Nogmaals Nicolaas Stegeman

In mijn vorige column vroeg ik me af wie Nicolaas Stegeman eigenlijk was. De man die me (op Facebook) er van beschuldigde met modder te gooien naar HEA. Een politieke partij in Enkhuizen waarvan Hans Langbroek raadslid is.

Stegeman uitte zijn beschuldigingen naar aanleiding van mijn column WEEFF-foutje. Daarin vraag ik me af of het van WEEFF wel zo verstandig is om Wim Langbroek te laten bepalen of de opvattingen die Hans Langbroek (zijn oudere broer) naar buiten brengt nieuwswaardig genoeg zijn om door WEEFF als nieuws te worden verspreid.

Daarop wordt door Nicolaas Stegeman furieus gereageerd. Me dit afvragen staat volgens hem gelijk aan modder gooien naar HEA. De naam HEA wordt in mijn column nergens genoemd.

Ik mijn vorige column stelde ik vast, dat Nicolaas Stegeman een “fake” account is. Dat heeft er inmiddels toe geleid dat al de door mij genoemde bewijzen inmiddels alweer van zijn account zijn verwijderd.

Blijft de vraag wie is de eigenaar van het fake Facebook account (dat nog steeds actief is en nog steeds probeert vrienden te maken in de groep “Je bent een echte Enkhuizer als”). Het antwoord zit verscholen in het bovenstaande screenshot.

Het werd me toegezonden door Nicolaas Stegeman.

Het is een screenshot van de computer die is ingelogd op de Facebookpagina van Hans Langbroek. Degene die heeft ingelogd heet Wim en zijn beeldmerk is het beeldmerk van Wim Langbroek.

Kortom, Wim Langbroek gebruikt Nicolaas Stegeman als zijn schuilnaam en onder die schuilnaam beschuldigt hij mij van van alles en nog wat. Waarbij Nicolaas Stegeman opvallend veel steun krijgt van een tweetal andere “lege” accounts. D.w.z accounts die geen informatie bevatten over de eigenaar en daarom (voor hetzelfde geld) ook eigendom van Wim Langbroek kunnen zijn.

Nicolaas Stegeman kan niet nalaten om op zijn account te pochen over het resultaat van zijn schermutselingen met mij. Op dat moment zit hij nog in zijn rol als nieuwkomer die net vanuit Den Haag is gearriveerd. Een rol die hij inmiddels weer achter zich heeft gelaten. Dus plaats ik zijn opmerkingen daarover voordat hij die ook verwijderd heeft.

modder

Tot slot, de oorspronkelijke vraag in mijn column WEEFF-foutje was, doet WEEFF er verstandig aan Wim te laten beoordelen of wat Hans zegt nieuwswaardig is? Wim had  via zijn eigen account daar antwoord op kunnen geven, maar hij koos er voor om mij (onder een schuilnaam) te belasteren.

Wat mij betreft hoort zo iemand niet thuis in een door de overheid gesubsidieerde organisatie die zich tot doel stelt nieuws te verspreiden.

Verder wil ik er op wijzen, dat ik over geen enkele aanwijzing beschik dat het raadslid Hans Langbroek ook maar iets te maken heeft gehad met de activiteiten van zijn jongere broer.

 

Wie is eigenlijk Nicolaas Stegeman?

stegemanHij is in ieder geval niet de man van de bijgaande foto. Dat is de foto van een fotomodel dat op tal van andere websites als uithangbord wordt gebruikt.

Nicolaas beweert dat hij op 5 december 2018 naar Enkhuizen is verhuisd. Als bewijs  heeft hij op Facebook de foto van een uitladende verhuiswagen geplaatst, die volgens het bijschrift het moment weergeeft dat de verhuizing (naar Enkhuizen) voltooid is.

verhuiswagenDe verhuiswagen heeft een Belgisch kenteken. De portiekbekleding (uiterst links op de foto) is typisch Belgisch en ben ik nooit in Nederland tegengekomen. Kortom, deze foto is niet het bewijs van een verhuizing naar Enkhuizen.

Het is een stockfoto van verhuisbedrijf Elias uit Brugge.

