Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een voormalig buitenstaander

Mandarijnenbestuur

mandarijnGisteren kreeg ik via het hedendaagse communicatiemiddel Facebook, het ongetwijfeld goedbedoelde advies om eens ergens anders over te schrijven, dan over de ongelijke behandeling van Enkhuizen door de SED.

Dit blog bestaat al meer dan 8 jaar, al die tijd schreef ik over zaken (in de lokale politiek) die me opvielen en verbaasden. Ik heb dat kort geleden “hardop nadenken” genoemd.

Omdat ik sinds drie maanden lid ben van een politieke partij veronderstelt de lezer dat dit blog ook wel een propagandamiddel zal zijn van die partij. Mijn partij heeft echter haar eigen website waarop ze de zaken publiceert die zij  belangrijk vindt en dat is niet één op één hetzelfde als waarover ik hardop wil nadenken.

Om een concreet voorbeeld te noemen. Een groot aantal leden dat lid is van mijn partij denkt dat het hebben van een buitenbad een belangrijke toevoeging is aan het bestaande zwembad.

Ik respecteer het feit dat een meerderheid dat wil en dat het daarom is opgenomen in ons verkiezingsprogramma. Zo werkt een democratie nu eenmaal. Maar ik heb geen enkele behoefte om over dat onderwerp “hardop na te denken”.

Het enige wat ik echt belangrijk vind (en mijn lidmaatschap van NE hangt daar nauw mee samen) is een gelijke behandeling van Enkhuizers binnen de SED gemeenschap. Binnen twee maanden tijd zijn er twee SED regelingen door de Enkhuizer raad goedgekeurd.

In de ene nemen we ruim 37% van de kosten voor onze rekening, in de andere ruim 45%. Het Enkhuizer aandeel van de bevolking binnen de SED is 31 %. In beide gevallen is onze bijdrage dus aanzienlijk hoger dan op grond van ons inwoner aantal valt te rechtvaardigen.

Als er voor Enkhuizen een bijzonder voordeel kleeft aan een regeling, dan zal je mij niet horen over een hogere bijdrage. Maar als dat niet is het geval is, zoals bij het ontwikkelingsplan, dan vind ik dat ik daar met recht en reden protest tegen mag aantekenen.

Reijswoud

Mandarijnenbestuur

Als die protesten van mij (en van andere betrokken burgers) hooghartig terzijde worden geschoven en daar op geen enkele wijze door de machthebbers op wordt gereageerd, dan heb je in een democratie nog maar één andere keuze. Je opvatting voorleggen aan de kiezer.

Zou Michel de Jong Nieuw Enkhuizen niet hebben verlaten, dan zou geen enkele partij mijn bezwaar tegen ongelijke behandeling hebben over genomen. Ze hadden er twee maanden eerder zelf vóór gestemd. Uit onwetendheid, volgzaamheid, wie zal het zeggen?

Met het vertrek van Michel was ook een groot deel van het verkiezingsprogramma van NE meeverhuisd naar Voor Enkhuizen en dat maakte dat NE bereid was om de “ongelijke behandeling van Enkhuizen binnen de SED gemeenschap” in haar verkiezingsprogramma op te nemen.

En dat maakte het weer mogelijk om de opvatting (dat Enkhuizen ten onrechte een hogere bijdrage levert aan de kosten van de ambtelijke organisatie) aan de kiezer voor te leggen, zodat die in staat zou zijn om corrigerend op te treden.

koning-1

Mandarijnenbestuur

Het oordeel van de kiezer is inmiddels bekend. Het maakt 90% van de Enkhuizer bevolking geen moer uit of ze nu wel of niet teveel bijdraagt aan de ambtelijke organisatie. OK, de kiezer heeft gesproken, maar moet ik daarom over een ander onderwerp “hardop over gaan nadenken”, zoals mijn lezer via Facebook suggereert? Ik zou niet weten waarom.

Ik heb nog steeds het gevoel, dat (mede op mijn aandringen) de kiezers van Nieuw Enkhuizen een belofte is gedaan. Namelijk, dat NE er op democratische wijze voor zal vechten dat Enkhuizen (binnen de SED gemeenschap) een gelijkwaardige behandeling zal krijgen.

Dat zou een stuk makkelijker zijn geweest als de verkiezingsuitslag anders zou zijn geweest, maar om nu al de handdoek in de ring te gooien en te besluiten om “hardop over andere dingen te gaan denken” is me wat te vroeg.  Laten we eerst even afwachten hoe het nieuwe bestuur er uit gaat zien.

Gaan we de kant uit van een mandarijnenbestuur, zoals lokale denkers als Van Reijswoud en Koning voorstaan, of blijven we bij de vertrouwde opstelling van coalitie en oppositie, waarbij de laatste geacht wordt om het doen en laten van de eerste (op bruikbaarheid) te controleren. Ik ben benieuwd.

 

Advertenties

april 5, 2018 Posted by | Bestuurscultuur, Verkiezingen | 2 reacties

Zwijgen blijven.

blogger-vs-journalistHet verschijnsel is niet nieuw en het is evenmin onbekend.

Maatregelen van de overheid die niet het gewenste effect sorteren, maar die maanden, soms jaren en zelfs decennia kunnen blijven bestaan, omdat degenen die de maatregel ooit hebben bedacht, weigeren toe te geven dat de maatregel niet deugt.

En dat degenen, die het op zich hebben genomen om dit soort maatregelen aan de kaak te stellen het laten afweten, omdat het eigen belang er niet mee is gediend.

