Kolderieke opvattingen.

In het NHD een berichtje over de Floriade die Almere in 2022 gaat organiseren. Volgens de begroting had de organisatie 10 miljoen mogen kosten, maar inmiddels zijn de kosten opgelopen tot 28 miljoen.

In de raadscommissie werd zelfs rekening gehouden met een uitloop naar 35 miljoen.

Zes jaar geleden speelde de wens om de Floriade te organiseren ook in Enkhuizen. De beide Jannen (Baas en Franx) waren fervente voorstanders, net als vrijwel iedereen die ook maar iets in de melk te brokkelen had.

In de gemeentelijke archieven of partij archieven zijn de opvattingen die ze ooit liepen te verkondigden niet meer terug te vinden, maar dankzij dit blog zijn ze bewaard gebleven.

Door deze link aan te klikken kunt u lezen welke doorslaggevende redenen er door het college (en twee fractievoorzitters) werden aangevoerd om de Floriade in Enkhuizen te organiseren.

De enige dwarsligger op dat moment was natuurlijk Pim’s Prietpraat. Ook toen werd er niet ingegaan op inhoudelijke argumenten die ik aanvoerde, maar verweet men mij een negatieve instelling.

Enfin, het blinde (en nergens op gebaseerde) optimisme van onze bestuurlijke elite had ons miljoenen kunnen kosten, maar dat bleef ons, door toedoen van anderen, gelukkig  bespaard.

Uitgebreider verslag over de kolderieke opvattingen van bestuurders over de Floriade en mijn waarschuwingen daartegen vindt u via deze link.

Advertenties

Gesloten beurzen.

Wat de overeenkomst met OREZ. bv zo opmerkelijk maakt, is dat ze plaatsvindt met wat men “gesloten beurzen” zou kunnen noemen.

Dat wil zeggen, dat er ogenschijnlijk geen geld wordt overgemaakt tussen partijen, maar dat er dingen worden geruild. Grond in ruil voor publieke werken.

Het oorspronkelijke aanbod van de gemeente was 30 jaar lang geen erfpachtbetalingen. Daarvan kun je de waarde globaal berekenen. In een eerder bericht berekende ik een jaarlijkse erfpachtopbrengst van € 540.000,-. Dit gedurende 30 jaar niet hoeven te betalen levert dan een besparing op van € 16.200.00,-.

Uit die “besparing” moeten dan de publieke werken (zoals de aanleg van een strand) worden gefinancierd, maar ook het bouwrijp maken van de grond.

Omdat erfpachtovereenkomsten veelal een indexatieclausule hebben en voor inflatie worden gecorrigeerd zal de uiteindelijke besparing aanzienlijk hoger zijn dan de hier genoemde 16 miljoen.

Kennelijk was die 16 miljoen niet voldoende, want het college besloot om de grond niet tijdelijk gratis ter beschikking te stellen, maar permanent. Zodat uit de opbrengst van de grondverkoop door de ontwikkelaar, de kosten van de publieke werken konden worden bekostigd.

Helaas wenst het college geen mededelingen te doen over de kostprijs van de publieke werken die de ontwikkelaar zegt te zullen uitvoeren. De reden hiervoor is, neem ik aan, dat je in dat geval ook kunt berekenen tegen welke prijs de grond aan de ontwikkelaar wordt overgedragen.

Namelijk, kostprijs publieke werken, gedeeld door aantal m2 grond is de prijs per m2 grond.

Er zijn nog geen opdrachten verstrekt dus de kostprijs publieke werken zal berekend zijn op basis van diverse offertes en op dat gebied heeft de gemeente Enkhuizen een tamelijk bedenkelijke reputatie.

Enkhuizen heeft meermalen offertes goedgekeurd die een misrepresentatie waren van de uit te voeren werkzaamheden. Zoals bijvoorbeeld de verzwaring van het elektra netwerk in de Drommedaris (€ 100.000,- in plaats van € 25.000,-) of de opdracht voor een haalbaarheidsonderzoek dat vier jaar daarvoor al was uitgevoerd ( € 39.000,-).

