Ergens een stokje voor steken.

Als de Enkhuizer raad ergens goed in is, dan is het wel ergens een stokje voor steken zonder na te denken over de gevolgen.

Zo werd er een stokje gestoken voor de betaling van de aannemer die de verzwaring van het elektra-netwerk in de Drommedaris had uitgevoerd.

Die verzwaring was noodzakelijk, met instemming van de gemeente en naar behoren uitgevoerd, maar toch stak de raad een stokje voor de betaling. Tot dat men (twee jaar na dato), na eerst nog wat bizarre argumenten te hebben aangevoerd, geruisloos overstag ging en meer betaalde dan de keer daarvoor al was overeengekomen.

En nu heeft men weer een stokje gestoken voor de verkoop van de Bierkade 1-5.

Erik
Hoger bod

Er was een koper die € 350.000,- had geboden, de gemeente bood € 10.000,- meer, lees ik in de krant van zaterdag, maar onze  wijsneuzen in de raad staken er een stokje voor en weigerden in te stemmen met de aankoop. Te groot risico.

Als een particulier bereid is € 350.000,- te betalen en je betaalt € 10.000,- meer, dan is het risico dat je loopt volgens mij € 10.000,-.

Maar nee, eerst maar eens een haalbaarheidsonderzoek (kosten € 39.000,-) uitvoeren beslisten onze bollebozen in de Breedstraat.

En wie zit er met de gebakken peren? De eigenaar van Bierkade 1-5. die inmiddels de hete adem van de bank in zijn nek voelt.

De aanvankelijk koper voelt zich belazerd door de wethouder en de raad heeft € 39.000,- uitgegeven voor een rapport waarvan een eerdere versie al ergens in een la ligt stof te vergaren.

Ik kan niet anders dan toegeven, sinds we wethouders van buiten de stad hebben loopt alles veel beter. Werksaam, Jeugdzorg, Bierkade, de SED, het REZ.

En als straks die wethouder uit Ermelo er ook nog bij komt, dan gaat het natuurlijk helemaal lopen als een trein.

Advertenties

Niks nieuws onder de zon.

En dan was er natuurlijk ook mijn WOB verzoek. Of misschien beter gezegd, verzoeken.

Het eerste ging over het compromis tussen aannemer, Dromstichting en de gemeente.

Het tweede betrof het compromis tussen de architect (die de Dromverbouwing begeleidde) en de gemeente.

Over het eerste compromis bleek geen enkele correspondentie voorhanden. Het ene moment was het zus, het volgende moment was het zo, zonder dat partijen daarover schriftelijk met elkaar van gedachten hadden gewisseld.

consigliereIk heb deze gang van zaken vergeleken met de gang van zaken bij een andere organisatie, die liever ook niets op papier zet, de maffia.

Ook wel Cosa Nostra genoemd. Met burgemeester Baas in zijn rol van godfather van de organisatie en Jan Slagter als zijn trouwe consigliere.

De brandende vraag was dan ook, hebben de gemeentelijke praktijken (onder leiding van een nieuwe godfather) zich gewijzigd of zijn ze als het ware ingebakken en vormen ze daardoor een vast onderdeel van het gemeentelijke beleid?

Op het eerste gezicht lijken de praktijden te zijn gewijzigd. Want, anders dan bij het Drom-compromis, is nu wel (tamelijk onschuldige) correspondentie ter inzage gegeven.

Die correspondentie vormt geen bewijs voor wat wethouder Struijlaart beweerde (dat het de architect was die op geheimhouding had aangedrongen), maar eerder een bewijs van het tegenovergestelde.

Maar dat terzijde. Veel belangrijker was het ontbreken van correspondentie over het  compromis zoals vastgelegd in een bijlage van de overeenkomst. De toezegging, dat de architect € 39.000,- betaald zou krijgen voor een haalbaarheidsonderzoek.

Er lag al een haalbaarheidsonderzoek, dat twee jaar eerder was uitgevoerd, maar er moest natuurlijk een voorwendsel worden verzonnen om de architect € 39.000,- te kunnen uitbetalen.

