Berichten

Begrippen.

Doordat begrippen nogal eens door elkaar worden gebruikt ontstaat er al snel verwarring. Zo worden de begrippen park en camping door elkaar gebruikt.

Met een park wordt gewoonlijk een bungalowpark bedoeld. De bungalows op het park zijn eigendom van particulieren en kunnen in sommige (niet in alle gevallen) verhuurd worden. De bedoeling in Enkhuizen is, dat tenminste 75% van de op het park aanwezige bungalows zal worden verhuurd.

Hoewel de twee locaties gewoonlijk worden aangeduid als Droompark en Camping kun je beter spreken van Droompark Noord en Zuid. De camping maakt deel uit van Droompark Noord.

Droompark Noord is verdeeld in twee gebieden. Het noordelijkste deel is ingericht als camping. De rest wordt ingericht als park.

De camping is een combinatie van seizoenscamping en passantencamping. De camping bevindt zich in het gebied dat door de provincie is aangemerkt als een kwaliteitszone waarin geen bouwsels mogen worden opgericht.

De gemeente heeft besloten dat gebod van de provincie te negeren en toch een vergunning tot op oprichten van bouwsels verleend. Hiertegen hebben de IJsselmeervereniging en het Comité tot behoud van het Recreatieoord bezwaar gemaakt.

Het wachten is nu op de gemeentelijke reactie op dit bezwaar. Dat kan tot 12 weken nadat het bezwaar is ingediend (29-5-2020). Als de bezwaarmakers het niet eens zijn met de reactie op hun bezwaar, dan kunnen ze naar de rechter en hem vragen om een oordeel te geven.

Samengevat, een deel van de Droompark locatie Noord is dus ingericht als een camping. Op de bovenstaande foto is dat het meest rechtse deel. Links er van komt een klein deel ingericht als passantencamping. Het resterende deel wordt ingericht als bungalowpark.

Op de kaart komt het gebied er ongeveer als volgt uit te zien.

Op de kaart is te zien dat men de “camping” feitelijk heeft willen beperken tot het deel dat donkergroen is omlijnd. Het resterende deel is bestemd om “ooit” deel uit te gaan maken van de Droompark locatie Noord.

Tussen Noord en Zuid zitten zwembad en baai ingeklemd. De exploitatie van de baai is tijdelijk in handen van Droomparken, maar zal na 10 jaar in handen van de gemeente komen. Dat wil zeggen in theorie.

In de praktijk zal Droomparken de exploitatie (het onderhoud) gewoon blijven voortzetten tegen een door de gemeente te betalen vergoeding.

Feitelijk kun je zeggen, dat het hele recreatieoord aan Droomparken in handen is gegeven, onder voorwaarde, dat er een strand wordt aangelegd en er een heel bescheiden camping wordt ingericht.

In de toekomst zal de gemeente om een bijdrage worden gevraagd, teneinde het toegankelijk te blijven houden voor de inwoners van Enkhuizen.

Vragen en opmerkingen het liefst op het blog en niet op Facebook.

Wordt vervolgd.

Struisvogel nieuws.

Vandaag 3/4 pagina in het Noordhollands Dagblad over de 5 werelden die Droomparken wil gaan realiseren op het Enkhuizerzand. Waarbij men zegt rekening te hebben gehouden met de inbreng van kritische inwoners.

Ik heb nieuws voor het NHD. Ik was één van de 13 participanten, waarvan er misschien 2 kritisch genoemd mochten worden, terwijl alle anderen uiterst welwillend stonden tegenover de plannen.

Bovendien overtrof het aantal aanwezige Droomparken adviseurs het aantal (al dan niet kritische) deelnemers uit de bevolking.

Mijn kritiek had uitsluitend betrekking op de omvang van het bungalowpark. (200 woningen). Daar is nauwelijks aandacht aan besteed en waarom zou men ook. Men had een overeenkomst met de gemeente op zak voor 200 woningen.

Dat het aantal woningen nu teruggebracht lijkt naar 160 is niet het gevolg van mijn kritische inbreng, maar het gevolg van druk door de provincie.

Verder, dat het REZ verkocht moest worden aan particuliere beleggers had niet mijn voorkeur, maar de keuze was gemaakt en haar weer terugdraaien zou de gemeente enorm veel geld gaan kosten.

