Mandarijnenbestuur

mandarijnGisteren kreeg ik via het hedendaagse communicatiemiddel Facebook, het ongetwijfeld goedbedoelde advies om eens ergens anders over te schrijven, dan over de ongelijke behandeling van Enkhuizen door de SED.

Dit blog bestaat al meer dan 8 jaar, al die tijd schreef ik over zaken (in de lokale politiek) die me opvielen en verbaasden. Ik heb dat kort geleden “hardop nadenken” genoemd.

Omdat ik sinds drie maanden lid ben van een politieke partij veronderstelt de lezer dat dit blog ook wel een propagandamiddel zal zijn van die partij. Mijn partij heeft echter haar eigen website waarop ze de zaken publiceert die zij  belangrijk vindt en dat is niet één op één hetzelfde als waarover ik hardop wil nadenken.

Om een concreet voorbeeld te noemen. Een groot aantal leden dat lid is van mijn partij denkt dat het hebben van een buitenbad een belangrijke toevoeging is aan het bestaande zwembad.

Ik respecteer het feit dat een meerderheid dat wil en dat het daarom is opgenomen in ons verkiezingsprogramma. Zo werkt een democratie nu eenmaal. Maar ik heb geen enkele behoefte om over dat onderwerp “hardop na te denken”.

Het enige wat ik echt belangrijk vind (en mijn lidmaatschap van NE hangt daar nauw mee samen) is een gelijke behandeling van Enkhuizers binnen de SED gemeenschap. Binnen twee maanden tijd zijn er twee SED regelingen door de Enkhuizer raad goedgekeurd.

In de ene nemen we ruim 37% van de kosten voor onze rekening, in de andere ruim 45%. Het Enkhuizer aandeel van de bevolking binnen de SED is 31 %. In beide gevallen is onze bijdrage dus aanzienlijk hoger dan op grond van ons inwoner aantal valt te rechtvaardigen.

Als er voor Enkhuizen een bijzonder voordeel kleeft aan een regeling, dan zal je mij niet horen over een hogere bijdrage. Maar als dat niet is het geval is, zoals bij het ontwikkelingsplan, dan vind ik dat ik daar met recht en reden protest tegen mag aantekenen.

Reijswoud
Mandarijnenbestuur

Als die protesten van mij (en van andere betrokken burgers) hooghartig terzijde worden geschoven en daar op geen enkele wijze door de machthebbers op wordt gereageerd, dan heb je in een democratie nog maar één andere keuze. Je opvatting voorleggen aan de kiezer.

Zou Michel de Jong Nieuw Enkhuizen niet hebben verlaten, dan zou geen enkele partij mijn bezwaar tegen ongelijke behandeling hebben over genomen. Ze hadden er twee maanden eerder zelf vóór gestemd. Uit onwetendheid, volgzaamheid, wie zal het zeggen?

Met het vertrek van Michel was ook een groot deel van het verkiezingsprogramma van NE meeverhuisd naar Voor Enkhuizen en dat maakte dat NE bereid was om de “ongelijke behandeling van Enkhuizen binnen de SED gemeenschap” in haar verkiezingsprogramma op te nemen.

En dat maakte het weer mogelijk om de opvatting (dat Enkhuizen ten onrechte een hogere bijdrage levert aan de kosten van de ambtelijke organisatie) aan de kiezer voor te leggen, zodat die in staat zou zijn om corrigerend op te treden.

koning-1
Mandarijnenbestuur

Het oordeel van de kiezer is inmiddels bekend. Het maakt 90% van de Enkhuizer bevolking geen moer uit of ze nu wel of niet teveel bijdraagt aan de ambtelijke organisatie. OK, de kiezer heeft gesproken, maar moet ik daarom over een ander onderwerp “hardop over gaan nadenken”, zoals mijn lezer via Facebook suggereert? Ik zou niet weten waarom.

Ik heb nog steeds het gevoel, dat (mede op mijn aandringen) de kiezers van Nieuw Enkhuizen een belofte is gedaan. Namelijk, dat NE er op democratische wijze voor zal vechten dat Enkhuizen (binnen de SED gemeenschap) een gelijkwaardige behandeling zal krijgen.