De maatregel die ik in dit verband op het oog heb is een SED maatregel. Bedoeld om bepaalde exploitatie-overschotten te verdelen tussen de drie SED gemeenten, maar die werd veralgemeniseerd door de toevoeging van een enkel woord, zodat ze ook gebruikt kon worden om exploitatietekorten te verdelen.

De toevoeging leek onschuldig genoeg, maar waar geen rekening mee werd gehouden betrof het feit, dat de exploitatie-overschotten (qua bedrag) altijd beperkt zullen blijven, terwijl  exploitatietekorten (qua bedrag) onbegrensd kunnen toenemen.

Bij het bedenken van de maatregel was geen rekening gehouden met onbegrensd toenemende tekorten. Dat probleem kwam pas aan het licht, toen de overschotten uitbleven, terwijl de tekorten zich opstapelden. Wat tot gevolg had, dat (tegen elke gebruikelijke politieke opvatting in) de zwakste schouders (volkomen onverwacht) werden opgezadeld met de zwaarste lasten.

Normaal gesproken zou dit feit tot een politiek ingrijpen hebben geleid en zou de maatregel (vanwege de ongewenste uitkomst) zijn aangepast. Dat gebeurde om onbekende redenen niet.

Ook in het daarop volgende proces had politiek ingrijpen voor de hand gelegen, maar alle (behoudens één) bij dat proces betrokken actoren lieten het afweten, zodat de maatregel nog steeds van kracht is en er nog steeds sprake is van een ongelijkwaardige behandeling.

In de zin, dat de inwoners van de kleinste gemeente de hoogste bijdrage moeten leveren aan een regeling, die voor iedereen in gelijke mate van belang is.

Wie zijn die proces actoren en in welk verband staan ze tot elkaar? In hiërarchische volgorde zijn het ambtenaren, bestuurders (wethouder), volksvertegenwoordigers (raadsleden), kiezers. Met daarnaast (als waakhond) de onafhankelijke pers. Hieronder een beschrijving van hun rol in het proces.

  1. Eerst de ambtenaren die de regeling hebben ontworpen. Die zijn niet rechtstreeks benaderbaar, maar worden vertegenwoordigd door de wethouder. Die ontkent niet dat de regeling gebreken vertoont, doet echter zelf niets, maar wijst naar zijn toezichthouder, de gemeenteraad. Omdat die geen gebreken constateerde, wast hij zijn handen in onschuld.
  2. Dan de gemeenteraad, te verdelen in coalitie en oppositie. Alle gemeenteraadsleden zijn (door betrokken burgers) gewezen op het ongewenste effect van de regeling. Zowel de coalitie als de oppositie kozen er echter voor om de waarschuwingen van de burgers te negeren. Van Reijswoud (gemeenteraadslid in Enkhuizen voor de VVD) verwees in de gemeenteraadsvergadering van 12/12/2017 naar de actie van een 20-tal burgers om die feiten onder de aandacht te brengen van de gemeenteraadsleden. Hij noemde het (weliswaar op licht sarcastische toon) ‘een fantastische uiting van democratie’.
  3. De onafhankelijke pers. Ook die werd gewaarschuwd en wijdde er enige aandacht aan in de zin dat ze het als een persoonlijke mening van betrokken burgers presenteerde. Aan het onderliggende thema, een duidelijk ongelijke behandeling van SED inwoners,  werd geen aandacht besteed.  Waarschijnlijk vanuit de gedachte, dat als raadsleden er geen aandacht aan schenken, de krant er ook geen aandacht aan hoeft te schenken.
  4. Verder, de deelnemers aan de verkiezingen, politieke partijen. Alleen één (niet langer in de raad vertegenwoordigde partij) maakte de regeling tot onderwerp van haar verkiezingscampagne.  Alle overige partijen (die wel zitting hadden in de gemeenteraad) negeerden het onderwerp. Begrijpelijk, men had destijds de waarschuwingen (van betrokken burgers) genegeerd en dus ook geen behoefte om daar nog eens aan herinnerd te worden.
  5. Tot slot de kiezer. De theorie is, dat die zal ingrijpen als hij meent dat zijn belangen niet op de juiste wijze worden behartigd. Er was maar één partij (Nieuw Enkhuizen) die stelde dat de inwoners van Enkhuizen benadeeld waren door de bovengenoemde maatregel. Alle andere partijen (die de maatregel hadden goedgekeurd) zwegen het onderwerp dood, net als de reguliere pers. Met als gevolg, dat het mij niet zou verbazen als meer dan de helft van de inwoners van Enkhuizen volkomen onkundig is van de ongelijke behandeling die hen ten deel is gevallen.

We kunnen dus vast stellen dat de verantwoordelijke ambtenaar niets deed omdat hij daartoe niet werd gedwongen door de bestuurder (wethouder) en dat die (op zijn beurt) zijn handen in onschuld wast, omdat zijn voorstel werd goedgekeurd door de raad.

De raadsleden (in weerwil van de hun gegeven waarschuwingen) deden niets, omdat zij zich liever schikken naar wat hun door de de wethouder wordt voorgehouden, dan naar wat hun door burgers wordt voorgehouden.

beemster1Terwijl de Enkhuizer kiezer, (door de “waakhond van onze democratie”) nauwelijks werd geïnformeerd over de ongelijke behandeling die hem/haar inmiddels ten deel was gevallen.