Voor de rest denk ik, dat Droomparken prima in staat is een park te maken dat aansluit bij de wensen van haar investeerders en haar toekomstige huurders en dat ze daarbij niet echt zit te wachten op de inbreng van lokale bewoners. Die in de meeste gevallen (tenminste waar het de inrichting van zo’n park betreft) van toeten noch blazen weten.

De stand van zaken is, dat Droomparken de grond van de gemeente gratis in bezit heeft gekregen en het streven is, om die grond (na de herinrichting) te verkopen aan particulieren.

Pakweg 300 kavels met een gemiddelde opbrengst van € 80.000,- per kavel komt neer op € 24 miljoen.

Zal Droomparken er in slagen om die herinrichting te realiseren voor minder dan 24 miljoen (of weten ze misschien de gemiddelde kavelprijs op te krikken naar € 100.000)? Ik denk zo maar van wel, zodat ze er alleen al op basis van grondverkoop een grijpstuiver aan zullen overhouden.

Waarna de verkoop van woningen en de uiteindelijke verhuur van woningen de drie werelden van het Droomparken verdienmodel completeren.

Wat jammer nu toch, dat voor wat betreft de wereld van het verdienmodel van Droomparken, zowel raad als college volledig in het duister tasten en dat de krant daar ook nooit enige interesse voor heeft getoond.

Maar dat ze zich beperkt tot het uitvergroten van wat ik zie als verkooppraatjes van Droomparken over haar zogenaamde belevingswerelden.

Wat mij betreft is het enige echte nieuws, dat de gemeente Droomparken een vergunning heeft verleend om te mogen bouwen in een door de provincie aangewezen kwaliteitszone, waarin (volgens de provincie) niet gebouwd mag worden. Maar over hoe dat precies in elkaar zit zwijgt de krant in alle talen.

Of dat Droompark Enkhuizer Strand zegt te beschikken over een zwembad en een strand, terwijl de exploitatiekosten van de beide functies voor rekening van de bevolking van Enkhuizen blijven. [Het strand over pas 10 jaar]

Maar dat is het soort nieuws, dat de betrokkenen niet via een persbericht naar buiten brengen, zodat het NHD en al die andere nieuwsverspreiders (zoals de Drommedaris) zich niet geroepen voelen om er aandacht aan te besteden.

En wie alleen maar aandacht schenkt aan de verkooppraatje van anderen is de brenger van positief nieuws, zo heb ik ondertussen geleerd. Zelf noem ik het liever struisvogel nieuws, omdat het een tamelijk beperkte blik geeft op wat er gaande is.

Obstakels

Voor zover ik kan overzien zijn er nog twee obstakels die uit de weg geruimd moeten worden wil Droomparken haar wensen volledig kunnen uitvoeren.

Het eerste obstakel is de verkeersintensiteit na herinrichting. RHO heeft een mobiliteitsnota vervaardigd waarvan de kwaliteit twijfelachtig is en lijkt te zijn toegeschreven op de wensen van Gemeente en Droomparken. [RHO is de vaste adviseur en afhandelaar van Droomparken op het gebied van R.O.]

Afsluiting van de Melkmarkt leidt tegenwoordig al tot behoorlijke files op de Nelson Mandeladreef. Terwijl ZZM en SWL nog niet eens op halve kracht draaien. Ook de sportverenigingen en zwembad genereren nauwelijks verkeer.

Verder moet de chaletverhuur (eerst op de camping) nog op gang komen en het strand moet ook nog worden aangelegd.

De twee factoren die de verkeersintensiteit verder kunnen beïnvloeden zijn de omvang van het bungalowpark en de aanwezigheid van een parkeerfaciliteit voor het ZZM. Over de omvang van het bungalowpark lijkt overeenstemming te zijn bereikt met de provincie. [152 huisjes]

Tegen die omvang, wanneer vastgelegd in het bestemmingsplan door de raad, kan volgens mij nog bezwaar aangetekend worden. Door het ZZM, maar ook door andere belanghebbenden, zoals inwoners van de Bloemenbuurt.

Ik zeg met nadruk KAN worden aangetekend en niet ZAL.

Het tweede obstakel is de kwaliteitszone aan de voet van de omringdijk. Niet valt te ontkennen, dat die provinciale ambitie is vastgelegd in de Provinciale Ruimtelijke Verordening. Maar tegelijkertijd valt ook niet te ontkennen, dat de provincie nauwelijks iets heeft gedaan om die ambitie te realiseren.