Dat zou een stuk makkelijker zijn geweest als de verkiezingsuitslag anders zou zijn geweest, maar om nu al de handdoek in de ring te gooien en te besluiten om “hardop over andere dingen te gaan denken” is me wat te vroeg.  Laten we eerst even afwachten hoe het nieuwe bestuur er uit gaat zien.

Gaan we de kant uit van een mandarijnenbestuur, zoals lokale denkers als Van Reijswoud en Koning voorstaan, of blijven we bij de vertrouwde opstelling van coalitie en oppositie, waarbij de laatste geacht wordt om het doen en laten van de eerste (op bruikbaarheid) te controleren. Ik ben benieuwd.

 

Advertenties

Zwijgen blijven.

blogger-vs-journalistHet verschijnsel is niet nieuw en het is evenmin onbekend.

Maatregelen van de overheid die niet het gewenste effect sorteren, maar die maanden, soms jaren en zelfs decennia kunnen blijven bestaan, omdat degenen die de maatregel ooit hebben bedacht, weigeren toe te geven dat de maatregel niet deugt.

En dat degenen, die het op zich hebben genomen om dit soort maatregelen aan de kaak te stellen het laten afweten, omdat het eigen belang er niet mee is gediend.

De maatregel die ik in dit verband op het oog heb is een SED maatregel. Bedoeld om bepaalde exploitatie-overschotten te verdelen tussen de drie SED gemeenten, maar die werd veralgemeniseerd door de toevoeging van een enkel woord, zodat ze ook gebruikt kon worden om exploitatietekorten te verdelen.

De toevoeging leek onschuldig genoeg, maar waar geen rekening mee werd gehouden betrof het feit, dat de exploitatie-overschotten (qua bedrag) altijd beperkt zullen blijven, terwijl  exploitatietekorten (qua bedrag) onbegrensd kunnen toenemen.

Bij het bedenken van de maatregel was geen rekening gehouden met onbegrensd toenemende tekorten. Dat probleem kwam pas aan het licht, toen de overschotten uitbleven, terwijl de tekorten zich opstapelden. Wat tot gevolg had, dat (tegen elke gebruikelijke politieke opvatting in) de zwakste schouders (volkomen onverwacht) werden opgezadeld met de zwaarste lasten.

Normaal gesproken zou dit feit tot een politiek ingrijpen hebben geleid en zou de maatregel (vanwege de ongewenste uitkomst) zijn aangepast. Dat gebeurde om onbekende redenen niet.

Ook in het daarop volgende proces had politiek ingrijpen voor de hand gelegen, maar alle (behoudens één) bij dat proces betrokken actoren lieten het afweten, zodat de maatregel nog steeds van kracht is en er nog steeds sprake is van een ongelijkwaardige behandeling.

In de zin, dat de inwoners van de kleinste gemeente de hoogste bijdrage moeten leveren aan een regeling, die voor iedereen in gelijke mate van belang is.

Wie zijn die proces actoren en in welk verband staan ze tot elkaar? In hiërarchische volgorde zijn het ambtenaren, bestuurders (wethouder), volksvertegenwoordigers (raadsleden), kiezers. Met daarnaast (als waakhond) de onafhankelijke pers. Hieronder een beschrijving van hun rol in het proces.

