Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een buitenstaander

Benieuwd zijn.

duimjeIs het waar wat veel mensen denken? Dat we niets hebben in te brengen en “ze” toch niet naar ons luisteren? Of is het misschien omgekeerd, zijn “wij” te gemakzuchtig en te voldaan om nog voor een gezamenlijk belang op te komen? Op die vraag wilde ik met behulp van “Piepelen” een antwoord krijgen.

Anders gezegd, kunnen wij, gebruik makende van de media waarover we gratis kunnen beschikken, in een week tijd, zodanig druk uitoefenen op de gemeenteraad, dat zij aan onze buurgemeenten een eis stelt waar wij (en de gemeente) allemaal beter van worden?

Die eis is dusdanig redelijk (alle inwoners binnen het SED gebied dragen in gelijke mate bij aan een ontwikkelingsplan) dat ik geen al te grote problemen verwacht van onze buurgemeenten.

Het moeilijkste obstakel is onze eigen gemeenteraad waarvan de leden (met uitzondering van destijds Christian Bokhove en tegenwoordig in mindere mate Hans Langbroek) zich altijd afzijdig hebben gehouden van dit blog en hoofdzakelijk onder elkaar (maar wel degelijk over ons) discussieerden. Deels in het openbaar, maar voor een belangrijker deel in het geheim in de wel bekende binnenkamertjes.

Hoe overtuig je de Enkhuizer gemeenteraad dat je (als bevolking) iets belangrijk vindt? Althans belangrijk genoeg voor de gemeenteraad om er aandacht aan te besteden. Wat mij betreft door een mening op te schrijven die door anderen zo aantrekkelijk wordt gevonden dat ze een groot aantal opgestoken duimpjes krijgt.

Dat heb ik gisteren gedaan met mijn column “Piepelen” inclusief een aantal adviezen over het verspreiden van die mening (met de aanbeveling die met een opgestoken duimpje te waarderen).

Hoe je die mening (door middel van email) onder aandacht kunt brengen van de krant (in de hoop dat die er aandacht aan besteedt en de mening verder uitdraagt) en degenen die er een besluit over moeten nemen, de gemeenteraad dus. Alweer, hoe meer emails ze krijgen waar de mening als bijlage is toegevoegd, hoe groter de kans is dat ze er rekening mee zullen houden in de besluitvorming.

Afgelopen vrijdag werd ik 74. Dat wil zeggen dat ik opgroeide in een tijd waarin we dachten dat we alles in de maatschappij konden veranderen. Door middel van slogans als “The people, united, will never be defeated”. Maar als reactie daarop kwam al snel het nieuwe ideaal. Individuele vrijheid. Iedereen gelukkig op zijn eigen wijze met als symbool de “selfie”, waaruit blijkt dat we onder alle omstandigheden blij en gelukkig zijn.

Maar de nieuwe tijd brengt ook ongekende mogelijkheden om gedachten en opvattingen te verspreiden en mensen op te roepen er naar te handelen. Werkt dat ook zo in de lokale politiek is een vraag die me fascineert. Kunnen we, met behulp van die middelen, lokale politici beïnvloeden of is het echt zo dat ze, eenmaal gekozen, zich voor alles en iedereen afsluiten en alleen maar doen wat de bureaucratische mallemolen van hen eist. Ik ben benieuwd.

Advertenties

december 5, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | 1 reactie

Piepelen

gemeenteraad

Tot andere gedachten brengen

Ik besef dat 99% van de Enkhuizers geen idee heeft wanneer de raad vergadert, laat staan dat ze zouden weten wat er tijdens die vergaderingen wordt besloten. Welnu, over een week besluit de raad of ze deelneemt aan een ontwikkelplan voor de SED, de ambtelijke organisatie die werkt voor StedeBroec, Enkhuizen en Drechterland.

Aan dat ontwikkelplan zijn kosten verbonden, begroot op circa 13,1 miljoen euro. Deelname is waarschijnlijk onvermijdbaar maar dan wel (wat mij betreft), op één conditie, dat de kosten voor dit plan door alle inwoners van de SED in gelijke mate worden gedragen.

Momenteel is het zo, dat de inwoners van Enkhuizen € 260,- per inwoner aan het plan zullen bijdragen. Inwoners van StedeBroec € 199,- en de inwoners van Drechterland € 210,-. Ik ben echter een warm voorstander van het principe “gelijke monniken, gelijke kappen”.

Natuurlijk zou het beter zijn geweest als de Enkhuizer vertegenwoordiger in het SED bestuur (wethouder Struijlaart) dit principe in het dagelijks bestuur van de SED naar voren zou hebben gebracht.

En natuurlijk zou het beter zijn geweest als de Enkhuizer vertegenwoordigers in de klankbordgroep [Van Marle en Koning (D66), Van Reijswoud (VVD), Kunst (PvdA) en Keesman (SP)] dat principe in de klankbordgroep zouden hebben verdedigd.