Maar misschien hoeft ze dat ook niet en is het de taak van de lokale overheid (gemeente) om de provinciale ambities op haar eigen grondgebied vorm te geven.

Uiteindelijk bepaalt de Raad van State wat dient te gebeuren en welke gevolgen daar aan zullen kleven.

Geschiedschrijving.

Ik heb eigenlijk nooit goed begrepen wat die € 200.000,- kostende competitieve dialoog eigenlijk precies inhield, maar nog minder begreep ik de reden voor een Europese aanbesteding.

Volgens mij was het enige dat de gemeente wilde aanbesteden de aanleg van een strand, met al die andere aanbestedingen had ze niets van doen. Dat leek me een kwestie tussen de toekomstige eigenaar van de vakantiewoning en de ontwikkelaar.

Dus kreeg ik al snel het gevoel, dat die twee mislukkingen tot doel hadden om de raad er van te overtuigen, dat ze er verstandiger aan deed om in te stemmen met een onderhandse aanbesteding.

Maar zelfs toen dacht ik dat het recreatieoord een aantrekkelijk bezit was, dat een zekere marktwaarde had. Me niet realiserende, dat de gemeente elk bezit dat ze moet onderhouden als een last ervaart, omdat ze geen mensen meer in dienst heeft die weten hoe je dingen moet onderhouden.

Teneinde te voorkomen, dat er bij de verkoop van grond sprake zou zijn van een ongeoorloofde staatssteun, diende de gemeente haar waardebepaling van de grond voor te leggen aan een extern bureau.

Dat vervolgens zou oordelen of de grond tegen marktconforme condities werd aangeboden. Dat bleek volgens dat externe bureau het geval.

Destijds mocht de raad niet weten wat die condities waren, maar nu de grond is verkocht (en tegen welke prijs) staat er niets meer in de weg om het gegeven advies openbaar te maken.

Dus heb ik, met het oog op een correcte geschiedschrijving, door middel van een WOB verzoek gevraagd om inzage te krijgen in de destijds ingediende aanvraag en het daaruit voortvloeiende verstrekte advies.

Toebetalen.

Ik heb vluchtig de algemene beschouwingen ronde de kadernota doorgenomen. De kadernota is een soort voorstudie voor de begroting voor 2021 waarin wordt aangeven welke richting het uitgaat met die begroting.

Niet zo best zult u inmiddels uit de krantenberichten hebben begrepen, maar sinds oktober 2019 volg ik de algemene lokale politiek niet meer, dus van mij geen woord over de voorgestelde bezuinigingen.

Ik heb alleen even gekeken of partijen over het REZ nog iets nieuws te melden hadden. Mijn indruk is dat iedereen tevreden is. Men heeft het recreatieoord kunnen weggeven aan een onderneming die bereid is het gebied vol te zetten met vakantiebungalows. Zonder dat de gemeente daarvoor hoeft te betalen.

Ten minste zo lijkt het.

Wat ze alleen vergeten zijn is om naast de grond, ook het zwembad weg te geven.

Met als gevolg, dat Droomparken weliswaar de aantrekkelijkheid van zijn park kan vergroten door te wijzen op de aanwezigheid van een overdekt zwembad, maar dat de kosten voor het onderhoud van dat zwembad nog steeds voor de Enkhuizer bevolking zijn.

Een tweede minpuntje is natuurlijk, dat het onderhoud aan de baai (met het zandstrand) over 10 jaar voor de gemeente zal zijn.

In de krant las ik, dat een soortgelijke baai in de Andijker vooroever geteisterd werd door blauwalg en nodig moest worden uitgediept.

Een klusje van meer dan € 100.000,- waar de eigenaar van de vooroever (Recreatieschap Westfriesland) geen geld voor schijnt te hebben. Al enige tijd kan er in die baai (vanwege de blauwalg) niet meer gezwommen worden.

Ik ben op bezoek geweest op het Droompark “de Zanding” in Otterloo (2500 inwoners). De Zanding beschikt over een bosvijver, waarin de inwoners van Otterloo ’s zomers verkoeling in mogen zoeken. Gratis.