Het opmerkelijke van het hele proces is, dat alle actoren precies het tegenovergestelde doen van wat zij geacht worden te doen. De bestuurder corrigeert de ambtenaar niet. De toezichthouder (de raad) laat de bestuurder zijn gang gaan en corrigeert hem niet.

De krant doet verslag van alles, behalve van een tamelijk zwaarwegend feit. Namelijk, de ongelijke behandeling van inwoners binnen de SED organisatie, waardoor de kiezer wezenlijke informatie wordt onthouden en hij daardoor ook niet in staat is om corrigerend op te treden.

Met als uiteindelijk resultaat dat we nog steeds opgescheept zitten met een ondeugdelijke regeling. Waarbij de kleinste gemeente de zwaarste lasten krijgt opgelegd vanwege een ambtelijke onzorgvuldigheid van 4 jaar geleden.

Een ambtelijke onzorgvuldigheid die vanwege de gemakzuchtige houding van alle betrokken actoren, niet wordt gecorrigeerd maar gewoon blijft voortbestaan.

Dat zij, die daar primair verantwoordelijk voor zijn (wethouder en raadsleden), er het liefst het zwijgen toe doen, is begrijpelijk.

Maar waarom de zogenaamde onafhankelijke pers daar tot nog toe over zweeg (en blijft zwijgen) is me een raadsel.

 

april 2, 2018 Posted by | Bestuurscultuur, Verkiezingen | 1 reactie

Geld verspillen?

GeldPrullenbakGisteravond de installatie van de nieuwe raad. Direct na de installatie mochten de fractievoorzitters hun opvatting over de verkiezing en hun visie op de toekomst ventileren.

Hoewel die mogelijkheid gewoon in de agenda stond vermeld, bleken er toch een aantal fractievoorzitters (grappig genoeg) verrast te zijn door deze aan hen geboden kans.

Dat gold echter niet voor Rob van Reijswoud (VVD), die gewoonlijk doelbewust als laatste het woord voert, maar deze keer al even doelbewust als eerste.

Een vlammend betoog is wat te veel van het goede, maar een stevig betoog was het zeker. Netjes opgebouwd met een aantal retorische vragen, die er op neer kwamen dat als je de kaders die Rob stelde niet zou overnemen, je niet bezig was met het dienen van de belangen van de Enkhuizer bevolking, maar handelde uit liefde voor het pluche of zelfs uit machtswellust.

Allemaal vervelende eigenschappen dus die schril afsteken tegen de nobele motieven van Rob en de zijnen. Verzameld in VVD, D66, PvdA,  waar zich (naar mijn overtuiging) binnen niet al te lange tijd het CDA bij zal voegen. Partijen die er al tientallen jaren om bekend staan om (onder verwaarlozing van het eigen belang) volstrekt belangeloos politiek te bedrijven en het volk te dienen.

De begrippen coalitie/oppositie zijn op lokaal niveau inmiddels taboe verklaard. Het nieuwste begrip heet raadsbreed akkoord en politiek bedrijven is de nieuwe doodzonde. Eendrachtig snellen wij een glanzende toekomst tegemoet. Als ware het Aldous Huxley’s “Brave New World” waarin iedereen zijn plaats kent en het geluk geen grenzen.

Een raadsbreed akkoord is natuurlijk onzin. Niet meer dan een taalkundige vondst die eenheid moet suggereren en zelfs probeert af te dwingen. Wie een raadsbreed akkoord afwijst kan niet anders dan een dwarsligger zijn, of querulant in de ogen van het duo Koning en Van Reijswoud. Niet voor niets dat Langbroek zich gretig aan hun zijde schaart.

Maar die eenheid die Koning/Van Reijswoud proberen af te dwingen is er (om een goede reden) niet. Zeker voor wat betreft de vraag of Enkhuizen (in de nabije toekomst) een bestuurlijke fusie moet aangaan met haar buurgemeenten Drechterland en Stede Broec, zijn de meningen verdeeld.

Er bestaan goede en eerzame redenen om dat wel te doen, zoals er goede en eerzame redenen zijn om het niet te doen, maar het zijn standpunten die elkaar uitsluiten en de suggestie dat hierover een raadsbreed akkoord zou kunnen worden gesloten is een kwestie van wensdenken.

Voor en tegenstanders zullen elkaar tot op het moment van stemming blijven bestrijden en ik zie niet in, wat daar verkeerd aan is. Inderdaad, dat heet politiek, elkaar met argumenten bestrijden totdat uiteindelijk een stemming de beslissing brengt.

Ik snap ook niet waarom een achter gesloten deuren gesloten raadsbreed akkoord superieur is aan een openbaar debat over de tegenstellingen die overbrugd moeten worden. Zoals ik ook niet begrijp waarom het woord coalitie (als benaming voor een gezamenlijk standpunt) opeens verwerpelijk is en wat is er mis met een woord als oppositie (een tegenovergestelde mening hebben).

Kortom, als altijd en overal is er een coalitie die voorstander is en is er een oppositie die tegenstander is. De verhouding is op dit moment 10 tegen 7, maar die kan zich nog wijzigen. Immers het CDA, dat nu nog tegen een fusie is, kan zo maar vóór worden, omdat ze als partij na een fusie alleen maar sterker zal zijn.

De lokalo’s, die nu nog vóór zijn, kunnen ook van gedachten veranderen als ze beseffen, dat ze in een gefuseerde gemeente geen eigen bestaansrecht meer hebben en ze zichzelf daarom net zo goed kunnen opheffen.

