Dienaren van de overheid, die de tenen doen krommen.

raad2018

Verslaggevers van het NHD, Tanja Koopen en Cees Beemster hebben het Presidium (in dit geval de fractievoorzitters minus die van de SP) gevraagd in hoeverre de nieuwe werkwijze (het raadsbrede akkoord) van invloed is geweest op de langlopende dossiers. Het SMC in de Vijzelstraat, de brede school en het herinrichten van het recreatieoord.

In de bovenstaande intro valt te lezen dat men uiterst voldaan is over het eigen aandeel in de hedendaagse gang van zaken.

Zo meent de HEA, dat eensgezindheid binnen de raad gelijk staat aan een breder draagvlak onder de bevolking, wat natuurlijk niet waar is. De verdeeldheid onder bevolking verdwijnt niet, als de gekozenen het in alles met elkaar eens zijn.

Die eensgezindheid onder de gekozenen is slechts een illustratie van de kloof die er tussen bevolking en gekozenen is ontstaan.

CU-SGP laat zich lovend uit over de onderlinge verhoudingen. Enkhuizen Vooruit heeft het over goede voorstellen. D66 roemt de constructieve sfeer die er heerst en noemt zowaar een bereikt resultaat. De Drommedaris is opgeknapt, maar gaat niet in op de achterbakse wijze waarmee de daarmee gepaard gaande kosten werden verzwegen.

De PvdA stelt op gedragen toon vast, dat nu oppositie ontbreekt “iedereen” Enkhuizen dient en bewijst daarmee dat het Chinese gedachtegoed Enkhuizen heeft bereikt.

Een wat kritischer houding is er van het CDA, terwijl de VVD meent dat de raad de hand in eigen boezem moet steken. Nieuw Enkhuizen meent dat de kwaliteit van het college buiten kijf staat.

Kortom, de algemene conclusie van de raad is deze, dat er dingen verkeerd gaan ligt niet aan ons en ook niet aan degenen waar we toezicht op houden, het college. Dus moet het wel liggen aan degenen die het eigenlijke werk doen. De ambtenaren.

Domheid en arrogantie samengebracht in één conclusie.

Bij het REZ, het enige onderwerp waar ik het nog over wil hebben, hebben de raad en het college er samen mee ingestemd, dat alle voor het vakantiepark en camping benodigde grond, van de hand werd gedaan voor € 335.000,-. Ofwel € 2,23 m2.

Wat minder dan de helft is van de prijs waartegen grasland zonder bouwvergunning van de hand wordt gedaan. Ik heb daar geen raadslid een vraag over horen stellen.

Droomparken gaat er van uit, dat de gemeente haar verplichtingen (tot levering van 200 kavels voor vakantiewoningen) zal nakomen. Maar gebeurt dat niet, dan dient er toch een herbezinning te komen voor wat betreft de verplichtingen van Droomparken, die er uit bestaan, dat er een strand wordt aangelegd.

Om die verplichting te kunnen nakomen, heeft de gemeente zich inmiddels tot de Raad van State gewend om de uitspraak van de Provincie ongedaan gemaakt te krijgen. Of dat zal lukken valt te betwijfelen. Aangezien de gemeente de adviezen van de provincie niet wilde opvolgen en het recht van de provincie (onder die omstandigheden in te grijpen) onbetwistbaar is.

Droomparken is inmiddels al wel eigenaar van de grond geworden tegen een prijs, waarmee ze zich geen buil kan vallen.

De wethouder heeft bijna 2 jaar lang gewerkt aan een plan, waarvan hij dacht dat het zo goed in elkaar zat, dat hij een overeenkomst ter realisatie met Orez tekende. Nog voordat dat hij de realisatie had veilig gesteld, door middel van een bestemmingplan.

Toen hij het bijbehorende bestemmingsplan indiende, waren de reacties zodanig, dat wijzigingen in het bestemmingplan onvermijdelijk waren.

Wijzigingen, die de uitvoering van het ooit met Orez overeengekomen plan onmogelijk maakten, zodat er goedkeuring moest worden verkregen van de nieuwe eigenaar van het plan, Droomparken. Goedkeuring die pas verkregen werd na nieuwe concessies aan de nieuwe eigenaar van het plan.

