REXIT

De Britten mogen dan Brexit hebben, Enkhuizen heeft het REZ. Twee gevallen van een gebed zonder end en een onzekere uitkomst.

Alhoewel, de uitkomst van het REZ project is tamelijk voorspelbaar. Het bestaande plan voor de bouw van circa 200 vakantiewoningen zal uiteindelijk niet doorgaan. Dus exit REZ project ofwel Rexit.

Dat de voltallige raad dat op dit moment nog niet inziet, komt omdat men niet gewend is om verder te kijken dan de eigen neus lang is.

Onweerlegbaar feit is, dat de bestaande toegang tot het ZZM (het bootmodel) nauwelijks  toekomstbestendig is. Het enige overblijvende alternatief is toegang via het REZ.

Tegen het onmogelijk maken van dat alternatief zal het ZZM zich (volkomen terecht) tot het bittere einde verzetten. Dat bittere einde houdt in, dat gemeente en ZZM uiteindelijk voor een rechter tegenover elkaar komen te staan.

Daarbij zal de gemeente eisen, dat de bouw van 200 vakantiewoningen door moet gaan, ook als dat ten koste gaat van de toekomstige toegankelijkheid van een museum dat tot de top tien musea van Nederland behoort.

Ik ben geen rechter, maar mijn geld staat op een uitkomst ten faveure van het museum.

En wat Enkhuizen betreft, een raad die zich aan de toekomstige toegankelijkheid van een internationaal befaamd museum niets gelegen laat liggen, maar kiest voor korte termijn winst uit de verkoop van grond voor vakantiewoningen, slaat lokaal en nationaal een plee figuur.

De enige reden waarom College en Raad nog even doen of Rexit kan worden vermeden is, dat men nog niet zeker is wie men de schuld voor Rexit (en de kosten die daarmee gepaard zullen gaan) in de schoenen kan schuiven.

Oud burgemeester Baas was er (bij zijn afscheid) als de kippen bij om het ZZM, als enige schuldige, aan te wijzen.

Dichter bij de waarheid ligt waarschijnlijk dat de uitzonderlijke kortzichtigheid van raad en college van Enkhuizen oorzaak is van deze zoveelste kostenpost voor de gemeente.

Gaat Rexit geld kosten? Volgens wethouder Struijlaart miljoenen, maar die overdrijft wel vaker. Maar dat je iemand (Orez bv) jarenlang aan een project kunt laten werken, zonder dat je hem compenseert als het project uiteindelijk wordt afgeblazen, lijkt me sterk.

Maar dat horen we te zijner tijd wel. Voorlopig doen raad en college nog even alsof Rexit valt te voorkomen.

Advertenties

Ondermijning

Eén keer per jaar mogen gasten bij De Wereld Draait Door een woord noemen, dat uit de vaderlandse vocabulaire dient te worden verwijderd. Transparantie was al eens voorbij gekomen, maar dit jaar stelde een professor aan de rechtenfaculteit van de universiteit van Groningen het begrip “ondermijning” voor.

Een begrip dat populair is bij bestuurders, zoals burgemeesters, maar waarvan verder niemand echt begrijpt wat er mee wordt bedoeld.

Behalve burgemeesters dus, wat verklaart, waarom onze burgemeester de raad voorstelde om jaarlijks € 60.000,- ter beschikking te stellen. Zodat de bestrijding van de “maritieme” ondermijning van het openbaar bestuur met kracht ter hand kan worden genomen.

Waarbij onze havens gezien moeten worden als de plek van waaruit die ondermijnende activiteiten plaatsvinden. Welke (dank zij die € 60.000,-) dan weer door iets (of iemand) met wortel en tak zouden worden uitgeroeid.

Althans, dat was de belofte van de burgemeester.

Het komt op mij over als grootspraak, omdat zelfs de handhaving van een fietsverbod in de Westerstraat niet van een leien dakje gaat. Laat staan, dat men criminele activiteiten met wortel en tak denkt te kunnen uitroeien door het inschakelen van een bureautijger.

Maar toen ik die opvatting opschreef, wist ik niet, dat zelfs een professor in de rechten zich geen raad weet met het begrip “ondermijning”.