  1. Eerst de ambtenaren die de regeling hebben ontworpen. Die zijn niet rechtstreeks benaderbaar, maar worden vertegenwoordigd door de wethouder. Die ontkent niet dat de regeling gebreken vertoont, doet echter zelf niets, maar wijst naar zijn toezichthouder, de gemeenteraad. Omdat die geen gebreken constateerde, wast hij zijn handen in onschuld.
  2. Dan de gemeenteraad, te verdelen in coalitie en oppositie. Alle gemeenteraadsleden zijn (door betrokken burgers) gewezen op het ongewenste effect van de regeling. Zowel de coalitie als de oppositie kozen er echter voor om de waarschuwingen van de burgers te negeren. Van Reijswoud (gemeenteraadslid in Enkhuizen voor de VVD) verwees in de gemeenteraadsvergadering van 12/12/2017 naar de actie van een 20-tal burgers om die feiten onder de aandacht te brengen van de gemeenteraadsleden. Hij noemde het (weliswaar op licht sarcastische toon) ‘een fantastische uiting van democratie’.
  3. De onafhankelijke pers. Ook die werd gewaarschuwd en wijdde er enige aandacht aan in de zin dat ze het als een persoonlijke mening van betrokken burgers presenteerde. Aan het onderliggende thema, een duidelijk ongelijke behandeling van SED inwoners,  werd geen aandacht besteed.  Waarschijnlijk vanuit de gedachte, dat als raadsleden er geen aandacht aan schenken, de krant er ook geen aandacht aan hoeft te schenken.
  4. Verder, de deelnemers aan de verkiezingen, politieke partijen. Alleen één (niet langer in de raad vertegenwoordigde partij) maakte de regeling tot onderwerp van haar verkiezingscampagne.  Alle overige partijen (die wel zitting hadden in de gemeenteraad) negeerden het onderwerp. Begrijpelijk, men had destijds de waarschuwingen (van betrokken burgers) genegeerd en dus ook geen behoefte om daar nog eens aan herinnerd te worden.
  5. Tot slot de kiezer. De theorie is, dat die zal ingrijpen als hij meent dat zijn belangen niet op de juiste wijze worden behartigd. Er was maar één partij (Nieuw Enkhuizen) die stelde dat de inwoners van Enkhuizen benadeeld waren door de bovengenoemde maatregel. Alle andere partijen (die de maatregel hadden goedgekeurd) zwegen het onderwerp dood, net als de reguliere pers. Met als gevolg, dat het mij niet zou verbazen als meer dan de helft van de inwoners van Enkhuizen volkomen onkundig is van de ongelijke behandeling die hen ten deel is gevallen.

We kunnen dus vast stellen dat de verantwoordelijke ambtenaar niets deed omdat hij daartoe niet werd gedwongen door de bestuurder (wethouder) en dat die (op zijn beurt) zijn handen in onschuld wast, omdat zijn voorstel werd goedgekeurd door de raad.

De raadsleden (in weerwil van de hun gegeven waarschuwingen) deden niets, omdat zij zich liever schikken naar wat hun door de de wethouder wordt voorgehouden, dan naar wat hun door burgers wordt voorgehouden.

beemster1Terwijl de Enkhuizer kiezer, (door de “waakhond van onze democratie”) nauwelijks werd geïnformeerd over de ongelijke behandeling die hem/haar inmiddels ten deel was gevallen.

Het opmerkelijke van het hele proces is, dat alle actoren precies het tegenovergestelde doen van wat zij geacht worden te doen. De bestuurder corrigeert de ambtenaar niet. De toezichthouder (de raad) laat de bestuurder zijn gang gaan en corrigeert hem niet.

De krant doet verslag van alles, behalve van een tamelijk zwaarwegend feit. Namelijk, de ongelijke behandeling van inwoners binnen de SED organisatie, waardoor de kiezer wezenlijke informatie wordt onthouden en hij daardoor ook niet in staat is om corrigerend op te treden.

Met als uiteindelijk resultaat dat we nog steeds opgescheept zitten met een ondeugdelijke regeling. Waarbij de kleinste gemeente de zwaarste lasten krijgt opgelegd vanwege een ambtelijke onzorgvuldigheid van 4 jaar geleden.

Een ambtelijke onzorgvuldigheid die vanwege de gemakzuchtige houding van alle betrokken actoren, niet wordt gecorrigeerd maar gewoon blijft voortbestaan.

Dat zij, die daar primair verantwoordelijk voor zijn (wethouder en raadsleden), er het liefst het zwijgen toe doen, is begrijpelijk.

Maar waarom de zogenaamde onafhankelijke pers daar tot nog toe over zweeg (en blijft zwijgen) is me een raadsel.

 

Geld verspillen?

GeldPrullenbakGisteravond de installatie van de nieuwe raad. Direct na de installatie mochten de fractievoorzitters hun opvatting over de verkiezing en hun visie op de toekomst ventileren.

Hoewel die mogelijkheid gewoon in de agenda stond vermeld, bleken er toch een aantal fractievoorzitters (grappig genoeg) verrast te zijn door deze aan hen geboden kans.

Dat gold echter niet voor Rob van Reijswoud (VVD), die gewoonlijk doelbewust als laatste het woord voert, maar deze keer al even doelbewust als eerste.

Een vlammend betoog is wat te veel van het goede, maar een stevig betoog was het zeker. Netjes opgebouwd met een aantal retorische vragen, die er op neer kwamen dat als je de kaders die Rob stelde niet zou overnemen, je niet bezig was met het dienen van de belangen van de Enkhuizer bevolking, maar handelde uit liefde voor het pluche of zelfs uit machtswellust.