Als beide gebeuren, dan is de uiteindelijke verhouding, 8 vóór en 9 tegen een fusie.

Keesman, die als laatste het woord kreeg, stelde voor een informateur te benoemen. Uit beleefdheid stemde iedereen er mee in, maar ik verwacht er niet veel van en denk dat het geldverspilling is. Maar dat is nu eenmaal een favoriete tijdsbesteding van de raad, geld over de balk smijten.

maart 30, 2018 Posted by | Geldsmijten, Verkiezingen | Plaats een reactie

Hoe verder

dualismeindepolitiekDe illustratie in mijn vorige bericht (en ook in dit bericht) maakt in één opslag duidelijk wat de werkelijke betekenis van dualisme is.

Terwijl men onder tafel (= achter de schermen) elkaar al weer de hand schudt, wordt er boven tafel (= de raadszaal) voor de vorm nog even een schijngevecht gevoerd waarbij er (naar alle waarschijnlijkheid) geen bloed zal vloeien.

Er is niets veranderd in de samenstelling van de raad, zodat er ook geen noodzaak bestaat om de huidige samenstelling van B&W te veranderen. Hoogstens nog een extra wethouder van het CDA om het bouwwerk nog wat steviger te maken.

Waarmee het bestuur van Enkhuizen voor de komende 4 jaar vast in handen komt van de 4 landelijke partijen, VVD, D66, CDA en PvdA. Er van uitgaande dat deze combinatie gedoogd zal worden door die andere landelijke partij, CU/SGP.

De rest, bestaande uit de SP en de drie lokale partijen zullen de komende 4 jaar veroordeeld zijn tot de oppositie, die bovendien nog tamelijk verdeeld is ook.

Zo is de SP tegenstander van een fusie met de overige SED gemeenten, terwijl de Enkhuizer lokalen voorstander zijn.

In de zoektocht naar een gemeenschappelijke noemer lijkt het me een mooie taak om er voor te zorgen, dat de bijdrage van de inwoners van Enkhuizen het SED-OOP nooit meer mag zijn dan wat de andere inwoners bijdragen. Helaas hebben op dat punt zowel de SP als Enkhuizen Vooruit (in mijn ogen) steken laten vallen.

Hadden beide partijen (in plaats van zich kritisch op te stellen t.o.v. de wens tot gelijke behandeling binnen de SED) zich daar (met Nieuw Enkhuizen) ook sterk voor gemaakt, dan was de verkiezingsuitslag hoogst waarschijnlijk  anders geweest dan nu het geval is. In de zin, dat de SP en lokalen meer zetelwinst zouden hebben geboekt.

Echter de ongelijkheid in behandeling bestaat nog steeds en het lijkt me een taak van de lokale partijen (in samenwerking met de SP) om die ongelijkheid ongedaan te maken.

Zoals de zaken er nu voorstaan komt er een tamelijk voorspelbare coalitie van landelijke partijen. Daar tegenover een tamelijk verbrokkelde oppositie. SP en drie lokale partijen.

Met als opvallende kloof, het verschil in opvatting over een bestuurlijke fusie van de drie SED gemeenten. De lokalo’s hebben zich vóór verklaard (hoewel ze gezien hun huidige omvang verkiezingen in SED verband niet zullen overleven), terwijl de SP tegen is.

Enfin, het bovenstaande is een persoonlijke inschatting van de situatie waarin we ons bevinden. Meer duidelijkheid zal ontstaan nadat de nieuwe raad voor de eerste keer bijeen is geweest (vanavond) en de fractievoorzitters verklaringen hebben afgelegd.

maart 29, 2018 Posted by | Verkiezingen | Plaats een reactie

Anders denken, anders doen?

vragenGezien de uitslag ligt er één coalitie wel erg voor de hand.  SP, CDA en NE. Samen maar 8 zetels en geen meerderheid, maar je moet in dit soort tijden niet te bang zijn. Zolang je maar met goede voorstellen komt, zal die extra benodigde  stem er ook wel komen.

Er zijn natuurlijk meer partijen met 2 zetels, VVD en D66 maar daar zie ik de SP niet zo gauw mee samenwerken. PvdA kan ook nog, maar daar heeft het CDA dan weer geen zin in.

Maar het probleem is echter dat SP en CDA tegenstanders zijn van een fusie met Stede Broec en Drechterland, terwijl NE dit niet is.

Is er daarom een andere invalshoek mogelijk voor de partij die “Anders denken, anders doen” als uitgangspunt neemt?

Zo’n andere invalshoek zou het volgende kunnen zijn. Stel je neemt een fusie tussen Stede Broec en Drechterland als uitgangspunt. Er zijn in dat geval 6 partijen die daar de uiteindelijke noodzaak van inzien. [Ook de CU/SGP heeft twijfels, om dezelfde reden als de SP die heeft.]

Zou het met die 6 partijen mogelijk zijn om tot een soort gezamenlijk uitvoeringsprogramma te komen? Volgens mij zijn er tijdens de verkiezingscampagne weinig ideologische verschillen tussen de partijen naar voren gekomen. Het kostte partijen tijdens de verkiezingscampagne dan ook vaak de grootste moeite om verschillen aan te geven.

Dus als je het met 6 partijen erover eens bent dat een fusie onontkoombaar is, waarom zou je dat dan niet als uitgangspunt kiezen en vervolgens proberen een aantal praktische zaken te regelen?