In Enkhuizen blijkt het dus niet te gaan om gewone ondermijning, maar om “maritieme” ondermijning.

Want er gebeuren in onze havens dingen, waardoor ons bestuur wordt ondermijnd. Wat die dingen zijn kan nog niet met zekerheid worden gezegd. Dat moet eerst nog worden onderzocht. Het gaat namelijk om een grijs gebied van waaruit echter wel al “signalen” komen.

Wat inmiddels wel duidelijk is, is dat de ondermijning bestreden moet worden en dat dit een jaarlijkse uitgave van € 60.000,- vergt.

Enfin, die € 60.000,- is er, volgens het principe “de burgemeester vraagt en dus betalen  wij” natuurlijk gekomen. Alleen de SP had de tegenwoordigheid van geest om zich af te vragen hoe je de effectiviteit van deze besteding kan beoordelen als je geen flauw benul hebt wat er bestreden gaat worden.

Ook de steunfractie van HEA wilde (als een soort mosterd na de maaltijd), nader worden geïnformeerd over wat de gevaren nu eigenlijk inhielden. Maar dat was dan weer een mooie taak voor onze nieuwe burgemeester, meende onze (waarnemend) burgemeester Van Vliet-Kuipers.

De overige fracties gingen (zonder verdere toelichting) akkoord met de besteding van gelden aan iets, waar zelfs een professor niet weet wat er mee wordt bedoeld. Kun je nagaan hoe slim de raadsleden van Enkhuizen zijn, dat zij het wèl weten.

Medeplichtig.

Remkes
Nog geen antwoord

Het is inmiddels alweer zo’n drie weken geleden dat het kabinet van de CvdK zich excuseerde voor de late behandeling van mijn “klacht”.

We weten inmiddels dat Remkes te kennen heeft gegeven er geen bezwaar tegen te hebben dat waarnemend burgemeester Blase (Heerhugowaard) zich als woordvoerder opwerpt van een nieuwe politieke beweging. Code Oranje.

Maar het antwoord op mijn vraag, of het de overheid is toegestaan om met behulp van valse offertes (facturen) kredieten te verkrijgen (of betalingen te verrichten), heeft hij nog niet gegeven.

Ik heb een tweetal voorbeelden van valse offertes gegeven, waarvan die voor de verzwaring van het elektra netwerk in de Drommedaris nog het meest in het oog springt.

Ruwweg de helft van die offerte had betrekking op werkzaamheden die NIET waren uitgevoerd (€ 50.000,-), terwijl de helft van het nog resterende bedrag ( € 25.000,-) niets van doen had met de verzwaring. Anders gezegd, 3/4 van het bedrag van de offerte (€ 75.000,-) had helemaal niets van doen met de (door het college aangevoerde) reden voor het krediet.

Haal je als gewoon burger dit soort strapatsen uit, dan heet het al snel dat je onder “valse voorwendselen” geld hebt proberen los te peuteren en wordt zoiets aangemerkt als een strafbaar feit.

Maar als een college gebruik maakt van “valse voorwendselen”, is dat dan plotseling geen strafbaar feit en zo nee, waarom niet?

En als het wel een strafbaar feit is, maar de raad (als toezichthouder) knijpt een oogje dicht, is zij (de raad) dan medeplichtig aan een strafbaar feit?

Interessante vragen waarop de Commissaris van de Koning klaarblijkelijk nog geen antwoord weet. Of, en dat is natuurlijk ook heel goed mogelijk, hij  het antwoord wel weet, maar het college en de raad van Enkhuizen niet in verlegenheid wil brengen, door het te geven.

De in mijn vorige column opgevoerde Chris Aalbers stelt, dat hoewel het er in den Helder erg aan toe gaat, het altijd nog slechter kan.

In gemeenten waar het ontbreekt aan een journalistieke waakhond. Zoals in Enkhuizen bijvoorbeeld.

Als Langbroek overbodige vragen stelt aan de Commissaris van de Koning dan besteedt de krant daar ruimschoots aandacht aan. Op het moment dat hij zijn vragen stelt en op het moment dat hij het antwoord krijgt.

Maar het belang van de vraag, of de Enkhuizer raad zich wellicht medeplichtig heeft gemaakt aan mogelijk strafbare feiten van het college, is de krant tot op dit moment volkomen ontgaan. 

