Discreet stilzwijgen.

Op 7 juni stelt Enkhuizen Vooruit een aantal schriftelijke vragen. Op 25 juni worden die vragen door het college beantwoord.

In haar antwoord op vraag 1 stelt het college het volgende.

Eerst na de overname van de aandelen door de nieuwe aandeelhouder is de statutaire zetel van deze vennootschap gewijzigd. Ook na de overname van de aandelen is en blijft OREZ B.V. onze contractpartner.

Dat vanaf dat moment de diverse wijzigingen, waaronder het bezoekadres, worden doorgevoerd in de reguliere registers is niet meer dan normaal.

Om te beginnen kan worden vastgesteld dat (anders dan door B&W wordt beweerd) de statutaire zetel niet is gewijzigd. En daarmee is er ook geen “bewijs” dat andere zaken (zoals het vestigingsadres) wel zouden zijn gewijzigd na overname van de aandelen.

Bovendien, de aandelen van Orez BV zijn helemaal niet van eigenaar verwisseld.

Dus de bewering, dat het bezoekadres is veranderd als gevolg van de overname, snijdt geen hout. Bovendien, wél een vestingsadres veranderen, maar niet het tijdstip waarop die verandering wordt doorgevoerd vermelden, is volstrekt ongeloofwaardig.

Dat in de eerste (vrijblijvende) fase het correspondentieadres van Tuin en consorten de  Kanaalkade 65A, 1756 AD ’t Zand was zal ongetwijfeld waar zijn.

Maar toen die gesprekken tot serieuze afspraken leken te gaan leiden werd er op 16-06-2016 een rechtspersoon in het leven geroepen (Orez BV) die de beoogde contractpartij voor de gemeente zou zijn.

En die rechtspersoon was (net als de eigenaar van die rechtspersoon) gevestigd op het zelfde adres als Droomparken. En zolang er geen keihard bewijs is van het tegendeel, is het volstrekt verantwoord er van uit te gaan dat, vanaf het moment van oprichting, Orez BV niet meer was dan een voor Droomparken werkende katvanger.

Nu begrijp ik ook wel, dat het voor een college moeilijk is te erkennen, dat ze (in plaats van ergens de regie over te voeren) zich op groteske wijze om de tuin heeft laten leiden.  Maar is dat voldoende rechtvaardiging om de raad (en daarmee indirect ook ons) voor te liegen?

Voor de gewone burger misschien niet, maar volgens de Enkhuizer bestuurscultuur is  vrijwel alles geoorloofd als het gaat om de eigen tekortkomingen te verbergen.

En dank zij het discrete stilzwijgen (dat college en raad uiteindelijk toch in acht zullen nemen), zullen we nooit weten of de gemeentelijke onderhandelaars zich op kinderlijk eenvoudige wijze om de tuin hebben laten leiden, of dat de hele gang van zaken een doorgestoken kaart was, met als oogmerk gemeentelijke eigendom (voor een appel en een ei) van de hand te doen.

Spuit 11

Had ik net besloten om het, net als de raadsleden wat rustiger aan te doen, krijg ik vanuit lokale politieke kringen een “deal” aangeboden.

Als ik de politiek niet langer aan de kaak stel, dan stelt de anonieme aanbieder mijn blog niet langer aan de kaak. Anders gezegd, als ik mijn recht op vrije meningsuiting opgeef, dan zal hij, de anonieme trol, mij niet langer lastig vallen met op de persoon gerichte aanvallen.

De trol  in kwestie opereert onder de naam van Ilias Abou Ab, maar sinds kort noem ik hem Spuit 11, omdat hij alleen maar met modder kan spuiten. Niet altijd trouwens, in andere situaties, waar ik niet bij betrokken ben, hanteert hij de argumenten van een gewoon politicus.

Dat wil zeggen, de schuld ligt niet bij ons (politici), maar bij al die anderen. Inclusief de gewone burger. De standaard uitvlucht van veel politici.

Enfin, ik doe uiteraard geen zaken met anonieme loopjongetjes, die waarschijnlijk een loopbaan in de lokale politiek in het vooruitzicht is gesteld, als ze er in zouden slagen een politieke criticaster de mond te snoeren.

