Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een buitenstaander

Beproefde werkwijze

stadhuisNaar mijn mening bestaat er zoiets als een beproefde werkwijze. In dit geval, als een werknemer afspraken maakt die resulteren in een betalingsverplichting, hij de aard en omvang van die afspraken schriftelijk voorlegt aan zijn superieuren.

Die beproefde werkwijze geldt voor het bedrijfsleven en de overheid. In de kwestie rond de verzwaring van het elektra van de Drommedaris is de gemeente van die beproefde werkwijze afgeweken. Dat is waar haar beweringen op neerkomen.

Er hebben weliswaar tot  tweemaal toe gesprekken plaatsgevonden met Hillen & Roosen  en daarin is tot tweemaal toe overeenstemming bereikt over de betaling die er aan Hillen & Roosen diende te worden verricht door de gemeente, maar van die gesprekken bestaat geen verslag.

Dat is een afwijking van de beproefde werkwijze. De arrogantie van de gemeente (maar ook van de raad) bestaat er uit, dat de gemeente alleen maar hoeft te zeggen dat ze een beproefde werkwijze niet heeft toegepast en iedereen denkt (inclusief de raad) dat zal dan wel.

De aanwezigheid van de door mij gevraagde stukken is regel. Men lijkt er van uit te gaan, dat ik dien te bewijzen dat die regel ook in dit geval van toepassing is.  Een slimme poging tot omkering van de bewijslast, waarvan moet worden afgewacht of de rechter het daarmee eens is.

Het is in mijn ogen de gemeente die moet beargumenteren waarom zij de regel (in dit bijzondere geval) niet heeft toegepast.

De mondeling gegeven reden was efficiëntie. De schriftelijke reden, zoals in haar verweerschrift is vastgelegd, is  dat alleen de raad bevoegd is besluiten te nemen aangaande aanvullende werkzaamheden. En omdat de ambtenaar geen besluit kon nemen, was er ook geen noodzaak tot het maken van een verslag.

Ik begrijp dat je met het opzetten van dat soort van redenering toch nog een leuke boterham kunt verdienen bij de gemeente, maar ik word daar heel erg droevig van.

Dat het nemen van besluiten het privilege van de raad is, weet naar ik aanneem ook de bestuursrechter wel. Maar om dat als argument te gebruiken om geen verslag te maken van de betalingsafspraken die er met derden worden gemaakt, lijkt me geen goed idee.

De afspraken met de aannemer werden gemaakt door de op één na hoogste ambtenaar van de gemeente, Jan Slagter.  Als die niet bevoegd is om namens de gemeente afspraken te maken, wie dan wel? Natuurlijk, hij zal er altijd bij zeggen dat de afspraken die hij maakt  altijd goedgekeurd moeten worden door zijn superieuren. In eerste instantie is dat de wethouder, maar uiteindelijk de raad.

Het resultaat van zijn afspraken zal hij voorleggen aan de wethouder, die vervolgens bepaalt, welke delen van het onderhandelingsresultaat aan de raad worden voorgelegd om een instemmingsbesluit te krijgen.

Kortom, het feit dat een ambtenaar in bepaalde situaties niet bevoegd is om een besluit te nemen, zegt niets over zijn bevoegdheid om namens de gemeente te onderhandelen over een (door de raad) te nemen besluit. Maar alvorens het resultaat aan de raad kan worden voorgelegd dient eerst de wethouder overtuigd te worden.

In Enkhuizen gebeurt dat kennelijk nooit op basis van een schriftelijk stuk, maar mogen de ambtenaren in kwestie in het voorbijgaan iets roepen over de overeenstemming die ze hebben bereikt. En als dit niet een correcte weergave is van de gebruikelijke gang van zaken, waarom beweert de gemeente dan, dat het in deze kwestie wel de gang van zaken is geweest?

Ik vrees, dat de werkelijke reden is, dat men om politieke redenen er voor koos te liegen over de werkelijke kosten van de verzwaring. En toen men eenmaal dat besluit had genomen, was er geen weg terug meer en werd de ene leugen op de andere gestapeld.

Met als voorlopige uitkomst, dat we kunnen concluderen dat de gemeente gebruik maakt van valse offertes om de raad ergens toe over te halen en de raad daar verder geen punt van maakt, want waarom zou je over zoiets druk maken? Gelukkig mogen wij over een half jaar zeggen wat we daar van vinden, waarna we weer 4 jaar onze mond moeten houden.

augustus 1, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris, Klungelen | 5 reacties

Voorouders

regenten1De laatste tijd nog al druk geweest met voorouderonderzoek of genealogie zoals dat deftig heet. Lastig woord trouwens, dat je (voordat je er geen erg in hebt) verkeerd uitspreekt, hetgeen allerlei misvattingen bij vrouwen oplevert.

Mijn onderzoek  was jaren geleden vast gelopen op wat vroeger een “onegt” kind genoemd werd. Een vastberaden neef heeft (geholpen door een deskundige die wist waar je zoeken moest) de onechtheid van de boreling opgehelderd door de vermoedelijke vader aan te wijzen.

