Luisteren, niet nadenken.

oogkleppen1
Luisteren

Hoe kan het toch, dat raadsleden altijd maar weer klakkeloos aannemen, dat wat hun door het college wordt voorgespiegeld, altijd de complete waarheid is?

De verklaring daarvoor zit hem in de puppy training die ze ondergaan nadat ze de eerste keer als raadslid zijn geïnstalleerd.

Burgemeester Baas omschreef het als volgt. Tenzij je het bewijs van het tegendeel kunt leveren, dien je te accepteren, dat alles wat de overheid beweert waar is.

Toen een raadslid eens zijn twijfel uitsprak over hetgeen er door toenmalig wethouder Boland werd beweerd, zei die. “Ik heb er recht op, dat (zolang u geen motie van “geen” vertrouwen hebt ingediend) u er op vertrouwt, dat wat ik zeg waar is.

Kortom, het is raadsleden niet toegestaan om te twijfelen aan de waarheid van hetgeen er door het college naar voren wordt gebracht. Een mooi voorbeeld daarvan is de vraag die voormalig raadslid Kunst ooit op Agora stelde.

Aanleiding was een krantenbericht waarin een opvatting van de stichting Drommedaris naar voren werd gebracht. Kunst vroeg het college om te bevestigen, dat de opvatting van het stichtingsbestuur door de krant juist was weergeven.

Kortom, een ambtenaar moest het stichtingsbestuur benaderen met de vraag of wat de krant had gepubliceerd inderdaad de mening van het stichtingsbestuur was. Kunst kon dat kennelijk niet zelf. In haar opvatting mocht je (klaarblijkelijk) aan alles twijfelen, behalve als het iets betrof dat door het college als “waar” was bestempeld.

Toen ik, tijdens een bijeenkomst met de standplaatshouders op de camping wethouder Struijlaart iets tegenwierp zei hij, dat ik moest leren luisteren. Dus dat is kennelijk het geheim van de smid.

Luisteren naar wat er door de wethouder wordt gezegd, maar verder vooral niet nadenken over wat hij heeft gezegd.

 

Advertenties

Facebook alter ego’s.

Open brief aan de monitoren van de Facebook groep “Je bent een echte Enkhuizer als”.

Geachte monitoren, kort geleden kreeg ik van één van u het verwijt dat mijn bijdragen aan de groep te persoonlijk waren. Omdat ik het in deze groep opererende alter ego Nicolaas Stegeman had ontmaskerd.

Nicolaas Stegeman is het alter ego van Wim Langbroek.  Vrijwilliger bij de lokale omroep Weeff en jongere broer van Hans Langbroek, raadslid van de lokale politieke partij HEA. Voluit, Het Enkhuizer Alternatief.

Het bewijs, dat Stegeman het alter ego van Wim Langbroek is bestaat uit het screenshot dat Stegeman mij ooit toestuurde om te bewijzen dat er zoiets bestond als een Facebook pagina “Ps Hans Langbroek”. 

Niet alleen bewees Stegeman daarmee het bestaan van de pagina, hij bewees ook, dat dit door hem geleverde bewijs afkomstig was van de computer van Wim Langbroek. 

Het screenshot (dat ik hierboven reproduceer) toont aan, dat een Facebook gebruiker genaamd Wim is ingelogd op de Facebook pagina van Ps Hans Langbroek.

De profielfoto in de bovenbalk (naast “Wim”) is die van Wim Langbroek.

Met andere woorden, het bewijs dat Stegeman levert is afkomstig van de computer van Wim Langbroek en daarmee levert hij (onbedoeld) ook het bewijs dat hij een alter ego van Wim Langbroek is. 

Op bovenstaande gereproduceerde screenshot is de profielfoto nauwelijks te herkennen.

WimIets duidelijker is het reactieveld, waarmee je eigen bijdragen op de pagina kunt plaatsen.