Geen enkele vraag over de verspilling van gemeenschapsgeld, vanwege het 2 jaar lang  werken aan een plan, dat de prullenbak in ging nadat het openbaar gemaakt was.

Geen enkele vraag over de marktconformiteit van de prijs waartegen de grond is verkocht.

De kop boven het artikel concludeert dat “VOOR DOORVRAGEN LEF NODIG IS” en dat is een eigenschap waar veel raadsleden niet over lijken te beschikken. Men ziet zichzelf namelijk in de eerste plaats als een “dienaar van de overheid”.

Van dienaren van de overheid is bekend, dat die alleen maar beoordeeld mogen worden op basis van waar ze zich mee bezig hebben gehouden en niet op basis van het resultaat dat ze met “het zich bezighouden” hebben bereikt.

En dat leidt tot een zelfgenoegzaamheid, die de tenen doet krommen.

 

Een A.W.A Vospark.

In het vorige bericht schreef ik dat de provincie er de voorkeur aan had gegeven als de gemeente haar ruimtelijke visie had vastgelegd in een bestemmingsplan, alvorens men ging onderhandelen met een private partij over een nadere invulling.

Nu moet er (tenzij Gemeente en Droomparken hun bezwaarprocedure winnen) toch een nieuw bestemmingsplan komen voor het deel waar het vakantiedorp komt. Daarom lijkt het me (als deelnemer van het participatieproces) nuttig om dit advies van de provincie alsnog op te volgen. Door eerst een ruimtelijk visie te formuleren.

Om het voor de gewone Enkhuizer wat aanschouwelijker te maken, kiezen we voor een Bloemenbuurt of een Snouck van Loosenpark op het recreatieoord. Beide zijn sociale woningbouwprojecten. De ene van kort na de Tweede Wereldoorlog, de andere aan het einde van de negentiende eeuw. (1897)

Wat mij betreft kiezen we voor het Snouck van Loosenpark. Niet vanwege het type woningen, maar vanwege de ambitie die er aan ten grondslag lag.

“Degelijke en ruime woningen voor arbeiders in een parkachtige omgeving.”

Die ambitie zouden we nu ook moeten hebben. Een park met daarin ruime woningen. Liever niet replica’s van visserswoningen of van woningen waar landarbeiders in waren gehuisvest. Het is een vakantiedorp, uit de twintiger jaren van de 21ste eeuw en dat mag wat mij betreft ook best te zien zijn, zoals dat ook te zien is bij de Bloemenbuurt en het SvLpark.

In het Snouck van Loosenpark staan 50 woningen (die ene waar de minister in woont niet meegerekend) en dat lijkt me ook een mooi aantal voor een  park waar A.W.A Vos (via Orez) de eigenaar van zal zijn. De heer Vos, die met de Snouck van Loosens gemeen heeft, dat ook hij puissant rijk is en dat ook zijn levensgeluk er niet van af zal hangen of zijn aankoop van Orez hem miljoenen zal opleveren.

Als ik directeur Bruil mag geloven willen ze er in Enkhuizen iets moois van maken en dat kan, als ze het idee van een Bloemenbuurt (200 woningen) verlaten en het idee van een Snouck van Loosenpark (50 woningen) omarmen.

Financieel onhaalbaar? Dat wil ik dan eerst wel eens onderbouwd zien door de huidige eigenaar van Orez. Dat de vorige eigenaar van Orez de gemeente knollen voor citroenen heeft verkocht mag duidelijk zijn.

Hoe kom je anders aan een verkoopprijs voor de grond waar de camping moet komen die 1/5 is van de prijs voor grasland? Grasland waar op niet gebouwd mag worden.

Volgens de gemeente gaat het om een prijs die marktconform is. De marktconforme prijzen voor grasland staan gewoon op het internet en zijn een vijfvoud van hetgeen de gemeente was overeengekomen met de voormalige Orez eigenaars.