Dat bleek Hendrik Zegerius te zijn. Telg uit een roemrijk predikanten geslacht uit Elburg/Oldebroek. Zo was Gods Woord bijna een eeuw lang in handen van een vader en zoon in Oldebroek /Elburg.

In die tijd werd er nog naar Zegerius geluisterd. Kom daar nu nog maar eens om.

Voorouderonderzoek lijkt een beetje op hetgeen ik in de gemeentepolitiek ook altijd deed. Dat wil zeggen, stukken lezen en je dan proberen je voor te stellen wat je op basis van de daarin vermelde feiten kunt concluderen.

Als ik nu naar het REZ kijk, dan zijn er twee feiten die het volgens mij heel erg onwaarschijnlijk maken dat de voorgelegde plannen in ongewijzigde vorm verder gaan.

Om te beginnen maakt het bestaande plan het voor het ZZM onmogelijk om ooit nog parkeerruimte te realiseren op het Enkhuizerzand.

Een bestemmingplan moet nog worden gemaakt en je kunt daar pas tegen protesteren als de raad het heeft aangenomen. Daarbij maakt het niet uit of de raad daar massaal mee heeft ingestemd.

De rechter bepaalt uiteindelijk of ze daarbij voldoende rekening heeft gehouden met de belangen van “omwonenden”. In dit geval het ZZM.

De directeur van het ZZM wordt er voor betaald om tot het uiterste te gaan om de belangen van het ZZM te verdedigen en ik heb geen enkele reden om te twijfelen aan zijn vastbeslotenheid dat te zullen doen.

De voltallige raad van Enkhuizen denkt op dit moment waarschijnlijk, dat alles zal zijn opgelost als zij een bestemmingsplan heeft goedgekeurd, dat géén rekening houdt met de belangen van het ZZM. Dat is een vorm van hoogmoed, waarvan ik aanneem dat ze ten val zal komen.

Naar mijn overtuiging begint het gesodemieter pas nadat de raad heeft ingestemd met het nieuwe bestemmingsplan (waarbij geen rekening is gehouden met de belangen van het ZZM).

Het tweede “feit” heeft te maken met natura 2000. Precies op de plek waar nu in het water “verboden toegang” borden zijn geplaatst (een surfer wees me daarop) wordt een strand voor durfsporters aangelegd. Met andere woorden je mag op het strand je surfplank in orde maken, maar je mag daarmee het water niet op, omdat het beschermd gebied is. Het zelfde geldt voor het haventje dat ter plekke wordt aangelegd.

Daar kun je alleen maar uit, als je door (nu nog) beschermd gebied vaart.

Twee feiten dus, voor iedereen waarneembaar , behalve voor de leden van de raad. Het enige wat die als feit erkennen, is wat hen door het college als feit wordt gepresenteerd.

Zolang het college dat niet doet zijn er dus geen feiten waarover moet worden nagedacht. Ontelbaar zijn de situaties waarbij de raad “onaangenaam” verrast is door “feiten” die ieder ander al had zien aankomen, maar door het college nog niet als feit waren voorgelegd.

Deze bekrompen werkwijze (die ik in het verleden meermalen heb vergeleken met struisvogelpolitiek) heeft zich dusdanig vastgezet bij de overgrote meerderheid van de raad, dat elke poging tot discussie tot mislukken is gedoemd. Raadsleden zijn gelovigen en artikel 1 van hun geloofsbelijdenis is:

Gij zult geen andere feiten in ogenschouw nemen dan de feiten die U door het college zijn aangereikt.”

Voorvader Zegerius zou met deze ketterse opvatting (vanaf de kansel) wel raad hebben geweten. Nazaat Segerius staat op het punt de strijd tegen de volgers van deze dwaalleer op te geven.

mei 31, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Enkhuizerzand | 5 reacties

Stand van zaken.

regenten1Ik heb gedurende de afgelopen 7 jaar 2 keer een WOB verzoek gedaan. In beide gevallen ging het om beweringen van het college waar ik weinig geloof aan hechtte. Mijn laatste verzoek betrof de onkostenvergoeding die raadsfracties krijgen om fractievergaderkosten te bestrijden.

Volgens burgemeester Baas werd de fractievergaderkostenvergoeding terug betaald als zij niet werd gebruikt en werd een en ander nauwgezet geadministreerd door de griffier. Mijn WOB  onderzoek toonde aan, dat beide uitspraken van Baas niet op waarheid berustten.

In sommige, maar niet in alle gevallen, werd het teveel betaalde terugbetaald. In de meeste gevallen ging het naar de partijkas (hetgeen volgens Baas in strijd met de wet is. Het is de gemeente niet toegestaan om partijactiviteiten te subsidiëren).

Nu weet ik ook wel dat het om kleine bedragen gaat, maar het gaat me om de mentaliteit. Iedereen, die van de gemeente een uitkering krijgt, dient zich strikt aan de regels te houden die voor die uitkering gelden, anders wordt hij gestraft. Ofwel door een korting op de regeling, dan wel door het intrekken van de regeling.

Maar waarom wordt deze regel dan niet toegepast bij raadsfracties? Baas had het er over dat het hier om een door de raad ingestelde regeling ging. Formeel geldt dat voor elke regeling. B&W voert hem uit (maakt het geld over) en ziet er op toe dat aan de voor die regeling geldende voorwaarden wordt voldaan.

