Afleidingsmanoeuvre

In een poging hun eigen aandeel in het debacle rond het REZ zo veel mogelijk te bagatelliseren hebben de SP coryfeeën Stolk en Keesman nieuwe vragen gesteld aan het college.

Daarin beweren ze: “In 2017 heeft de gemeenteraad unaniem en de meerderheid van de aanwezige burgers gekozen voor de variant Bastionmodel als model voor de locatie waar het bungalowpark op het Recreatieoord Enkhuizer Zand moet komen.” 

Dat is, voor de zoveelste keer, een onjuiste voorstelling van zaken.

De raad was (door middel van haar go/no go besluit) er mee akkoord gegaan, dat daaropvolgende besluiten door het college zouden worden genomen.

Voor wat betreft de kwaliteit van de plannen geadviseerd door een (door haarzelf te benoemen) beoordelingscommissie.

Wie er in die commissie zaten weet ik nog steeds niet, maar wel dat het een drietal stedenbouwkundigen betreft. Daarom ben ik nieuwsgierig naar het advies ze bij het voorlopige, maar ook bij het definitieve ontwerp hebben uitgebracht over de kwaliteit van de plannen.

Vragen daarover heb ik gesteld in mijn WOB verzoek.

De SP beweert dus ten onrechte, dat raad en burgers een keuze konden maken. Die keuze mogelijkheid was, met instemming van de raad, aan een ander gegeven.

Waar de SP ook over zwijgt is, dat zij (net als de grootst mogelijke meerderheid van de raad) er mee had ingestemd, dat alle verdere besluiten in dit project door het college konden worden genomen.

Met als gevolg dat grond (met een “straatwaarde” van 20 miljoen) aan de ontwikkelaar werd overhandigd, zonder duidelijke omschrijving van de voorwaarden (zoals de prijs bijvoorbeeld) en zonder dat de hoogste autoriteit binnen de gemeente (de raad) in staat was gesteld om haar bezwaren daartegen kenbaar te maken.

Want dat is natuurlijk het echte schandaal, waar de SP, maar ook alle andere partijen het liever niet over hebben.

Wie op de websites van Droomparken rondkijkt, ziet dat bouwkavels met een huurprijs van € 6000,- geen uitzondering zijn. Dat wil zeggen, dat project Enkhuizen, alleen voor wat de opbrengst uit grondhuur betreft de potentie heeft voor een jaarlijkse opbrengst van 1,2 miljoen. (200 kavels à € 6000,-)

De meest urgente vraag lijkt me dan ook, wie is verantwoordelijk voor het feit dat het oorspronkelijke  uitgangspunt (dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven) werd gewijzigd in een besluit om de grond voor een schijntje te verkopen.

En waarom is dat besluit nooit voorgelegd aan de gemeenteraad. Ook daarover heb ik vragen gesteld in mijn WOB verzoek.

Omdat, op 1 na alle partijen verantwoordelijk zijn voor die nalatigheid, hebben ze met het college één gezamenlijk belang.

En dus zoeken ze, samen met college, naar onderwerpen die de aandacht kunnen afleiden van hun eigen nalatigheid.

De door de SP gestelde vragen maken deel uit van die afleidingsmanoeuvre. Omdat ze de aandacht proberen te vestigen op vermeende tekortkomingen van de provincie, maar de  eigen tekortkomingen van college en raad doodzwijgen.

Zwarte Pieten.

Opnieuw een alleraardigst voorbeeld van de strakke regievoering van de gemeente voor wat betreft  het Enkhuizerzand.

Het NHD beweert vandaag dat Droomparken een vergunning voor het inrichten van een camping heeft aangevraagd. De gemeente wil echter op haar beurt niet bevestigen dat zij een dergelijke aanvraag heeft ontvangen. Wie te geloven?

Volgens mij proberen gemeente en Droomparken de schuld voor de ontstane situatie op elkaar af te schuiven.

Met de ontstane situatie bedoel ik de onzekerheid waarin de campingbewoners (die mee willen verhuizen naar de nieuwe camping) verkeren.

Enerzijds is hun overeenkomst met de gemeente per 1 oktober formeel beëindigd en is er door de gemeente tot dusver geen aanbod tot verlenging gedaan.

Dat aanbod is wel gedaan door Droomparken, maar die heeft formeel geen zeggenschap over de bestaande camping. Waarschijnlijk zal er een soort formele overdracht moeten plaatsvinden, maar onder welke voorwaarden en voor hoe lang?

Ik ga er van uit dat Droomparken een vergunning heeft aangevraagd, echter wel in de wetenschap, dat die aanvraag pas in behandeling kan worden genomen, nadat het nieuwe bestemmingsplan onherroepelijk is geworden.