Of er (gezien de overeengekomen grondprijzen) sprake is geweest van ongeoorloofde staatssteun richting de oorspronkelijke eigenaren van Orez, zal nog moeten worden uitgezocht door de autoriteit die er over gaat.

Ik neem aan, dat de gemeente niet in staat zal zijn om die autoriteit de informatie te onthouden, die ze mij weigert te verstrekken.

Maar voorlopig gaat het mij er nu even om een indruk te geven van mijn insteek in het participatieproces. Of ik daar mijn mede participanten (en Droomparken) in mee zal krijgen moet natuurlijk worden afgewacht. Mijn bedoeling is wel, om belangstellenden (door middel van mijn blog) op de hoogte te houden.

Nog een Paardenmiddel.

In de krant las ik, dat gemeentelijk overleg met de provincie op ambtelijk niveau goed verloopt, maar dat een kopje koffie met de gedeputeerde er nog even niet inzit.

Logisch, want het Enkhuizer bestuur heeft zichzelf (met haar halsstarrige houding) in de vingers gesneden en de provincie geen andere keuze gelaten dan het toedienen van een  paardenmiddel.

De “reactieve aanwijzing”.

Het aanvankelijke advies van de provinciale adviescommissie ruimtelijk ordening (ARO) om eerst een ruimtelijke visie op het gebied te ontwikkelen, voordat je met private partijen gaat onderhandelen was natuurlijk niet zo’n slecht advies. Daarmee zouden veel van de problemen, waarmee de gemeente zich nu geconfronteerd ziet, zijn voorkomen.

Het negeren van dat advies heeft er toe geleid, dat men zich op sleeptouw heeft laten nemen door de toenmalig ontwikkelaar Tuin & CS. Waardoor men meeging in een plan, dat er weliswaar aantrekkelijk uitzag, maar dat buiten de kaders viel, die de gemeente zichzelf had opgelegd.

Terwijl er evenmin rekening werd gehouden met de wensen van andere belangrijke stakeholders, zoals het ZZM.

Een nog veel grotere beoordelingsfout was, om dit plan als basis te nemen voor een met de ontwikkelaar te sluiten overeenkomst, nog voordat het bestemmingplan was vastgesteld. Door dat te doen, verkocht men feitelijk de huid voordat men de beer had geschoten.

Ook de bepaling, die moest voorkomen dat de rechten en plichten van de overeenkomst zonder toestemming van de gemeente konden worden over gedragen aan anderen, bleek inadequaat en op vrij eenvoudige wijze te omzeilen door Droomparken en Tuin & CS.

Kortom, in plaats van provinciaal advies op te volgen heeft de gemeente zich (op tal van punten) door Tuin & CS bij de neus laten nemen.

Gezien de weigering van de gemeente om duidelijkheid te verschaffen over de financiële uitgangspunten  van haar overeenkomst met Orez (anders dan het mag niets kosten) zal dat op financieel gebied niet veel anders zijn.

We beschikken namelijk, op dat punt, over niet meer dan de verzekering van de wethouder, dat hij zijn uiterste best heeft gedaan. Maar dat gold ook voor al die andere delen van zijn overeenkomst.

En die heeft hij (onder de druk der omstandigheden) ook moeten aanpassen.

Een aanpassing van de financiële voorwaarden lijkt onontkoombaar als je gehoor wilt geven aan de wens van de provincie (minder woningen).

Wat Droomparken van Tuin & CS heeft gekocht is de mogelijkheid om maximaal 200 kavels te kunnen verkopen en niet de mogelijkheid om maximaal 100 kavels te kunnen verkopen. Dat verschil heeft financiële gevolgen. Gevolgen die Droomparken (als de nieuwe eigenaar van Orez) gecompenseerd zal willen zien.

Daar staat echter tegenover, dat de gemeente zich wel heel erg makkelijk heeft laten overtuigen van het exploitatiemodel dat Tuin & CS haar heeft voorgeschoteld en dat ze nog steeds niet durft openbaar te maken.