Overigens kan ik dit streven (tegenstanders de mond snoeren) niet los zien van het streven naar een raadsbreed akkoord, die een weerspiegeling is van de verhoudingen binnen de Volksrepubliek China of, zo men wil, dichter bij huis, in de voormalige DDR.

Kortom, de bekende twee-eenheid. Enerzijds de nadrukkelijke wil om eenheid van opvatting uit te stralen en anderzijds dissidenten het leven zo moeilijk mogelijk maken. Zo nodig door het gebruik van anonieme kwelgeesten als Spuit 11.

Maar dat gezegd hebbende eerst nog even een korte vakantie om geheel in de geest van het orakel van Enkhuizen “stil en rustig na te denken over de eventuele smoezen die we nodig hebben om voor de rest van de bevolking aannemelijk te maken, dat dit resultaat (voor wat betreft het recreatieoord) precies datgene is, wat ons (als raad en college) altijd voor ogen stond.”

Waan van de dag.

Volgens de raadsbrief van 13 november 2018 was de anterieure overeenkomst met Orez bv  gesloten en werd ze ter inzage gelegd.

Met de mededeling, dat er tegen de gesloten overeenkomst geen bezwaar of zienswijze kon worden ingediend. Dat is formeel juist. Tegen de verkoop van grond kan de raad (of wie dan ook) achteraf geen bezwaren inbrengen, die tot gevolg hebben dat de verkoop ongedaan zou kunnen worden gemaakt.

Het college is namelijk bevoegd tot verkoop krachtens artikel 160, eerste lid onder e van de gemeentewet.

Echter, artikel 169.4 van de gemeentewet bepaalt het volgende:

4. Zij (het college) geven de raad vooraf inlichtingen over de uitoefening van de bevoegdheden, bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder e, f, g en h, indien de raad daarom verzoekt “of indien de uitoefening ingrijpende gevolgen kan hebben voor de gemeente. In het laatste geval neemt het college geen besluit dan nadat de raad in de gelegenheid is gesteld zijn wensen en bedenkingen ter kennis van het college te brengen.”

De gemeentewet lijkt me in dit verband duidelijk genoeg. Het college neemt geen besluit over de verkoop van gronden dan nadat zij de raad in de gelegenheid heeft gesteld om haar bezwaren tegen die verkoop kenbaar te maken.

Aangezien het besluit genomen was en de raad nooit in staat gesteld is om haar wensen en bezwaren tegen de verkoop kenbaar te maken, heeft de verkoop niet overeenkomstig de gemeentewet (artikel 169.4) plaatsgevonden.

Of dit een ontbindende voorwaarde van de verkoop is, waag ik te betwijfelen. Dat dit, in strijd met de gemeentewet handelen, de griffier ( die geacht moet worden op dit vlak de raad te adviseren) niet is opgevallen valt te betreuren.

Of dit gevolgen moet hebben voor degenen die doelbewust hebben meegewerkt aan het ontwijken van de wettelijke voorschriften, is aan de raad om te bepalen.

De tot dusver meest gebruikelijke gang van zaken is, dat de raad de schouders ophaalt en zich stort op de waan van de dag.

Nogmaals Nicolaas Stegeman

In mijn vorige column vroeg ik me af wie Nicolaas Stegeman eigenlijk was. De man die me (op Facebook) er van beschuldigde met modder te gooien naar HEA. Een politieke partij in Enkhuizen waarvan Hans Langbroek raadslid is.

Stegeman uitte zijn beschuldigingen naar aanleiding van mijn column WEEFF-foutje. Daarin vraag ik me af of het van WEEFF wel zo verstandig is om Wim Langbroek te laten bepalen of de opvattingen die Hans Langbroek (zijn oudere broer) naar buiten brengt nieuwswaardig genoeg zijn om door WEEFF als nieuws te worden verspreid.

Daarop wordt door Nicolaas Stegeman furieus gereageerd. Me dit afvragen staat volgens hem gelijk aan modder gooien naar HEA. De naam HEA wordt in mijn column nergens genoemd.