Groot voordeel bij deze benadering is, dat het bestaande college gewoon kan doorgaan op de ingeslagen weg (wat ze alle twee volgens mij heel graag willen). Desnoods aangevuld met een wethouder financiën, afkomstig uit een lokale partij die de opdracht heeft om niet één, maar alle lokale partijen te vertegenwoordigen.

Die samenwerking zou je verder gestalte moeten geven met een gezamenlijke website, waarop alle samenwerkende partijen hun opvattingen kunnen uitdragen lang voordat het officiële standpunten zijn geworden.

Dus waarom wachten tot 29 maart en niet nu al een voorlopige inventarisatie gemaakt van de punten waarover de 6 het makkelijk eens zouden kunnen worden? Uiteraard zal dan de eerste stap gezet moeten worden door de een na grootste partij, de VVD.

maart 23, 2018 Posted by | Bestuurscultuur, Verkiezingen | 6 reacties

Afdragen

langbroek.jpg

Winst

De voorlopige uitslag is bekend, qua zetelverdeling is er niets veranderd. HEA is spectaculair gestegen, maar niet voldoende voor een extra zetel. D66 is spectaculair gedaald, maar niet voldoende om een zetel te verliezen en Lijst Quasten heet vanaf nu Enkhuizen Vooruit.

In mijn vorige bericht stelde ik dat we meteen antwoord zouden krijgen of we kans maken op die 8 ton van het SED. Het antwoord daarop is nee. De politieke partijen hadden er geen belangstelling voor, maar dat gold ook voor de kiezers, dus heronderhandelingen over de kostenbijdrage lijkt me dan ook onwaarschijnlijk.

koning-1

Verlies

De twee meest voor de hand liggende coalitiepartijen zijn SP en CDA, beide zijn fervent tegenstander van een fusie met Drechterland en Stede Broec. Het zal nog niet zo makkelijk zijn om een derde coalitiegenoot te vinden die er ook zo over denkt.

De overige zeven partijen waren voorstander van een fusie. Al was het maar omdat je dan in plaats van ruim 13 miljoen uit eigen zak betalen je er 22 miljoen (volgens Rob van Reijswoud) van de provincie bijkrijgt.

Nu hebben ook deze verkiezingen weer eens aangetoond dat je Enkhuizers niet moet lastig vallen met rekensommen,maar het verschil tussen 13 miljoen uit eigen zak en 22 miljoen  krijgen vind ik wel heel erg groot worden. Dat verschil kan zelfs de meest onbeholpen rekenaar niet ontgaan.

Enfin, we zullen zien waar de SP mee komt op 29 maart wanneer de nieuwe raad wordt geïnstalleerd, er zal eerst wel een informateur moeten worden benoemd. Leuke schnabbel voor partijgenoten of zouden ze dat ook afdragen en in de partijkas storten?

maart 22, 2018 Posted by | Klein Leed, Verkiezingen | 15 reacties

Lekkuh Stemmuh

stemmenEerst even stemmen en dan weten we aan het eind van de dag hoeveel kans we maken met onze 8 ton. Acht van de negen partijen zien er geen brood in en laten de dingen liever zoals ze zijn, terwijl er maar een partij is die gezegd heeft “we gaan er voor”.  Nieuw Enkhuizen.

Het hangt er dus een beetje van af welke uitslag Nieuw Enkhuizen scoort wil het enige indruk maken op onze buren in Stede Broec en Drechterland.

Blijft het bij 3 zeteltjes, dan zal de reactie bij onze buren zijn, ach de overgrote meerderheid van de Enkhuizers kan het niks schelen dat ze meer moeten betalen, waarom zouden wij ons daar dan nog druk over maken.

Maar alles boven de drie zetels wijst toch op een zekere irritatie bij de inwoners van Enkhuizen en in een samenwerkingsverband als het SED kan zo’n irritatie (zeker als ze voortduurt) danig in de weg gaan zitten. Dus doe je er verstandig aan die irritatie weg te nemen door alle inwoners een gelijke bijdrage in de kosten te laten betalen..

Maar of de Enkhuizers ook maar enigszins geïrriteerd zijn over de ongelijke behandeling (die ze binnen het SED krijgen) weten we al vanavond.

Alles boven de drie zetels geeft een sprankje hoop. Tot drie en daaronder blijft het, net als de voorgaande jaren, gewoon lekker pappen en nathouden.

Gelukkig mag de Enkhuizer bevolking (die gewoonlijk beschikt over een uitgesproken mening over van alles) nu eens zelf bepalen wat ze wil.

maart 21, 2018 Posted by | SED, Verkiezingen | 3 reacties

Bovengemiddeld.

NE 11

Dinsdag 13 maart om 20.00 uur  in restaurant “MEER Enkhuizen” Tussen Twee Havens 9a (1 hoog)  Informatie bijeeneenkomst. Iedereen welkom.

Het feit dat er een wethouder aan te pas moet komen om aan ons (gewone stervelingen) uit te leggen hoe een verdeelsleutel werkt, doet vermoeden dat het hier om een ragfijn en zeer ingewikkeld concept gaat.

Niets is minder waar. Het gaat om een uiterst simpel principe. Als gemeenten samenwerken in een regeling delen ze gewoonlijk in gelijke mate in de kosten van zo’n regeling.

Alleen een bovengemiddeld belang bij een bepaalde regeling rechtvaardigt een bovengemiddelde bijdrage aan de kosten.

Wat is een bovengemiddeld belang bij een regeling?