Verder kookt Nicolaas veel en graag. Het fotografisch bewijs daarvan toont hij graag op zijn Facebook, maar het zijn nooit foto’s van zijn eigen creaties, maar foto’s uit verkoop brochures of kookboeken. Eén daarvan wordt “geliked” door iemand die in het verdere verloop van mijn discussie met Nicolaas een rol zal spelen. Wim Langbroek. Vrijwilliger bij WEEFF.

Op het moment dat ik dit schrijf heeft hij nog geen vrienden, hoewel er dus op sommige van zijn uitingen wordt gereageerd. Maar de site is vermoedelijk nog steeds in opbouw. Van zijn Facebook leven voor zijn 65ste verjaardag is niets bekend. Alleen de afgelopen maand lijkt hij een actief bestaan te leiden.

Kortom Nicolaas Stegeman is niet meer dan een Facebook identiteit, wiens bestaan pas echt tot leven komt als hij mij, naar aanleiding van mijn column van 13 januari “WEEF-foutje” van moddergooien kan beschuldigen.

Slachtoffer van mijn moddergooien is (volgens Nicolaas) Hans Langbroek, de fractie voorzitter van HEA. Wat mijn moddergooien volgens Nicolaas helemaal schandalig maakt is het feit, dat ik één keer lijstduwer van NE ben geweest.

Nu weet ik, dat Langbroek, na jarenlang voor NE in de raad te hebben gezeten, nu niets liever doet dan zich tegen die partij afzetten vanwege het vermeend onrecht dat hem (door die partij) in het verleden ooit is aangedaan.

Maar zo er al sprake zou zijn van “moddergooien” (naar mijn overtuiging is daar geen sprake van, ik vraag me alleen af waarom WEEFF zoveel aandacht besteed aan een activiteit van Langbroek, die Langbroek zelf niet eens de moeite waard vindt om te vermelden op zijn Facebook pagina) dan nog heeft dat “moddergooien” niet betrekking op Langbroek, maar op WEEFF.

En waarom schiet een volslagen onbekende (die nog geen maand in Enkhuizen woont) Langbroek te hulp? Alsof Langbroek zichzelf niet kan verdedigen. En hoe weet iemand, die hier nog geen maand woont, dat ik lijstduwer was van NE? Iets wat 3/4 van de hier al jaren wonende bevolking niet eens zou weten.

Voorlopig houd ik het er dus nog maar even op, dat Nicolaas Stegeman een gefingeerd karakter is (ofwel een catfish account) die het als zijn taak ziet om in te grijpen als er (al dan niet vermeend) belangen van Hans Langbroek in het geding zijn. Daarin bijgestaan door een ander personage die onder een schuilnaam opereert, Ilias Abou Ab.

Niet valt uit te sluiten dat Nicolaas Stegeman en Ilias Abou Ab dezelfde persoon zijn en elkaar om die reden telkens weer bijvallen.

Daarmee is aan de oorspronkelijke vraag (waarom besteedt WEEFF zoveel aandacht aan een activiteit van Langbroek als hij er zelf geen enkele aandacht aan besteedt?) een tweede toegevoegd.

Wie is de eigenaar van het catfish account “Nicolaas Stegeman”? Een account dat het meent op te moeten nemen voor de belangen van Langbroek. Is dat Langbroek zelf of is dat iemand uit zijn nabije omgeving?

Vragen die ik binnenkort zal voorleggen aan de WEEFF directie, maar ook aan onze nieuwe burgemeester. Ik ga er tenminste van uit dat hij niet zal toestaan dat politieke stromingen in Enkhuizen hun toevlucht nemen tot gefingeerde Facebook accounts om daarmee (hun al dan niet vermeende) tegenstanders het leven zuur te maken.

Medeplichtig.

Remkes
Nog geen antwoord

Het is inmiddels alweer zo’n drie weken geleden dat het kabinet van de CvdK zich excuseerde voor de late behandeling van mijn “klacht”.

We weten inmiddels dat Remkes te kennen heeft gegeven er geen bezwaar tegen te hebben dat waarnemend burgemeester Blase (Heerhugowaard) zich als woordvoerder opwerpt van een nieuwe politieke beweging. Code Oranje.