In plaats van dat college en raad hun eigen beoordelingsfouten onder ogen zien en er ook de verantwoording voor nemen, werkt men samen om te proberen de schuld op anderen te kunnen schuiven. De CvdK en de door hem aangestelde adviseur, de PARK, het ZZM en de Gedupeerde, die geen zin heeft in een flauwekul gesprek met de burgemeester of een kopje koffie met de wethouder.

Deze manier van werken, of ze unaniem door de raad wordt gesteund of niet, zal nooit tot een gewenst resultaat leiden. Een recreatiepark dat Enkhuizen waardig is.

Door het besluit van Droomparken inwoners te betrekken bij een proces dat uiteindelijk moet leiden tot een bestemmingsplan dat wel acceptabel is voor de provincie bestaat de mogelijkheid, dat die inwoners, waar ik er een van ben, datgene doen, waar de gemeente zo opzichtig in heeft gefaald. Namelijk met een plan komen, dat wel acceptabel is voor de provincie.

Opnieuw een paardenmiddel, maar zolang college en raad doof en blind blijven voor redelijke argumenten, blijft er geen andere keuze. Morgen meer over dat onderwerp.

De bevoegde instanties.

Omdat ik me had aangemeld als participant in het traject dat moet leiden tot een nieuw bestemmingsplan voor het vakantiepark, leek het me verstandig om mijn kennis op het gebied van vakantieparken wat te vergroten.

Het busreisje voor ondernemers naar het Droomparken bolwerk in Otterloo leek me een uitstekende kans. Ik had die wens nauwelijks op mijn blog uitgesproken of mijn uitnodiging was geregeld.

Een dergelijk snelle reactie ben ik vanuit de politiek niet gewend, ik ben al blij als eens per jaar een lokale politicus reageert op wat ik heb geschreven. Maar goed, dinsdagmiddag stond ik op het Dirk Chinaplein te wachten op vervoer naar Otterloo.

De belangstelling van ondernemend Enkhuizen viel me een beetje tegen. In plaats van een touringcar konden we  het af met een personenbusje. Gezellig, dat dan weer wel.

Niettemin voelde ik mij (als niet ondernemer) toch een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik beschik namelijk niet over liggende gelden, met als enig voordeel, dat ik me ook geen zorgen hoef te maken over het daarover te behalen rendement. Verder gaan er maanden voorbij, zonder dat ik me druk maak over dingen als “omzet”.

Allemaal zaken waar mijn medereizigers meer verstand hebben dan ik. Na een warm welkom in Otterloo, informeerde (de als altijd opgewekte) directeur Bruil ons over de verbijsterende omzetstijgingen die lokale middenstanders hadden gerealiseerd dank zij de aanwezigheid van Droomparken in hun dorp.

Ik heb daar nooit zo bij stilgestaan, maar over een jaar genomen gaat het inderdaad om indrukwekkende hoeveelheden vlees (vaak in de vorm van BBQ pakketten), brood en banket en artikelen voor de persoonlijke verzorging.

Na deze aan omzet gerelateerde informatie was de overstap naar investeringen snel gemaakt. Voor vrijwel elke doelgroep bleken er vakantiewoningen beschikbaar. We mochten er twee van binnen aanschouwen. Smaakvol ingericht, maar tegelijkertijd realiseerde ik me, dat zelfs al zou ik het geld er voor hebben, ik het toch niet in zo’n woning zou willen investeren.

Sterker nog, ik kan me ook niet voorstellen dat ik op zo’n park ooit zo’n woning zou willen huren.

Dit in tegenstelling tot tienduizenden die dat wel willen.

Vakantieparken als Droomparken voorzien in een behoefte die de mijne niet is en dat dwingt tot bescheidenheid in mijn deelname aan het participatieproces.

Ik moet me niet afvragen wat wel of niet wenselijk is, maar dat overlaten aan de generaties onder mij en me afvragen wat haalbaar is. Vanuit het oogpunt van de bevoegde instanties en de door haar gestelde kaders.

Negatieve reacties.

Het valt me op dat sinds het over participatie gaat het aantal neerwaartse duimen nogal toeneemt. Helaas hullen degenen die ze uitdelen zich in stilzwijgen, zodat geraden moet worden, wat hun heeft ontstemd.