In beide gevallen zat de raad er bij en keek er na. Deze lankmoedige houding van de formele toezichthouder heeft er inmiddels toe geleid, dat ik vragen heb gesteld aan de  Commissaris van de Koning. Is het de overheid werkelijk toegestaan om gebruik te maken van frauduleuze offertes om daarmee beleid te rechtvaardigen of is dit, net als bij  gewone burgers strafbaar?

Binnenkort verwacht ik een formeel antwoord op die vraag.

Of er bij het berekenen van de kosten van publieke werken gebruik is gemaakt van al dan niet frauduleuze offertes kan niet worden vastgesteld. De raad heeft haar recht op toezicht (praktisch gezien) opgegeven, wat voor mij weer reden is om de CvdK te vragen het toezicht uit te oefenen waar de gemeenteraad kennelijk geen behoefte toe voelt.

En vast te stellen tegen welke prijs de gemeente grond overdraagt aan de ontwikkelaar.

Ging het bij de hierboven genoemde offertes nog om bescheiden bedragen, bij afspraken tussen de gemeente en een twee jaar geleden nog niet bekende projectontwikkelaar gaat het om miljoenen.

De bedoeling van een tender is, duidelijkheid verschaffen over welke werkzaamheden tegen welk bedrag zullen worden uitgevoerd.

Het resultaat van de door de gemeente Enkhuizen uitgeschreven tender is, dat niemand aan de daarin gestelde voorwaarden heeft voldaan. Dat in plaats van een nieuwe tender uit te schrijven de opdracht is gegund, zonder dat duidelijk is tegen welke prijs de uit te voeren werkzaamheden zullen worden uitgevoerd.

 

Sinterklaas politiek.

Toen de voorbereiding voor de herinrichting van het recreatieoord serieuze vormen begon aan te nemen (onder de bezielende leiding van het duo Rob de Jong/Jan Slagter) gold als uitgangspunt, dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven.

Het idee was verder, dat als een ontwikkelaar 30 jaar lang géén erfpacht zou hoeven te betalen, die besparing voldoende kapitaal zou opleveren om een aantal infrastructurele werken (zoals een strand)  te financieren.

De berekeningen die hier aan ten grondslag lagen zijn nooit voorgelegd aan de raad. Zo ook de wijziging van de omstandigheden niet.

Niettemin besloot het college af te stappen van het oorspronkelijke plan (gronduitgifte onder erfpacht) en werd er binnenskamers besloten om de grond aan de ontwikkelaar over te dragen in ruil voor publieke werken (zoals de aanleg van een strand) die de ontwikkelaar toezegde te zullen uitvoeren.

En dat alles onder de slogan “kosten neutraal” ofwel, het kost de gemeente niets om een aanzienlijke hoeveelheid grond in particuliere handen te doen overgaan.

Het college slaat zich voordurend op de borst dat de herinrichting niets kost, maar niemand vraagt zich af hoeveel het zou kunnen opleveren.

Om te zien wat een herinrichting zou kunnen opleveren is het noodzakelijk dat we even bij de buren kijken. Resort Markermeer is gebaseerd op erfpachtgrond. De eigenaar van het resort huurt de voormalige camping van de gemeente Stede Broec en verhuurt  daarna individuele kavels door aan de eigenaren van een chalet. Tegen welke prijs?

In de krant werd een voormalige campingbewoner aan het woord gelaten die stelde, dat voor kavels direct aan het water € 6000,- per jaar betaald moest worden. Niet alle kavels liggen aan het water.

Laten we een voorzichtige schatting maken en stel de kavelprijs op gemiddeld € 3000,-. Dat is iets meer dan de kosten van een standplaats op een seizoenscamping, maar daar mag je meestal niet het hele jaar doorbrengen en dat mag je weer wel op Resort Markermeer.

Dus € 3000,- per kavel lijkt geen onrealistisch bedrag. De vraag is dus, wat loopt Enkhuizen mis, als we de grond weggeven aan de ontwikkelaar in plaats van haar in erfpacht uit te geven aan de toekomstige huiseigenaren?

Men spreekt van 180 huisjes, dus evenveel kavels. Bij een opbrengst van € 3000,- per kavel loop je (door de grond niet in erfpacht uit te geven) jaarlijks € 540.000,- mis.