Kolderieke opvattingen.

In het NHD een berichtje over de Floriade die Almere in 2022 gaat organiseren. Volgens de begroting had de organisatie 10 miljoen mogen kosten, maar inmiddels zijn de kosten opgelopen tot 28 miljoen.

In de raadscommissie werd zelfs rekening gehouden met een uitloop naar 35 miljoen.

Zes jaar geleden speelde de wens om de Floriade te organiseren ook in Enkhuizen. De beide Jannen (Baas en Franx) waren fervente voorstanders, net als vrijwel iedereen die ook maar iets in de melk te brokkelen had.

In de gemeentelijke archieven of partij archieven zijn de opvattingen die ze ooit liepen te verkondigden niet meer terug te vinden, maar dankzij dit blog zijn ze bewaard gebleven.

Door deze link aan te klikken kunt u lezen welke doorslaggevende redenen er door het college (en twee fractievoorzitters) werden aangevoerd om de Floriade in Enkhuizen te organiseren.

De enige dwarsligger op dat moment was natuurlijk Pim’s Prietpraat. Ook toen werd er niet ingegaan op inhoudelijke argumenten die ik aanvoerde, maar verweet men mij een negatieve instelling.

Enfin, het blinde (en nergens op gebaseerde) optimisme van onze bestuurlijke elite had ons miljoenen kunnen kosten, maar dat bleef ons, door toedoen van anderen, gelukkig  bespaard.

Uitgebreider verslag over de kolderieke opvattingen van bestuurders over de Floriade en mijn waarschuwingen daartegen vindt u via deze link.

Gesloten beurzen.

Wat de overeenkomst met OREZ. bv zo opmerkelijk maakt, is dat ze plaatsvindt met wat men “gesloten beurzen” zou kunnen noemen.

Dat wil zeggen, dat er ogenschijnlijk geen geld wordt overgemaakt tussen partijen, maar dat er dingen worden geruild. Grond in ruil voor publieke werken.

Het oorspronkelijke aanbod van de gemeente was 30 jaar lang geen erfpachtbetalingen. Daarvan kun je de waarde globaal berekenen. In een eerder bericht berekende ik een jaarlijkse erfpachtopbrengst van € 540.000,-. Dit gedurende 30 jaar niet hoeven te betalen levert dan een besparing op van € 16.200.00,-.

Uit die “besparing” moeten dan de publieke werken (zoals de aanleg van een strand) worden gefinancierd, maar ook het bouwrijp maken van de grond.

Omdat erfpachtovereenkomsten veelal een indexatieclausule hebben en voor inflatie worden gecorrigeerd zal de uiteindelijke besparing aanzienlijk hoger zijn dan de hier genoemde 16 miljoen.

Kennelijk was die 16 miljoen niet voldoende, want het college besloot om de grond niet tijdelijk gratis ter beschikking te stellen, maar permanent. Zodat uit de opbrengst van de grondverkoop door de ontwikkelaar, de kosten van de publieke werken konden worden bekostigd.

Helaas wenst het college geen mededelingen te doen over de kostprijs van de publieke werken die de ontwikkelaar zegt te zullen uitvoeren. De reden hiervoor is, neem ik aan, dat je in dat geval ook kunt berekenen tegen welke prijs de grond aan de ontwikkelaar wordt overgedragen.

Namelijk, kostprijs publieke werken, gedeeld door aantal m2 grond is de prijs per m2 grond.

Er zijn nog geen opdrachten verstrekt dus de kostprijs publieke werken zal berekend zijn op basis van diverse offertes en op dat gebied heeft de gemeente Enkhuizen een tamelijk bedenkelijke reputatie.

Enkhuizen heeft meermalen offertes goedgekeurd die een misrepresentatie waren van de uit te voeren werkzaamheden. Zoals bijvoorbeeld de verzwaring van het elektra netwerk in de Drommedaris (€ 100.000,- in plaats van € 25.000,-) of de opdracht voor een haalbaarheidsonderzoek dat vier jaar daarvoor al was uitgevoerd ( € 39.000,-).