De compensatie van € 39.000,- was gebaseerd op een offerte van de architect. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat (al dan niet daarin aangemoedigd door de gemeente) de architect een voorbeeld heeft genomen heeft aan de eerdere offerte van de aannemer.

Die bracht (op verzoek van de gemeente) een offerte uit ter hoogte van € 100.000,- voor werkzaamheden die de € 25.000,- niet overstegen, zonder dat de raad daar erg in had.

Dus waarom niet iets soortgelijks gedaan met een haalbaarheidsonderzoek, (dat twee jaar daarvoor ook al eens was uitgevoerd)?

Zoals de vorige raad zich gewillig liet voorliegen over de kosten van elektraverzwaring, zo laat de nieuwe raad zich gewillig voorliegen over de kosten van een haalbaarheidsonderzoek.

Niks nieuws onder de zon dus.

 

Over geheimhouding.

advocaatDe website Wetboek on line zegt het volgende over artikel 25 van de gemeentewet dat handelt over geheimhouding.

Punt 1 is (gegeven de omstandigheden) niet relevant. Alleen de punten 2 tot 4 zijn van belang.

2. Op grond van een belang, genoemd in artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur, kan de geheimhouding eveneens worden opgelegd door het college, de burgemeester en een commissie, ieder ten aanzien van de stukken die zij aan de raad of aan leden van de raad overleggen. Daarvan wordt op de stukken melding gemaakt.

3. De krachtens het tweede lid opgelegde verplichting tot geheimhouding met betrekking tot aan de raad overgelegde stukken vervalt, indien de oplegging niet door de raad in zijn eerstvolgende vergadering die blijkens de presentielijst door meer dan de helft van het aantal zitting hebbende leden is bezocht, wordt bekrachtigd.

4. De krachtens het tweede lid opgelegde verplichting tot geheimhouding met betrekking tot aan leden van de raad overgelegde stukken wordt in acht genomen totdat het orgaan dat de verplichting heeft opgelegd, dan wel, indien het stuk waaromtrent geheimhouding is opgelegd aan de raad is voorgelegd, totdat de raad haar opheft. De raad kan deze beslissing alleen nemen in een vergadering die blijkens de presentielijst door meer dan de helft van het aantal zitting hebbende leden is bezocht.

OK, gewapend met bovenstaande kennis, wat te doen met de door het college opgelegde geheimhouding inzake de schikking die ze (blijkens haar raadsbrief van 16 april) met de architect heeft getroffen?

Artikel 3 laat weten dat die opgelegde verplichting vervalt, als ze niet tijdens de eerstvolgende vergadering wordt bekrachtigd. Uitgaande van de datum van de aankondiging (16 april) zou de maatregel dus in de raadsvergadering van 24 april bekrachtigd moeten zijn. Dat is niet gebeurd. Waarschijnlijk omdat het college nog druk doende was advies te vragen aan haar advocaat.

Kennelijk heeft men geen of onvoldoende vertrouwen in de eigen juridische afdeling.

Als gevolg van deze adviesaanvrage bereikte het raadsvoorstel pas begin mei de raad. Als we dat tijdstip als uitgangspunt nemen, dient de maatregel in de mei vergadering bekrachtigd te worden. Dat wil zeggen op 29 mei. Ook dat is niet gebeurd.

Wat per die datum (29 mei) wel gebeurde is dat raadslid Langbroek antwoord kreeg op de door hem gestelde vragen. Daarin werd aangekondigd  dat een raadsvoorstel voor de vergadering van 19 juni in voorbereiding was. Als ik dit schrijf (14 juni) zijn we dus 5 dagen vóór die raadsvergadering en is er nog steeds geen raadsvoorstel over dit onderwerp beschikbaar.

Niet alleen mist men tot tweemaal toe de wettelijk voorgeschreven termijn, ook bij de derde (aangekondigde) poging slaagt men er niet in om tijdig een raadsvoorstel te produceren, waardoor het voor de fracties vrijwel onmogelijk is geworden om met elkaar overleg te plegen over dit onderwerp.