En natuurlijk zou het beter zijn geweest als dit principe tijdens de raadsvergadering op 21 november 2017 naar voren zou zijn gebracht, maar dat is nu eenmaal allemaal niet gebeurd.

Maar moeten we, als gevolg van die vergeetachtigheid van onze volksvertegenwoordigers er dan maar genoegen mee nemen dat we per inwoner € 60,- meer moeten bijdragen aan het ontwikkelplan dan de inwoners van StedeBroec?

Wat mij betreft niet, maar dan moeten we wel opschieten. We hebben nog maar een week de tijd om de raad van Enkhuizen tot andere gedachten te brengen. Hoe doen we dat?

Onder dit bericht verschijnt soms een advertentie en daaronder weer de mogelijkheid het bericht zelf te beoordelen door middel van een duimpje. Bent U van mening dat de bijdrage aan het ontwikkelplan voor de inwoners van Enkhuizen het zelfde moet zijn als voor de inwoners van StedeBroec en Drechterland, klik dan op de duim omhoog.

Als dit bericht voldoende duimpjes omhoog krijgt, dan raakt de raad wellicht onder de indruk en is ze bereid om haar deelname aan het project afhankelijk te maken van een gelijke behandeling van alle inwoners in het SED gebied.

Maar naast Uw eigen duimpje omhoog kunt U ook anderen oproepen hetzelfde te doen. Onder de beoordeling staan een reeks deelknoppen. Via Facebook, Twitter, Linkedln, WhatsApp. Deel het bericht met anderen met het verzoek het duimpje omhoog onder aan het bericht aan te klikken.

Maar er is ook nog delen via email mogelijk. Als U deze column per email doorstuurt naar  fractievoorzitters@gemeenteraad-enkhuizen.nl dan geeft U daarmee te kennen aan alle fractievoorzitters in de raad van Enkhuizen, dat U prijs stelt op gelijke behandeling van alle inwoners in het SED gebied.

En als U deze column doorstuurt naar redactie.wef@noordhollandsdagblad.nl dan is de redactie van de Enkhuizer Krant misschien wel bereid om aandacht aan het onderwerp te besteden.

Kortom als “we” willen dat we op dezelfde manier behandeld worden als de inwoners van StedeBroec en Drechterland, dan moeten we er natuurlijk wel wat voor doen. Een duimpje aanklikken, een boodschap delen en een email versturen.

Als zelfs dat ons te veel is, dan moeten we eigenlijk nergens meer over klagen en er genoegen mee nemen dat Enkhuizers zich laten behandelen als tweederangsburgers en U zich door Jan en Alleman laat piepelen.

december 4, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | 13 reacties

Ideeën van van anderen

margreetkeesmanweb

Verbaasd

Afgelopen dinsdag sprak Margreet Keesman (SP) haar verbazing uit over het feit dat de zalen in de Drom niet gelijktijdig kunnen worden gebruikt, hetgeen destijds wel door het college was beloofd. Nu belooft het college wel vaker dingen die niet waar te maken zijn.

Op mijn beurt ben ik verbaasd dat de raad (inclusief de SP zodra ze deel uitmaakt van de macht) vrijwel alles gelooft wat haar door het college wordt voorgekauwd. Laat ik een paar voorbeelden noemen.

Verdubbeling van de (zalen)capaciteit leidt niet automatisch tot verdubbeling van de (culturele)behoefte, halvering van de zalencapaciteit vormt niet automatisch een verklaring voor een verlies op de exploitatie.

Laten we de prognoses van de stichting (waar de raadsleden uiteraard ook over beschikken) er maar eens bij pakken.  In het eerste jaar na verbouwing is de prognose van de stichting dat het jaarresultaat € 6.000,- hoger is dan het resultaat voor de verbouwing. Dat blijft zo voor de daaropvolgende jaren en stijgt alleen als de afschrijvingen minder worden.

De gemeente heeft nooit willen bevestigen wat het verschil was tussen restauratie en de verbouwing, maar laten we er van uitgaan dat de verbouwing 1.5 miljoen meer heeft gekost dan de renovatie. Dan heb je dus 1.5 miljoen geïnvesteerd om € 6.000,- meer opbrengst te krijgen. En geloof me, na alleen restauratie zou de Drommedaris er van buiten net  zo mooi hebben uitgezien als ze er nu uitziet.

Daarbij komt, dat voor het berekenen van die opbrengst men was uitgegaan van een jaarlijkse huur van 1 euro. Inmiddels heeft de stichting zich verplicht tot een jaarlijkse huur van € 15.000,-. Het voorstel van SP/CDA destijds, om de huur te verhogen waarmee een lening zou kunnen worden afgelost was een voorstel om het ene gat met het andere te dichten.

Een tweede voorbeeld. Wanneer de verbouwing nog voor ze goed en wel is begonnen dreigt vast te lopen, komt het college met het blijde nieuws dat de stichting een garantie heeft verstrekt van € 100.000,-. Wat op dat moment echter ook al vast staat is, dat de stichting die verplichting nooit zal kunnen nakomen omdat ze daar de middelen niet voor heeft. Ze heeft hem alleen kunnen nakomen doordat de gemeente haar legitieme aanspraken op de stichting (voor eenzelfde bedrag) kwijtschold.