Wie echter de moeite neemt de foto te vergroten zal moeiteloos herkennen dat de profielfoto, die van Wim Langbroek is, zoals die hiernaast ook is weergegeven.

Er zijn goedwillende en kwaadwillende alter ego’s.

Stegeman is jegens mij een kwaadwillend alter ego. De reden hiervoor is dat ik op mijn blog (in de column Weeff-foutje) mijn twijfel had uitgesproken over het feit dat Wim Langbroek kennelijk bij Weeff mocht beoordelen of wat zijn oudere broer beweerde, nieuws was dat door Weeff moest worden verspreid.

Stegeman omschreef  (in zijn eerste reactie) deze column als moddergooien door NE in de richting van HEA. 

Die opvatting is een beetje een Langbroek trekje. Broer Hans had in het verleden ook al eens beweerd, dat (nadat ik mijn lidmaatschap van NE bekend had gemaakt) hij er van uitging, dat alles wat ik vanaf dat moment op mijn blog zou schrijven alleen maar beschouwd moest worden als een propaganda uiting van Nieuw Enkhuizen.

Ik werkelijkheid zijn de opvattingen, die ik op mijn blog naar voren breng, persoonlijk van aard en daarom ook zelden in overeenstemming met wat er door NE voorlieden wordt uitgedragen.

Het blijft niet bij deze ene misrepresentatie van hetgeen ik heb geschreven. Er worden tal van andere ad hominem (= op de persoon gerichte) kwalificaties gebruikt, die er op gericht zijn om mijn persoonlijke integriteit aan te tasten.

Een in de politiek, maar ook op Facebook geliefde manier van argumenteren. [Als we er in slagen om aannemelijk te maken dat de persoon in kwestie niet deugt, dan zullen de beweringen die hij doet ook wel niet deugen en hoeven we ons daar dus niet in te verdiepen.]

Stegeman en kornuiten volgen die lijn van argumenteren tot in de details. Aanvankelijk roept men, dat mijn bewering, dat het college misleidende offertes heeft verstrekt niet logisch is en om die reden niet hoeft te worden geloofd. En omdat men dat niet gelooft hoeft al het andere dat ik beweer (bijvoorbeeld dat Stegeman een alter ego van Wim Langbroek is) ook niet geloofd te worden.

Ik werkelijkheid berust mijn bewering over een misleidende offerte van het college op een officieel document, dat deel uitmaakte van de raadsstukken en dus door iedereen kan worden ingezien. Zodat iedereen, die daar de behoefte toe voelt, mijn bewering op juistheid kan onderzoeken.

Er is tot dusver niemand geweest die heeft kunnen aantonen dat de bewering onjuist is, het enige wat men kan doen is doodzwijgen. 

Stegeman krijgt bij zijn ad hominem activiteiten hulp van twee andere alter ego’s, wier Facebook profiel geen enkele aanwijzing bevat over welke natuurlijke personen zich achter die alter ego’s verbergen. Het gaat om Ilias Abou Ab en Mohamed Abdellaoui.

Als lid van de de besloten Facebookgroep “Je bent een echte Enkhuizer als” meen ik recht te hebben op bescherming (door de monitor van de groep) tegen de malafide alter ego’s die zich in de groep manifesteren.

De persoonsnamen, waar die alter ego’s gebruik van maken, heb ik hierboven gegeven. En mijn verzoek aan de groepsmonitor is dan ook, om hen de toegang tot de groep onmogelijk te maken.

Zodat ze hun anonieme ad hominem  activiteiten niet langer in de groep kunnen voortzetten.

In afwachting van uw reactie.

Hoogachtend, Chris Segerius

 

 

 

Fluitje van een cent.

Eindelijk antwoord op mijn vraag aan de Commissaris van de Koning of het de overheid, in dit geval het college van B&W Enkhuizen, was toegestaan om met behulp van misleidende offertes kredieten aan te vragen en betalingen te verrichten.