Een deerniswekkende gang van zaken, in weerwil van het feit dat men extern juridisch advies heeft gevraagd over deze kwestie. Meer dan voldoende reden om inzage te vragen in de aanvraag en de tekst van het door de advocaat gegeven advies. Alsmede in de totale kosten er van.

Je eigen conclusies trekken.

Drommedaris_Enkhuizen_Zuidwestzijde[1]

De vraag was natuurlijk zou iemand er nog aandacht aan besteden? Gisteren werd hij beantwoord. Op NH-nieuws  verscheen het bericht dat Enkhuizen had geschikt met de architect over nabetaling renovatie Drommedaris. Dat  nieuws was al op 17 april (d.m.v. een raadsbrief) meegedeeld aan de raadsleden en zal in die kringen voor kennisgeving zijn aangenomen.

Waarschijnlijk voor de (toen nog) Enkhuizer Krant ook reden er geen aandacht aan te besteden. Terwijl de architect in eerdere artikelen zijn verbazing uitsprak over de chaotische wijze waarop het project werd uitgevoerd, heeft de Enkhuizer Krant zich nooit in die zin uitgelaten. Opvallend.

De architect zegt tevreden te zijn over de getroffen schikking, die ook inhoudt, dat hem een haalbaarheidsonderzoek is gegund voor wat betreft de verdere ontwikkeling van de Bierkade.  Over de hoogte van de schikking hebben partijen afgesproken dat ze geen mededelingen zullen doen.

Dat laatste verbaast me een beetje. Kan dat? Als raadslid mag je alles weten, behalve als het college iets schikt. We zijn inmiddels al vertrouwd geraakt met het idee dat wanneer  ambtenaren afspraken maken over betalingen zij daarvan niets schriftelijk vastleggen. Niet voor intern gebruik, maar ook niet in de vorm van een bevestiging van de gemaakte afspraken, voor extern gebruik.

Waardoor het voor raadsleden (laat staan gewone burgers) onmogelijk is om vast te stellen welke afspraken er daadwerkelijk zijn gemaakt.

Als er een zaak tegen de gemeente wordt aangespannen, dan weigert men commentaar zolang de zaak onder de rechter is. Als dat niet langer het geval is, dan weigert men inzicht te verschaffen omdat er geheimhouding (op wiens verzoek?) is afgesproken. Kortom, het lijkt kinderlijk eenvoudig om te voorkomen, dat de toezichthouder (de gemeenteraad) ergens toezicht op kan uitoefenen.

Maar goed, we zijn toe aan een afronding. Het raadsvoorstel van 31 maart 2015 deed voorkomen dat er een budgetoverschrijding had plaatsgevonden van € 153.000,- . Daar was niet inbegrepen € 130.000,- aan projectmanagement kosten. Die waren elders geboekt. Evenals € 90.000,- aan communicatie en advieskosten, die ook buiten de projectbegroting waren gehouden door ze als inhuur te registreren.

En niet te vergeten de overige verbouwingskosten die buiten de projectbegroting waren gehouden door ze onder te brengen als onderhoud kapitaalgoederen. Hoeveel, geen idee.  € 50.000,-, misschien € 100.000,- wie zal het zeggen? In ieder geval niet de raad, want die heeft er nooit navraag naar gedaan.

De totale overschrijding was dus € 153.000,- plus € 220.000,- plus € 100.000,- voor de verzwaring van het elektra netwerk = € 483.000,-.

Wat er geboekt werd als “onderhoud kapitaalgoederen” weten we niet, maar laten we uitgaan van € 100.000,-. Daarboven komen dan nog de extra architect kosten € 80.000,- (al dan niet verwerkt in een nieuwe opdracht). De terugbetaling van teveel ontvangen subsidie tot een bedrag van € 83.205,-. Inclusief wat klein bier in de vorm van proceskosten praten we over een tegenvaller van € 270.000,-, met als enige meevaller dat de kosten van verzwaring van het elektra lager is uitgevallen dan aanvankelijk begroot. € 75.000,- in plaats van € 100.000,-.