Maar het antwoord op mijn vraag, of het de overheid is toegestaan om met behulp van valse offertes (facturen) kredieten te verkrijgen (of betalingen te verrichten), heeft hij nog niet gegeven.

Ik heb een tweetal voorbeelden van valse offertes gegeven, waarvan die voor de verzwaring van het elektra netwerk in de Drommedaris nog het meest in het oog springt.

Ruwweg de helft van die offerte had betrekking op werkzaamheden die NIET waren uitgevoerd (€ 50.000,-), terwijl de helft van het nog resterende bedrag ( € 25.000,-) niets van doen had met de verzwaring. Anders gezegd, 3/4 van het bedrag van de offerte (€ 75.000,-) had helemaal niets van doen met de (door het college aangevoerde) reden voor het krediet.

Haal je als gewoon burger dit soort strapatsen uit, dan heet het al snel dat je onder “valse voorwendselen” geld hebt proberen los te peuteren en wordt zoiets aangemerkt als een strafbaar feit.

Maar als een college gebruik maakt van “valse voorwendselen”, is dat dan plotseling geen strafbaar feit en zo nee, waarom niet?

En als het wel een strafbaar feit is, maar de raad (als toezichthouder) knijpt een oogje dicht, is zij (de raad) dan medeplichtig aan een strafbaar feit?

Interessante vragen waarop de Commissaris van de Koning klaarblijkelijk nog geen antwoord weet. Of, en dat is natuurlijk ook heel goed mogelijk, hij  het antwoord wel weet, maar het college en de raad van Enkhuizen niet in verlegenheid wil brengen, door het te geven.

De in mijn vorige column opgevoerde Chris Aalbers stelt, dat hoewel het er in den Helder erg aan toe gaat, het altijd nog slechter kan.

In gemeenten waar het ontbreekt aan een journalistieke waakhond. Zoals in Enkhuizen bijvoorbeeld.

Als Langbroek overbodige vragen stelt aan de Commissaris van de Koning dan besteedt de krant daar ruimschoots aandacht aan. Op het moment dat hij zijn vragen stelt en op het moment dat hij het antwoord krijgt.

Maar het belang van de vraag, of de Enkhuizer raad zich wellicht medeplichtig heeft gemaakt aan mogelijk strafbare feiten van het college, is de krant tot op dit moment volkomen ontgaan. 

Bedenkelijke praktijken.

Aangezien er inmiddels een audio-file van de raadsvergadering van afgelopen dinsdag beschikbaar was gemaakt, toch maar even geluisterd naar de argumenten die de draai van 180 graden (in het Bierkade dossier) zouden kunnen rechtvaardigen.

Niet veel meer dan het gebruikelijke geroezemoes. Langbroek verklaarde iedereen tot fossiel die niet dezelfde draai maakte als hijzelf.

In zijn ogen was de omstandigheid (als gevolg van de rechterlijke uitspraak) gewijzigd en was dat voor hem voldoende reden zijn standpunt te wijzigen.

De gewijzigde omstandigheid bestond er uit, dat de weigering van de gemeente om mee te werken aan een verkoop aan anderen, terwijl ze haar eigen aankoopbelofte niet was nagekomen, door de rechter als onrechtmatig was beoordeeld.

De gewijzigde omstandigheid is dus dat de rechter een einde gemaakt had aan het  onrechtmatige gedrag van de gemeente. In plaats dat gedrag te veroordelen, dacht de raad daar zijn voordeel mee te kunnen doen.

Overigens leverde het beluisteren van de audio toch nog een leuk detail op.

Wethouder Struijlaart beweerde, dat het scenario (gemaakt door architect Kuiper) al sinds september in zijn bezit was.

Toevallig weet ik, dat de architect zich pas op 30 augustus op de Bierkade heeft gemeld, zodat we mogen vaststellen dat hij de aan hem gegeven opdracht binnen een maand had voltooid.

Een opdracht waarvoor een betaling van € 39.000,- was overeengekomen op basis van een door Struijlaart goedgekeurde offerte.