Ik vermoed een gebrek aan inzicht in de feitelijke situatie. Een belangrijk feit, dat ook het Comité tot Behoud van het Recreatieoord over het hoofd zag was, dat het recreatieoord al was verkocht aan Orez BV, door middel van een anterieure overeenkomst.

Dat gebeurde oktober/november 2018 door het college. Dat is daartoe bevoegd en dus is die overeenkomst rechtsgeldig. Je kunt van alles vinden over hoe college en raad in de aanloop (tot het aangaan van die overeenkomst) met elkaar zijn omgegaan en dat heb ik ook ruimschoots gedaan. Maar daarover je afkeuring uitspreken maakt een tussen de gemeente en Orez afgesloten overeenkomst niet ongedaan.

Bovendien, zal het ongedaan maken van die overeenkomst, al snel een miljoenenclaim tot gevolg hebben. Althans dat heeft wethouder Struijlaart beweerd.

Vanaf het moment, dat het door Peter Tuin en cs gemaakte plan (februari 2017) aan ons allen werd gepresenteerd heb ik gezegd, dat dit plan nooit in zijn voorgestelde vorm zou worden uitgevoerd, waardoor het (in mijn ogen) een dood paard was.

Inmiddels zijn college en raad tot hetzelfde besef gekomen en is het plan, dat tot dusver minstens 4 ton aan ambtelijke bijstand heeft gekost en waar bijna 3 jaar aan is gewerkt in de prullenbak beland. Dat maakt het noodzakelijk om een nieuw plan te maken.

College en raad hebben het ontwerp van dit nieuwe plan inmiddels overgedragen aan de toekomstige eigenaar van het recreatieoord. Die heeft naast de bezwaarmakers tegen het oorspronkelijke plan, ook andere belangstellende Enkhuizers in de gelegenheid gesteld om deel te nemen aan het participatieproces en na te denken over een nieuw te maken plan.

Die uitnodiging heb ik geaccepteerd, omdat ik naast mijn bezwaar tegen het oude plan, ook denk te beschikken over een interessante insteek voor het nieuwe plan. Die insteek wil ik eerst voorleggen aan het ZZM en provincie, voordat ik Droomparken er mee wil gaan lastig vallen. Ik zie eigenlijk niet goed in, wat er mis is met deze handelswijze.

En waarom dat (zonder enige toelichting) zoveel negatieve reacties oproept.

Te treurig voor woorden.

Omdat de heer Bruil naast directeur van Droomparken inmiddels ook directeur van  Orez bv is, wordt vrij algemeen aangenomen, dat Droomparken eigenaar is van Orez.

Dat is niet helemaal waar. De eigenaar van Orez BV (via een reeks BV’s) is ene Adrianus Wilhelmus  Antonius Vos. Woonachtig in Apeldoorn in het hierboven staande optrekje.

Dezelfde mijnheer Vos is ook eigenaar (alweer via een reeks BV’s) van Droomparken en in die hoedanigheid heeft hij de heer Bruil dus benoemd tot directeur van Droomparken en inmiddels ook tot directeur van Orez BV.

Volgens de KvK is Bruil ook directeur van Bruil Leisure BV, waar ook zijn voormalige partner Berma Los enige tijd directeur van is geweest. Dezelfde Berma Los voert ook de directie over Beramco BV.  Het bedrijf, dat de verhuizing van de camping regelt, welke kosten voor de helft door de gemeente worden gedragen.

Over Beramco wist wethouder Struijlaart (tijdens een bijeenkomt met campingbewoners in september 2018) te vertellen, dat hij er op had aangedrongen, dat een onafhankelijke partij zou vaststellen wie er wel of niet mocht mee verhuizen naar de nieuwe camping.

Ik neem aan dat dit bedrijf hem was aanbevolen door de P. Tuin combinatie en het lijkt me niet onredelijk om te veronderstellen, dat die combinatie toen al functioneerde als de stroman voor de heer Bruil.

Bewijs daarvoor is niet te leveren, omdat het college weigert (in het kader van de WOB) gestelde vragen te beantwoorden en haar toezichthouder (de raad) zich liever doof en blind houdt voor wat er nu eigenlijk gebeurd is.