Het misleidende in deze kwestie had betrekking op het feit dat een offerte kosten bevatte voor uitvoering van de werkzaamheden “na” inhuizing, terwijl het college al wist, bij het voorleggen van de offerte (aan de raad), dat de werkzaamheden niet “na”, maar “voor” de inhuizing  waren verricht. Waardoor de kosten € 50.000,- lager waren uitgevallen.

Men vroeg dus doelbewust € 50.000,- meer, om zaken, die men liever niet aan de grote klok wilde hangen, te kunnen betalen.

Als gewoon burger worden wij geacht offertes te doen uitgaan die waarheidsgetrouw zijn voor wat betreft de uit te voeren werkzaamheden. Kennelijk is de overheid van die verplichting vrijgesteld.

Die mag ons (dat wil zeggen de mensen die beweren dat ze ons vertegenwoordigen, de gemeenteraad) van alles op de mouw proberen te spelden zonder dat daar voor haar (de overheid) gevolgen aan kleven.

De enige die daar tegen op zou moeten treden is de gemeenteraad, maar die had daar,  zoals ik de Commissaris van de Koning al had laten weten, kennelijk geen behoefte aan.

Wat mij betreft zou een stichtelijk woord (richting gemeenteraad) vanuit het Kabinet van de Koning wonderen hebben kunnen verrichten, maar kennelijk is men ook daar bang om zich aan koud water te branden.

raadsfotoenkhuizenEn dus blijven we (de komende jaren) zitten met kritiekloze ja knikkers, die alles voor zoete koek lijken te willen slikken.

Verder is duidelijk dat de CvK zich ook door het college heeft laten informeren en die heeft laten weten dat er over deze kwestie rechtszaken zijn geweest.

Leuk geprobeerd van het zittende college, maar jammer genoeg ook niet waar.

De rechtszaak in kwestie had betrekking op het ontbreken van documenten in een WOB onderzoek. Namelijk bevestiging van betalingsafspraken welke er door de gemeente met een aannemer waren gemaakt. Die afspraken bleken alleen maar mondeling te zijn gemaakt. In mijn overtuiging een werkwijze die in maffia kringen niet ongebruikelijk is, maar die door een rechter als niet ongeloofwaardig werd beoordeeld.

Het ontbreken van documenten (bij WOB verzoeken) is in Enkhuizen overigens eerder regel dan uitzondering. Hoewel je zou verwachten dat een correcte toepassing van de wet ook in de ogen van de toezichthouder (de gemeenteraad) een zekere prioriteit zou hebben is daarvan ook nog steeds niets gebleken.

De slotconclusie is dan ook, dat het degenen (die ons besturen) helemaal niet uitmaakt of wat ze beweren ook waar is. Het enige wat ze zich afvragen is, komen we er mee weg en dat blijkt met een raad, die inmiddels ook al de oppositie heeft afgeschaft, een fluitje van een cent te zijn.

 

 

antwoordl

Bye Bye Facebook.

Omdat het delen van mijn blog zo eenvoudig is, deelde ik (zodra er een nieuw bericht op blog was verschenen) een link naar dat bericht met de Facebook groep “Je bent een echte Enkhuizer als”.

Ik schat, dat 99% van de leden van die groep niet in lokale politiek zijn geïnteresseerd.  Voor de resterende 1% was het wellicht handig te weten dat er een nieuwe column was verschenen. Maar verder had Facebook (wat mij betreft) weinig toegevoegde waarde.

Discussies op Facebook gingen nooit over hetgeen er in de column werd betoogd, maar vrijwel altijd over de korte omschrijving van de link er naartoe.

stegeman
Rechtsklikken en dan kiezen afbeelding zoeken in Google. Dan ziet u hoeveel Nicolaas Stegemannen er zijn hoe ze allemaal heten.

Toen ik de link plaatste naar mijn column “Wie is eigenlijk Nicolaas Stegeman” greep de monitor van de groep (na een klacht van Stegeman???) in met de bovenstaande reactie.