Datzelfde kunstje wordt ook nu weer uitgehaald. Formeel heeft de stichting zich garant gesteld voor de kosten van de inrichting. In de praktijk blijkt echter dat zij haar doelstelling op dat gebied niet weet te halen en dus wordt er (binnenskamers) voor gekozen om een aantal van die kosten op het bordje van de gemeente te schuiven. Misschien is het wel de beste oplossing, maar dat rechtvaardigt niet, dat haar ware aard  door college en raad voor de bevolking wordt verzwegen.

Feitelijk wordt de stichting stilzwijgend een subsidie verstrekt waar anderen alleen  maar op mogen hopen, maar nooit voor in aanmerking zullen komen.

Erik

Raddraaier

Wethouder Struijlaart is in dat opzicht niet anders zijn voorganger Olierook. Een raddraaier (iemand die er niet voor terugdeinst om anderen een rad voor de ogen te draaien als hem dat beter uitkomt).  Maar ook blijkt, dat raddraaiers zich doen gelden binnen elke politieke stroming. Van SP tot VVD.

En voor het geval mevrouw Keesman zou willen zeggen dat het achteraf makkelijk praten is. Ik heb over het rendement van de investering en de effecten van de verdubbeling van de zalencapaciteit geschreven toen het er toe deed en er nog kon worden ingegrepen.

Jammer dat ze bij de SP (en al die andere politieke stromingen) zo kleingeestig zijn, dat ze alleen maar hun eigen gelijk bevestigd willen zien  en zich weigeren te verdiepen in de ideeën van anderen.

november 30, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 3 reacties

Opnieuw een Gele Kaart.

DromTegen mijn gewoonte in heb ik gisteravond besloten om het onderdeel “Finale afwikkeling project Drommedaris” tijdens de vergadering van de commissie grondgebied “live” te beluisteren. De opname (die ongeveer een half uur duurt) bevindt zich inmiddels in het audioarchief en kan dus door elke belangstellende inwoner worden beluisterd door deze link te volgen.

Het betreft het openbare gedeelte van de gedachtewisseling tussen commissieleden en het college. Ze is, als gebruikelijk, nauwelijks de moeite waard om beluisterd te worden.

Naast het openbare deel is er een besloten gedachtewisseling. Die vindt plaats via Agora, een internetforum waarop raadsleden zogenaamde technische vragen mogen stellen aan de ambtelijke staf. Om een of andere reden mogen we niet weten wie de vragen stelt en mogen we alleen achteraf kennis nemen van de gegeven antwoorden.

Er bestaat dus een theoretische kans dat een raadslid op Agora een spitsvondige vraag heeft gesteld, maar die kans is klein. De meeste Enkhuizer raadsleden blinken uit in het niet stellen van vragen, maar in het hun fantasie de vrije loop te laten.

Feit is, dat de raad niet anders kan doen dan het gevraagde krediet verstrekken. Het tekort dat is ontstaan door het wegvallen van een subsidie zal ongedaan gemaakt moeten worden en wat D66, PvdA en Van der Pijll er ook van mogen vinden, de aannemer zal betaald moeten worden voor het werk dat hij ten behoeve van de stichting heeft verricht.

Dat is niet alleen de verzwaring van het elektranetwerk, maar ook de door de stichting geformuleerde gebruikerswensen die geen deel uitmaakten van de met de gemeente overeengekomen werkzaamheden. Zoals, onder andere, extra ventilatie in de keuken, extra warmwaterleidingen, omroepinstallatie, CAI installatie, telefoon en data centrale.

Werkzaamheden die geen onderdeel waren van de verbouwing, maar van de inrichting. En volgens de breed uitgemeten overeenkomst tussen gemeente en stichting waren de kosten van verbouwing voor de gemeente en de kosten van de inrichting voor de stichting.

Wat Struijlaart, net als zijn voorganger Olierook, krampachtig verborgen probeert te houden is dat de stichting zich steeds weer opnieuw onttrekt aan de verplichtingen die zij is aangegaan om vervolgens de rekening door te schuiven naar de gemeente. Dat geldt niet alleen voor de stichtingskosten in het verleden, maar  ook voor de exploitatiekosten in de toekomst.

Het oorspronkelijke stichtingsbestuur heeft inmiddels zijn biezen gepakt. Hetzelfde geldt voor de gemeentelijke raddraaiers (met uitzondering van Jan Slager) die bij dit project waren betrokken.

Anderhalf jaar geleden stonden we voor precies dezelfde vragen als waar we nu voor staan. Een wethouder die zich in allerhande bochten wringt om een stichtingsbestuur (dat kennelijk over machtige vrienden beschikt) uit de wind te houden.

De nieuwe wethouder doet precies hetzelfde en verdient wat mij betreft dezelfde behandeling als de oude wethouder destijds verdiende, maar nooit heeft gekregen.