Er zijn gemeenten in Zeeland die bedongen hebben dat hun bewoners voor een bescheiden bedrag (€ 1,-) per keer kunnen gaan zwemmen in het zwembad van het plaatselijke vakantiepark.

Maar onze bollebozen in de Breedstraat hebben daar allemaal geen weet van en verkneukelen zich nog steeds over het feit, dat ze het hele recreatieoord hebben kunnen weggeven, zonder dat het de gemeente een cent heeft gekost.

Of de gemeente er in de toekomst in zal slagen ook het zwembad en de baai gratis weg te geven moet worden afgewacht. Maar ik vrees dat er erg veel geld zal moeten worden toebetaald.

Jan en alleman.

Uit de krant begrijp ik dat het bungalowpark beperkt blijft tot zo’n 150 huisjes. Driekwart van het oorspronkelijke aantal.

Dat maakt nogal een verschil, waar de participatiegroep geen rekening mee heeft gehouden. Moet die opnieuw bijeen komen om de overeengekomen wijzigingen onder de loep te nemen?

Wat mij betreft niet. Ik vond de eis van de gemeenteraad, dat het nieuwe plan een participatietraject moest doorlopen sowieso wat overdreven.

De gemeenteraad heeft de gewoonte om eisen aan anderen te stellen waar ze zelf niet aan hoeft te voldoen.

Zo had ze de zeggenschap over de kwaliteit van het vorige plan uitbesteed aan een commissie van deskundigen, waarvan we de samenstelling (uit privacy overwegingen) niet mogen weten.

Eerlijk gezegd betwijfel ik of de bedoelde commissie van deskundigen ooit is benoemd. Logischer lijkt me dat het college zelf heeft besloten dat het eerdere plan van voldoende kwaliteit was.

Maar als dat het geval is geweest, dan is het natuurlijk ook het college dat verantwoordelijk is voor iets, dat de prullenbak in kon, nadat het openbaar gemaakt was.

Nu kan het college tenminste nog blijven volhouden dat niet zijzelf, maar een commissie deskundigen verantwoordelijk was voor deze blamage. Want dat is verschrikkelijk belangrijk voor bestuurders en hun ambtenaren.

Dat je altijd in staat moet zijn om een ander de schuld te kunnen geven, van je eigen mislukkingen.

De eis van de raad om een participatietraject te doorlopen is niet anders dan het scheppen van een voorwaarde waarachter men zich kan verschuilen, mocht de uitkomst van één en ander tegenvallen.

Dan is namelijk niet de raad, maar zijn de leden van het participatietraject oorzaak van de mislukking.

Ik denk dat je het rustig aan Droomparken over kunt laten om een park aan te leggen dat beantwoord aan de smaak van de toekomstige woningbezitters. Dat zijn de investeerders die het park mogelijk maken. Zij bepalen hoe het park er moet uitzien en niet die paar toevallige deelnemers aan een participatietraject.

Als de raad vindt, dat het anders moet, dan moet ze zelf kaders stellen en (ook belangrijk) zich daar aan houden.

In plaats van zich altijd maar weer achter Jan en alleman te verschuilen als het gaat om het nemen van verantwoording.

Afschalen.

Kort geleden schreef ik over het interview dat me werd afgenomen door het communicatiebureau dat Droomparken in dienst had genomen. Men wilde weten hoe ik het participatieproces had ervaren. Een deel van het interview zou gebruikt worden bij het aanbieden van het nieuwe plan aan de raad.

Welk deel van het interview is geselecteerd om deel uit te gaan maken van het aanbiedingspakket weet ik niet. Maar ik zeg in de ruwe versie (die ik op mijn blog heb geplaatst en dus te beluisteren is), dat ik het tijdstip waarop het participatieproces werd gestart wat te vroeg vond. Immers, we wisten toen nog niet binnen welke kader (=aantal woningen) het plan diende te blijven.

Uitgangspunt voor Droomparken was 200 woningen. Ik denk, dat ik de enige inwoner/deelnemer was die de reactieve aanwijzing had gelezen en daarom twijfelde aan de haalbaarheid van een plan dat 200 woningen zou omvatten.

Daarom stelde ik voor om inspiratie op te doen in het Snouck van Loosenpark. Een onder architectuur gebouwd park met een bijzonder ruime opzet. Ik maakte een vergelijking tussen SvLpark en de Bloemenbuurt. In beide gevallen ging het om sociale woningbouw.