Feit is dat dit niet is gebeurd en volgens het duale beginsel dat de raad sinds kort omarmd heeft, dient B&W hetgeen ten onrechte is uitbetaald terug te vorderen. Dat doen ze bij iedereen, waarom dan een uitzondering gemaakt voor raadsfracties?

Enfin, het is een klein onderwerp dat makkelijk kan worden doodgezwegen. Aan de andere kant: over een jaar hebben we verkiezingen en het lijkt me verkiezingsvervalsing als de ene partij partij wordt toegestaan het teveel betaalde in de partijkas te deponeren (om daarmee de verkiezingen te bekostigen), terwijl de andere partij (die zich netjes aan de regels houdt en het teveel betaalde terugstort) zelf opdraait voor de kosten van verkiezingen.

Ik heb mijn verzoek om de declaratieformulieren te mogen inzien in januari gedaan, We zijn inmiddels in mei aangeland, maar nog steeds mis ik de declaraties van CU/SGP, D66, HEA en SP, terwijl die toch voor 1 april ingeleverd hadden moeten zijn.

Het maakt allemaal deel uit van de Enkhuizer bestuurscultuur.

Wij, regenten, hebben ons boven de wet verheven en hoeven dus niet aan de regels te voldoen die we anderen mogen opleggen. En dus hoeft de wethouder het budgetrecht of de informatieplicht niet te respecteren. Waar de raad dan weer genoegen mee neemt, omdat ze zelf ook niet zuiver op de graat is. Het is een treurige stand van zaken.

mei 18, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | Plaats een reactie

Wat ze vandaag willen

Stella 3

aandurven

Afgelopen zaterdag een behoorlijk artikel in de Enkhuizer Krant over een viertal raadsleden (Van Marle, Vriendjes, Langbroek en Van der Pijll) over wat ze willen. Ik kon er geen chocolade van maken.

Als ik het goed begrijp hebben ze met elkaar gemeen, dat ze het instellen van een klankbordgroep (voor het begeleiden van de organisatieontwikkeling van de SED) nutteloos vinden en er daarom ook niet in gaan zitten.

Prima wat mij betreft, maar stem dan ook tegen het instellen van zo’n klankbordgroep. Langbroek en Van der Pijll deden dat. Van Marle en Vriendjes niet, maar stemden voor iets dat Vriendjes omschrijft als een hond zonder tanden. Het (de klankbordgroep) kan blaffen, maar niet bijten.

Leuke vergelijking van Vriendjes en inderdaad in vergelijking met de raad kan een klankbordgroep niet bijten. Maar als raadslid zou Vriendjes moeten weten, dat de raad wel kan bijten, maar dat gewoonlijk niet doet en  de voorkeur geeft aan onsamenhangend gekef.

De laatste keer dat de raad beet (en meteen maar een wethouder naar huis stuurde) gebeurde dat door een wethouder iets te verwijten waar hij niets aan kon doen, terwijl men hem (in plaats van te bijten) maandenlang de hand boven het hoofd had gehouden voor iets waar hij wel voor verantwoordelijk was.

De tegenstrijdigheden in het gedachtegoed van deze heren blijven zich maar opstapelen.

Enerzijds wil men betrokken worden bij de organisatieontwikkeling, anderzijds wijst men het instrument dat het Dagelijks Bestuur van die organisatie ter beschikking stelt af, zonder aan te geven wat men dan wel wil.

Volgens mij is het probleem niet het instrument (de klankbordgroep) dat wordt aangereikt, maar dat de raad geen leden heeft die in staat zijn dat instrument te bespelen. Jammer, maar durf daar dan voor uit te komen. De enige die dat aandurfde was Stella Quasten en in zekere zin ook Van der Pijll, terwijl de rest alleen probeert de schijn op te houden.

Het valt mij met de dag moeilijker om nog serieus aandacht te besteden aan deze vorm van “keeping up appearances”.

Ik wil nog verslag doen van de uitkomst van mijn WOB onderzoek en de rechtszaak die daaruit is voortgevloeid. En verslag doen over de wijze waarop de herinrichting van het REZ op een mislukking zal uitdraaien, maar  al die andere onzin (die ze in de vorm van zienswijzen over ons gaan uitstorten) geloof ik wel.

Wat ze vandaag willen, is morgen toch weer anders.

mei 16, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | Plaats een reactie

Paleisrevoluties

olifantInmiddels schrijf ik al 7 jaar over de lokale politiek. In die tijd heb ik al twee paleisrevoluties meegemaakt. Paleisrevoluties zijn wisselingen van de macht zonder dat de bestaande machtsstructuren zich wijzigen.

Anders dan machtsverschuivingen (als resultaat van verkiezingen) hebben ze niets met democratie te maken.

Politici onder elkaar, die wat persoonlijke rekeningen met elkaar vereffenen. Anders dan ze ons doen willen geloven kosten dit soort persoonlijke afrekeningen nogal wat geld.

Alleen de laatste afrekening was relatief goedkoop omdat maar 1 wethouder (Kok) in aanmerking komt voor wachtgeld. Wijne en Olierook hebben de pensioengerechtigde leeftijd bereikt of zitten er tegen aan.