De gemeente beweert bij voortduring dat ze transparant wil zijn, maar doet wel zaken met bedrijven die hun onderlinge verwevenheid achter een woud van BV’s proberen te verbergen.

Maar dat is niet het enige, want de gemeente laat zich ook nog dicteren welke financiële informatie wel of niet mag worden verstrekt.

Men heeft de mond vol over “ondermijning”, maar werkt zelf wel vol overtuiging mee aan  constructies, die volstrekt ondoorzichtig zijn.

Door te weigeren om te antwoorden op vragen, die in het kader van de Wet Openbaarheid Bestuur (WOB) aan haar worden gesteld.

Ronduit bespottelijk en beschamend dat de raad daar in mee gaat. De prijzen waartegen  onroerend goed wordt gekocht/verkocht worden vermeld in het kadastrale register, dat door iedereen (tegen betaling) kan worden ingezien.

Maar het college weigert vragen daarover te beantwoorden, terwijl de raad zich zonder noemenswaardig verzet geheimhouding laat opleggen. Allemaal te treurig voor woorden.

 

Dood paard.

Wat me opvalt is, dat wat zich als de reguliere media beschouwt, het NHD, Weeff en de website Enkhuizen Actueel het allemaal hebben over de exploitant Droomparken, terwijl die voorlopig niet meer is dan de nieuwe eigenaar van het recreatieoord.

Een eigenaar, die zijn zojuist verworven eigendom (grond) tegen een zo hoog mogelijke prijs wil verkopen, om daar vervolgens recreatiewoningen op te kunnen bouwen en die woningen (na verkoop) te kunnen verhuren.

Maar in dat stadium zijn we nog lang niet en zolang we daar nog niet zijn, houd ik het er op dat Droomparken de eigenaar is van iets dat er voorlopig nog steeds uitziet als een  een dood paard. Een kwalificatie die ik al in mei vorig jaar heb gegeven.

Toen bekend werd dat Droomparken OREZ BV had gekocht en daardoor eigenaar was geworden van de tussen OREZ en de gemeente gesloten overeenkomst.

Wat tussen de gemeente en OREZ was overeengekomen, was naar mijn oordeel (in mei 2019) een dood paard, omdat ik er zeker van was dat die overeenkomst (in die vorm) nooit zou worden uitgevoerd.

Ik bleek een vooruitziende blik te hebben gehad,  want kort daarna besloot de gemeente om het plan, (waar zij 3 jaar lang met OREZ aan had gewerkt) in te wisselen voor iets anders, waarvan we helaas nog niet precies weten hoe dat er gaat uitzien.

In haar overeenkomst met OREZ had de gemeente een clausule opgenomen waarin was bepaald dat de verkoop van rechten en plichten alleen maar plaats kon vinden nadat de gemeente daar toestemming voor had gegeven.

Maar die bepaling hadden de vier musketiers, die zich verenigd hadden in de P. Tuin combinatie handig omzeild. Door niet de rechten en plichten te verkopen, maar het bedrijf dat daarvan de eigenaar was: OREZ BV.

Ontzettend slim natuurlijk van P. Tuin cs en Droomparken en je staat als gemeente ook een beetje voor Jan met de korte achternaam als ze je dat flikken, maar dat maakt het wel weer begrijpelijk, dat de gemeente het liever niet meer heeft over dat onderdeel van de overeenkomst met P. Tuin en zijn handige vrienden.

Maar goed, Droomparken is (zij het op enigszins slinkse wijze), eigenaar geworden van het recreatieoord. Maar voordat zij daarvan de exploitant is, is er nog een lange weg te gaan en tot die tijd is zij (wat mij betreft) niet meer dan de eigenaar van een dood paard.

In het krantenbericht lees ik dat Droomparken, net als de gemeente, bezwaar zal aantekenen tegen de door de provincie gegeven “reactieve aanwijzing”.

Ik denk dat ze hun tijd beter kunnen besteden aan een plan over de ruimtelijke invulling die wel kans van slagen heeft bij de provincie. Maar wie ben ik om dat te denken?