“Geef hem het geld waar hij om vraagt, want er is geen alternatief. Maar geef hem ook een reprimande omdat hij de raad onvolledig voorlicht.”

gele kaartHad de raad anderhalf jaar geleden mijn advies (zie gele kaart) opgevolgd, dan had Olierook gewoon zijn termijn af kunnen maken. Maar nee, eigenwijs als ze zijn verzinnen ze oplossingen die niet werken.

Tot slot dit. Is het niet onredelijk om tegen een wethouder, die nauwelijks iets weet van de voorgeschiedenis, een motie van treurnis in te dienen?

Welnu, Struijlaart had een keuze en hij koos er voor om (net als zijn voorganger) de raad een rad voor de ogen te draaien voor wat betreft de kosten van verzwaring. Daarbij ongetwijfeld geadviseerd door zijn ambtelijke staf.

Die keuze is onderdeel van de bestuurscultuur die Enkhuizen de afgelopen jaren heeft geteisterd, waarbij plichtsverzuim van de raad plichtsverzuim door het college uitlokt. Het  hoort niet, maar gemak dient de mens en zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Wat zo deerniswekkend van de huidige raad is, is dat ze discussie met buitenstaanders ontwijkt.  Kunt U zich herinneren dat (behoudens de SP) er in Enkhuizen politieke partijen zijn die bijeenkomsten beleggen waarop je als kiezer je zegje kunt doen. Ik niet.

Enfin, over twee weken weten we hoe het verder gaat.

november 29, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | Plaats een reactie

In de doofpot.

doofpotAanstaande dinsdagavond behandelt de commissie grondgebied de finale afwikkeling van het project Drommedaris.

Portefeuillehouder is wethouder Struijlaart, terwijl voorheen wethouder Luyckx met deze kwestie was belast. De reden voor deze personeelswisseling is me onduidelijk.

Enfin, er blijkt nog een tekort te zijn van € 158.205,- op de projectbegroting. Daar komt mogelijk nog € 35.000,- bij als architect en gemeente tot een minnelijke oplossing van hun geschil komen, maar dat bedrag houden we voorlopig pro memorie. Net als de bedragen die de gemeente aan wachtgeld betaalde, omdat wethouders zich niet aan de spelregels hielden en vervolgens “de eer aan zichzelf hielden”.

We houden het voor het gemak dus nog even op € 158.205,-, wat kan worden opgeteld bij de toegegeven projectkosten overschrijding van € 153.000,-. En dan zijn er natuurlijk ook nog de weggemoffelde projectoverschrijdingen van zo’n 3 ton. Zodat je al met al kunt concluderen, dat het project Drommedaris ons zo’n 6 ton meer heeft gekost dan ons door mevrouw Delleman was voorgerekend.

OK, dat kan. Als je besluit om een eeuwenoud gebouw te verbouwen tot iets waar het eigenlijk niet voor geschikt is, dan moet je niet verbaasd opkijken als zich, gedurende die verbouwing, wat tegenvallers voordoen. Maar neem daarvoor dan je verantwoordelijkheid en wring je niet in allerhande bochten om de consequenties van je eerdere beslissing voor de gewone kiezer te verbergen.

En dat is, met enthousiaste medewerking van de raad, wat er in dit dossier is gebeurd. En ik denk dat die enthousiaste medewerking ook tijdens de commissievergadering weer tot uitdrukking zal worden gebracht.

Het nieuwe krediet dat wordt gevraagd heeft onder meer betrekking op de kosten van de verzwaring van het elektranetwerk in de Drommedaris. Aanvankelijk waren de kosten daarvan begroot op € 100.000,-. Na verloop van een jaar bleek € 60.000,- voldoende, terwijl gelijktijdig werd voorgerekend dat de kosten € 30.000,- waren waarvan de aannemer dan weer € 10.000,- voor zijn rekening zou nemen en het restant bedrag (€ 20.000,-) door gemeente en stichting zou worden gedeeld.

We zijn inmiddels weer anderhalf jaar verder en de kosten voor de verzwaring van het elektranetwerk zijn inmiddels weer gestegen naar € 40.000,- (of gedaald als je de eerder genoemde 100 en 60 duizend euro als uitgangspunt neemt), terwijl ook de overeenkomst met de stichting weer verleden tijd is.

Natuurlijk roept de gang van zaken de nodige vragen op, maar aangezien (op één uitzondering na) geen enkele fractie ze gesteld heeft gedurende de afgelopen anderhalf jaar, verwacht ik niet dat ze daar aanstaande dinsdag mee zullen beginnen. Ook al omdat de raad in deze kwestie de nodige boter op het hoofd heeft.