Allemaal vervelende eigenschappen dus die schril afsteken tegen de nobele motieven van Rob en de zijnen. Verzameld in VVD, D66, PvdA,  waar zich (naar mijn overtuiging) binnen niet al te lange tijd het CDA bij zal voegen. Partijen die er al tientallen jaren om bekend staan om (onder verwaarlozing van het eigen belang) volstrekt belangeloos politiek te bedrijven en het volk te dienen.

De begrippen coalitie/oppositie zijn op lokaal niveau inmiddels taboe verklaard. Het nieuwste begrip heet raadsbreed akkoord en politiek bedrijven is de nieuwe doodzonde. Eendrachtig snellen wij een glanzende toekomst tegemoet. Als ware het Aldous Huxley’s “Brave New World” waarin iedereen zijn plaats kent en het geluk geen grenzen.

Een raadsbreed akkoord is natuurlijk onzin. Niet meer dan een taalkundige vondst die eenheid moet suggereren en zelfs probeert af te dwingen. Wie een raadsbreed akkoord afwijst kan niet anders dan een dwarsligger zijn, of querulant in de ogen van het duo Koning en Van Reijswoud. Niet voor niets dat Langbroek zich gretig aan hun zijde schaart.

Maar die eenheid die Koning/Van Reijswoud proberen af te dwingen is er (om een goede reden) niet. Zeker voor wat betreft de vraag of Enkhuizen (in de nabije toekomst) een bestuurlijke fusie moet aangaan met haar buurgemeenten Drechterland en Stede Broec, zijn de meningen verdeeld.

Er bestaan goede en eerzame redenen om dat wel te doen, zoals er goede en eerzame redenen zijn om het niet te doen, maar het zijn standpunten die elkaar uitsluiten en de suggestie dat hierover een raadsbreed akkoord zou kunnen worden gesloten is een kwestie van wensdenken.

Voor en tegenstanders zullen elkaar tot op het moment van stemming blijven bestrijden en ik zie niet in, wat daar verkeerd aan is. Inderdaad, dat heet politiek, elkaar met argumenten bestrijden totdat uiteindelijk een stemming de beslissing brengt.

Ik snap ook niet waarom een achter gesloten deuren gesloten raadsbreed akkoord superieur is aan een openbaar debat over de tegenstellingen die overbrugd moeten worden. Zoals ik ook niet begrijp waarom het woord coalitie (als benaming voor een gezamenlijk standpunt) opeens verwerpelijk is en wat is er mis met een woord als oppositie (een tegenovergestelde mening hebben).

Kortom, als altijd en overal is er een coalitie die voorstander is en is er een oppositie die tegenstander is. De verhouding is op dit moment 10 tegen 7, maar die kan zich nog wijzigen. Immers het CDA, dat nu nog tegen een fusie is, kan zo maar vóór worden, omdat ze als partij na een fusie alleen maar sterker zal zijn.

De lokalo’s, die nu nog vóór zijn, kunnen ook van gedachten veranderen als ze beseffen, dat ze in een gefuseerde gemeente geen eigen bestaansrecht meer hebben en ze zichzelf daarom net zo goed kunnen opheffen.

Als beide gebeuren, dan is de uiteindelijke verhouding, 8 vóór en 9 tegen een fusie.

Keesman, die als laatste het woord kreeg, stelde voor een informateur te benoemen. Uit beleefdheid stemde iedereen er mee in, maar ik verwacht er niet veel van en denk dat het geldverspilling is. Maar dat is nu eenmaal een favoriete tijdsbesteding van de raad, geld over de balk smijten.

Hoe verder

dualismeindepolitiekDe illustratie in mijn vorige bericht (en ook in dit bericht) maakt in één opslag duidelijk wat de werkelijke betekenis van dualisme is.

Terwijl men onder tafel (= achter de schermen) elkaar al weer de hand schudt, wordt er boven tafel (= de raadszaal) voor de vorm nog even een schijngevecht gevoerd waarbij er (naar alle waarschijnlijkheid) geen bloed zal vloeien.