We hebben hier dus, net zoals bij de verzwaring van het elektra in de Drommedaris, te maken  met een zogenaamde “fake” offerte.

Een offerte waarin werkzaamheden worden opgevoerd waarvan degene (die de offerte goedkeurt) weet, dat ze niet uitgevoerd zullen worden.

Een praktijk, die zou moeten worden afgekeurd, omdat daarmee de deur wordt opengezet voor de betaling van zogenaamde “kick-backs”. Maar tegelijkertijd ook een praktijk, waar de raad schouderophalend aan voorbij gaat.

Vandaar dat ik haar heb voorgelegd aan de Commissaris van Koning met het verzoek daar een uitspraak over te doen. Aangezien de raad van Enkhuizen kennelijk niet bij machte is om zelfstandig te bedenken welke bedenkelijke praktijken zij (oogluikend) meent te mogen toestaan.

Gisteren liet het Kabinet van de Koning weten, dat men zich beraadt over een (al dan niet) te geven advies.

Struisvogelpolitiek.

Gisteren ging het over het instellen van een geheel nieuwe ambtelijke functie met als doel ondermijning van de overheid door criminele organisaties te voorkomen.

Na te zijn opgespoord zouden die criminele organisaties met wortel en tak worden uitgeroeid. En dat alles voor de alleszins bescheiden bijdrage van € 60.000,-. Nooit eerder  stelde de gemeente iets (het met wortel en tak uitroeien van crimineel gedrag) in het vooruitzicht voor zo’n bescheiden bedrag.

Ondanks de ingehuurde handhavers is zelfs het fietsen in de Westerstraat nog niet geheel uitgeroeid en steekt het van tijd tot tijd de kop weer op.

Maar wat nu, als de wetsovertreders zich niet buiten, maar binnen de overheid zouden  bevinden? Zouden die dan ook worden opgespoord of moet daar dan weer een andere projectleider voor worden aangetrokken? Die daarvan ook de zaken gaat inventariseren en coördineren.

Neem bijvoorbeeld het volgende. Een aannemer wil de gemeente er van overtuigen dat bepaalde werkzaamheden beter vóór oplevering gedaan kunnen worden, dan dat het werk gedaan wordt nadat er is opgeleverd en alle benodigde apparatuur weer opnieuw in stelling moet worden gebracht.

Ter illustratie maakt hij een offerte voor geval de werkzaamheden na oplevering worden  uitgevoerd. Hij overdrijft een beetje waardoor de kosten het drievoudige zijn van de kosten die gemaakt worden voor oplevering. Maakt verder niet uit, de werkzaamheden worden namelijk uiteindelijk toch voor (en niet na) de oplevering uitgevoerd en tegen kosten die 1/3 blijken te zijn van de in de offerte opgenomen kosten.

Echter, de offerte wordt wel gebruikt om de raad er toe over te halen het drievoudige van de werkelijke kosten aan krediet te verstrekken.

We hebben het over de verzwaring van het elektra-netwerk in de Drommedaris. De kosten van aanleg (vóór oplevering) waren globaal € 25.000,- , de kosten van aanleg na oplevering waren begroot op € 75.000,- en dan waren er nog werkzaamheden die niets met de verzwaring te maken hadden, maar wel op de offerte stonden. (€ 22.000,-)

Onder de noemer “verzwaring elektra-netwerk Drommedaris” presenteerde het college de raad een offerte van € 100.000,-. Wetende dat de omstandigheden die voor de offerte golden (aanleg nadat de oplevering had plaatsgevonden) niet van toepassing waren. Verder werd ook verzwegen, dat een deel van de op de offerte voorkomende kosten ( € 22.000.-) niets met de verzwaring  te maken hadden.

Pure misleiding van de raad door het college. Wat ondanks de vele waarschuwingen op dit blog door de raad nooit ter sprake werd gebracht, maar het oogluikend werd toegestaan.

Zoals ook een offerte van € 39.000,- voor het doen van een haalbaarheidsonderzoek, dat zonder enige op- of aanmerking door de raad werd geaccepteerd. Een onderzoek dat vier jaar eerder al was uitgevoerd, waardoor er sprake was van een spookopdracht en een spookofferte .