Maar dank zij die aanvraag kan ze (Droomparken) in ieder geval blijven betogen (tegenover de campingbewoners) dat ze er alles aan gedaan heeft om de nieuwe camping op tijd klaar te krijgen.

En zo heeft de gemeente opnieuw de Zwarte Piet in handen. Ook al omdat nog steeds blijft volhouden dat de camping per 1 april gereed zal zijn. Wat een tamelijk onzinnige opvatting is, als je er van uitgaat, dat een vergunning pas kan worden verleend, nadat het nieuwe bestemmingsplan onherroepelijk geworden is.

En dat moment kan nog jaren op zich laten wachten.

 

Prima voorbeeld.

In mijn vorige column stelde ik, dat de gemeenteraad nauwelijks aandacht besteedde aan haar toezichthoudende taak. In plaats daarvan praat men liever gezellig mee over de uit te voeren taken.

Dat weerspiegelt zich ook in de verkiezingstijd. Hoewel politici altijd heel stoer roepen dat dit de tijd is om verantwoording af te leggen, gebeurt dat zelden of nooit en stort men zich collectief op toekomstplannen.

Hoewel de invloed van de raad op zulke plannen betrekkelijk gering is, doen de partijen niets liever dan weidse vergezichten te schilderen. Zoals de verdubbeling van het spoor naar Hoorn of een vierbaansweg naar Lelystad.

Geen partij die de ontwikkeling van het REZ tijdens de laatste verkiezingen ter sprake bracht, behalve de SP en die wist te melden dat “de ontwikkeling van het recreatiegebied gaat nu echt van start: daardoor krijgt onze stad een prachtig gebied waar iedereen vrije tijd kan vieren.” 

Geen woord over het feit, dat vrijwel het gehele gebied in private handen komt en dat het vieren van de vrije tijd hoofdzakelijk is voorbehouden aan kapitaalkrachtigen, die zich een tweede huis kunnen permitteren.

Waar politiek (in mijn ogen) voornamelijk over zou moeten gaan is niet het formuleren van allerhande abstracte wensdromen, maar het houden van gedegen toezicht op de dagelijkse gang van zaken. Maar het houden van toezicht levert geen status op voor hen die het moeten uitvoeren en is daarom weinig populair.

“Veel beloven, weinig geven, doet de gek in vreugde leven.” luidt het gezegde en dat is in mijn ogen ook de verklaring voor de geringe belangstelling voor de politiek. Maar omdat het niet uitmaakt hoeveel mensen er gaan stemmen (al gaat maar 30% stemmen, dat is niet van invloed op het aantal raadsleden) blijft men doorgaan op de ingeslagen weg.

Je zou hopen dat het electoraat zich wat meer zou bekommeren om het toezicht dat hun vertegenwoordigers uitoefenen, maar hoop is uitgestelde teleurstelling en verder uitstel heeft dan ook geen zin.

Ik heb bijna 10 jaar lang geprobeerd om toezicht uit te oefenen op wat onze gekozen en benoemde bestuurders uitspookten. Veel is er in die tijd niet veranderd. Ondanks beloften over transparantie en participatie is het beleid alleen maar ondoorzichtiger geworden en is de mogelijkheid tot deelname ingeperkt. Het REZ is daar een prima voorbeeld van.

 

Als de kat van huis is.

Kort nadat ik met dit blog was begonnen (1-10-2009) speelde (rond de jaarwisseling) de kwestie rond de Uilenbanen waarbij werd voorgesteld om meer dan een half miljoen te betalen om zeggenschap te krijgen over grond die al in gemeentelijk eigendom was.

Om die zeggenschap drie maanden later uit handen te geven voor minder dan er men er (3 maanden eerder) voor had betaald.

Reden voor deze opmerkelijke transactie was, dat hierdoor een herschikking van het vlekkenplan mogelijk werd gemaakt die de aanleg van een vakantiepark dichterbij zou brengen.

Nu 10 jaar later zien we dat de gemeente circa 25 ha bouwgrond (inclusief vergunning) overhandigt aan een ontwikkelaar om daarmee de aanleg van een strand te bekostigen.

Opnieuw een opmerkelijke transactie, die (in theorie) rond de jaarwisseling moet zijn afgerond. De verantwoording voor beide transacties ligt bij twee totaal verschillende colleges. De architect voor beide transacties is één en dezelfde persoon die eind van dit jaar met pensioen gaat. Ik denk er goed aan te doen zijn voorbeeld te volgen.

De afgelopen 10 jaar zijn bijzonder leerzaam geweest. Zo heb ik geleerd, dat participatie van burgers niet op prijs wordt gesteld, tenzij die zich beperkt tot instemmend geknik.

Dat de raad er ook niet zwaar aan tilt als wethouders het budgetrecht van de raad met de voeten treden, of dat door het college verstrekt informatie bestaat uit een valse voorstelling van zaken, ook dat heb ik geleerd.