Er is niets veranderd in de samenstelling van de raad, zodat er ook geen noodzaak bestaat om de huidige samenstelling van B&W te veranderen. Hoogstens nog een extra wethouder van het CDA om het bouwwerk nog wat steviger te maken.

Waarmee het bestuur van Enkhuizen voor de komende 4 jaar vast in handen komt van de 4 landelijke partijen, VVD, D66, CDA en PvdA. Er van uitgaande dat deze combinatie gedoogd zal worden door die andere landelijke partij, CU/SGP.

De rest, bestaande uit de SP en de drie lokale partijen zullen de komende 4 jaar veroordeeld zijn tot de oppositie, die bovendien nog tamelijk verdeeld is ook.

Zo is de SP tegenstander van een fusie met de overige SED gemeenten, terwijl de Enkhuizer lokalen voorstander zijn.

In de zoektocht naar een gemeenschappelijke noemer lijkt het me een mooie taak om er voor te zorgen, dat de bijdrage van de inwoners van Enkhuizen het SED-OOP nooit meer mag zijn dan wat de andere inwoners bijdragen. Helaas hebben op dat punt zowel de SP als Enkhuizen Vooruit (in mijn ogen) steken laten vallen.

Hadden beide partijen (in plaats van zich kritisch op te stellen t.o.v. de wens tot gelijke behandeling binnen de SED) zich daar (met Nieuw Enkhuizen) ook sterk voor gemaakt, dan was de verkiezingsuitslag hoogst waarschijnlijk  anders geweest dan nu het geval is. In de zin, dat de SP en lokalen meer zetelwinst zouden hebben geboekt.

Echter de ongelijkheid in behandeling bestaat nog steeds en het lijkt me een taak van de lokale partijen (in samenwerking met de SP) om die ongelijkheid ongedaan te maken.

Zoals de zaken er nu voorstaan komt er een tamelijk voorspelbare coalitie van landelijke partijen. Daar tegenover een tamelijk verbrokkelde oppositie. SP en drie lokale partijen.

Met als opvallende kloof, het verschil in opvatting over een bestuurlijke fusie van de drie SED gemeenten. De lokalo’s hebben zich vóór verklaard (hoewel ze gezien hun huidige omvang verkiezingen in SED verband niet zullen overleven), terwijl de SP tegen is.

Enfin, het bovenstaande is een persoonlijke inschatting van de situatie waarin we ons bevinden. Meer duidelijkheid zal ontstaan nadat de nieuwe raad voor de eerste keer bijeen is geweest (vanavond) en de fractievoorzitters verklaringen hebben afgelegd.

Anders denken, anders doen?

vragenGezien de uitslag ligt er één coalitie wel erg voor de hand.  SP, CDA en NE. Samen maar 8 zetels en geen meerderheid, maar je moet in dit soort tijden niet te bang zijn. Zolang je maar met goede voorstellen komt, zal die extra benodigde  stem er ook wel komen.

Er zijn natuurlijk meer partijen met 2 zetels, VVD en D66 maar daar zie ik de SP niet zo gauw mee samenwerken. PvdA kan ook nog, maar daar heeft het CDA dan weer geen zin in.

Maar het probleem is echter dat SP en CDA tegenstanders zijn van een fusie met Stede Broec en Drechterland, terwijl NE dit niet is.

Is er daarom een andere invalshoek mogelijk voor de partij die “Anders denken, anders doen” als uitgangspunt neemt?

Zo’n andere invalshoek zou het volgende kunnen zijn. Stel je neemt een fusie tussen Stede Broec en Drechterland als uitgangspunt. Er zijn in dat geval 6 partijen die daar de uiteindelijke noodzaak van inzien. [Ook de CU/SGP heeft twijfels, om dezelfde reden als de SP die heeft.]

Zou het met die 6 partijen mogelijk zijn om tot een soort gezamenlijk uitvoeringsprogramma te komen? Volgens mij zijn er tijdens de verkiezingscampagne weinig ideologische verschillen tussen de partijen naar voren gekomen. Het kostte partijen tijdens de verkiezingscampagne dan ook vaak de grootste moeite om verschillen aan te geven.

Dus als je het met 6 partijen erover eens bent dat een fusie onontkoombaar is, waarom zou je dat dan niet als uitgangspunt kiezen en vervolgens proberen een aantal praktische zaken te regelen?