Beide offertes zijn misrepresentaties van de uit te voeren werkzaamheden en kunnen dus als frauduleus worden bestempeld.

struisvogel3Maar het consequent wegkijken van de raad in dat soort situaties heeft als prettige bijkomstigheid, dat je jezelf kunt wijsmaken dat toezicht houden volstrekt overbodig is.

En dus komen de twee grootste partijen in de raad (SP & VVD) tot de opvallende conclusie, dat een oppositie (wiens voornaamste taak is toezicht houden op het doen en laten van de macht) in Enkhuizen feitelijk overbodig is.

Grappig is dat de Enkhuizer raad denkt, dat de problemen die men ervaart voortvloeien uit het bestaan van een oppositie en dat men die problemen dus oplost door de oppositie uit te bannen.

In werkelijkheid heeft er (door het onvolwassen gedrag van de raadsleden) nooit een serieuze oppositie bestaan en is het zogenaamde opheffen ervan niet meer dan struisvogelpolitiek.

Dus naast Sinterklaaspolitiek geniet Enkhuizen ook nog enige bekendheid vanwege haar struisvogelpolitiek.

Maar de vraag is natuurlijk of je naast de bestaande toezichthouders (de provinciale overheid) weer een nieuwe toezichthouder moet creëren.

Verder teloor gaan.

wetHans Langbroek laat in het NHD van gisteren optekenen, dat gezien de overeengekomen bedragen, het collegevoorstel om de opgelegde geheimhouding te bekrachtigen, volstrekt onzinnig is en het sop de kool niet waard is.

Hij noemt de bedragen waar het om gaat en dan vraag je jezelf inderdaad af, waarom heeft men in  hemelsnaam besloten tot geheimhouding? 

Het begint allemaal met de raadsbrief van 16 april, ondertekend door de burgemeester en de gemeente-secretaris. De zin in de raadsbrief die ieders aandacht trekt is deze

In die overeenkomst is opgenomen dat beide partijen zich in de openbaarheid niet uitlaten over de inhoud van deze schikking en dus geheimhouding in acht nemen.

De raadsbrief werd met vertraging doorgestuurd naar de raad met als reden voor de vertraging, dat men eerst advies over de inhoud wilde van een externe jurist. Die gang van zaken roept de volgende vragen op.

Waarom achtte het college het noodzakelijk, dat er over de inhoud advies moest worden gevraagd? Welke wijzigingen zijn er op basis van het advies in de oorspronkelijk tekst aangebracht en wat is de letterlijke tekst van dat advies?

Vragen die raadsleden natuurlijk al veel eerder hadden moeten stellen, maar die vragen nu eenmaal liever naar de bekende weg.

Zoals, “Krijgt de raad inzage in de overeenkomst?”. Antwoord, “Ja de raad krijgt uiteraard inzage in de gesloten overeenkomst”.

De vraag die ze niet stelden, maar die ze beter wel hadden kunnen stellen was, “Op basis van welke kennis en bevoegdheid menen burgemeester en gemeente-secretaris (tevens meester in de rechten) dat de Wet Openbaarheid van Bestuur in dit bijzondere geval niet van toepassing is?

Hadden beiden zo weinig kennis van artikel 10 van de WOB dat ze niet beseften, dat de uitzonderingsgrond (we zijn het er samen over eens geworden) niet in de wet voorkomt?

En was degene, die ze om advies hadden gevraagd, daar ook niet mee bekend?

koot en bie
Charlatans

Dat is nauwelijks voorstelbaar. Maar niet alleen B&W, ook de raadsgriffier lijkt te zijn getroffen door  opvallende onwetendheid.

Zo weet hij bijvoorbeeld niet, dat het recht op inzage (voor leden van de raad) onvoorwaardelijk is en niet ingeperkt kan worden door de voorwaarden die je als college denkt te kunnen stellen.

De raad heeft als taak het college te controleren en daarom is het absurd om te denken dat een college in staat zou zijn te bepalen welke documenten de raad wel en welke zij niet  zou mogen inzien. Het recht op inzage is dan ook een onvoorwaardelijk recht.