Mijn conclusie daaruit was dat de groepsmonitor kennelijk niet bereid was om de groep te beschermen tegen imposters (bedriegers) en dat maakte het voor mij niet langer aantrekkelijk om links met de groep te delen. Ik heb geen zin in discussies met lieden die hun ware identiteit proberen te verbergen.

De link naar de column waarin ik uitleg wie de imposter is, heb ik dan ook niet meer met de groep gedeeld.

Een lezer van mijn blog, die meende dat de groep er wel degelijk baat bij zou kunnen hebben als de bonafide leden ervan zouden weten, welke imposters deel uitmaken van hun groep (en daar anoniem proberen invloed uit te oefenen op het karakter van de groep), deelde wel een link naar mijn column door gebruik te maken van de deelknop die zich onder elke column bevindt.

Die link werd echter door de monitor verwijderd.

Kennelijk heeft die er geen moeite mee dat malafide indringers invloed kunnen blijven uitoefenen op het karakter van de groep. Ik had gedacht, dat monitors de bonafide leden van hun groep zouden willen beschermen tegen malafide indringers, maar in “Je bent een echte Enkhuizer als” geldt precies het tegenovergestelde.

Malafide leden worden in bescherming genomen en bonafide leden worden door de monitor gecensureerd.  Jammer, maar voor mij voorlopig even geen Facebook meer.

Papieren tijger.

Mijn vorige column ging over het “burgerpanel” en het gegeven dat je, als je de vragen in een opinie-onderzoek maar slim genoeg formuleert, je de uitkomst van zo’n onderzoek voor een belangrijk deel kunt bepalen.

Waarmee ik niet wil zeggen, dat de afdeling die zichzelf belast heeft (of door anderen belast is) met dergelijke onderzoeken de wens heeft (of het vermogen) om dergelijke onderzoeken te manipuleren.

Het enige waar ik op wil wijzen is, dat veel van de wensen van ambtelijke organisaties niet beargumenteerd kunnen worden vanuit een objectieve noodzaak, maar eerder het resultaat zijn van een subjectieve wenselijkheid die dat deel van de organisatie koestert. Omdat ze er zelf belang bij heeft. Bijvoorbeeld in de vorm van status of werkgelegenheid.

In dit geval, is er ooit vastgesteld dat er in Enkhuizen een behoefte is aan “meedenken” of dat men graag zijn “mening” kenbaar wil maken aan de ambtelijke organisatie? Ik twijfel daar namelijk een beetje aan.

Om te kunnen meedenken zul je je toch een klein beetje in de materie moeten verdiepen en het animo daarvoor lijkt me niet al te groot.

Een “mening” kenbaar maken kun je ook op Facebook, waar ze ook door anderen kan worden gelezen. De “meningen”, die naar voren worden gebracht op het burgerpanel, worden alleen maar gelezen door de ambtenaren die het panel beheren.

Daarop reageren kunnen en mogen ze niet, want dat is het terrein van de politiek. En dus zou het me daarom niets verbazen als het burgerpanel dezelfde weg opgaat als het eerdere stadspanel en uiteindelijk zal neerkomen op een jammerlijke mislukking.

tijgerDe belangrijkste reden daarvoor lijkt me, dat politiek Enkhuizen veel te onzeker is om zichzelf serieus te nemen en zich daarom ondergeschikt heeft gemaakt aan de wensen en opvattingen van college en ambtenaren.

Met als gevolg dat ze zichzelf daarmee tot een papieren tijger heeft gemaakt.

Dus, in plaats van dat de politiek het burgerpanel gebruikt als vertrekpunt om met de burgers in discussie te gaan, mogen burgers slechts hun wensen kenbaar maken bij de ambtelijke organisatie, waarna die vervolgens “de politiek” laat weten wat haalbaar is.