Eerder verwacht ik dat de volle agenda op de laatste vergadering van het jaar als excuus gebruikt zal worden om het onderwerp tot hamerstuk te verklaren, waarna college en raad elkaar kunnen feliciteren met het feit dat ze (in eendrachtige samenwerking) ernstige tekortkomingen van ieder van hen in de doofpot hebben weten te stoppen.

november 26, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 5 reacties

Raddraaiers.

baas

Van raddraaier tot puinruimer

Ik heb mijn eigen definitie voor het begrip raddraaier. Lieden die andere mensen een rad voor ogen proberen te draaien. Een synoniem voor politicus eigenlijk.  Een tweetal  in het oog springende voorbeelden in de Enkhuizer politiek waren Boland en Olierook.

Beiden probeerden de Enkhuizer raad een rad voor de ogen te draaien voor wat betreft de kosten van de verbouwing van de Drommedaris. Beiden werden gedwongen om de aftocht te blazen. Vandaag las ik in de krant dat de enig overgebleven raddraaier, burgemeester Baas, besloten heeft om hetzelfde te doen. Op 2 januari aanstaande zal hij zijn vertrokken. Om de weg vrij te maken voor zijn opvolger.

Als die nu al bekend is, dan is zijn vertrek niet als donderslag bij heldere hemel gekomen.

In het geruchtencircuit circuleert de opvatting dat zware druk op Baas is uitgeoefend. Zelf houdt hij het op zelfinzicht. Je hoeft echter geen Einstein te heten om te beseffen dat het politieker kaartenhuis, dat onder zijn leiding in stand werd gehouden, op instorten stond.

SMC, dat dank zij zijn interventie toebedeeld werd aan de Nijs, maar tot dusver geen tastbaar  resultaat opleverde. REZ, waar al meer dan een miljoen aan voorbereidingskosten zijn besteed, maar uiteindelijk alleen zal resulteren in een conflict met het ZZM en een kostbare compensatie van  Jan Groen en consorten. Of de Floriade, schoolvoorbeeld  van wensdenken voor gevorderden.

En niet te vergeten de Drommedarisproject, het streven om de lokale zaadindustrie te helpen aan een representatieve ruimte voor bedrijfspresentaties, waarbij Baas optrad als de voorzitter van het comité van aanbeveling. Bij dit project bleek elke vorm van list en bedrog toegestaan.

Maar al deze vormen van raddraaierij brachten de raad van Enkhuizen niet in beweging. Dat gebeurde pas toen een ander kaartenhuis, de SED organisatie, met donderend geraas in elkaar stortte.

Toen pas werd de meerderheid duidelijk dat Baas, in de woorden van mijn favoriete organisatiedeskundige Laurence J. Peter,  zijn incompetentieniveau had bereikt.

Hij is niet de enige. De Enkhuizer bestuurscultuur wordt voor een belangrijk deel vorm gegeven door lieden die eveneens hun incompetentieniveau hebben bereikt en als gevolg daarvan geen zinnige bijdrage kunnen leveren aan het vinden van oplossingen voor de bestuurlijke problemen waar Enkhuizen al jaar en dag mee worstelt.

Ik begrijp dat de mededeling van Baas (en daaropvolgende zalvende woorden van Stolk), in de raadszaal beloond werden met een staande ovatie. Zo hoort dat in de politiek, zij die in het geniep en achter je rug de poten onder je stoel vandaan zagen, laten zich in het openbaar niet kennen en juichen je hartstochtelijk toe.

Baas denkt zelf dat hij op St Maarten nog nuttig werk kan verrichten. Ik durf er geen geld op te zetten zolang ik niet zeker weet of die andere puinruimer, Ivo Opstelten, zich niet voor dezelfde functie kandidaat heeft gesteld.

november 23, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Bovenbaas | 3 reacties

Mierenneuken

stella3

Belangenverstrengeling?

Geheel op eigen kracht en zonder aanmoedigingen van mijn kant is de Enkhuizer Raad er in geslaagd om afgelopen dinsdag een nieuw dieptepunt te bereiken op het gebied van mierenneuken.

Ik bedoel natuurlijk niet dat men “bezorgd” is over het feit dat het SED gedurende de komende 5 jaar de gemeente bijna 5 miljoen meer kost dan eerder was begroot. Er hoeven dit jaar weliswaar nog geen belastingen te worden verhoogd, maar dat soort garanties zijn gewoonlijk maar één jaar geldig.

Als de reserves slinken, wordt iedereen zenuwachtig en komen belastingverhogingen snel naderbij.

Nee, waar ik op doel is het feit dat raadslid Quasten werd verweten zich schuldig te maken aan belangenverstrengeling. Omdat ze  als “aanwaaivrijwilligster” (heerlijk woord) had geholpen bij een schooltuinen project. Terwijl ze als raadslid (door middel van een Motie Vreemd Aan De Orde Van De Dag) had aangedrongen op de realisatie van een schuilplek voor de aan dat schooltuinproject deelnemende kinderen. Voor het geval dat die zouden worden overvallen door een regenbui.