Als je alles optelt en aftrekt kom ik tot een budgetoverschrijding van €  728.000,-  ofwel bijna 30% van de oorspronkelijke raming van € 2.622.000,-.

En dat ondanks de plechtige belofte die wethouder Boland ooit deed: als we de verbouwing niet budget neutraal (d.w.z zonder kosten voor de gemeente) kunnen uitvoeren, dan beginnen we er niet aan.

En ondanks de motie Delleman, waarin ons verzekerd werd dat de kosten de ingediende begroting niet zouden overschrijden.

Wat verder opvalt is de volmaakte desinteresse van de raad voor wat betreft de oorzaken van deze overschrijdingen en het gemak waarmee het wethouders wordt toegestaan om de raad van alles op de mouw te spelden. Dat gold voor Boland, vervolgens voor Olierook en ten langen leste ook voor Struijlaart.

Zijn bewering, dat de kosten van elektraverzwaring € 40.000,- bedroegen, waren al meermalen weerlegd aan de hand van een eerder raadsvoorstel, maar het werd niettemin door de voltallige raad voor zoete koek geslikt. Het dualisme in de praktijk. De belangrijkste financiële expert in de raad valt niets bijzonders op. Hij en de wethouder zijn beide lid van de VVD. Trek uw eigen conclusies.

Ongemakkelijk nieuws

beemster1Afgelopen week uitgebreid in de Enkhuizer krant. Geklungel van lagere ambtenaren. Een marktkraam die de toegang tot een winkel onmogelijk maakt. Een boom die geplant wordt op een plek die een ondernemer beperkt in de uitbating van zijn terras.

De ambtelijke verdediging is in beide gevallen hetzelfde. “De regels” staan het toe of, in een heel enkel geval, schrijven het zelfs voor. Maar zolang het lagere ambtenaren betreft is er een theoretische kans op ontsnapping aan de ambtelijke regelzucht. Gewoonlijk door ingrijpen van een bestuurder, die de regels wat anders uitlegt dan de ambtenaar.

Beide zijn voorvallen in de categorie “gemakkelijk nieuws”. De krant kan dit nieuws publiceren zonder zich af te vragen of er een tegenreactie komt van de autoriteiten of de eigen abonnees.  Maar naast de categorie “gemakkelijk nieuws”, is er ook een categorie “ongemakkelijk nieuws”. Nieuws dat een mogelijke tegenreactie uitlokt bij autoriteiten of de abonnees. En dan gaat het in de meeste gevallen om nieuws over geklungel door de autoriteiten zelf.

Voor de krant is dat “ongemakkelijk nieuws”, omdat autoriteiten niet graag zien, dat hun geklungel aan het licht gebracht wordt. En dus houdt de krant wel degelijk rekening met hun wens en brengt ze het “ongemakkelijke nieuws” in verkapte vorm of helemaal niet.

Bijvoorbeeld, de bijdrage die Enkhuizen betaalt aan het Organisatie OntwikkelingsPlan (OOP) van de SED. Een plan waar alle drie gemeenten in gelijke mate belang bij hebben, maar waar de kosten voor het grootste deel worden gedragen door Enkhuizen. Dat laatste is geen mening, maar een feit.

Een niet onbelangrijk feit lijkt me, het gaat om een bedrag van ruim 8 ton. Dus waarom heeft de krant nooit aandacht aan dat feit besteed? Omdat degene die verantwoordelijk was voor deze extra uitgave tot de autoriteiten behoorde. In dit geval de wethouder, terwijl de maatregel bovendien was goedgekeurd door weer een andere autoriteit, de gemeenteraad.

Het excuus, dat wethouder en raad aanvoeren voor de onrechtvaardige kostenbijdrage door Enkhuizen, is het zelfde excuus dat de marktmeester en medewerker groenvoorziening hanteren. Men pleit zichzelf vrij van schuld, omdat men niets anders gedaan heeft dan de regels toepassen.