Dus alleen Kok krijgt weer voor drie jaar wachtgeld. De nieuw aangetreden wethouders hebben na een jaar dienstverband recht op één jaar wachtgeld. Luyckx zal daar vrijwel zeker gebruik van maken. Struijlaart  wordt mogelijk na een jaar herbenoemd.

Maar de paleisrevolutie die daar aan vooraf ging en waarbij Boland, Franx en Kok “de eer aan zichzelf hielden” heeft tonnen gekost. Lekker dus, “de eer aan jezelf houden” om de rekening daarvoor bij anderen neer te leggen, in plaats van de kosten zelf te dragen.

Opmerkelijk is, dat beide paleisrevoluties het resultaat zijn van wangedrag rond de verbouwing van de Drommedaris. Maar ook, dat in beide gevallen dat wangedrag niet door de raad werd besproken. Met andere woorden, men stak zijn kop in het zand en negeerde de olifant in de hoek van de kamer.

“De olifant in de kamer” is een Engelse metafoor voor een probleem dat door iedereen kan worden waargenomen, maar waar niemand over spreekt. Omdat men bang is voor de nadelige gevolgen voor de eigen positie. Het probleem (voorafgaande aan de laatste paleisrevolutie) was, dat wethouder Olierook loog alsof het gedrukt stond. Iedereen zag en begreep dat. Geen van de 10 raadsfracties die Enkhuizen telt dorst het te zeggen.

Langbroek en Quasten kwamen daar nog het dichtst bij door hun weigering een besluit te nemen zolang er niet meer informatie beschikbaar was. Dat was voor Keesman (SP) dan weer aanleiding om beiden op nogal agressieve wijze te vragen of ze meenden dat Olierook een leugenaar was. Langbroek en Quasten ontweken een direct antwoord op die vraag, maar ik heb er weinig moeite mee te bevestigen dat Olierook (naast de talloze geweldige kwaliteiten die hij zichzelf toedicht) ook een doodordinaire leugenaar is, waar het gaat om de kosten van de verzwaring van het elektranetwerk in de Drommedaris.

Hij beweerde namelijk dat die kosten € 100.000,- bedroegen om een jaar later voor te rekenen dat ze € 20.000,- waren.

Het voorstel van Langbroek en Quasten, een besluit uit te stellen, werd door de overige 8 van tafel geveegd. Men stond (ondanks de gebrekkige informatie) te trappelen om een besluit te nemen. Toen dat besluit als gevolg van de verwarde opvattingen binnen de raad niet werd genomen, werd er collectief besloten om het dan maar nergens meer over te hebben.

In theorie is de aannemer, die met de gemeente was overeengekomen € 60.000,- betaald te krijgen, niet betaald. Ik geloof dat helemaal niets van. Ik ga er van uit dat hij gewoon wel is betaald.

En dat is dan ook weer zo’n “olifant in de kamer”. Iedereen snapt dat een aannemer de € 60.000,- die hij met de gemeente heeft afgesproken niet “laat liggen”.

Het feit dat de raad geen krediet verstrekte om hem te kunnen betalen, wil niet zeggen dat de gemeente hem niet kan betalen. Er is altijd wel een begrotingspost te vinden waarop die betaling kan worden geboekt zonder dat het iemand verder opvalt.

Maar omdat de raad ook wel beseft, dat ze in deze kwestie wederom een plee figuur heeft geslagen, houdt men de kaken op elkaar en gaat men op zoek naar een barbertje dat moet hangen en de aandacht kan afleiden. In dit geval dus Olierook. Gelukkig had hij ook nog wat op zijn kerfstok, anders zou het helemaal treurig zijn geweest.

“Struisvogelgedrag”, je Oost-Indisch doof houden, of een olifant in de kamer niet opmerken, zijn de meest in het oog springende kwaliteiten van de Enkhuizer raad. Het totaal gebrek aan analytische vermogen is goede tweede.

De eerste paleisrevolutie had te maken met collegiale minachting voor het budgetrecht van de raad. De tweede had te maken met collegiale minachting voor de informatieplicht ten opzichte van de raad. Twee gevallen van minachting voor de bevoegdheden van de raad. Twee pogingen de democratische rechtsorde te ondermijnen. Een derde is op komst en betreft de herindeling van het REZ.

Als gezegd, paleisrevoluties hebben niets met democratie te maken. Ze ondermijnen alleen maar het vertrouwen in de democratie. De Enkhuizer bestuurscultuur legt de nadruk op uiterlijk vertoon, maar gaat er ook van uit dat de raad makkelijk is te misleiden en te timide is om zich tegen die misleiding te verdedigen.

Daarover gefrustreerd organiseert de raad om de zoveel tijd een paleisrevolutie, waarbij er wat wethouders worden weggestuurd.

Maar daarmee ondermijn je alleen maar het toch al geringe vertrouwen in de raad en dat vertrouwen herstel je niet door te doen wat de raad altijd doet. De kop in het zand te steken, Oost-Indisch doof te blijven of de olifant in de hoek van de kamer te negeren.

