Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een buitenstaander

Bit of a chat.

Drommedaris_Enkhuizen_Zuidwestzijde[1]

Clubhuis van onze notabelen

Ja hoor, de gemeenteraad is bezorgd over het exploitatieresultaat van de Drommedaris lees ik in de krant.

Nou ik niet. Ik (en iedereen die dit blog leest) weet immers allang dat veel van de door  het stichtingsbestuur gedane beloften nooit zijn waargemaakt. Maar dat de genegenheid voor het voormalige stichtingsbestuur bij de gemeente kennelijk zo groot is, dat men dit voor de buitenwereld verborgen probeert te houden.

Keer op keer verschaft de gemeente de stichting (boven de reguliere subsidie) de middelen om aan haar verplichtingen te kunnen voldoen. Kan de stichting haar afspraken ten aanzien van de inrichting en de kosten van verzwaring niet voldoen?

Geen punt, dan neemt de gemeente die wel voor haar rekening.

Moet er te veel ontvangen subsidie terug betaald worden? Geen punt, dat neemt de gemeente wel voor haar rekening.

Er is destijds veel opheft gemaakt over het feit dat de stichting i.p.v. 1 euro bereid was om € 15.000,- huur per jaar te betalen. Een bedrag waarvoor je nog geen snackbar in de Westerstraat kan huren.  Laat staan een zalen complex met uitgebreide horeca voorzieningen. Er doen inmiddels geruchten de ronde, dat zelfs die bescheiden huur nooit is (en nooit zal worden) betaald.

Kortom de gemeenteraad heeft zichzelf, op aandringen van de maatschappelijk bovenlaag, een Witte Olifant cadeau gedaan. Een object dat er schitterend uitziet, maar waarvan de kosten van onderhoud ver uitstijgen boven wat het praktisch nut van de voorziening rechtvaardigt.

Enkhuizen is in dat opzicht niet veel anders dan tal van andere gemeenten. Terwijl er, ter meerdere glorie van bestuurders overal cultuurpaleizen worden opgericht, worden er tegelijkertijd allerhande cultuurvormen de nek omgedraaid door de subsidie er voor te verminderen. Je kunt geld nu eenmaal maar één keer uitgeven.

Maar een weg terug is er niet. Je bezorgdheid uitspreken help niet. Oogsten wat je gezaaid hebt is het enige wat overblijft.

Wat ik ook wel lief in de krant vond genotuleerd was de blijdschap van een raadslid (ik ben vergeten wie) over de nieuwe extra korting die de aannemer had gegeven op de uitgevoerde werkzaamheden. Zo had hij een vordering van € 60.000,- terug gebracht naar € 40.000,-.

Dat wil zeggen, zijn vordering op grond van een bepaald onderdeel. Zijn totale vordering was gestegen van € 60.000,- naar € 75.000,-.

Wat nu “nog resterende opleverpunten” heet, was in 2016 ook al bekend en zal dus toen ook al deel hebben uitgemaakt van de vordering.

Trouwens het idee dat de aannemer nog niet betaald zou zijn vind ik ook tamelijk hilarisch, want waarom zou een aannemer, die met instemming van de gemeente allerhande verbeteringen had aangebracht (zonder welke het gebouw niet eens in gebruik had kunnen  worden genomen) meer dan drie jaar op zijn geld wachten?

Omdat de gemeenteraad van Enkhuizen het zicht op de werkelijkheid was kwijtgeraakt?

Karin Kunst liet in dat verband trots weten, dat iedereen inmiddels wel zou beseffen dat de Enkhuizer raad ook “nee” kan zeggen. Dat wist iedereen natuurlijk allang, zoals men ook weet dat dit verder helemaal niets uitmaakt, omdat de Enkhuizer raad uiteindelijk (al dan niet tandenknarsend) toch “ja” zegt.

Om die reden heeft het geen zin om betalingen (die makkelijk kunnen worden afgedwongen) niet te verrichten en daarmee een rechtszaak te riskeren. Het zijn de hoofse omgangsvormen binnen de gemeente die verhinderen, dat mevrouw Kunst op de hoogte wordt gesteld van de werkelijke gang van zaken. Zodat ze kan blijven geloven in het  illusionaire wereldbeeld dat ze zichzelf heeft eigen gemaakt.

Maar godzijdank hoeven we het daar niet langer over te hebben en kan het dossier over de verbouwing van de Drommedaris  worden gesloten. Ter afsluiting een uiterst kort instructiefilmpje over de menselijke voortplanting uit de jaren 50 van de vorige eeuw.

Het filmpje is een trefzekere metafoor aangaande de wijze waarop college en raad met elkaar (over een moeilijk onderwerp) dienen te communiceren om uiteindelijk tot een gezamenlijk standpunt te kunnen komen.

In die zin is het ook illustratief voor de werkwijze van het Enkhuizer gemeentebestuur.

Advertenties

december 15, 2017 Posted by | Drommedaris, Gebakken lucht | Plaats een reactie

Omdopen

geloofwaardigDe krant presenteert zich zelf graag als steunpilaar voor de democratie, maar die kwalificatie verdien je natuurlijk niet door aandacht te geven aan het feit  dat ergens weer een nieuwe nagelstudio is geopend. Het volstaat evenmin om de uitspraken van lokale politici netjes over te schrijven, je zult ze soms ook met die uitspraken moeten confronteren.

Aanstaande dinsdagavond wordt het Dromdossier formeel afgesloten. In het raadsvoorstel schrijft wethouder Struijlaart dat hij opnieuw een korting heeft weten te bedingen van € 20.000,- en dat de kosten van verzwaring nu € 40.000,- bedragen i.p.v. de eerder genoemde € 60.000,- en i.p.v. de oorspronkelijk genoemde € 100.000,-.