In beide gevallen zat de raad er bij en keek er na. Deze lankmoedige houding van de formele toezichthouder heeft er inmiddels toe geleid, dat ik vragen heb gesteld aan de  Commissaris van de Koning. Is het de overheid werkelijk toegestaan om gebruik te maken van frauduleuze offertes om daarmee beleid te rechtvaardigen of is dit, net als bij  gewone burgers strafbaar?

Binnenkort verwacht ik een formeel antwoord op die vraag.

Of er bij het berekenen van de kosten van publieke werken gebruik is gemaakt van al dan niet frauduleuze offertes kan niet worden vastgesteld. De raad heeft haar recht op toezicht (praktisch gezien) opgegeven, wat voor mij weer reden is om de CvdK te vragen het toezicht uit te oefenen waar de gemeenteraad kennelijk geen behoefte toe voelt.

En vast te stellen tegen welke prijs de gemeente grond overdraagt aan de ontwikkelaar.

Ging het bij de hierboven genoemde offertes nog om bescheiden bedragen, bij afspraken tussen de gemeente en een twee jaar geleden nog niet bekende projectontwikkelaar gaat het om miljoenen.

De bedoeling van een tender is, duidelijkheid verschaffen over welke werkzaamheden tegen welk bedrag zullen worden uitgevoerd.

Het resultaat van de door de gemeente Enkhuizen uitgeschreven tender is, dat niemand aan de daarin gestelde voorwaarden heeft voldaan. Dat in plaats van een nieuwe tender uit te schrijven de opdracht is gegund, zonder dat duidelijk is tegen welke prijs de uit te voeren werkzaamheden zullen worden uitgevoerd.

 

Sinterklaas politiek.

Toen de voorbereiding voor de herinrichting van het recreatieoord serieuze vormen begon aan te nemen (onder de bezielende leiding van het duo Rob de Jong/Jan Slagter) gold als uitgangspunt, dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven.

Het idee was verder, dat als een ontwikkelaar 30 jaar lang géén erfpacht zou hoeven te betalen, die besparing voldoende kapitaal zou opleveren om een aantal infrastructurele werken (zoals een strand)  te financieren.

De berekeningen die hier aan ten grondslag lagen zijn nooit voorgelegd aan de raad. Zo ook de wijziging van de omstandigheden niet.

Niettemin besloot het college af te stappen van het oorspronkelijke plan (gronduitgifte onder erfpacht) en werd er binnenskamers besloten om de grond aan de ontwikkelaar over te dragen in ruil voor publieke werken (zoals de aanleg van een strand) die de ontwikkelaar toezegde te zullen uitvoeren.

En dat alles onder de slogan “kosten neutraal” ofwel, het kost de gemeente niets om een aanzienlijke hoeveelheid grond in particuliere handen te doen overgaan.

Het college slaat zich voordurend op de borst dat de herinrichting niets kost, maar niemand vraagt zich af hoeveel het zou kunnen opleveren.

Om te zien wat een herinrichting zou kunnen opleveren is het noodzakelijk dat we even bij de buren kijken. Resort Markermeer is gebaseerd op erfpachtgrond. De eigenaar van het resort huurt de voormalige camping van de gemeente Stede Broec en verhuurt  daarna individuele kavels door aan de eigenaren van een chalet. Tegen welke prijs?

In de krant werd een voormalige campingbewoner aan het woord gelaten die stelde, dat voor kavels direct aan het water € 6000,- per jaar betaald moest worden. Niet alle kavels liggen aan het water.

Laten we een voorzichtige schatting maken en stel de kavelprijs op gemiddeld € 3000,-. Dat is iets meer dan de kosten van een standplaats op een seizoenscamping, maar daar mag je meestal niet het hele jaar doorbrengen en dat mag je weer wel op Resort Markermeer.

Dus € 3000,- per kavel lijkt geen onrealistisch bedrag. De vraag is dus, wat loopt Enkhuizen mis, als we de grond weggeven aan de ontwikkelaar in plaats van haar in erfpacht uit te geven aan de toekomstige huiseigenaren?

Men spreekt van 180 huisjes, dus evenveel kavels. Bij een opbrengst van € 3000,- per kavel loop je (door de grond niet in erfpacht uit te geven) jaarlijks € 540.000,- mis.