Wat ik opvallend vind is, dat we tot tweemaal toe kunnen constateren dat er vanuit het college weinig respect is voor het budgetrecht van de raad of de informatieplicht aan de raad.

Maar dat degenen die daar nauw bij zijn betrokken, de voorzitter van het college en haar ambtelijke adviseur, altijd de dans ontspringen. Misschien moeten we daar eens zorgvuldiger naar kijken.

mei 8, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | 1 reactie

Komisch duo

tegenpartijNederland kent een traditie van komische duo’s. Snip en Snap, Johnny en Rijk, Neerlands hoop in bange dagen en niet te vergeten de Wama’s. Op politiek gebied is de spoeling wat dunner en komen me alleen Jacobse en van Esch van de voormalige Tegenpartij voor de geest.

Gelukkig is er sinds kort een speciaal voor Enkhuizen ontworpen versie beschikbaar, Donald & Erik. Donald is ruim veertig jaar lid van de PvdA en Erik stond op de kieslijst van de VVD voor de 2e kamer verkiezingen, maar om tegemoet te kunnen komen aan de verwarde opvattingen van een deel van de Enkhuizer raad hebben ze beloofd net te doen of ze geen lid van een partij zijn. Zodat ze samen een zakencollege kunnen vormen.

Wat is een zakencollege? Volgens de dualismekenner in de raad, Jaap Koning (D66),  is het belangrijkste voordeel van een zakencollege dat die niet het bijltje er bij neer gooit als de raad tot iets anders besluit dan het college heeft voorgesteld.

in 2013 amendeerde de toenmalige raad een bezuinigingsvoorstel van een door VVD/D66 geleid college. Dit was voor de VVD/D66 aanleiding om haar steun voor het college op te zeggen. Dat was dus precies het omgekeerde van wat die partijen (uit naam van dualisme) nu proberen te bewerkstelligen.

Recentelijk weigerde de raad tot driemaal toe om voorstellen van het college over te nemen. Het betrof betalingen aan Hillen & Roosen, Werksaam en SED. In geen van deze gevallen is het college opgestapt omdat de raad er een andere opvatting op na hield dan het college. En dat is precies datgene wat men met het aanstellen van een zakencollege beoogt te bereiken.

Erik

Zakencollege

Samengevat, de raad (en niet het college) is weinig consistent in hetgeen ze tracht te bereiken. De meerderheid tooit zichzelf nu met de koosnaam regenboogcoalitie. Ik vrees dat de door wethouder Kok gekozen aanduiding, de mestkarcoalitie , dichter bij de werkelijkheid ligt.

Het wegsturen van een college kost geld. In de vorm van wachtgeld. We praten in dat geval al snel over tonnen. De drijvende kracht achter de conflicten tussen raad en college in 2013 en 2017 zijn in beide gevallen VVD en D66. Het is opvallend dat beide partijen (die het begrip democratie in hun naam hebben), zo weinig benul hebben van wat het begrip nu eigenlijk inhoudt.

Het bestaande college (dat bleef zitten als haar voorstellen niet door de raad werden overgenomen), wordt (tegen niet geringe kosten) vervangen door een “zakencollege” dat heeft toegezegd precies hetzelfde te zullen doen. De doelen die zij nastreven zullen dezelfde zijn als die het voormalige college nastreefde.

De deskundigheid van het nieuwe college (voor wat betreft het aantal jaren dat men in functie is geweest) is niet groter dan het oude college, maar kleiner. Het voormalige college kwam voor 2\3 buiten de stad, het nieuwe college heeft geen enkele binding met de stad, anders dan dat men er wel eens naartoe gefietst heeft.

Dorus

Zakencollege

Een en ander is tot stand gekomen met behulp van het toverwoord “dualisme”, waarvan (naar ik aanneem) het merendeel van de raad niet eens weet wat het inhoudt.

Uiteraard neem ik het politieke duo Dorus & Erik niets kwalijk.

Hun persoonlijke omstandigheden waren waarschijnlijk zo miserabel dat zelfs een benoeming tot wethouder van Enkhuizen (voor één jaar) uitkomst bood. Het is hun gegund.

In een uitgebreid diepte interview in de Enkhuizer Krant hebben ze mogen uitleggen hoe verschrikkelijk ze hun best gaan doen en dat is het enige wat er telt in de politiek en daarom goed dat de krant daar zoveel aandacht aan schenkt.

In de politiek gaat het niet om het resultaat dat je bereikt, maar dat je je best hebt gedaan.

En dus gaat Erik (volgens de krant) een kopje koffie drinken met de directeur van het Zuiderzeemuseum om vervolgens tot de conclusie te komen dat de door college en raad ingeslagen weg niet de meest verstandige is. Terwijl Donald (volgens de krant) een afspraak gaat maken met de WMO-raad (die volgens mij) niet meer bestaat.

Maar goed, aan de goede bedoelingen van het duo twijfel ik voor geen seconde. Veel meer zorgen maak ik me over de verstandelijke vermogens van de raad. Het valt te hopen dat het klasje van de griffier wat geschikte kandidaten oplevert, zodat we over een jaar iets te kiezen hebben, anders zie ik de komende verkiezingen somber in.