Ik mijn vorige column stelde ik vast, dat Nicolaas Stegeman een “fake” account is. Dat heeft er inmiddels toe geleid dat al de door mij genoemde bewijzen inmiddels alweer van zijn account zijn verwijderd.

Blijft de vraag wie is de eigenaar van het fake Facebook account (dat nog steeds actief is en nog steeds probeert vrienden te maken in de groep “Je bent een echte Enkhuizer als”). Het antwoord zit verscholen in het bovenstaande screenshot.

Het werd me toegezonden door Nicolaas Stegeman.

Het is een screenshot van de computer die is ingelogd op de Facebookpagina van Hans Langbroek. Degene die heeft ingelogd heet Wim en zijn beeldmerk is het beeldmerk van Wim Langbroek.

Kortom, Wim Langbroek gebruikt Nicolaas Stegeman als zijn schuilnaam en onder die schuilnaam beschuldigt hij mij van van alles en nog wat. Waarbij Nicolaas Stegeman opvallend veel steun krijgt van een tweetal andere “lege” accounts. D.w.z accounts die geen informatie bevatten over de eigenaar en daarom (voor hetzelfde geld) ook eigendom van Wim Langbroek kunnen zijn.

Nicolaas Stegeman kan niet nalaten om op zijn account te pochen over het resultaat van zijn schermutselingen met mij. Op dat moment zit hij nog in zijn rol als nieuwkomer die net vanuit Den Haag is gearriveerd. Een rol die hij inmiddels weer achter zich heeft gelaten. Dus plaats ik zijn opmerkingen daarover voordat hij die ook verwijderd heeft.

modder

Tot slot, de oorspronkelijke vraag in mijn column WEEFF-foutje was, doet WEEFF er verstandig aan Wim te laten beoordelen of wat Hans zegt nieuwswaardig is? Wim had  via zijn eigen account daar antwoord op kunnen geven, maar hij koos er voor om mij (onder een schuilnaam) te belasteren.

Wat mij betreft hoort zo iemand niet thuis in een door de overheid gesubsidieerde organisatie die zich tot doel stelt nieuws te verspreiden.

Verder wil ik er op wijzen, dat ik over geen enkele aanwijzing beschik dat het raadslid Hans Langbroek ook maar iets te maken heeft gehad met de activiteiten van zijn jongere broer.

 

Wie is eigenlijk Nicolaas Stegeman?

stegemanHij is in ieder geval niet de man van de bijgaande foto. Dat is de foto van een fotomodel dat op tal van andere websites als uithangbord wordt gebruikt.

Nicolaas beweert dat hij op 5 december 2018 naar Enkhuizen is verhuisd. Als bewijs  heeft hij op Facebook de foto van een uitladende verhuiswagen geplaatst, die volgens het bijschrift het moment weergeeft dat de verhuizing (naar Enkhuizen) voltooid is.

verhuiswagenDe verhuiswagen heeft een Belgisch kenteken. De portiekbekleding (uiterst links op de foto) is typisch Belgisch en ben ik nooit in Nederland tegengekomen. Kortom, deze foto is niet het bewijs van een verhuizing naar Enkhuizen.

Het is een stockfoto van verhuisbedrijf Elias uit Brugge.

Verder kookt Nicolaas veel en graag. Het fotografisch bewijs daarvan toont hij graag op zijn Facebook, maar het zijn nooit foto’s van zijn eigen creaties, maar foto’s uit verkoop brochures of kookboeken. Eén daarvan wordt “geliked” door iemand die in het verdere verloop van mijn discussie met Nicolaas een rol zal spelen. Wim Langbroek. Vrijwilliger bij WEEFF.

Op het moment dat ik dit schrijf heeft hij nog geen vrienden, hoewel er dus op sommige van zijn uitingen wordt gereageerd. Maar de site is vermoedelijk nog steeds in opbouw. Van zijn Facebook leven voor zijn 65ste verjaardag is niets bekend. Alleen de afgelopen maand lijkt hij een actief bestaan te leiden.

Kortom Nicolaas Stegeman is niet meer dan een Facebook identiteit, wiens bestaan pas echt tot leven komt als hij mij, naar aanleiding van mijn column van 13 januari “WEEF-foutje” van moddergooien kan beschuldigen.