Groot voordeel bij deze benadering is, dat het bestaande college gewoon kan doorgaan op de ingeslagen weg (wat ze alle twee volgens mij heel graag willen). Desnoods aangevuld met een wethouder financiën, afkomstig uit een lokale partij die de opdracht heeft om niet één, maar alle lokale partijen te vertegenwoordigen.

Die samenwerking zou je verder gestalte moeten geven met een gezamenlijke website, waarop alle samenwerkende partijen hun opvattingen kunnen uitdragen lang voordat het officiële standpunten zijn geworden.

Dus waarom wachten tot 29 maart en niet nu al een voorlopige inventarisatie gemaakt van de punten waarover de 6 het makkelijk eens zouden kunnen worden? Uiteraard zal dan de eerste stap gezet moeten worden door de een na grootste partij, de VVD.

Afdragen

langbroek.jpg
Winst

De voorlopige uitslag is bekend, qua zetelverdeling is er niets veranderd. HEA is spectaculair gestegen, maar niet voldoende voor een extra zetel. D66 is spectaculair gedaald, maar niet voldoende om een zetel te verliezen en Lijst Quasten heet vanaf nu Enkhuizen Vooruit.

In mijn vorige bericht stelde ik dat we meteen antwoord zouden krijgen of we kans maken op die 8 ton van het SED. Het antwoord daarop is nee. De politieke partijen hadden er geen belangstelling voor, maar dat gold ook voor de kiezers, dus heronderhandelingen over de kostenbijdrage lijkt me dan ook onwaarschijnlijk.

koning-1
Verlies

De twee meest voor de hand liggende coalitiepartijen zijn SP en CDA, beide zijn fervent tegenstander van een fusie met Drechterland en Stede Broec. Het zal nog niet zo makkelijk zijn om een derde coalitiegenoot te vinden die er ook zo over denkt.

De overige zeven partijen waren voorstander van een fusie. Al was het maar omdat je dan in plaats van ruim 13 miljoen uit eigen zak betalen je er 22 miljoen (volgens Rob van Reijswoud) van de provincie bijkrijgt.

Nu hebben ook deze verkiezingen weer eens aangetoond dat je Enkhuizers niet moet lastig vallen met rekensommen,maar het verschil tussen 13 miljoen uit eigen zak en 22 miljoen  krijgen vind ik wel heel erg groot worden. Dat verschil kan zelfs de meest onbeholpen rekenaar niet ontgaan.

Enfin, we zullen zien waar de SP mee komt op 29 maart wanneer de nieuwe raad wordt geïnstalleerd, er zal eerst wel een informateur moeten worden benoemd. Leuke schnabbel voor partijgenoten of zouden ze dat ook afdragen en in de partijkas storten?

Lekkuh Stemmuh

stemmenEerst even stemmen en dan weten we aan het eind van de dag hoeveel kans we maken met onze 8 ton. Acht van de negen partijen zien er geen brood in en laten de dingen liever zoals ze zijn, terwijl er maar een partij is die gezegd heeft “we gaan er voor”.  Nieuw Enkhuizen.

Het hangt er dus een beetje van af welke uitslag Nieuw Enkhuizen scoort wil het enige indruk maken op onze buren in Stede Broec en Drechterland.

Blijft het bij 3 zeteltjes, dan zal de reactie bij onze buren zijn, ach de overgrote meerderheid van de Enkhuizers kan het niks schelen dat ze meer moeten betalen, waarom zouden wij ons daar dan nog druk over maken.

Maar alles boven de drie zetels wijst toch op een zekere irritatie bij de inwoners van Enkhuizen en in een samenwerkingsverband als het SED kan zo’n irritatie (zeker als ze voortduurt) danig in de weg gaan zitten. Dus doe je er verstandig aan die irritatie weg te nemen door alle inwoners een gelijke bijdrage in de kosten te laten betalen..

Maar of de Enkhuizers ook maar enigszins geïrriteerd zijn over de ongelijke behandeling (die ze binnen het SED krijgen) weten we al vanavond.

Alles boven de drie zetels geeft een sprankje hoop. Tot drie en daaronder blijft het, net als de voorgaande jaren, gewoon lekker pappen en nathouden.

Gelukkig mag de Enkhuizer bevolking (die gewoonlijk beschikt over een uitgesproken mening over van alles) nu eens zelf bepalen wat ze wil.