 

april 10, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | 4 reacties

Dualisten

koning-1

Bedrijvendokter

Het begrip dualisering zal weinigen iets zeggen, maar de wet daarover (sinds 2002) regelt de verhouding tussen college en raad. Het college bestuurt en de raad controleert dat bestuur.

Hoewel de wet dus al 15 jaar van kracht is, werd zij gisteravond in Enkhuizen ontdekt en als lichtend voorbeeld gesteld.

Het was een bijna religieuze gebeurtenis.

Jaap Koning (volgens wethouder Kok een gepensioneerde bedrijvendokter) die als een soort Martin Luther het monisme afzwoer en het dualisme verkondigde. Helaas niet met de woorden “Hier sta ik, ik kan niet anders”.

Vanaf nu geen dwingende coalities meer, maar raadsleden die in vrijheid oordelen over de voorstellen die hun door het college worden voorgelegd.

Maar liefst 6 fracties bekeerden zich tot het nieuwe geloof en daarmee was de weg gebaand tot iets wat een zakenkabinet werd genoemd. Twee partijbonzen die elders al hun sporen als wethouders hadden verdiend (?) en zich bereid hadden verklaard om voor een jaar wethoudertje te zijn in Enkhuizen.

Het dualisme schrijft voor, dat de raad zich beperkt tot het stellen van kaders en controle op het bestuur. Mijn verwijt aan de raad is dat ze van beide taken nauwelijks kaas heeft gegeten en zich schuldig maakt aan plichtsverzuim wanneer het gaat om haar controlerende functie.

Ik begrijp dat prediker Jaap Koning en zijn 6 nieuw gevonden discipelen in hosanna stemming verkeren als zij de toekomst schilderen. Wie het verleden in ogenschouw neemt is minder optimistisch. Vossen verliezen hun haren, maar nooit hun streken.

Als gezegd, de wet is al sinds 2002 van kracht. Tot op de dag van vandaag heeft de raad nauwelijks werk gemaakt van haar controlerende functie. Met als gevolg, dat nogal wat politieke doodzonden onopgemerkt bleven en niet werden gecorrigeerd.

Zo ontging het de hedendaagse dualisten volledig dat de kostenoverschrijding van de verbouwing van de Drommedaris zeker een kwart miljoen meer was dan werd voorgewend.

Ook met de informatieverstrekking rond het met de aannemer gesloten compromis bleek men (met uitzondering van HEA en Lijst Quasten) uiterst tevreden. Verder heeft het feit dat er bij het informeren van de raad gebruik is gemaakt van valse offertes niet tot enige beroering geleid bij de raad.

Men gelooft heilig, dat als door het college gedane beloften omtrent betaling niet worden nagekomen, de gedupeerden zich daarbij zullen neerleggen. Men vraagt zich niet af waarom een project het ene jaar € 100.000,- kost en het volgende jaar € 20.000,-.

Men staat evenmin stil bij het feit dat men kaders gesteld heeft die geen rekening hielden met de belangen van het ZZM.

Zoals men ook niet stil stond bij het feit dat men een grondruilhandel aanging met een tot dusver onbekende ontwikkelaar, zonder te weten wat de grond waard was en zonder te weten wat de kosten waren van hetgeen men als tegenprestatie terugkreeg.

Het enige wapenfeit dat onze dualisten tot dusver op hun naam hebben is dat zij een wethouder (die een politieke doodzonde beging) zonder enige vorm van berisping nog acht  maanden hebben laten zitten, om vervolgens het vertrouwen in hem op te zeggen vanwege iets waarvoor hij niet verantwoordelijk was.

Kortom de verandering die wordt voorgespiegeld en waar HEA, LQ en NE hun enthousiasme over hebben uitgesproken gaat er niet komen. De bestuurders die nu zijn aangesteld zijn net zo goed als de ambtelijke organisatie waar ze op steunen. Dat ze een zakenkabinet vormen is niet meer dan gemompel. Het zijn gewone partijbonzen aan wiens loyaliteit ten opzichte van hun partij-ideologie je beter niet kan twijfelen.

Kortom de dualistische opleving zal van korte duur zijn. Het doel ervan, betere en onafhankelijker controle op het bestuur, zal over een maand al weer vergeten zijn en men zal zich weer vol overgave storten op het stellen van kaders. Niet dat men daar enig benul van heeft, maar de missers in dat gebied vallen minder snel op en worden pas achteraf opgemerkt.

Formeel heet het dat de raad de kaders stelt en het bestuur op basis daarvan beoordeelt. De praktijk leert dat het bestuur (en de ambtelijke staf) voor zichzelf de kaders formuleren waar ze denken aan te kunnen voldoen. De raad hoeft die alleen nog maar goed te keuren.

Op het moment dat de raad zich gaat bemoeien met die kaders (waar gewoonlijk door de ambtelijke organisatie maanden aan wordt gewerkt) gaat het meestal fout. Maar dat is een geheel nieuw onderwerp.

april 5, 2017 Posted by | Bestuurscultuur | Plaats een reactie

Vergadersubsidie

Gemeenteraad_Enkhuizen_internetHet heeft meer tijd gekost dan ik had verwacht (meer dan twee maanden), want de administratie was kennelijk toch niet zo op orde als burgemeester Baas beweerde, maar de resultaten van mijn tweede WOB verzoek zijn binnen.