Naar het zich laat aanzien heeft de interventie van de krant voor wat betreft het plaatsen van een marktkraam succes gehad en mogelijk wordt dat succes ook herhaald in geval van de “terras”boom, maar de krant zou een nog veel wezenlijker bijdrage kunnen leveren als zij haar angst voor “ongemakkelijk nieuws” zou weten te overwinnen. En aandacht zou durven te besteden aan het feit dat de inwoners van Enkhuizen onevenredig bijdragen aan een regeling die van gelijk belang is voor alle inwoners van het SED.

Het kan zijn dat de regels dat toestaan, maar gezien de onrechtvaardige uitkomst, is het tijd voor herziening van de regels, zoals dat ook bij de plaatsing van marktkramen mogelijk blijkt te zijn.

Geld verspillen?

GeldPrullenbakGisteravond de installatie van de nieuwe raad. Direct na de installatie mochten de fractievoorzitters hun opvatting over de verkiezing en hun visie op de toekomst ventileren.

Hoewel die mogelijkheid gewoon in de agenda stond vermeld, bleken er toch een aantal fractievoorzitters (grappig genoeg) verrast te zijn door deze aan hen geboden kans.

Dat gold echter niet voor Rob van Reijswoud (VVD), die gewoonlijk doelbewust als laatste het woord voert, maar deze keer al even doelbewust als eerste.

Een vlammend betoog is wat te veel van het goede, maar een stevig betoog was het zeker. Netjes opgebouwd met een aantal retorische vragen, die er op neer kwamen dat als je de kaders die Rob stelde niet zou overnemen, je niet bezig was met het dienen van de belangen van de Enkhuizer bevolking, maar handelde uit liefde voor het pluche of zelfs uit machtswellust.

Allemaal vervelende eigenschappen dus die schril afsteken tegen de nobele motieven van Rob en de zijnen. Verzameld in VVD, D66, PvdA,  waar zich (naar mijn overtuiging) binnen niet al te lange tijd het CDA bij zal voegen. Partijen die er al tientallen jaren om bekend staan om (onder verwaarlozing van het eigen belang) volstrekt belangeloos politiek te bedrijven en het volk te dienen.

De begrippen coalitie/oppositie zijn op lokaal niveau inmiddels taboe verklaard. Het nieuwste begrip heet raadsbreed akkoord en politiek bedrijven is de nieuwe doodzonde. Eendrachtig snellen wij een glanzende toekomst tegemoet. Als ware het Aldous Huxley’s “Brave New World” waarin iedereen zijn plaats kent en het geluk geen grenzen.

Een raadsbreed akkoord is natuurlijk onzin. Niet meer dan een taalkundige vondst die eenheid moet suggereren en zelfs probeert af te dwingen. Wie een raadsbreed akkoord afwijst kan niet anders dan een dwarsligger zijn, of querulant in de ogen van het duo Koning en Van Reijswoud. Niet voor niets dat Langbroek zich gretig aan hun zijde schaart.

Maar die eenheid die Koning/Van Reijswoud proberen af te dwingen is er (om een goede reden) niet. Zeker voor wat betreft de vraag of Enkhuizen (in de nabije toekomst) een bestuurlijke fusie moet aangaan met haar buurgemeenten Drechterland en Stede Broec, zijn de meningen verdeeld.

Er bestaan goede en eerzame redenen om dat wel te doen, zoals er goede en eerzame redenen zijn om het niet te doen, maar het zijn standpunten die elkaar uitsluiten en de suggestie dat hierover een raadsbreed akkoord zou kunnen worden gesloten is een kwestie van wensdenken.

Voor en tegenstanders zullen elkaar tot op het moment van stemming blijven bestrijden en ik zie niet in, wat daar verkeerd aan is. Inderdaad, dat heet politiek, elkaar met argumenten bestrijden totdat uiteindelijk een stemming de beslissing brengt.

Ik snap ook niet waarom een achter gesloten deuren gesloten raadsbreed akkoord superieur is aan een openbaar debat over de tegenstellingen die overbrugd moeten worden. Zoals ik ook niet begrijp waarom het woord coalitie (als benaming voor een gezamenlijk standpunt) opeens verwerpelijk is en wat is er mis met een woord als oppositie (een tegenovergestelde mening hebben).