Hoewel de raad de plicht heeft om toezicht te houden op het dagelijks bestuur (B&W) is dat een verplichting waar de raad nauwelijks tijd en moeite aan besteedt. Waardoor het oud-Hollands gezegde van toepassing is. “Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel”.

De alleszins geniale oplossing die de Enkhuizer raad (door middel van een raadsbreed akkoord) voor dit probleem heeft gevonden is, de aanblik van dansende muizen aan het oog te onttrekken. Althans voor de buitenwereld, waardoor het mogelijk wordt om “het bestaan” van de dansende muizen te ontkennen.

Voorlopig hoogtepunt van deze methodiek is, dat men niet alleen voor de buitenwereld verborgen heeft weten te houden dat het recreatieoord van eigenaar is veranderd, maar dat men de wijziging in eigendomsverhoudingen ook zelf pas door kreeg, nadat ze een feit was geworden.

Met de overdracht van het REZ aan Droomparken is de ontwikkeling, waarvan ik 10 jaar geleden het startsein heb mogen meemaken, voltooid. Daarmee is wat mij betreft ook het moment aangebroken om me vanaf 2020 niet langer te bemoeien met de lokale politiek.

Naar waarde inschatten.

In aansluiting van wat ik gisteren schreef is de grote vraag dus, zullen Droomparken, de provincie en het ZZM elkaar weten te vinden?

Ik heb daar goede hoop op. De heer Bruils, directeur van Droomparken lijkt me een zeer praktisch ingesteld man, die werkt binnen de mogelijkheden die hem worden geboden.

Hij wil uiteraard geld verdienen, maar ik geloof ook, dat hij graag iets moois wil maken van het Enkhuizer project. Ik denk ook niet, dat hij daarover advies nodig heeft van wie dan ook.

Het enige wat hij moet doen is serieus aandacht schenken aan de wensen die het ZZM 6 jaar geleden aan het college heeft geformuleerd. Iets wat college en raad nooit hebben gedaan en waarmee ze zichzelf inmiddels schaakmat hebben gezet.

Om in schaaktermen te blijven, om de bestaande patstelling, (waarbij niemand krijgt wat hij zich wenst), te doorbreken zal Droomparken een offer moeten brengen. In de zin dat het planvolume (aantal te bouwen woningen) omlaag moet.

Als Droomparken bereid is dat te accepteren, dat kan er op korte termijn een oplossing gevonden worden.

Als verlaging van het bouw volume niet acceptabel is voor  Droomparken, dan blijft de patstelling voortduren vrees ik.

College en raad horen in mijn opvatting bij dit alles geen rol van betekenis te spelen. Ze hebben hun kans gehad. Die hebben ze op groteske wijze verprutst. Ze mogen wat mij betreft doen wat wethouder Luyckx zei dat ze moesten doen.

“Allemaal heel stil en rustig nadenken over de meest juiste, adequate oplossing met alle betrokken partijen”.

Inmiddels lijkt me duidelijk dat “nadenken” niet een kwaliteit is waar raad en college in uitblinken.

Dat kunnen ze, wat mij betreft, beter over laten aan Droomparken, provincie en het ZZM en vervolgens accepteren, dat de oplossing die deze drie overeenkomen, de juiste is.

Ik weet dat vertegenwoordigers van alle drie bij dit proces betrokken partijen mijn blog lezen. Anders dan in de politiek beschikken ze wel over leidinggevenden, die in staat zijn om spijkers met koppen te slaan.

Ik kan dan ook alleen maar hopen, dat ze het politieke geneuzel naar waarde weten in te schatten, het laten voor wat het is en er geen aandacht meer aan zullen schenken.

Alleen dan is er op korte termijn een oplossing mogelijk en krijgt iedereen wat hij of zij zich wenst.

Iedereen blij.

Het Comité tot het behoud van het Enkhuizerzand is druk bezig las ik in de krant. Men heeft inmiddels met vrijwel iedereen gesproken. Zelfs met de raadsfracties waarbij het duidelijk is geworden, dat die heel veel NIET weten. De reden ervoor is, zoals ik al eerder heb aangegeven, dat raadsfracties worden geïnstrueerd om alleen maar waarde te hechten aan wat hun door het college of de ambtelijke organisatie wordt verteld.

En dat informatie, die niet afkomstig is van het college, als onbetrouwbaar moet worden beschouwd. Dat is niet van vandaag of gisteren, maar al tientallen jaren zo en is een vast onderdeel van de besluitvormingssystematiek. Door het afschaffen van de oppositie is dit gesloten systeem alleen nog maar meer gesloten geworden.

Enfin, het Comité speelt met de gedachte van een architectencafé las ik. Leuk idee, maar ik vrees dat we inmiddels zover in het proces zijn gevorderd, dat het weinig zal uithalen.