Aanleiding ervoor was de raadsvergadering van 10 januari, waarin door burgemeester en raad nogal wat verbluffende beweringen werden gedaan.

Het betrof de wijziging van een subsidieregeling voor raadsfracties. Die wijziging werd noodzakelijk geacht, omdat volgens die subsidieregeling elke raadsfractie recht had op een vergadervergoeding, vanwege  het ontbreken van een door de gemeente ter beschikking gestelde fractievergaderruimte.

Die ruimte was (na verbouwing van het stadskantoor in de Hoogstraat) nu wel beschikbaar gekomen. De vraag was derhalve: dient de bestaande onkostenvergoeding (waarbij elke fractie jaarlijks tot een bedrag van € 1000,- aan vergaderkosten mag declareren) te worden afgeschaft? Nu er geïnvesteerd is in geschikte vergaderruimte en de noodzaak voor de huur van externe vergaderruimte is komen te vervallen.

De kwestie werd eerst in het presidium aan de orde gesteld en leverde meteen een storm van protest op van HEA en Lijst Quasten. Dat herhaalde zich tijdens de raadsvergadering op 10 januari, waarbij er nog al wat vreemde argumenten naar voren werden gebracht.

Het leek me om die reden wel interessant om de juistheid van die argumenten (aan de hand van onderliggende verslagen) te controleren.

Het gaat om een (financieel gezien) bescheiden onderwerp. De € 10.000,- vergoeding voor de kosten van fractievergaderingen die jaarlijks wordt uitgekeerd aan de raadsfracties is maar een klein onderdeel van de gemeentelijke begroting.

Het is ook geen bijzonder ingewikkelde regeling. Fractievergaderkosten worden tot een bedrag van € 1000,- per jaar vergoed. Blijven de gemaakte vergaderkosten beneden € 1000,-, dan dient de helft van het overblijvende bedrag terugbetaald te worden aan de gemeente.

Het is opmerkelijk dat het merendeel van de fracties niet in staat blijkt om deze (niet al te gecompliceerde) onkostenvergoeding op correcte wijze te administreren..

De administratie is gebrekkig, niet uniform en in 2 gevallen compleet afwezig. Ook het begrip “vergadervergoeding” wordt verrassend verschillend geïnterpreteerd.

In plaats van dat daarvan vergaderkosten wordt betaald, worden er computers aangeschaft, wordt er gezellig van gegeten. Weer anderen voeren fictieve kosten op, opdat er maar niets hoeft te worden terugbetaald.

Ook zijn er die geen fictieve kosten opvoeren, maar evenmin iets terugbetalen en dus een buffer opbouwen. Naar ik aanneem om hem tijdens de verkiezingen te kunnen gebruiken.

Formeel mag dat niet, maar omdat toezicht ontbreekt, gebeurt het toch. Hierdoor ontstaat er rechtsongelijkheid tussen fracties.

Om die rechtsongelijkheid ongedaan te maken kan men kiezen tussen handhaving van de bestaande regeling aangaande terugbetaling, dan wel de terugbetalingsregeling achteraf afschaffen en de reeds terugbetaalde bedragen opnieuw uitkeren.

Het afschaffen van de fractievergadervergoeding zou een besparing hebben opgeleverd van € 10.000,-. Maar een besparing voor de één (de gemeente) is tevens een verlies aan inkomsten voor de ander (de raadsfracties), vandaar ook het verzet van diverse fracties.

Alleen VVD en Lijst van der Pijll waren aanvankelijk voorstander van afschaffing van de voormalige onkostenvergoeding (zonder enige compensatie), maar stemden uiteindelijk toch in met een nieuwe regeling. Waarbij een deel van het geld (dat ooit bedoeld was als tegemoetkoming voor vergaderkosten) nu ingezet mag worden voor algemene fractiekosten. Wat daar onder verstaan wordt verschilt per fractie.

In het verleden heeft de SP die pot gebruikt om er scholing uit te betalen. De CU/SGP om er een computer voor te kopen en Lijst Quasten om er een weekendje Egmond aan Zee uit te kunnen bekostigen. NE gebruikt die pot om er partijbijeenkomsten mee te bekostigen. Dat mag volgens de burgemeester niet, maar gelukkig knijpt (omdat het hier gaat om politieke hotemetoten) iedereen een oogje dicht.

En dan zijn er ook fracties die helemaal geen kosten maken. Daarover een volgende keer meer.

 

 

maart 27, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Geldgraaien | Plaats een reactie

Kiespijn

margreetkeesmanweb

Vlammend betoog

Tijdens een gisteravond ingelaste raadsvergadering om de stand van zaken te bespreken hield Margreet Keesman (SP) een vlammend betoog, waarbij ze de voosheid van de Enkhuizer bestuurscultuur aan de orde stelde. Met persoonlijke verwijten richting haar medeleden van de auditcommissie. Van Reijswoud en Van Marle.

Die hadden (in haar ogen) misbruik gemaakt van de aan de auditcommissie verstrekte informatie, om de rest van de raad te desinformeren en er toe te bewegen  een motie van wantrouwen (jegens wethouder Olierook) te steunen.