Afgelopen maand hebben de SED gemeenten een schuldhulpregeling met elkaar afgesproken. De gedachte bij het tot stand komen van die regeling was, dat het belang dat Enkhuizen had bij het aangaan van die regeling, bovengemiddeld was in vergelijking tot de andere gemeenten.

Omdat Enkhuizen een aanzienlijk hoger percentage bijstandsgerechtigden binnen haar grenzen heeft dan de andere gemeenten en dit een indicatie is van het mogelijk aantal toekomstige cliënten dat gebruik wil maken van de schuldhulpregeling.

Vanwege het te verwachten bovengemiddelde gebruik van de regeling door inwoners van Enkhuizen, werd er een bovengemiddelde bijdrage aan de kosten afgesproken. Enkhuizen nam derhalve 45% van de kosten voor haar rekening.

Men kan over het deelname percentage discussiëren, maar niet over het principe dat bovengemiddelde aanspraken resulteren in een  bovengemiddelde bijdrage aan de kosten van zo’n regeling. Moeilijk te begrijpen? Niet echt natuurlijk.

Wat maakt dat onze raadsleden niet in staat zijn om een dergelijk eenvoudig principe niet begrijpen?

In het geval van het Organisatie OntwikkelingsPlan (OOP) is er kennelijk sprake van een bovengemiddeld belang voor Enkhuizen, want er is sprake van een bovengemiddelde bijdrage (37,19%).

De vraag is nu welk bovengemiddeld belang Enkhuizen bij deze regeling heeft. Een belang dus dat Enkhuizen wel, maar de andere gemeenten in veel mindere mate of helemaal niet hebben.

Dat bovengemiddelde belang voor Enkhuizen is er niet en er is zelfs door geen enkele politieke fractie ook maar een poging gedaan om het aan te tonen. Ondanks herhaalde waarschuwingen van mijn lezers (en mijzelf) en ondanks het ontbreken van een bovengemiddeld belang bij de regeling is de raad in december 2017 akkoord gegaan met een bovengemiddelde bijdrage in de kosten door Enkhuizen.

Met als gevolg dat Enkhuizen een bijdrage aan de kosten levert die meer dan 8 ton hoger is dan rechtvaardig en noodzakelijk is.

De tragische werkelijkheid is, dat geen van de zittende raadsleden zich de tegenstelling tussen bovengemiddelde betaling en gemiddeld (voor iedereen gelijk) belang bij het OOP  heeft gerealiseerd. Een verzuim dat men nu probeert te verbergen achter ingewikkelde beschouwingen over verdeelsleutels waar men de precieze werking zelf ook niet van begrijpt.

Waarom moet Struijlaart anders langskomen om uit te leggen waar Stella Quasten en Michèl de Jong destijds vol overtuiging vóór hebben gestemd, waarbij de stem van Stella zelfs van doorslaggevende betekenis was?

Omdat er (tot op de dag van vandaag) geen fractie is die zijn verzuim heeft willen toegeven, is er een situatie ontstaan waarbij “wij” (Nieuw Enkhuizen) ons gesteld zien tegenover “zij” (alle overige fracties). Terwijl een gelijke behandeling voor de inwoners van Enkhuizen ons allemaal aan het hart zou moeten gaan.

Het is nu aan de kiezer om te bepalen welke keuze hij wil maken en welk standpunt hij het meest kan waarderen.

Tot slot de vraag, behoort herziening van de overeengekomen kostenbijdrage tot de mogelijkheden?

Anders dan sommige van de ons vertegenwoordigende politici misschien willen doen geloven zijn de inwoners van de SED gewone mensen, die niets liever willen dan in harmonie leven met hun buren. Ze zijn er helemaal niet op uit om ons “een poot uit te draaien” en als ze wordt uitgelegd, dat het OOP een gezamenlijk belang is, dan zal men zonder meer bereid zijn de kosten voor dat gezamenlijk belang te willen dragen en in te stemmen met een gelijk bedrag voor elke inwoner van de SED.

De enigen die een dergelijke regeling in de weg staan zijn onze kleingeestige lokale politici, die het maar niet kunnen verkroppen dat ze gewezen worden op een blunder die ze in december 2017 hebben begaan en die ze daarom blijven ontkennen.

Dat is een probleem, dat de kiezers van Enkhuizen (over een week) zullen moeten proberen op te lossen door deze politici niet voor herbenoeming in aanmerking te laten komen.

Het bovenstaande zal mijn inzet zijn bij de openbare informatiebijeenkomst op 13 maart waarin wethouder Struijlaart zijn opvattingen over verdeelsleutels tussen de SED gemeenten kenbaar zal maken. Mijn advies is, komt allen want dit keer maakt Uw aanwezigheid wel degelijk verschil.

Het verschil is of er een serieuze poging wordt ondernomen om de ongelijke behandeling voor Enkhuizers ongedaan te maken (en we onszelf daarbij meer dan 8 ton besparen) of dat we doorgaan met ons zand in de ogen te laten strooien door politici die beweren dat dit onmogelijk is.

maart 12, 2018 Posted by | SED, Verkiezingen | Plaats een reactie

Zitten slapen.

ErikGoed, Enkhuizen Vooruit belegt een informatiebijeenkomst aanstaande dinsdagavond, waarin wethouder Struijlaart gaat uitleggen waarom het zo’n goed idee is dat Enkhuizen met 31% van de bevolking van het SED, 37,19% van de kosten van het organisatie ontwikkelingsplan (OOP) voor haar rekening neemt.