Wat iedereen over het hoofd lijkt te zien, is dat Droomparken inmiddels eigenaar is van het recreatieoord. Juridisch gezien tenminste. Door de aanschaf van Orez is ze eigenaar van de overeenkomst tussen gemeente en Orez en die voorziet er in, dat het hele gebied zal worden overgedragen aan Orez = Droomparken.

Aan die uitkomst valt alleen nog maar te ontsnappen als Droomparken een aanzienlijke schadevergoeding wordt betaald. De gemeente doet nu nog of er aan valt te ontkomen, maar ik heb meer vertrouwen in de deskundigheid van de Droompark juristen dan in de vage voorstelling van zaken die de gemeente op dit moment uitdraagt.

Droomparken heeft meer dan een miljoen betaald voor Orez en dat bedrag (en flink wat daar bovenop) komt hoe dan ook voor rekening van de gemeente, mocht het plan (waar de gemeente mee heeft ingestemd) niet doorgaan.

Bovendien, Droomparken heeft ongetwijfeld kwaliteiten op het gebied het ontwikkelen van vakantieparken. Waarom dan een architectencafé in het leven geroepen als men, via Droomparken, kan beschikken over alle benodigde kennis op het gebied van het ontwikkelen van vakantieparken?

Creëren we met een architectencafé niet een geheel nieuwe illusie. Namelijk, dat niet Droomparken, maar “wij” op een of ander manier kunnen bepalen hoe Droomparken zijn park moet inrichten?

Ik schat Droomparken behoorlijk veel slimmer in dan de Enkhuizer raad en college, dus zullen ze inmiddels wel begrepen hebben, dat het huidige plan het niet gaat halen en dat er een nieuw plan moet komen.

In dat nieuwe plan zal er rekening moeten worden gehouden met de wensen die het ZZM al 6 jaar geleden aan de gemeente kenbaar heeft gemaakt. Wensen waarvoor Droomparken (naar ik aanneem), meer begrip zal weten op te brengen dan college en raad tot dusver. Waardoor een oplossing op korte termijn in zicht komt.

Maar voor het zover is, moeten er eerst nog wat schijnbewegingen worden gemaakt om het gezichtsverlies van raad en college zoveel mogelijk te beperken. Gewoonlijk mag het voorkomen van gezichtsverlies ook nog wel een paar centen kosten en ik twijfel er niet aan of Droomparken zal daar handig gebruik van weten te maken.

Maar je kunt het gerust aan Droomparken overlaten om (rekening houdende met de wensen van provincie en ZZM) een smaakvol vakantiedorp te ontwerpen zonder dat er  (in de vorm van een architectencafé) bijstand moet worden verleend.

Uiteraard heeft de raad het recht dat plan af te keuren, maar dan gebeurt er verder niets en dient Droomparken een miljoenenclaim in. De raad doet dus gewoon wat ze normaal gesproken ook doet en tekent bij het kruisje. Iedereen blij.

Droomparken krijgt een (kleiner) vakantiepark, het ZZM parkeergelegenheid  en de inwoners van Enkhuizen een strandje zonder dat dit hun een cent heeft gekost. En daar was het toch allemaal om te doen geweest?

De mening-politie

Gisteren in de Facebookgroep “Je bent een echte Enkhuizer als” uitvoerig meningen uitgewisseld met de mening-politie van die groep. Die wordt gevormd door de eerder genoemde spuit elf, Ilias Abdellaoui en zijn twee broers Mohammed en Abdelmoulla. De twee laatsten meer in een ondersteunende rol.

Doel van de mening-politie is er voor te zorgen, dat de leden van de groep niet worden geconfronteerd worden met onjuiste meningen.

Onjuiste meningen zijn meningen waarvan de meningenpolitie vindt, dat er geen bewijs bestaat op basis waarvan je kunt concluderen dat de mening juist is. Dit uiteraard alleen ter beoordeling van de mening-politie.

In een later stadium kregen de broeders Abdellaoui bijval van David Bos, die op het internet bekend wil staan als Durty  Buszowski.

Hoewel ik in een eerder stadium uitvoerig  was ingegaan op zijn bezwaren, meende hij toch, dat ik mijn meningen standaard als feit presenteer. Op mijn vraag of hij daar ook een voorbeeld van kon geven bleef hij het antwoord schuldig.

Vervolgens adviseerde hij, “Als u geen, in uw ogen, negatieve op en/of aanmerkingen kunt verdragen, raad ik u af uw blog op Facebook te plaatsen en veilig binnen de obscure blog-kaders van het internet te verblijven.”

Omdat ik inmiddels zelf ook tot de conclusie was gekomen, dat het plaatsen van een link (naar mijn blog) in de Facebookgroep “Je bent een echte Enkhuizer als” geen enkele toegevoegde waarde heeft, heb ik besloten om daar met onmiddellijke ingang mee te stoppen