Met in het ene geval de opdracht om zoveel mogelijk mensen te huisvesten en in het andere geval de opdracht om een bescheiden groep arbeiders zo geriefelijk en comfortabel mogelijk te huisvesten.

Voor de bouw van het Snouck van Loosenpark had de gemeente destijds de grond cadeau gegeven, ik denk dat hetzelfde ook nu zal gebeuren. Door het afschalen verliest Droomparken een kwart van de geplande omzet. Het zou me dus niet verbazen, als haar de resterende aankoopprijs van de grond zal worden geschonken.

Samenvattend, in januari 2020 stel ik het afschalen van het bungalowdorp in de participatiegroep als voorkeur aan de orde. Terwijl de raad zich kort daarvoor nog had laten opjutten door het college om alle beschikbare juridische middelen te gebruiken om het oordeel van de provincie ongedaan te maken.

Alleen het CDA beschikte over voldoende gezond verstand om de motie niet te steunen, voor de rest was iedereen voor een dergelijke aanpak. Uiteraard is de motie nooit uitgevoerd en wil niemand er nog aan herinnerd worden.

Uiteindelijk is mijn in januari uitgesproken voorkeur voor een deel waarheid geworden en is door de raad uitgesproken voorkeur in de prullenbak terecht gekomen.

Ik zeg dit met name tegen de mensen die steeds maar weer beweren, dat omdat ik over het onderwerp schrijf, ik degene ben die de boel vertraagt. Precies het omgekeerde is waar, het duurt allemaal zo lang omdat college en raad maar geen genoeg kunnen krijgen van hun eigen gepruts. Ik was er in januari al met Droomparken uitgekomen.

Tevreden? Ik had liever een halvering gehad, maar zou een wel heel drastische stap geweest zijn. Bovendien wie het onderste uit de kan wil krijgt het lid op de neus.

Enfin, lees aub wat ik in januari 2020 al schreef over wat nu gerealiseerd lijkt te gaan worden. Door op deze link te klikken.

Fatsoensrakkers.

Gisteren is ook mijn tweede column over Jij-bakken van Facebook verwijderd. Het heeft daarom geen zin om op Facebook een link naar deze column te plaatsen, omdat de gang van zaken zich zal herhalen.

Jij-bakken is een methode om kritiek onschadelijk te maken, door de criticus verdacht te maken. Lukt dat, dan treft de kritiek niet langer doel en vervalt de noodzaak (voor de gevestigde orde) om te veranderen.

Kritiek kan worden opgedeeld in twee soorten, positieve en negatieve kritiek.

Positieve kritiek is kritiek die geen bedreiging vormt voor de gevestigde orde, terwijl negatieve kritiek veranderingen beoogt, waartegen de gevestigde orde zich het liefst tegen wil verzetten.

Als de gevestigde orde zegt het leveren van kritiek aan te willen moedigen en toe te juichen, dan bedoelt ze uitsluitend positieve kritiek die haar positie niet aantast, maar haar positie zelfs zal versterken.

Ik heb de afgelopen 10 jaar kritiek geleverd op het lokale bestuur van Enkhuizen. Die kritiek betrof in hoofdzaak de door B&W en Raad gegeven voorstelling van zaken, als mede de door hen beide gevolgde procedures.

Als voorbeeld van een gevolgde procedure, bij verkoop van een aanzienlijke hoeveelheid grond dient de raad in staat gesteld te worden om bedenkingen tegen die verkoop naar voren te brengen. Bij de verkoop van grond in het recreatieoord aan de ontwikkelaar heeft het college de raad die mogelijkheid (zoals vastgelegd in artikel 169.4 van de gemeentewet) onthouden.

Als voorbeeld van een door B&W gegeven voorstelling van zaken. Tijdens de verbouwing van de Drommedaris betoogde B&W (aan de hand van een offerte) dat de verzwaring van het elektra-netwerk € 100.000,- had gekost.

In werkelijkheid bedroegen de kosten van verzwaring van het elektra-netwerk niet meer dan meer € 25.000,- en was men van zins de resterende € 75.000,- aan geheel andere zaken uit te geven.

Ik weet niet beter of ik heb als Nederlander het recht om mij kritisch te mogen uitlaten over het doen en laten van de overheid.