De burger vragen deel te nemen aan een proces, maar jezelf tegelijkertijd afzijdig houden van dat proces en er geen verantwoording voor  nemen, heeft geen enkele zin. Als “de politiek” zichzelf legitimiteit wil verschaffen dan zal ze met de burger in discussie moeten gaan. Blijft men dat weigeren, dan komen de gele vestjes vanzelf in opstand.

Geen vuiltje aan de lucht.

Met mijn blog volg ik al meer dan 9 jaar de gemeentelijke politiek. Gedurende die tijd heb ik meermalen mijn verbazing uitgesproken over de verschillende feiten. Zoals daar zijn.

  1. Dat de gemeente  besloot halsoverkop meer dan een half miljoen uit te geven om zeggenschap te krijgen over haar eigen grond, om die zeggenschap (na een paar maanden) weer over te dragen voor een lager bedrag dan wat ze daar zelf voor had betaald.
  2. Dat het rond het SMC gevoerde beleid gedurende de afgelopen 10 jaar tot niet meer  heeft geleid dan dat de betrokken panden van eigenaar zijn gewisseld, maar dat dit “beleid” wel door de voltallige raad is goedgekeurd.
  3. Dat een wethouder, die het budgetrecht van de raad met de voeten trad en meer dan een half miljoen meer uitgaf dan hem door de raad was toegestaan, daarvoor nooit werd berispt, maar met vlag en wimpel werd uitgezwaaid.
  4. Dat de raad nooit is gewaarschuwd voor kostenoverschrijdingen, maar dat het college tot op het laatste moment bleef volhouden dat men bij de verbouwing van de Drommedaris binnen het gestelde budget was gebleven, terwijl achteraf bleek dat het met meer dan een half miljoen was overschreden.
  5. Dat de (met de stichting de Drom) gemaakte afspraken niet werden nagekomen, zodat er onderhands extra subsidies moesten worden verstrekt, die vervolgens met behulp van valse offertes werden gefinancierd.
  6. Dat de gemeente beweert, dat betalingsafspraken met anderen (zoals aannemers) nooit schriftelijk worden vastgelegd.

Het betreft hier maar een kleine bloemlezing. In werkelijkheid gaat het om veel meer zaken waarover ik mij de afgelopen 9 jaar heb verbaasd. Vrijwel altijd keurig onderbouwd en met verwijzing naar de gemeentelijke stukken waarop mijn verbazing was gebaseerd.

Uiteraard betrof het hier kritiek op het functioneren van college en raad. Hoewel beide instanties voortdurend beweren dat zij burgerparticipatie hogelijk op prijs stellen heb ik daar de afgelopen 9 jaar niets van gemerkt. Klaarblijkelijk wordt burgerparticipatie (in de vorm van kritiek op hun functioneren) niet op prijs gesteld.

Daarmee is niet gezegd, dat de raad zelf geen kritiek heeft op haar eigen functioneren, alleen die zelfkritiek is anders dan de kritiek van de buitenstaanders. De kritiek van een buitenstander, waarvan ik hierboven wat voorbeelden heb gegeven, betreft de tamelijk willekeurige toepassing van wat je de democratische spelregels zou kunnen noemen.

Met daarnaast het feit, dat een waarheidsgetrouwe voorstelling van zaken kennelijk niet langer een plicht is van de overheid, maar een keuze mogelijkheid waarvan men, al dan niet en met stilzwijgende instemming van de raad, gebruik van kan maken.

De raad zelf maakt zich echter over geheel andere dingen zorgen, waarbij het meestal gaat over uiterlijk vertoon. Bejegent men elkaar wel met voldoende respect?

Waar mijn kritiek gericht is op de kwaliteit van de besluitvorming is de raad gevoelig voor wat zij een als een aantasting van haar gezag ervaart.

En omdat de raad een slager is die zijn eigen vlees keurt, ontbreekt de noodzaak om zich ook maar iets aan te trekken van (door anderen) geleverde kritiek op de kwaliteit van haar besluitvorming.

En dat heeft ze, de afgelopen 9 jaar, dan ook niet gedaan.