OK, wat mij betreft niet direct een wereldprobleem. Ik weet dat het tegenwoordig niet ongebruikelijk is dat kinderen (als het regent) met de auto naar school worden gebracht. Het kan ook zijn dat Stella nog nooit van “buienradar.nl” heeft gehoord. Maar wat de redenen voor haar pleidooi ook mogen zijn geweest, je moet beschikken over een levendige fantasie wil je haar optreden kenmerken als “belangenverstrengeling”.

Het was Karin Kunst (PvdA) die dit “probleem” aan de orde stelde. Nu is die wel vaker in de war, dus dat wekt geen verbazing, maar wat wel verbazing wekte was dat de voorzet van Kunst gretig werd ingekopt door burgemeester Baas. (PvdA)

Hij verbood Quasten deel te nemen aan de stemming, indien te voorspellen viel dat haar stem van doorslaggevende betekenis zou zijn.

U leest dit goed. Eén van de belangrijkste rechten van een raadslid is zijn stemrecht. Het is echter niet alleen een recht, maar ook een plicht. Raadsleden mogen zich niet aan die plicht onttrekken, anders dan door fysiek de vergaderzaal te verlaten.

Verlaat men de raadszaal niet, dan is men verplicht zijn stem uit te brengen.

Baas lapt dit alles aan zijn laars en verbiedt Quasten om te stemmen als die stem van doorslaggevende betekenis zou zijn. Kortom, zolang Uw stem er niet toe doet mag U stemmen. Doet ze er wel toe, dan bepaal ik, burgemeester van Enkhuizen, of U wel of niet aan de stemming mag deelnemen.

Zo zijn de regels, dat is het spel en zo moet het gespeeld worden.  De Enkhuizer versie van democratie.

Een enkeling (ik meen Langbroek) reageert nog op deze flagrante inbreuk op rechten (en plichten) van een raadslid. De rest zit er als gewoonlijk als makke schapen bij. De griffier, werknemer van de raad, met als taak de raad in haar functioneren bij te staan, doet er het zwijgen toe.

baas

Geen belangenverstrengeling?

Nu we het toch over belangenverstrengeling hebben, het volgende. Baas zelf was voorzitter van het comité van aanbeveling tot verbouwing van de Drom. In die capaciteit heeft hij alle vergaderingen die over de verbouwing gingen voorgezeten. Hetzij als voorzitter van de raad, dan wel als voorzitter van het college.

Vanwege die verbouwing hebben twee wethouders het veld moeten ruimen wegens wanprestaties.  De stichting Drommedaris (voornaamste pleitbezorger van de verbouwing) is door het college (waarvan Baas meestemmend voorzitter is) verschillende keren “gematst”.

De laatste keer door meer dan € 20.000,- aan inrichtingskosten (waarvoor de afspraak gold dat ze voor rekening van de stichting zouden komen) door de gemeente te laten betalen. Zonder dat de raad daar zelfs maar over werd geïnformeerd.

Goed, we hebben dus twee vormen van vrijwilligerswerk. De een beveelt een verbouwing aan en regelt  dat de grootste belanghebbende bij die verbouwing binnenskamers allerhande financiële douceurtjes krijgt toebedeeld.

De andere helpt bij het schooltuinwerk en meent (op grond van de daar opgedane ervaringen) een schuilgelegenheid voor kinderen te moeten aanbevelen.

De een wordt geen strobreed in de weg gelegd, de ander wordt belangenverstrengeling verweten.

Zo werkt de Enkhuizer democratie, uit vrees voor hen die boven ons zijn gesteld, doodt men zijn (en onze) kostbare tijd met mierenneuken.

november 10, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Klein Leed | 2 reacties

Triumviraat

 

Ach, wethouder Slagter (CDA-Stede Broec) vindt de dertien miljoen die de komende 5 jaar in de ambtelijke organisatie moet worden gestoken eigenlijk best wel meevallen laat hij de Enkhuizer Krant weten. En hij kan het weten, want hij zit in het dagelijks bestuur van de SED organisatie.

Voor de oprichting had hij er een hard hoofd in en stemde hij nog tegen, maar nu SED er eenmaal is, valt het allemaal reuze mee vindt hijzelf. Als Stede Broec zelfstandig was gebleven had het meer gekost.

Of we aan die conclusie veel waarde moeten hechten valt nog te bezien. Hij heeft er, net als zijn medebestuursleden (bestaande uit de colleges van Stede Broec, Enkhuizen en Drechterland) al vaker op spectaculaire wijze naast gezeten.

Zo laat hij de Enkhuizer Krant optekenen dat een structurele bezuiniging van jaarlijks 1,4 miljoen is mislukt en er een structurele kostenpost van 1,6 miljoen voor in de plaats is gekomen. Een inschattingsfoutje van 3 miljoen jaarlijks. Als je voor jezelf dat soort van marges aanhoudt, dan doe je natuurlijk nooit iets verkeerd.

Maar goed, naast het algemeen bestuur is er een dagelijks bestuur, bestaande uit twee burgemeesters en 1 wethouder (Enkhuizen). Vroeger zat Enkhuizer burgemeester Baas ook in het dagelijks bestuur, maar hij is stilletjes vervangen door wethouder Struijlaart.