Van Reijswoud liet daarop weten zijn positie als voorzitter van de auditcommissie ter beschikking te stellen, tenzij een meerderheid van de raad zich voor hem uitsprak.

Koning (D66) kwam vervolgens met wat geroezemoes over zijn pogingen een zakencollege tot stand te brengen. Ik veronderstel dat het daar in de toekomst ook bij zal blijven. Waarna de bijeenkomst als een nachtkaars uitging, omdat behalve Visser (CDA) en Van der Pijll (die hun steun uitspraken voor Olierook) niemand wilde reageren.

Van Marle (D66) die door Keesman ook rechtstreeks werd aangesproken reageerde niet tijdens de vergadering, maar verstuurde wel een tweet.

die weer op instemming kon rekenen van Quasten gezien haar veelzeggende reactie “whahaha”.

Ook Langbroek twitterde nog wat bij thuiskomst, maar dat ging weer over de Partij van de Dieren en andere aspecten van de wereldpolitiek.

Kortom Enkhuizen wordt bestuurd door balorige pubers die geen flauw benul hebben waar ze mee bezig zijn.

En dan te bedenken dat de gemeente maandelijks € 10.000,- uitkeert aan deze halb-starken voor het leveren van hun maandelijkse wanprestatie.

In de krant las ik dat Koning geen wethouder wil worden. Dat is tegenwoordig ook al nieuws, dat iemand iets NIET gaat doen. Hij acht zichzelf daarvoor niet geschikt, wat dan weer getuigt van opmerkelijk inzicht in zijn eigen kwaliteiten.

En hoewel in het land der blinden éénoog koning is, zou ik ook niet weten wie er van de zittende raadslieden wel geschikt is om wethouder te worden. Daarnaast heb een sterk vermoeden dat er niemand met gezond verstand bereid zal zijn om wethouder te willen worden van het filiaal van Leekerweide dat Enkhuizen heet.

Dus hoe moet het verder? Het beste lijkt me dat Koning zijn opdracht gewoon teruggeeft en Keesman beleefd vraagt of zij misschien nog een loslopende SP’er weet die bereid is om zich voor een jaartje bloot te stellen aan de waanopvattingen van de Enkhuizer raad.

Als dat niet mogelijk blijkt, dan lijkt me dat de coalitie van 6 het beste kan afreizen naar Stede Broec met de vraag of die wellicht bereid zijn het zaakje over te nemen. De meeste ambtenaren (die het eigenlijke werk doen) zitten daar al en het merendeel van de bestuurders (of wat er voor moet doorgaan) kunnen we missen als kiespijn.

maart 22, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Klungelen | Plaats een reactie

Opleveren

snoek

Even inspringen

Ok, ik heb de vergadering van dinsdagavond toch maar even nageluisterd, maar ik begrijp nog steeds niet waar het idee voor een motie van wantrouwen opeens vandaan kwam.

Natuurlijk, zo’n motie is voorspelbaar als je de gang van zaken rond de verbouwing van de Drommedaris in aanmerking neemt.

Maar dat had men 8 maanden lang niet gedaan. Die kwestie was deskundig richting doofpot gemanoeuvreerd. Naar ik aanneem vanwege het eigen (stupide) aandeel van de raad in deze schertsvertoning.

Maar dan plotseling schrikken de schapen wakker en wordt, bijna achteloos, de wethouder toch ter zijde geschoven. Voor iets waar hij volgens mij weinig aan kon doen.

Waar hij wel wat aan had kunnen (en moeten) doen blijft onbesproken. Te pijnlijk waarschijnlijk, omdat men daarover  8 maanden lang de kaken stijf op elkaar heeft gehouden. Ik blijf me verbazen over de manier van werken van de gemeenteraad.

En van de vergadering van gisteravond kon ik al helemaal geen chocolade maken.

De SP stelde voor om een neutrale “verkenner” van buiten de stad te benoemen. Een verkenner? Kan Fokko Snoek niet even inspringen? Als raadslid moet hij in Enkhuizen wonen, maar als wethouder mag je buiten de stad wonen. En als Fokko niet kan dan is er vast wel een andere SP’er te vinden die zich een jaartje wil opofferen.

Er ligt een collegeprogramma, dat is bijna helemaal uitgevoerd (kun je nagaan hoe moeilijk dat was), dus waarom zou je voor een jaartje de dingen moeilijker maken dan ze zijn?

Van Reijswoud kwam met een ander idee. Een zakencollege. Drie (nieuwe??) bestuurders van prima kwaliteit die zonder al te nadrukkelijke partijbinding de steun zouden krijgen van de meerderheid van de raad. Als ze daar al in slagen, dan duurt het waarschijnlijk tot na het zomerreces voor we weer een ingewerkt college hebben.

Ik kan me niets voorstellen bij zo’n zakencollege. Waarom niet de bestaande (net een paar maanden oude) coalitie (SP, CDA, CU/SGP) aangehouden voor de rest van het jaar? Wat gaan we in hemelsnaam overhoop halen?

Maar goed, D66 ziet er kennelijk wel brood in. We zullen zien wat dat oplevert.

maart 9, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, D'66 | 5 reacties