Iets geheel anders is of men de kennis, die men verwerft door inzage, mag delen met anderen.

Het college is bevoegd om een geheimhoudingsplicht op te leggen en het niet nakomen van die plicht kan leiden tot strafvervolging.

Het college heeft echter niet het recht om de raad kennis te onthouden. Ze kan de raad (voor een korte tijd) alleen verbieden die kennis met anderen te delen. Totdat de raad besluit of zij die (tijdelijk opgelegde) geheimhoudingsplicht wil omzetten in een permanente.

snake-oil-salesman1
Charlatan

Voor de griffier staat een tijdelijk verbod op het delen van kennis, kennelijk gelijk aan een verbod op het verwerven van kennis door de raad. Het eerste is wel een bevoegdheid van het college, het tweede niet.

Volgens de griffier heeft het college haar verbod tot kennisname pas de vrijdag voor de raadsvergadering opgeheven. Wat er op neerkomt, dat dit verbod bijna 2 maanden heeft stand gehouden. Alleen Raven (NE) protesteert (tamelijk laat overigens) tegen deze gang  van zaken.

De overigen (met uitzondering van Langbroek) laten het zich (zonder morren) welgevallen.

Zoals het college een niet in de wet genoemde uitzondering construeert, zo creëert de griffier (in overleg met het college?) een “voorwaardelijk” recht op inzage dat eigenlijk niet bestaat.

Over de oorspronkelijke voorwaarde (men dient eerst een geheimhoudingsverklaring te tekenen wilde er inzage worden verschaft) wordt niet meer gerept. Nu laat de griffier  weten, dat het recht op inzage pas is ontstaan nadat het college haar blokkade (op 15 juni) had opgeheven, waarmee de oorspronkelijke “voorwaarde vooraf” voor het oog was komen te vervallen.

Hier wordt het recht, om geheimhouding op te leggen, doelbewust gelijk gesteld aan een (niet bestaand) recht van het college om voorwaarden vooraf te stellen.

Het is een deprimerend en ontluisterend beeld dat bestuurlijk Enkhuizen tijdens deze vergadering van zichzelf heeft weten te scheppen. Bestuurders, die zich hebben laten adviseren presenteren vervolgens de raad (willens en wetens) een voorstel dat niet is gebaseerd op een wettige, maar op een  onwettige uitzonderingsgrondslag.

Terwijl degene wiens taak het is de raad bij te staan met raad en advies, alleen maar verwarring schept over haar rechten. En het college rechten toedicht die ze niet heeft. Zoals te bepalen waar en wanneer de raad ergens kennis van mag nemen.

Men verwijt mij vaak cynisme, maar het cynisme dat de bestuurders, de griffier en ambtenaren in deze kwestie ten toon spreiden is vele malen erger.

De raad ondergaat dit alles zonder enig merkbaar verzet. Tenzij men de handen ineen weet te slaan, in verzet komt  tegen de charlatans die haar van advies dienen en orde op zaken stelt, zal zij haar gezag (waar nauwelijks nog iets van over is) alleen maar nog verder teloor zien gaan.

Wedden dat.

College van B&W
Frauduleus?

De WOB zaak die ik bij de bestuursrechter heb aangekaart loopt voorspoedig. De dagvaarding is ingediend, en daarop is inmiddels al een reactie van de gemeente ontvangen. Zo’n reactie heet Conclusie van Antwoord in rechtbanktermen.

Het wachten is nu op de datum  van de “zitting” waarop de rechter zal bekijken of partijen het wellicht toch met elkaar eens kunnen worden. Lukt dat niet dan doet hij uitspraak.

Mijn eis is, dat hij de gemeente opdraagt mij de ontbrekende stukken alsnog ter inzage te geven. Het standpunt van de gemeente is, dat zij daar niet aan kan voldoen omdat die stukken er niet zijn.

Eén ding is zeker, je kunt niet bewijzen dat iets er niet is. Je kunt hoogstens aannemelijk maken dat het er niet is.