Ik heb het vermoeden dat een meerderheid in de raad niet helemaal tevreden was over de wijze waarop Baas de problematiek van het SED naar buiten had gebracht (alles loopt op rolletjes, niks aan de hand) en dat men om die reden Struijlaart heeft gevraagd om  “personeel en organisatie” voor zijn rekening te nemen.

Maar het bestuur houdt natuurlijk slechts toezicht, het werk wordt gedaan door een directie team (DT) bestaande uit de drie gemeente-secretarissen. Een dergelijke constructie kennen wij nog uit de Romeinse tijd. Het eerste en het tweede triumviraat. Geen van beiden bleken een succes.

De geschiedenis herhaalt zich. Het driemanschap dat leiding geeft aan de SED organisatie heeft jammerlijk gefaald. Net als het bestuur, dat dit tijdig had moeten corrigeren. Dat bestuurslid Slagter nu dapper roept dat het allemaal wel meevalt, heeft alleen tot doel zijn aandeel in het bestuurlijk falen te verbloemen.

Een falende directie en een falend bestuur, die volgens het kool en geit principe gespaard zullen blijven, waarna de rekening voor dit falen (als gebruikelijk) bij de bevolking zal worden neergelegd. Men drinkt een glas, men doet een plas en alles blijft zoals het was.

november 4, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, SED | 4 reacties

Eigen bedoening

Tijdens de vorige raadsperiode was LEAN-management het sleutelwoord voor het succes van het SED. Alle drie gemeenten trokken 3 ton (per gemeente) uit om een klein aantal ambtenaren die managementtechniek bij te brengen, waarna ze hem (in de nog op te richten SED organisatie) zouden kunnen toepassen.

Een behoorlijk bedrag natuurlijk, 3 ton per gemeente, maar volgens Baas zou een zelfde bedrag (door invoering van lean-management) in drie jaar tijd worden terugverdiend. Hoe dat in zijn werk zou gaan kon hij helaas niet uitleggen. Maar die besparing was een ervaringscijfer van degene die de cursus verkocht en Baas zag geen reden om aan zijn woorden te twijfelen.

Toenmalig raadslid Arno Noorman (CU/SGP) zei daar toen over. “Voorstellen die te mooi lijken om waar te zijn, blijken in de praktijk ook zelden waar te zijn”. Noorman heeft zijn gelijk uiteindelijk gehaald. In plaats van een besparing van 1 miljoen voor de drie gemeenten, moet er (volgens de krant van vandaag) ruim 13 miljoen bij.

In het bijbehorende rapport lees ik dat de doelstellingen van de SED onvoldoende SMART zijn geformuleerd, waarbij smart niet alleen slim betekent, maar ook een acroniem is voor allerhande begrippen uit het management jargon.

Dus LEAN-management (kosten 1 miljoen) ofwel leren werken zonder verspilling heeft niets opgeleverd, we gaan nu SMART-doelstellingen formuleren en om dat te realiseren dient er ruim 13 miljoen te worden uitgegeven.

Zoals 3 jaar geleden gezegd werd dat de investering in drie jaar tijd terugverdiend zou worden, zo wordt nu gezegd dat deze nieuwe investering in de ambtelijke organisatie niet zal leiden tot belastingverhogingen. Maar dat geldt natuurlijk alleen voor dit jaar.

Volgend jaar is er weer een nieuwe ronde, met nieuwe argumenten en geheel nieuwe afwegingen.

Of ambtenaren daadwerkelijk lopen te huilen, zoals de krant optekent, weet ik niet. Wel denk ik dat een ambtelijke fusie, zonder bestuurlijke fusie, vragen is om problemen. Als er ergens tijd en geld verspild wordt dan is dat niet zozeer op ambtelijk, maar op bestuurlijk niveau.

Die 13 miljoen zouden waarschijnlijk makkelijk terugverdiend kunnen worden als we geen drie burgemeesters, 9 wethouders, 3 gemeentesecretarissen, drie griffiers en meer dan 50 raadsleden zouden moeten onderhouden. Die in 90 procent van de gevallen over dezelfde onderwerpen vergaderen.

Maar dan hebben we het over de werkgelegenheid van bestuurders en die vinden al gauw dat overal op bezuinigd kan worden, behalve op hun eigen bedoening. Want daarover heb ik ze de afgelopen 4 jaar niet gehoord.

november 1, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | 5 reacties

Veel geblaat, maar weinig wol

schapenSchrijven over de lokale politiek heb ik altijd als een soort therapeutische bezigheid gezien. Het bestuderen van beleidsdocumenten en daar dan commentaar opleveren leek me een aardige therapie om mijnheer Altzheimer een stap voor te blijven.

Alleen de intensiteit waarmee ik dat de afgelopen 8 jaar heb gedaan vind ik niet meer vol te houden. Lokale politiek blijft mijn belangstelling houden, maar die belangstelling geldt eigenlijk alleen nog maar de bestuurscultuur die onze lokale bestuurders in stand houden.