Kortom, als altijd en overal is er een coalitie die voorstander is en is er een oppositie die tegenstander is. De verhouding is op dit moment 10 tegen 7, maar die kan zich nog wijzigen. Immers het CDA, dat nu nog tegen een fusie is, kan zo maar vóór worden, omdat ze als partij na een fusie alleen maar sterker zal zijn.

De lokalo’s, die nu nog vóór zijn, kunnen ook van gedachten veranderen als ze beseffen, dat ze in een gefuseerde gemeente geen eigen bestaansrecht meer hebben en ze zichzelf daarom net zo goed kunnen opheffen.

Als beide gebeuren, dan is de uiteindelijke verhouding, 8 vóór en 9 tegen een fusie.

Keesman, die als laatste het woord kreeg, stelde voor een informateur te benoemen. Uit beleefdheid stemde iedereen er mee in, maar ik verwacht er niet veel van en denk dat het geldverspilling is. Maar dat is nu eenmaal een favoriete tijdsbesteding van de raad, geld over de balk smijten.

Meer vragen dan antwoorden.

rekenen-38796Gisterenavond werd het uitvoeringsplan schuldhulpverlening besproken en eerlijk gezegd duizelt het me nog steeds een beetje.

Om te beginnen de kostenverdeling. Werd door verschillende partijen “aangestipt” zonder dat het van invloed was op de uiteindelijke besluitvorming.

Nogal wat politiek correcte aandacht werd besteed aan de stigmatisering van de uitkeringsgerechtigden door hen te associëren met schuldhulpverlening. Maar dat gezegd hebbende, ging iedereen verder akkoord  met een kostenverdeling die was gebaseerd  op zogenaamde BUIGgelden. De inkomsten die de gemeenten ontvangen om de gevolgen van de Participatiewet te kunnen financieren.

Waarmee je dan, ondanks alle eerdere beweringen van het tegendeel, toch weer gewoon een rechtstreekse koppeling maakt tussen verstrekte bijstandsuitkeringen en de bijdrage aan de schuldhulpverlening.

Alleen Stella Quasten had een andere invalshoek. Ze had geïnformeerd  naar het aantal aanmeldingen bij de Kredietbank. Dat bleken er 130 te zijn, waarvan de meerderheid uit Enkhuizen. Welke conclusie daar uit moest worden getrokken liet ze in het midden.

Ik weet ook niet wat ik met die getallen moet. Elke aanmelding bij de Kredietbank kost een kleine € 1000,- staat in het raadsvoorstel. Als Stella het heeft over jaarlijks (?) 130 aanmeldingen dan hebben we het dus over € 130.000,- aan kosten per jaar.

Een probleem dat we vervolgens gaan oplossen door jaarlijks € 390.000,- uit te geven aan nieuw aan te nemen personeel. Hetgeen opmerkelijk genoeg dan weer resulteert in een besparing van € 35.000,- op jaarbasis.

Reijswoud

Eigenlijk begreep ik deze keer alleen Van Reijswoud (VVD). Zijn kritiek gold de financiële onderbouwing van het voorstel. Het scheelde weinig of hij had de SP mee gekregen, maar dan zou het voorstel verworpen zijn en dat vond de SP kennelijk niet passen bij haar imago.

Na een extra toezegging dat de zaak na een jaar opnieuw geëvalueerd zou worden ging de Enkhuizer gemeenteraad alsnog akkoord.

De uitkomst van dat soort evaluaties is gewoonlijk dat we (ondanks tegenvallende uitkomsten) toch gewoon door moeten gaan, omdat één jaar nu eenmaal een heel korte periode is.

Al met al leverde de behandeling door de raad van dit onderwerp meer vragen op dan antwoorden. Een opvatting die waarschijnlijk ook gedeeld werd door D66, VVD, CDA, en Van der Pijll want die stemden tegen. De Jong onthield zich (om voor mij onduidelijke reden) aan deelname aan de discussie en stemming.

Kennelijk was er sprake van een vorm van belangenverstrengeling.