Dat neemt niet weg, dat dit aantoonbare gebrek aan kwaliteit in de besluitvorming de burger in de loop der jaren handen met geld gekost heeft.

Maar zolang de Enkhuizer bevolking het daarvoor benodigde geld blijft ophoesten, is er verder geen vuiltje aan de lucht en kan de raad blijven doorgaan met deze vertrouwde manier van werken.

Tegenkracht.

Maandagmorgen begon goed. Ik kreeg een mail van een oud raadslid met de volgende mededeling.

Goedemorgen Chris,

Ik moest aan je denken toen ik bijgaand artikel las. Je weet inmiddels zelf hoe weerbarstig het organiseren van tegenkracht is.

Mooie dag!

https://decorrespondent.nl/article/8662.pdf

De link werkt niet meer, maar betrof een voorpublicatie van een door Marc Chavannes geschreven boek. “Dit was het nieuws niet” over grote verhalen die het journaal nooit zullen halen. Prof. Mr. Marc Chavannes is een Nederlands journalist en publicist, voormalig adjunct-hoofdredacteur van de NRC.

Zijn boek gaat over hoe de democratie door onze vingers glipt en hoe we een tegenmacht kunnen vormen.

Dat de democratie ons uit de vingers glipt zal inmiddels iedereen wel duidelijk zijn, maar hoe we een tegenmacht moeten vormen nog niet. Hopelijk brengt het boek daarover wat meer duidelijkheid.

Chavannes constateert, dat het ideaal ooit Trias Politica was, drie gescheiden machten, die elkaar in evenwicht hielden. Terwijl  er nu sprake is van een soort machtsklontering. Machtskauwgum waar je op kunt blijven kauwen, zonder dat er ook maar iets verandert aan het gedrag van onze machthebbers. Men controleert elkaar niet meer, maar houdt elkaar de hand boven het hoofd.

Politici die lekker meedeinen op de golven van verontwaardiging in het nieuws. En beleid, dat met behulp van praatshows wordt vorm gegeven. Chavannes heeft het uiteraard over de landelijke politiek, maar is het lokaal zoveel anders?

Het ineenstorten van twee colleges (grotendeels door toedoen van D66/VVD wordt als een enorm probleem afgeschilderd. Maar het grootste probleem is niet dat er colleges naar huis worden gestuurd.

oude collegeHet NE, D66/VVD en CDA college werd niet weggestuurd, omdat een wethouder het budgetrecht van de raad had geschonden, maar omdat een raadsmeerderheid een iets andere manier van bezuinigen wilde doorvoeren.

Zodat een wens van de meerderheid door de minderheid eenvoudig om zeep werd geholpen.

Tegen enorme kosten voor de gemeente, dat ook nog, maar dat vinden onze bollebozen in de Breedstraat kennelijk wel democratisch.

College van B&WHet SP, CDA, NE, CU/SGP college werd niet weggestuurd omdat een wethouder de raad onvolledig en onjuist had geïnformeerd. Welnee, toen dat geconstateerd kon worden waren de verkiezingen te ver weg en dus mocht hij gewoon blijven zitten.

Pas toen de verkiezingen dichterbij kwamen was de maat plotseling vol en werd er een voorwendsel gezocht om hem naar huis te kunnen sturen.

Het grootste probleem van de Enkhuizer raad is niet het feit dat colleges (van tijd tot tijd) naar huis worden gestuurd, maar de schijnheiligheid waarmee dat gebeurt.

Of het feit dat de raad zichzelf beschouwt als onderdeel van de ambtelijke organisatie en haar best doet om die gewoonten en gebruiken zo veel mogelijk te imiteren. Door zoveel mogelijk woorden te gebruiken om zo min mogelijk te zeggen.

Met als voorlopig hoogtepunt “het raadsbrede akkoord”, dat de ambtelijke organisatie in staat moet stellen om een raadsagenda af te werken in een tempo dat haar het beste past.