Voor mij geldt het hetzelfde, ik moet aannemelijk maken dat iets er wel is. Volgens Baas heeft de gemeente (als overheid) op dit punt een voorsprong. Althans ten opzichte van de raad. Die heeft hij voorgehouden dat zij er op moet vertrouwen dat de overheid de waarheid spreekt, tenzij men kan bewijzen dat dit niet het geval is.

Hij eist dus vertrouwen van de raad en eist tegelijkertijd dat de raad het bewijs levert dat het college dat vertrouwen niet waard is. Dat laatste is niet waar. De raad kan gewoon “vinden” dat een college haar vertrouwen niet langer waard is.

Dat hoeft ze niet te bewijzen, ze kan dat gebrek aan vertrouwen gewoon uitspreken. Het vergt niet meer dan durf om dat te doen. De raad van Enkhuizen ontbeert die durf, maar kwelt zichzelf over het vinden van een bewijs.

Uit het feit dat ik wel, maar de raad niet, naar de rechter kan stappen over hetzelfde onderwerp concluderen sommige raadsleden dat een burger meer mogelijkheden heeft dan raadsleden. Helaas is dat een verkeerde conclusie.

In de relatie college/raad fungeert de raad als rechter die een politiek oordeel velt. Waarbij ze zelf bepaalt wat ze bewezen acht. Ze kan dingen bewezen verklaren waar rechters over zouden aarzelen ze bewezen te verklaren.

De bestuursrechter velt geen politiek oordeel. Zijn taak is om te beoordelen of een wet (in dit geval WOB) op correcte wijze is uitgevoerd.

Alleen als dat naar zijn opvatting niet het geval is, kan hij mijn eis toewijzen en de bestuurders opdragen mij de informatie te verstrekken waarom ik heb gevraagd.

Wat er dient te gebeuren met de bestuurders die de wet niet op correcte wijze hebben uitgevoerd valt buiten zijn bevoegdheid. Dat is de bevoegdheid van degenen die toezicht houden op het werk van die bestuurders. In dit geval dus de gemeenteraad van Enkhuizen.

De raad is volstrekt autonoom. Dat wil zeggen dat zij aan niemand verantwoording hoeft af te leggen. Ze kan er voor kiezen, maar er bestaan op dat punt geen voorschriften.

Iets ingewikkelder ligt het als er sprake is van frauduleuze praktijken. Die zijn namelijk strafbaar. Onderzoek daar naar is in handen van het Openbaar Ministerie. Maar daarvoor moet natuurlijk wel aangifte worden gedaan.

Dat er in deze kwestie sprake is van een frauduleuze offerte (waarmee getracht werd de raad over te halen tot het doen van een betaling aan de aannemer) ligt er volgens mij vrij dik bovenop, maar de raad ziet dat kennelijk anders.

Zo beweerde de gemeente aanvankelijk dat de kosten van verzwaring ongeveer € 100.000,- bedroegen om uiteindelijk te beweren dat zij slechts € 20.000,- waren.

Mijn stelling is dat de oorspronkelijk bewering gebaseerd was op een frauduleuze offerte en dat het college daar ook van op de hoogte was.

In het dossier bevindt zich namelijk geen document waaruit blijkt dat het college de aannemer op dat punt heeft gecorrigeerd.

Kortom, het college heeft willens en wetens een frauduleuze offerte gebruikt om de raad er toe te bewegen dat ze een krediet moest verstrekken, opdat de aannemer een ton kon  worden betaald.

Dat die opzet mislukte, maakt het feit niet anders.

De raad is die frauduleuze opzet tot dusver niet opgevallen. Waarschijnlijk omdat de gemeente er beter van is geworden. Uiteindelijk is de aannemer namelijk niet betaald. Je zou daar de conclusie uit kunnen trekken dat de gemeenteraad van Enkhuizen instemt met frauduleus optreden van haar college, zolang de gemeente er maar voordeel aan heeft.

Dat belooft wat voor de aanbesteding van het REZ.

Ik vind dat tamelijk opzienbarend nieuws en daarom schrijf ik er ook over.  De raad komt echter aanstaande dinsdagavond weer bijeen. Wedden dat ze het er niet over zullen hebben?