Als je de jaarlijkse erfpachtinkomsten gebruikt om de lening af te lossen, hoe groot kan die lening dan zijn?

Dat blijkt circa 11 miljoen te zijn. Anders gezegd, als je de grond niet verkoopt maar in erfpacht uitgeeft dan kun je 11 miljoen investeren in het bouwrijp maken van de grond en het aanleggen van een strand. Na 30 jaar is de lening afgelost, de grond nog steeds je eigendom en vormt zij een jaarlijkse bron van inkomsten.

sinterklazen
Enkhuizer raadsleden in werkkleding.

Het is niet de eerste keer dat ik een dergelijke berekening op mijn blog maak. Ik heb dat eerder gedaan en ook toen deden de bollebozen in de Breedstraat er het zwijgen toe.

Want de deeltijdbureaucraten nemen alleen de adviezen van full-timebureaucraten (zoals het college en haar ambtenaren) serieus.

De vraag is dus, kun je voor 11 miljoen een strand aanleggen en de grond, bedoeld voor vakantiewoningen, bouwrijp maken?

Aanleg van een strand koste 10 jaar geleden € 1.2 miljoen. Laten de kosten tussentijds zijn verdubbeld, dan nog houd je 8,5 miljoen over voor het bouwrijp maken en het realiseren van ander voorzieningen. En dan is de erfpacht voor de camping nog niet eens meegerekend en de opbrengst uit erfpacht bescheiden ingeschat.

Kortom, de gemeente Enkhuizen speelt, met instemming van de raad, maar weer eens voor Sinterklaas. Is deze gang van zaken onvermijdelijk? Nee, dat is ze niet, maar dan zullen we wel in het geweer moeten komen.

Terwijl iedereen het heeft over een unieke en prachtige locatie wordt die (als we niets doen) voor een appel en een ei van de hand gedaan aan een ontwikkelaar (Orez BV) die twee jaar eerder nog niet eens bestond.

Over wat we daartegen kunnen doen de volgende keer meer.

Persoonlijke vete?

Iemand op Facebook vroeg me of ik een persoonlijke vete met de gemeente uitvocht. Het antwoord daarop is nee. Wel heb ik een hekel aan de verspilling van belastinggeld. Zoals dat in het verleden gebeurd is bij het SMC en de Drommedaris en nu alweer geruime tijd aan de gang is bij de herinrichting van het recreatieoord.

De overgrote meerderheid van de Enkhuizers (99%) wenst zich daar niet in te verdiepen en houdt zich liever met andere dingen bezig. Dat is hun goed recht en moeten ze ook  helemaal zelf weten.

Verder vind ik het leuk om te schrijven over de dingen waarin ik me verdiep. Ook dat is een merkwaardige, maar volgens mij een onschuldige bezigheid. Ik heb met mijn vrouw afgesproken dat ik zal ophouden met schrijven, zodra mijn schrijfsels er op neerkomen dat ik wartaal uitsla.

Er op toe zien dat ons belastinggeld niet wordt verspild is natuurlijk formeel de taak van onze vertegenwoordigers in de gemeenteraad.

Maar ik heb de indruk dat veel van hen er alleen voor het spek en de bonen bijzitten en zich er met een Jantje van Leiden proberen vanaf te maken.

“Dat mijn kritische opmerken vaak niet in goede aarde vallen bij hen die zich boven ons hebben gesteld (hetzij door verkiezing, hetzij door benoeming) begrijp ik, maar kan me verder weinig schelen”.

Ik ben inmiddels op een leeftijd gekomen waarop het tot je doordringt dat het sparen van kool en geit (zogenaamd politiek correct gedrag) in veel gevallen verspilling van tijd is en het veel efficiënter is, als je gewoon man en paard noemt.

Dus maakt U zich over mij geen zorgen. Zolang ik me nog ergens in kan verdiepen en er over kan schrijven gaat het nog goed met me. Ik ben op niemand boos, alleen maar af en toe verdrietig over de verspilling van belastinggeld en de gemakzuchtige houding die onze regenten daarover menen te moeten aannemen.

Maar tegelijkertijd lucht het enorm op, als je daar onbevangen over kunt schrijven.

Ergens een stokje voor steken.