Maar een tweetal Marokkaanse medelanders denkt daar anders over en meent, dat kritiek op de overheid neerkomt op “riooljournalistiek”.

En dat het hun taak is om de leden van de Facebookgroep “Je bent een echte Enkhuizer als” tegen deze “riooljournalistiek” te beschermen.

Tot mijn verbazing is de moderator van deze groep het met hun redenatie eens en zijn een tweetal links naar mijn blog verwijderd.

Ik ben benieuwd welke verdere beperkingen op ons recht op vrije meningsuiting deze beide fatsoensrakkers nog voor ons in petto hebben.

Jij-bakken II

Mijn vorige bericht Jij-bakken I verdween van Facebook en dus was ons vrolijke tweetal genoodzaakt om hun reactie elders te plaatsen. Omdat het op die manier wel erg ingewikkeld wordt, leekt het me verstandig hun reactie te reproduceren zodat het makkelijker is om te begrijpen waar mijn commentaar betrekking op heeft.

Zoals ik in mijn vorige bericht al vaststelde, gaat het er bij het jij-bakken niet om de geleverde kritiek te weerleggen, maar om de criticus verdacht te maken.

Mijn kritiek op de gemeente (inzake het REZ) komt neer op het volgende. Na twee mislukte openbare aanbestedingen (waaronder een volstrekt overbodige Europese aanbesteding) was de weg vrij gemaakt voor een onderhandse aanbesteding.

Die onderhandse aanbesteding heeft er uiteindelijk toe geleid dat (zonder dat de raad daar een besluit over had genomen) er een overeenkomst werd getekend met een partij die nooit in staat zou zijn geweest haar verplichtingen uit te voeren. Met als logisch gevolgd, dat ze de overeenkomst verkocht aan een partij die dat wel kon.

Verder kan worden vastgesteld, dat bij de verkoop van de grond artikel 169.4 van de gemeentewet (die de raad in staat stelt bezwaar te maken tegen de voorgenomen verkoop) werd overgeslagen en de grond met bouwvergunning voor circa € 1,- m2 werd verkocht.

Onmiddellijk, nadat de overeenkomst (waar twee jaar aan was gewerkt en waar € 400.000,- aan ambtelijke ondersteuning in was geïnvesteerd) openbaar werd gemaakt, werd duidelijk dat het plan in die vorm nooit zou worden uitgevoerd.

Een haastig in elkaar gezet nieuw plan, vertoonde een dusdanig gebrek, dat de provincie zich gedwongen zag om een deel van het bestemmingplan ongeldig te verklaren. In afwachting van een beter plan.

Dit is geen kritiek op de gemeente, maar een opsomming van feiten. Wat stelt ons treurig tweetal daar tegenover? Weerleggen kan niet, dus vragen ze zich af wat mijn Wob verzoeken hebben opgeleverd.

Gisteravond waren de Kamerleden Renske Leijten (SP) en Pieter Omtzigt (CDA) voor Nieuwsuur. Beiden met dezelfde klacht. De informatievoorziening door de overheid.

Vaak onvolledig en dikwijls te laat.

Wie herinnert zich niet de arrogantie waarmee de belastingdienst aan een WOB verzoek meende te moeten voldoen. Door elke pagina zwart te lakken.

En wat te denken van de minister die niet in staat bleek het bonnetje vinden, maar en passant wel onjuiste informatie verschafte.

De lokale situatie verschilt nauwelijks van de landelijk. Wie informatie vraagt wordt tegengewerkt, het bestaan van documenten wordt ontkent en zelfs openbare informatie wordt vertrouwelijk verklaard. Waar vrijwel iedereen in den land de overheid als schuldige aanwijst, concludeert ons dubieuze duo, dat ik de boosdoener ben.

Ik spreek van een dubieus duo, omdat ik er niet van overtuigd ben, dat het hier gaat om twee anonieme Marokkaantjes, die zich ergeren aan het feit, dat ik kritiek heb op de Enkhuizer bestuurscultuur.

Eerder denk ik dat Ilias en Mohammed één en dezelfde persoon zijn, die deel uitmaakt van die bestuurscultuur en zich kennelijk aangevallen voelt.

Maar die niets beter weet te bedenken, dan zich op anonieme wijze (en met behulp van jij-bakken) tegen die aanvallen te verdedigen.