Daarover zeggen ze zelf de prachtigste dingen. We willen transparant zijn, we willen de burger betrekken bij de besluitvorming, maar in de praktijk is daar de afgelopen 8 jaar nauwelijks iets van terecht gekomen en ik verwacht ook niet, dat daar de komende 4 jaar iets van terecht zal komen. Veel geblaat, weinig wol, zullen we maar zeggen.

Ik zie de gemeenteraad als een waardevol en benijdenswaardig instituut.

Alleen als degenen die dat instituut inhoud moeten geven er (in mijn ogen) met de pet naar gooien, dan voel ik me gerechtigd daar iets over te zeggen. Per slot van rekening ben ik een Sudeten-Amsterdammer. Dat wil zeggen een Amsterdammer, die niet in Amsterdam woont maar elders. In mijn geval heb ik het grootste deel van mijn leven doorgebracht in Enkhuizen.

En Amsterdammers hebben de vervelende eigenschap dat ze van mening zijn dat ze zich overal mee mogen bemoeien en dat ze ook alleen maar respect hoeven te hebben voor  autoriteiten die dat respect verdienen. Dat zijn er niet veel, maar de recent overleden burgemeester  Eberhard van der Laan was er wel één van.

De subtitel van mijn blog is niet voor niets bemoeienissen van een buitenstaander. Buitenstaander ben ik niet alleen omdat ik geen “echte” Enkhuizer ben (wat trouwens ook geldt voor college en meerderheid van de raad), maar ook omdat ik geen enkele ambitie heb om binnen de politiek te willen functioneren.

Politiek zie ik in de eerste plaats als een noodzakelijk kwaad, dat we (om ongelukken te voorkomen) scherp in de gaten dienen te houden.

Dus, overdreven respect voor de regenten die zich boven ons verheven hebben, is me (als Amsterdammer) niet met de paplepel ingegeven. Dit in tegenstelling tot de “echte”  Enkhuizer. Die viert elk jaar uitbundig een opstand tegen het wettige gezag in 1572, maar dat is volgens mij ook tevens de laatste geweest.

Die bestuurscultuur dus, die tot volle bloeit komt in het Dromdossier. Dat dossier betreft een gift van de maatschappelijke elite aan de burgers van Enkhuizen en zo als dat gaat met giften, heeft de gever (na zijn goede daad) er verder geen omkijken meer naar.

Het onderhoud van de gift is voor degenen die de gift in ontvangst hebben mogen nemen. In dit geval, de burgers van Enkhuizen.

Ik heb begrepen dat de initiatiefnemers voor deze gift (op 1 na) inmiddels allemaal zijn vertrokken en dat de erfenis die ze hebben nagelaten afgewikkeld wordt door anderen.  Zoals bijvoorbeeld wethouder Luyckx, die in december met een afsluitend raadsvoorstel zal komen, waarmee alle nog openstaande vragen zullen worden beantwoord.

Naast de voordelen van deze gift, kent zij (in financieel opzicht) wat nadelen. Het enige waar ik op heb aangedrongen is daar eerlijk over te zijn. Maar dat schijnt, voor zowel het college als de raad, te veel gevraagd te zijn.

En om te verhullen, dat de kosten hoger waren dan men bereid is te erkennen worden de meest absurde zaken tot (niet controleerbare) feiten gebombardeerd.

Om te bewijzen dat zij mijn WOB verzoek wel correct heeft uitgevoerd heeft  de gemeente inmiddels “bewezen”, dat zij procedures (die deel uitmaken van een normale  bedrijfsvoering) in dit bijzondere geval  niet heeft toegepast. De rechter vindt dat “niet ongeloofwaardig”. Ik ben en blijf een andere mening toegedaan.

schaapherders

Gemeenteraden van StedeBroec, Enkhuizen en Drechterland bijeen.

Het is aan de toezichthouder (de gemeenteraad) om aan dit soort bedenkelijke  praktijken (het niet toepassen van procedures die onderdeel zijn van een normale bedrijfsvoering) een einde te maken. Veel animo heb ik daarvoor nog niet mogen ontdekken, maar dat is volgens mij ook een niet onbelangrijk onderdeel van de Enkhuizer bestuurscultuur.

Kortom, in de “scenario’s uitbreiding parkeercapaciteit Enkhuizen”, (aanstaande dinsdag op de agenda) ga ik me niet meer verdiepen.

Alleen de Enkhuizer bestuurscultuur in al zijn facetten heeft nog mijn aandacht. En de ontwikkelingen rond het REZ natuurlijk. Dat heb ik nu al meer dan 8 jaar gevolgd en ik denk dat ik op basis van die ervaring daar best nog wat zinnigs over kan opmerken.

Dus ook dat blijf ik nog aandachtig volgen en hinderlijke vragen over stellen aan onze  herders en schapen die tezamen ons lokale bestuur vormen.

oktober 16, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Recreatieoord | 6 reacties