Als de Enkhuizer raad ergens goed in is, dan is het wel ergens een stokje voor steken zonder na te denken over de gevolgen.

Zo werd er een stokje gestoken voor de betaling van de aannemer die de verzwaring van het elektra-netwerk in de Drommedaris had uitgevoerd.

Die verzwaring was noodzakelijk, met instemming van de gemeente en naar behoren uitgevoerd, maar toch stak de raad een stokje voor de betaling. Tot dat men (twee jaar na dato), na eerst nog wat bizarre argumenten te hebben aangevoerd, geruisloos overstag ging en meer betaalde dan de keer daarvoor al was overeengekomen.

En nu heeft men weer een stokje gestoken voor de verkoop van de Bierkade 1-5.

Erik
Hoger bod

Er was een koper die € 350.000,- had geboden, de gemeente bood € 10.000,- meer, lees ik in de krant van zaterdag, maar onze  wijsneuzen in de raad staken er een stokje voor en weigerden in te stemmen met de aankoop. Te groot risico.

Als een particulier bereid is € 350.000,- te betalen en je betaalt € 10.000,- meer, dan is het risico dat je loopt volgens mij € 10.000,-.

Maar nee, eerst maar eens een haalbaarheidsonderzoek (kosten € 39.000,-) uitvoeren beslisten onze bollebozen in de Breedstraat.

En wie zit er met de gebakken peren? De eigenaar van Bierkade 1-5. die inmiddels de hete adem van de bank in zijn nek voelt.

De aanvankelijk koper voelt zich belazerd door de wethouder en de raad heeft € 39.000,- uitgegeven voor een rapport waarvan een eerdere versie al ergens in een la ligt stof te vergaren.

Ik kan niet anders dan toegeven, sinds we wethouders van buiten de stad hebben loopt alles veel beter. Werksaam, Jeugdzorg, Bierkade, de SED, het REZ.

En als straks die wethouder uit Ermelo er ook nog bij komt, dan gaat het natuurlijk helemaal lopen als een trein.

Niks nieuws onder de zon.

En dan was er natuurlijk ook mijn WOB verzoek. Of misschien beter gezegd, verzoeken.

Het eerste ging over het compromis tussen aannemer, Dromstichting en de gemeente.

Het tweede betrof het compromis tussen de architect (die de Dromverbouwing begeleidde) en de gemeente.

Over het eerste compromis bleek geen enkele correspondentie voorhanden. Het ene moment was het zus, het volgende moment was het zo, zonder dat partijen daarover schriftelijk met elkaar van gedachten hadden gewisseld.

consigliereIk heb deze gang van zaken vergeleken met de gang van zaken bij een andere organisatie, die liever ook niets op papier zet, de maffia.

Ook wel Cosa Nostra genoemd. Met burgemeester Baas in zijn rol van godfather van de organisatie en Jan Slagter als zijn trouwe consigliere.

De brandende vraag was dan ook, hebben de gemeentelijke praktijken (onder leiding van een nieuwe godfather) zich gewijzigd of zijn ze als het ware ingebakken en vormen ze daardoor een vast onderdeel van het gemeentelijke beleid?

Op het eerste gezicht lijken de praktijden te zijn gewijzigd. Want, anders dan bij het Drom-compromis, is nu wel (tamelijk onschuldige) correspondentie ter inzage gegeven.

Die correspondentie vormt geen bewijs voor wat wethouder Struijlaart beweerde (dat het de architect was die op geheimhouding had aangedrongen), maar eerder een bewijs van het tegenovergestelde.

Maar dat terzijde. Veel belangrijker was het ontbreken van correspondentie over het  compromis zoals vastgelegd in een bijlage van de overeenkomst. De toezegging, dat de architect € 39.000,- betaald zou krijgen voor een haalbaarheidsonderzoek.

Er lag al een haalbaarheidsonderzoek, dat twee jaar eerder was uitgevoerd, maar er moest natuurlijk een voorwendsel worden verzonnen om de architect € 39.000,- te kunnen uitbetalen.

De compensatie van € 39.000,- was gebaseerd op een offerte van de architect. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat (al dan niet daarin aangemoedigd door de gemeente) de architect een voorbeeld heeft genomen heeft aan de eerdere offerte van de aannemer.