Als je de jaarlijkse erfpachtinkomsten gebruikt om de lening af te lossen, hoe groot kan die lening dan zijn?

Dat blijkt circa 11 miljoen te zijn. Anders gezegd, als je de grond niet verkoopt maar in erfpacht uitgeeft dan kun je 11 miljoen investeren in het bouwrijp maken van de grond en het aanleggen van een strand. Na 30 jaar is de lening afgelost, de grond nog steeds je eigendom en vormt zij een jaarlijkse bron van inkomsten.

sinterklazen
Enkhuizer raadsleden in werkkleding.

Het is niet de eerste keer dat ik een dergelijke berekening op mijn blog maak. Ik heb dat eerder gedaan en ook toen deden de bollebozen in de Breedstraat er het zwijgen toe.

Want de deeltijdbureaucraten nemen alleen de adviezen van full-timebureaucraten (zoals het college en haar ambtenaren) serieus.

De vraag is dus, kun je voor 11 miljoen een strand aanleggen en de grond, bedoeld voor vakantiewoningen, bouwrijp maken?

Aanleg van een strand koste 10 jaar geleden € 1.2 miljoen. Laten de kosten tussentijds zijn verdubbeld, dan nog houd je 8,5 miljoen over voor het bouwrijp maken en het realiseren van ander voorzieningen. En dan is de erfpacht voor de camping nog niet eens meegerekend en de opbrengst uit erfpacht bescheiden ingeschat.

Kortom, de gemeente Enkhuizen speelt, met instemming van de raad, maar weer eens voor Sinterklaas. Is deze gang van zaken onvermijdelijk? Nee, dat is ze niet, maar dan zullen we wel in het geweer moeten komen.

Terwijl iedereen het heeft over een unieke en prachtige locatie wordt die (als we niets doen) voor een appel en een ei van de hand gedaan aan een ontwikkelaar (Orez BV) die twee jaar eerder nog niet eens bestond.

Over wat we daartegen kunnen doen de volgende keer meer.

Persoonlijke vete?

Iemand op Facebook vroeg me of ik een persoonlijke vete met de gemeente uitvocht. Het antwoord daarop is nee. Wel heb ik een hekel aan de verspilling van belastinggeld. Zoals dat in het verleden gebeurd is bij het SMC en de Drommedaris en nu alweer geruime tijd aan de gang is bij de herinrichting van het recreatieoord.

De overgrote meerderheid van de Enkhuizers (99%) wenst zich daar niet in te verdiepen en houdt zich liever met andere dingen bezig. Dat is hun goed recht en moeten ze ook  helemaal zelf weten.

Verder vind ik het leuk om te schrijven over de dingen waarin ik me verdiep. Ook dat is een merkwaardige, maar volgens mij een onschuldige bezigheid. Ik heb met mijn vrouw afgesproken dat ik zal ophouden met schrijven, zodra mijn schrijfsels er op neerkomen dat ik wartaal uitsla.

Er op toe zien dat ons belastinggeld niet wordt verspild is natuurlijk formeel de taak van onze vertegenwoordigers in de gemeenteraad.

Maar ik heb de indruk dat veel van hen er alleen voor het spek en de bonen bijzitten en zich er met een Jantje van Leiden proberen vanaf te maken.

“Dat mijn kritische opmerken vaak niet in goede aarde vallen bij hen die zich boven ons hebben gesteld (hetzij door verkiezing, hetzij door benoeming) begrijp ik, maar kan me verder weinig schelen”.

Ik ben inmiddels op een leeftijd gekomen waarop het tot je doordringt dat het sparen van kool en geit (zogenaamd politiek correct gedrag) in veel gevallen verspilling van tijd is en het veel efficiënter is, als je gewoon man en paard noemt.

Dus maakt U zich over mij geen zorgen. Zolang ik me nog ergens in kan verdiepen en er over kan schrijven gaat het nog goed met me. Ik ben op niemand boos, alleen maar af en toe verdrietig over de verspilling van belastinggeld en de gemakzuchtige houding die onze regenten daarover menen te moeten aannemen.

Maar tegelijkertijd lucht het enorm op, als je daar onbevangen over kunt schrijven.