Slachtoffer van mijn moddergooien is (volgens Nicolaas) Hans Langbroek, de fractie voorzitter van HEA. Wat mijn moddergooien volgens Nicolaas helemaal schandalig maakt is het feit, dat ik één keer lijstduwer van NE ben geweest.

Nu weet ik, dat Langbroek, na jarenlang voor NE in de raad te hebben gezeten, nu niets liever doet dan zich tegen die partij afzetten vanwege het vermeend onrecht dat hem (door die partij) in het verleden ooit is aangedaan.

Maar zo er al sprake zou zijn van “moddergooien” (naar mijn overtuiging is daar geen sprake van, ik vraag me alleen af waarom WEEFF zoveel aandacht besteed aan een activiteit van Langbroek, die Langbroek zelf niet eens de moeite waard vindt om te vermelden op zijn Facebook pagina) dan nog heeft dat “moddergooien” niet betrekking op Langbroek, maar op WEEFF.

En waarom schiet een volslagen onbekende (die nog geen maand in Enkhuizen woont) Langbroek te hulp? Alsof Langbroek zichzelf niet kan verdedigen. En hoe weet iemand, die hier nog geen maand woont, dat ik lijstduwer was van NE? Iets wat 3/4 van de hier al jaren wonende bevolking niet eens zou weten.

Voorlopig houd ik het er dus nog maar even op, dat Nicolaas Stegeman een gefingeerd karakter is (ofwel een catfish account) die het als zijn taak ziet om in te grijpen als er (al dan niet vermeend) belangen van Hans Langbroek in het geding zijn. Daarin bijgestaan door een ander personage die onder een schuilnaam opereert, Ilias Abou Ab.

Niet valt uit te sluiten dat Nicolaas Stegeman en Ilias Abou Ab dezelfde persoon zijn en elkaar om die reden telkens weer bijvallen.

Daarmee is aan de oorspronkelijke vraag (waarom besteedt WEEFF zoveel aandacht aan een activiteit van Langbroek als hij er zelf geen enkele aandacht aan besteedt?) een tweede toegevoegd.

Wie is de eigenaar van het catfish account “Nicolaas Stegeman”? Een account dat het meent op te moeten nemen voor de belangen van Langbroek. Is dat Langbroek zelf of is dat iemand uit zijn nabije omgeving?

Vragen die ik binnenkort zal voorleggen aan de WEEFF directie, maar ook aan onze nieuwe burgemeester. Ik ga er tenminste van uit dat hij niet zal toestaan dat politieke stromingen in Enkhuizen hun toevlucht nemen tot gefingeerde Facebook accounts om daarmee (hun al dan niet vermeende) tegenstanders het leven zuur te maken.

Medeplichtig.

Remkes
Nog geen antwoord

Het is inmiddels alweer zo’n drie weken geleden dat het kabinet van de CvdK zich excuseerde voor de late behandeling van mijn “klacht”.

We weten inmiddels dat Remkes te kennen heeft gegeven er geen bezwaar tegen te hebben dat waarnemend burgemeester Blase (Heerhugowaard) zich als woordvoerder opwerpt van een nieuwe politieke beweging. Code Oranje.

Maar het antwoord op mijn vraag, of het de overheid is toegestaan om met behulp van valse offertes (facturen) kredieten te verkrijgen (of betalingen te verrichten), heeft hij nog niet gegeven.

Ik heb een tweetal voorbeelden van valse offertes gegeven, waarvan die voor de verzwaring van het elektra netwerk in de Drommedaris nog het meest in het oog springt.

Ruwweg de helft van die offerte had betrekking op werkzaamheden die NIET waren uitgevoerd (€ 50.000,-), terwijl de helft van het nog resterende bedrag ( € 25.000,-) niets van doen had met de verzwaring. Anders gezegd, 3/4 van het bedrag van de offerte (€ 75.000,-) had helemaal niets van doen met de (door het college aangevoerde) reden voor het krediet.