Hij kan weinig anders, want het was zijn voorstel om het zo te doen en hij werd daarin gesteund door alle fracties. In weerwil van de oproep van een twintigtal van mijn bloglezers het niet te doen, omdat zijn voorstel neerkwam op een wel heel onevenwichtige kostenverdeling.

Van de informatiebijeenkomst organiserende partij, Enkhuizen Vooruit, hebben zowel de lijsttrekker als de lijstduwer vóór de (door Struijlaart voorgestelde) kostenverdeling gestemd. Ze waren niet de enige, D66, VVD en PvdA stemden ook voor.

Wat houdt de kostenverdeling in? Het komt er op neer dat Enkhuizen met het minste aantal inwoners de grootste bijdrage levert aan de kosten van het ontwikkelingsplan. Als je dat weer uitrekent per inwoner dan dragen Enkhuizers (individueel) al snel 30 % meer bij dan Stede Broecers (individueel).

Als alle inwoners van de SED een gelijke bijdrage aan de kosten van het ontwikkelingsplan zouden leveren, dan zou dat de gemeente Enkhuizen ongeveer € 830.000,- besparen. Hetzelfde bedrag zou dan door de inwoners van Stede Broec en Drechterland moeten worden bijbetaald boven de overeengekomen regeling.

In het krantenbericht van vrijdag wordt de suggestie gewekt dat men daar in Stede Broec en Drechterland mogelijk niet toe bereid zal zijn. Onzin, het zijn door de bank genomen redelijk verstandige mensen aldaar. Dat het college en de raad van Enkhuizen zo dom zijn geweest zichzelf in de voet te schieten, wil niet zeggen dat men niet open zou staan voor een voorstel waarin alle inwoners van de SED een gelijke bijdrage aan de kosten van het ontwikkelingsplan zouden leveren.

De kern van het probleem wordt gevormd door slordig formuleren en gegoochel met begrippen waarvan niemand precies weet wat ze inhouden. Zoals bijvoorbeeld ambtelijke inzet.

Voordat de SED een feit was gold voor investeringen een verdeelsleutel van 33 1/3 voor elke gemeente. Na de totstandkoming van de SED is geen verdeelsleutel afgesproken voor toekomstige investeringen (die lagen namelijk niet in de lijn der verwachtingen), maar alleen voor toekomstige besparingen.

Daarbij werd afgesproken, dat wie het grootste aandeel in het personeelsbudget leverde ook recht had op het grootste aandeel in de besparingen. Alleen het bedrijfsplan, waarin dat was vastgelegd, is nooit uitgevoerd. De verwachte besparingen zijn nooit opgetreden en het getuigt alleen maar van een enorme gemakzucht, dat dit onderdeel (om overschotten te verdelen) gebruikt is om investeringskosten over de drie gemeenten te verdelen.

En dan het begrip ambtelijke inzet. Enkhuizen heeft bij aanvang van de SED het grootste deel van het personeelsbudget voor haar rekening genomen. Maar wil dat dan zeggen, dat je toekomstige uitbreidingen (waar indertijd niemand rekening mee hield) volgens diezelfde verhoudingen in rekening moet brengen bij de desbetreffende gemeenten?

Met nu dan het absurde gevolg, dat de kleinste gemeente (individueel en gezamenlijk) de grootste bijdrage levert, terwijl er geen enkel bewijs is, dat de nieuw aan te stellen leidinggevenden hun zegenrijke werk in grotere mate voor Enkhuizen zullen verrichten dan voor de andere gemeenten.

Maar goed, Struijlaart gaat dus dinsdag uitleggen waarom dat allemaal prima de luxe is. Organisator “Enkhuizen Vooruit” nodigt alle partijen uit om ook aanwezig te zijn en ik hoop daar eerlijk gezegd ook op. De belangen zijn namelijk tamelijk groot.

Heronderhandelingen over de door Enkhuizen te leveren bijdrage hebben namelijk alleen maar zin als de groep voorstanders aanzienlijk is en daar zou volgens mij ook de SP bij moeten horen. Maar zoals het er tot dusver uitziet hebben ze er weinig zin in.

Liever zadelen ze Enkhuizen op met een volstrekt onnodige schuld van € 830.000,-, dan dat ze bereid zijn te erkennen dat ze op 12 december 2017, net als alle anderen, hebben zitten slapen.

Het jammere van die partij (SP) is, dat ze nooit hun ongelijk kunnen erkennen en ze alles wantrouwen wat ze niet zelf hebben bedacht. Ze hebben het toch zo verschrikkelijk goed voor met Enkhuizen? Dan zou je toch denken, dat ook zij zich sterk zouden maken voor een gelijke behandeling van de Enkhuizers.

Maar nee, dan is het belangrijker dat je niet toegeeft dat je een eerdere overeenkomst volledig verkeerd hebt geïnterpreteerd.

In plaats daarvan gaan ze bij de SP een beetje sikkeneuren over de onafhankelijkheid van Struijlaart. Of hij wel, of niet, in bed ligt bij Enkhuizen Vooruit zal me een zorg zijn. Het enige wat me wat kan schelen is, dat we ons geen poot laten uitrukken vanwege een gemakzuchtige houding van onze raadsleden.

maart 9, 2018 Posted by | SED, Struijlaart, Verkiezingen | Plaats een reactie

Lokaal of landelijk

NE1De eerste schifting die er in het stemhokje plaats vindt is die tussen lokaal en landelijk. Enkhuizen kent nu drie lokale partijen. Nieuw Enkhuizen, HEA en Enkhuizen Vooruit. Het is meer een kwestie van persoonlijkheden, denk ik, dan dat er op lokaal niveau grote onderlinge politieke verschillen bestaan.