Die bracht (op verzoek van de gemeente) een offerte uit ter hoogte van € 100.000,- voor werkzaamheden die de € 25.000,- niet overstegen, zonder dat de raad daar erg in had.

Dus waarom niet iets soortgelijks gedaan met een haalbaarheidsonderzoek, (dat twee jaar daarvoor ook al eens was uitgevoerd)?

Zoals de vorige raad zich gewillig liet voorliegen over de kosten van elektraverzwaring, zo laat de nieuwe raad zich gewillig voorliegen over de kosten van een haalbaarheidsonderzoek.

Niks nieuws onder de zon dus.

 

Over geheimhouding.

advocaatDe website Wetboek on line zegt het volgende over artikel 25 van de gemeentewet dat handelt over geheimhouding.

Punt 1 is (gegeven de omstandigheden) niet relevant. Alleen de punten 2 tot 4 zijn van belang.

2. Op grond van een belang, genoemd in artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur, kan de geheimhouding eveneens worden opgelegd door het college, de burgemeester en een commissie, ieder ten aanzien van de stukken die zij aan de raad of aan leden van de raad overleggen. Daarvan wordt op de stukken melding gemaakt.

3. De krachtens het tweede lid opgelegde verplichting tot geheimhouding met betrekking tot aan de raad overgelegde stukken vervalt, indien de oplegging niet door de raad in zijn eerstvolgende vergadering die blijkens de presentielijst door meer dan de helft van het aantal zitting hebbende leden is bezocht, wordt bekrachtigd.

4. De krachtens het tweede lid opgelegde verplichting tot geheimhouding met betrekking tot aan leden van de raad overgelegde stukken wordt in acht genomen totdat het orgaan dat de verplichting heeft opgelegd, dan wel, indien het stuk waaromtrent geheimhouding is opgelegd aan de raad is voorgelegd, totdat de raad haar opheft. De raad kan deze beslissing alleen nemen in een vergadering die blijkens de presentielijst door meer dan de helft van het aantal zitting hebbende leden is bezocht.

OK, gewapend met bovenstaande kennis, wat te doen met de door het college opgelegde geheimhouding inzake de schikking die ze (blijkens haar raadsbrief van 16 april) met de architect heeft getroffen?

Artikel 3 laat weten dat die opgelegde verplichting vervalt, als ze niet tijdens de eerstvolgende vergadering wordt bekrachtigd. Uitgaande van de datum van de aankondiging (16 april) zou de maatregel dus in de raadsvergadering van 24 april bekrachtigd moeten zijn. Dat is niet gebeurd. Waarschijnlijk omdat het college nog druk doende was advies te vragen aan haar advocaat.

Kennelijk heeft men geen of onvoldoende vertrouwen in de eigen juridische afdeling.

Als gevolg van deze adviesaanvrage bereikte het raadsvoorstel pas begin mei de raad. Als we dat tijdstip als uitgangspunt nemen, dient de maatregel in de mei vergadering bekrachtigd te worden. Dat wil zeggen op 29 mei. Ook dat is niet gebeurd.

Wat per die datum (29 mei) wel gebeurde is dat raadslid Langbroek antwoord kreeg op de door hem gestelde vragen. Daarin werd aangekondigd  dat een raadsvoorstel voor de vergadering van 19 juni in voorbereiding was. Als ik dit schrijf (14 juni) zijn we dus 5 dagen vóór die raadsvergadering en is er nog steeds geen raadsvoorstel over dit onderwerp beschikbaar.

Niet alleen mist men tot tweemaal toe de wettelijk voorgeschreven termijn, ook bij de derde (aangekondigde) poging slaagt men er niet in om tijdig een raadsvoorstel te produceren, waardoor het voor de fracties vrijwel onmogelijk is geworden om met elkaar overleg te plegen over dit onderwerp.

Een deerniswekkende gang van zaken, in weerwil van het feit dat men extern juridisch advies heeft gevraagd over deze kwestie. Meer dan voldoende reden om inzage te vragen in de aanvraag en de tekst van het door de advocaat gegeven advies. Alsmede in de totale kosten er van.