PS 1-7-2020

Inmiddels is me verteld dat het om twee vrienden gaat die het leuk vinden om andere gebruikers op stang te jagen. Puberaal gedrag. Trollen.

Jij-bakken I

Kort geleden schreef ik een stukje over iemand die me dood wenste. Ik eindigde met de constatering, dat de betreffende reactie (op Facebook) inmiddels weer was verwijderd en dat je in die zin kon spreken van eind goed al goed.

Dat werd bevestigd door de betrokkene zelf, die me een persoonlijke berichtje stuurde om zijn spijt te betuigen over zijn aanvankelijke reactie. Klaar is Kees, daarmee was de kwestie gedaan. Als gezegd, de betrokkene was zelf tot inkeer gekomen en had zijn bericht uit eigen beweging verwijderd. Einde verhaal, niet meer over doorgaan.

Alleen daar dacht Ilias Ilias anders over. Ilias Ilias heette vroeger Ilias Abou Ab, een anoniem Facebook personage. Als Ilias ergens verscheen, dan kon je er van verzekerd zijn dat binnen de kortste keren Mohamed Abdellaoui ook verscheen. Om te bevestigen, dat wat Ilias zojuist had beweerd, juist was.

Je zou hun gezamenlijke optreden kunnen omschrijven als “een ander de spiegel voor houden”, maar in werkelijkheid komt hun gezamenlijke optreden neer op jij-bakken.

Een uit het Latijns vertaald begrip. “Tu quoque”, wat “jij ook” betekent. Verder verklaring van het begrip (via de link) op Wikipedia.

Ilias en Mohammed ergeren zich aan het feit dat ik mij kritisch uitlaat over de werkwijze van de lokale politiek en dus hebben ze besloten, dat zolang als ik me kritisch uitlaat over de lokale politiek, zij (op Facebook) kritiek zullen blijven uitoefenen op mijn persoon.

Het gaat er dus niet om de geuitte kritiek te weerleggen. Het gaat er om de persoon, die de kritiek naar voren heeft gebracht, in diskrediet te brengen. Bijvoorbeeld door aan zijn karakter te twijfelen.

Slaag je er namelijk in zijn karakter te besmeuren, dan zal men ook minder geneigd zijn om zijn kritiek serieus te nemen. Een typische drogreden.

Want zelfs iemand met zeer twijfelachtige karaktereigenschappen kan kritiek leveren die gefundeerd is.

Geheel in lijn met het bovenstaande grossiert de twee-eenheid Mohammed en Ilias (zonder enig bewijs) in allerhande negatieve karaktereigenschappen, die (in hun ogen) op mij van toepassing zouden zijn. Niet alleen op mij, iedereen die het waagt met me eens te zijn wordt op gelijke wijze onder handen genomen.

Hoewel ik mijn stukjes meestal baseer op officiële documenten en uitspraken van politici, wordt mij nu (zonder enig bewijs) riooljournalistiek verweten en wie het waagt om het met me eens zijn, wordt door dit frisse tweetal al snel geassocieerd met een kontenkruiper.

Alhoewel, gaat het hier wel om een tweetal (naar hun naam te oordelen) van Marokkaanse afkomst? Daarvoor is geen enkel bewijs. Facebook maakt het mogelijk dat het om één persoon gaat, die gebruik maakt van twee verschillende namen.

Zoals er ook geen bewijs is dat die persoon van Marokkaanse afkomst is. Ook dat kan een rookgordijn zijn waarachter men zich probeert te verschuilen. Er bestaat echter wel een bijzondere relatie tussen deze twee jij-bakkers en de lokale politiek.

De lokale politiek verantwoordelijken reageren (na het vertrek van Bokhove als raadslid) nooit op mijn kritiek. Hetgeen ze ongetwijfeld met elkaar hebben afgesproken en waarmee ze proberen uit te stralen, dat mijn kritiek niet serieus genomen hoeft te worden.

Eigenlijk is dat hetzelfde wat Mohammed en Ilias met hun gejij-bak proberen te bereiken. Zijn karakter deugt niet, zodat je verder ook niet hoeft na te denken over de kritiek die hij naar voren brengt. Die zal (net als zijn karakter) ook wel niet deugen.

Misschien goed om hier eens over na te denken.