Hans Langbroek heeft een zekere aversie tegen de EU waarvan hij regelmatig via Twitter getuigt. Ook ik heb zo nu en dan mijn twijfels, maar niet in de mate die Hans heeft. Wil dat nu zeggen dat we het niet eens zouden kunnen worden over de noodzaak voor een beter parkeerbeleid?

EV!Ook Michèl de Jong verkondigt namens zijn nieuwe partij opvattingen waarvan ik denk, daar gaat geen bloed bij vloeien. Het enige grote verschil dat ik kan ontdekken (en dat is dan nog voornamelijk door mijn eigen toedoen) is, dat Nieuw Enkhuizen zegt: laten we nu eerst eens proberen wat centen binnen te halen voordat we de mensen blij gaan zitten maken met wat we allemaal willen gaan uitgeven.

Met dat binnenhalen bedoel ik natuurlijk de € 830.000,- die inmiddels aan de SED is toegezegd, omdat we (de inwoners van Enkhuizen) bereid zijn om meer te betalen dan de inwoners in Stede Broec en Drechterland. Maar als je dat buiten beschouwing laat, net als de geo politieke beschouwingen van Hans, dan willen we allemaal zo’n beetje hetzelfde. We lijken alleen maar verschillend omdat we er in verkiezingstijd nooit bij zeggen wat de dingen kosten die we zeggen te willen.

En wie kiest er nu vrijwillig voor een Opel Astra als een andere partij een Maserati in de aanbieding heeft? Terwijl we in ons achterhoofd ook wel weten dat een tweedehands Kia waarschijnlijk het hoogst haalbare is.

HEADus de onderlinge politieke verschillen tussen de lokalen zijn niet zo groot als ze worden voorgesteld.
Hoe zit dat met de landelijke partijen? Ik denk dat daar de onderlinge verschillen zo mogelijk nog kunstmatiger zijn dan bij de lokale partijen. VVD en PvdA hebben beide giga wensen voor wat betreft de regionale infrastructuur waarvan we nu al weten, daar komt de komende 20 jaar niets van terecht.

D66 lijkt zich een soort grachtengordel mentaliteit aan te willen meten.
Bij het CDA (zo heb ik het gevoel) hoeft er wat minder op de centjes gelet worden sinds het terugtreden van Jur Visser.
En bij de SP wekken ze nog steeds de indruk dat alles kan, als je maar op de SP stemt.

Wat ik bij dit alles nog wel grappig vind, is dat iedereen zich druk blijft maken over de verdeeldheid onder de lokalen, maar niemand zich afvraagt waarom in Enkhuizen D66, VVD en PvdA eigenlijk nog steeds verschillende partijen zijn. Ze hebben alle drie dezelfde roeping – koste wat kost stad of dorp te mogen besturen – en ze zijn gewoonlijk bereid hun moeder te verkopen om de kans er op te vergroten.

Dus dan toch maar een keuze uit de lokalen. Voorlopig zit het echte verschil er nog steeds in dat Nieuw Enkhuizen zijn geld terug wil van de SED. HEA gaat daar waarschijnlijk wel in mee. Het CDA onder Visser ook wel, maar of Van der Werf er ook zo over denkt weet ik niet. CU/SGP weet ik niet, maar een nieuwe man, nieuwe kansen. Grote onbekende blijft de SP.

Ik heb de SP destijds aangesproken op het feit dat ze geruisloos het verschil in behandeling tussen Enkhuizen en Stede Broec hadden  geaccepteerd. Het verweer van Margreet Keesman was (toen) als volgt:

In het verleden zijn over de verdeling van de bijdragen van de verschillende gemeenten afspraken gemaakt tot en met 2020. De voltallige gemeenteraden hebben hiermee ingestemd. Afgesproken is om dit in 2020 te herzien. Een betrouwbare overheid die zich houdt aan de afspraken zoals die in het verleden zijn gemaakt hoort daar ook bij. Hadden we dit anders gewild dan hadden de raden daar in het verleden andere afspraken over moeten maken.

Lekker formeel natuurlijk, maar de afspraken waar Margreet naar verwijst golden voor de verdeling van overschotten. De verdeelsleutel voor investeringen vóór 1-1-2015 was 33.33% en voor investeringen na die datum is er nooit een verdeelsleutel afgesproken, omdat men er vanuit ging dat aanvullende investeringen niet nodig waren. Met andere woorden, ik ben bang dat Margreet een beetje was ingedut toen dit punt ter sprake kwam en daar nu niet meer aan herinnerd wil worden.  

Maar het zou toch te gek voor woorden zijn, als we doodleuk € 830.000,- meer betalen, omdat onze raadsleden er niet aan herinnerd willen worden dat ze even niet hebben zitten opletten. Ik ga er dan ook van uit, dat de SP uiteindelijk wel bijtrekt en zegt: ook wij vinden het eigenlijk te gek voor woorden dat de inwoners van Enkhuizen meer moeten betalen dan die andere inwoners van het SED-gebied.

En dan  gaan D66, VVD en PvdA (en misschien Enkhuizen Vooruit als ze bij haar oorspronkelijke standpunt blijft) ons ongetwijfeld uitleggen, waarom we de SED toch meer moeten blijven betalen.

maart 8, 2018 Posted by | SED, Verkiezingen | Plaats een reactie