Haal je als gewoon burger dit soort strapatsen uit, dan heet het al snel dat je onder “valse voorwendselen” geld hebt proberen los te peuteren en wordt zoiets aangemerkt als een strafbaar feit.

Maar als een college gebruik maakt van “valse voorwendselen”, is dat dan plotseling geen strafbaar feit en zo nee, waarom niet?

En als het wel een strafbaar feit is, maar de raad (als toezichthouder) knijpt een oogje dicht, is zij (de raad) dan medeplichtig aan een strafbaar feit?

Interessante vragen waarop de Commissaris van de Koning klaarblijkelijk nog geen antwoord weet. Of, en dat is natuurlijk ook heel goed mogelijk, hij  het antwoord wel weet, maar het college en de raad van Enkhuizen niet in verlegenheid wil brengen, door het te geven.

De in mijn vorige column opgevoerde Chris Aalbers stelt, dat hoewel het er in den Helder erg aan toe gaat, het altijd nog slechter kan.

In gemeenten waar het ontbreekt aan een journalistieke waakhond. Zoals in Enkhuizen bijvoorbeeld.

Als Langbroek overbodige vragen stelt aan de Commissaris van de Koning dan besteedt de krant daar ruimschoots aandacht aan. Op het moment dat hij zijn vragen stelt en op het moment dat hij het antwoord krijgt.

Maar het belang van de vraag, of de Enkhuizer raad zich wellicht medeplichtig heeft gemaakt aan mogelijk strafbare feiten van het college, is de krant tot op dit moment volkomen ontgaan. 

Bedenkelijke praktijken.

Aangezien er inmiddels een audio-file van de raadsvergadering van afgelopen dinsdag beschikbaar was gemaakt, toch maar even geluisterd naar de argumenten die de draai van 180 graden (in het Bierkade dossier) zouden kunnen rechtvaardigen.

Niet veel meer dan het gebruikelijke geroezemoes. Langbroek verklaarde iedereen tot fossiel die niet dezelfde draai maakte als hijzelf.

In zijn ogen was de omstandigheid (als gevolg van de rechterlijke uitspraak) gewijzigd en was dat voor hem voldoende reden zijn standpunt te wijzigen.

De gewijzigde omstandigheid bestond er uit, dat de weigering van de gemeente om mee te werken aan een verkoop aan anderen, terwijl ze haar eigen aankoopbelofte niet was nagekomen, door de rechter als onrechtmatig was beoordeeld.

De gewijzigde omstandigheid is dus dat de rechter een einde gemaakt had aan het  onrechtmatige gedrag van de gemeente. In plaats dat gedrag te veroordelen, dacht de raad daar zijn voordeel mee te kunnen doen.

Overigens leverde het beluisteren van de audio toch nog een leuk detail op.

Wethouder Struijlaart beweerde, dat het scenario (gemaakt door architect Kuiper) al sinds september in zijn bezit was.

Toevallig weet ik, dat de architect zich pas op 30 augustus op de Bierkade heeft gemeld, zodat we mogen vaststellen dat hij de aan hem gegeven opdracht binnen een maand had voltooid.

Een opdracht waarvoor een betaling van € 39.000,- was overeengekomen op basis van een door Struijlaart goedgekeurde offerte.

We hebben hier dus, net zoals bij de verzwaring van het elektra in de Drommedaris, te maken  met een zogenaamde “fake” offerte.

Een offerte waarin werkzaamheden worden opgevoerd waarvan degene (die de offerte goedkeurt) weet, dat ze niet uitgevoerd zullen worden.

Een praktijk, die zou moeten worden afgekeurd, omdat daarmee de deur wordt opengezet voor de betaling van zogenaamde “kick-backs”. Maar tegelijkertijd ook een praktijk, waar de raad schouderophalend aan voorbij gaat.

Vandaar dat ik haar heb voorgelegd aan de Commissaris van Koning met het verzoek daar een uitspraak over te doen. Aangezien de raad van Enkhuizen kennelijk niet bij machte is om zelfstandig te bedenken welke bedenkelijke praktijken zij (oogluikend) meent te mogen toestaan.

Gisteren liet het Kabinet van de Koning weten, dat men zich beraadt over een (al dan niet) te geven advies.