dat het door Droomparken aangekochte plan niet kon worden uitgevoerd, maar tegenover de lagere opbrengst uit de verkoop van kavels, staan ook geringere kosten voor het bouwrijp maken van die kavels. Zodat het verlies aan opbrengst binnen de perken blijft.

Dingen worden pas problematisch als er, vanwege de eisen van de provincie, genoegen moet worden genomen met 100 in plaats van de 200 kavels, die je met de gemeente bent overeengekomen.

De klemmende vraag wordt dan, als de gemeente niet in staat is het aantal kavels te leveren dat ze met Orez is overeengekomen, hoe kan je (als gemeente) dan van Orez verlangen dat zij haar belofte om een strand aan te leggen, wel zal nakomen.

Bovendien welk machtsmiddel kun je als gemeente gebruiken t.o.v. een B.V. met een eigen vermogen van € 200,- en een schuld van minimaal een paar miljoen.

Kortom, waarom doet de gemeente, wanneer ze van plan is om grond te verkopen, liever zaken met een tussenpersoon, dan met de toekomstige eigenaar van de grond?

In ieder geval niet om een betere verkoopprijs te krijgen. Zowel bij de Oksel als het REZ bleef de grondprijs ver beneden verwachting. Dus wat is de reden?

Het is een vraag die de toezichthouder (gemeenteraad) zou moeten stellen, maar die neemt dinsdag een verordening aan, die het niet alleen moeilijk maakt om de vraag te stellen, maar het vrijwel onmogelijk maakt om de juistheid van het gegeven antwoord (met behulp van documenten) te controleren.

Elk nadeel hep se voordeel.

Gisteren schreef ik hoe Orez de gemeente in haar greep heeft. Vandaag is het tijd voor een lichtpuntje. Dat bestaat er uit, dat de gemeente het REZ voor een habbekrats van de hand heeft gedaan.

Uiteraard wordt dat ontkent door wethouder Struijlaart, maar het feit dat men weigert om financiële verantwoording af te leggen spreekt boekdelen.

Dat de grond op het REZ voor iets meer dan € 2,- per m² is verkocht probeerde men uit alle macht geheim te houden, hoewel de verkoopprijzen van onroerend goed geregistreerd worden bij het kadaster en door iedereen (tegen betaling) kan worden ingezien.

Raadsleden, die de prijzen wel ter inzage hadden gekregen, dorsten hun kennis niet met anderen te delen, uit angst voor reprimandes van het college. Wat college en raad betreft is alles geheim, tenzij er geen bezwaar is tegen het openbaar maken.

Een uitgangspunt dat lijkt te zijn overgewaaid vanuit de volksrepubliek China.

Als raadsleden geld willen uitgeven hebben ze gewoonlijk onze hulp niet nodig, alleen als ze geld te kort komen wordt ons om advies gevraagd.. https://twitter.com/emilevanmarle/status/1230155493638909952

Dat Orez de kosten voor de openbare voorziening in mindering brengt op de grondprijs die ze bereid is te betalen is duidelijk, maar waarom mogen we de (geschatte) kosten van die voorzieningen niet weten? Zodat we de echte verkoopprijs kunnen berekenen.

Of heeft de gemeente weer eens nagelaten om een offerte van de te maken kosten te vragen?

Kortom, het college stelt alles in het werk om te voorkomen,  dat gewone burgers ook maar enig inzicht krijgen in het financiële doen en laten van haar bestuurders.

Voor raadsleden geldt min of meer hetzelfde.

Ook zij hebben te maken met tal van door het college opgeworpen barrières, die het moeilijk maken om inzicht te verkrijgen in de financiële strapatsen van degenen waarop ze geacht worden toezicht te houden.

Raadslieden werken daar trouwens zelf druk aan mee door voor henzelf geldende verordeningen vast te stellen, die  inbreuk maken op hun recht (en plicht) tot het houden van toezicht.

Maar goed, ondanks het feit dat inschakeling van Tuin & consorten zeker 1 à 2 miljoen zal hebben gekost is er voor Droomparken nog steeds een redelijke marge overgebleven.

Zo redelijk, dat ik niet verwacht dat Droomparken binnenkort (ondanks dat het niet echt meezit), de handdoek in de ring zal gooien.

En so hep elk nadeel weer se voordeel.