Struijlaart zuigt dit (ongetwijfeld op aangeven van de verantwoordelijke ambtenaar) volledig uit zijn duim. Eerder heeft de gemeente al in een raadsvoorstel verklaart dat de kosten van verzwaring € 20.000,- waren.

Waar het resterende bedrag voor bedoeld was bleef lang onduidelijk. Inmiddels is daar (dankzij het antwoord van wethouder Luyckx) wel duidelijkheid over ontstaan.

De ruim € 20.000,- aan gebruikerswensen die de stichting Drom aan de aannemer kenbaar had gemaakt (en die deel uitmaakten van de offerte) zijn (anders dan tussen gemeente en stichting was overeengekomen) nooit door de stichting betaald, maar door de gemeente.

Deze gebruikerswensen, waaronder een telefooncentrale en extra afzuiginstallatie voor de keuken, zijn welbewust omgedoopt als kosten van verzwaring, wat zij uiteraard niet zijn.

Het is niet de eerste keer dat kosten worden omgedoopt. In het Dromdossier is zeker een kwart miljoen aan kosten omgedoopt. Met als oogmerk de schijn te wekken dat men binnen het budget is gebleven.

Zijn raadsleden van dit soort omdooppraktijken op de hoogte? Uiteraard, maar men zwijgt daar liever over. Is de krant van deze omdooppraktijken op de hoogte? Uiteraard, maar ook de krant gaat niet op onderzoek uit en doet er liever het zwijgen toe.

En in plaats van onze raadsleden te confronteren met het feit dat ze dergelijke omdooppraktijken tolereren, schrijft de krant alleen datgene op wat raad en college kwijt willen.

Als je je daartoe beperkt, word je nooit een waakhond van de democratie, maar blijf je de poedel van de gevestigde orde.

Ik begrijp dat de overheid de gang van zaken graag zo rooskleurig mogelijk voorstelt, maar het is mijns inziens niet de taak van de krant daar aan mee  te werken. Wat de overheid ook mag beweren, er bestaat geen enkel bewijs dat de kosten van verzwaring van het elektra netwerk in de Drommedaris ooit € 100.000,- zijn geweest , of € 60.000,- of € 40.000,-.

Het echte en het meest opvallende nieuws in deze kwestie is dan ook, dat de raad er tot dusver nooit in is geslaagd om dat gebrek aan bewijs op te merken.

december 11, 2017 Posted by | Drommedaris, Gebakken lucht, Luyckx, Struijlaart | 1 reactie

Ideeën van van anderen

margreetkeesmanweb

Verbaasd

Afgelopen dinsdag sprak Margreet Keesman (SP) haar verbazing uit over het feit dat de zalen in de Drom niet gelijktijdig kunnen worden gebruikt, hetgeen destijds wel door het college was beloofd. Nu belooft het college wel vaker dingen die niet waar te maken zijn.

Op mijn beurt ben ik verbaasd dat de raad (inclusief de SP zodra ze deel uitmaakt van de macht) vrijwel alles gelooft wat haar door het college wordt voorgekauwd. Laat ik een paar voorbeelden noemen.

Verdubbeling van de (zalen)capaciteit leidt niet automatisch tot verdubbeling van de (culturele)behoefte, halvering van de zalencapaciteit vormt niet automatisch een verklaring voor een verlies op de exploitatie.

Laten we de prognoses van de stichting (waar de raadsleden uiteraard ook over beschikken) er maar eens bij pakken.  In het eerste jaar na verbouwing is de prognose van de stichting dat het jaarresultaat € 6.000,- hoger is dan het resultaat voor de verbouwing. Dat blijft zo voor de daaropvolgende jaren en stijgt alleen als de afschrijvingen minder worden.

De gemeente heeft nooit willen bevestigen wat het verschil was tussen restauratie en de verbouwing, maar laten we er van uitgaan dat de verbouwing 1.5 miljoen meer heeft gekost dan de renovatie. Dan heb je dus 1.5 miljoen geïnvesteerd om € 6.000,- meer opbrengst te krijgen. En geloof me, na alleen restauratie zou de Drommedaris er van buiten net  zo mooi hebben uitgezien als ze er nu uitziet.

Daarbij komt, dat voor het berekenen van die opbrengst men was uitgegaan van een jaarlijkse huur van 1 euro. Inmiddels heeft de stichting zich verplicht tot een jaarlijkse huur van € 15.000,-. Het voorstel van SP/CDA destijds, om de huur te verhogen waarmee een lening zou kunnen worden afgelost was een voorstel om het ene gat met het andere te dichten.

Een tweede voorbeeld. Wanneer de verbouwing nog voor ze goed en wel is begonnen dreigt vast te lopen, komt het college met het blijde nieuws dat de stichting een garantie heeft verstrekt van € 100.000,-. Wat op dat moment echter ook al vast staat is, dat de stichting die verplichting nooit zal kunnen nakomen omdat ze daar de middelen niet voor heeft. Ze heeft hem alleen kunnen nakomen doordat de gemeente haar legitieme aanspraken op de stichting (voor eenzelfde bedrag) kwijtschold.

Datzelfde kunstje wordt ook nu weer uitgehaald. Formeel heeft de stichting zich garant gesteld voor de kosten van de inrichting. In de praktijk blijkt echter dat zij haar doelstelling op dat gebied niet weet te halen en dus wordt er (binnenskamers) voor gekozen om een aantal van die kosten op het bordje van de gemeente te schuiven. Misschien is het wel de beste oplossing, maar dat rechtvaardigt niet, dat haar ware aard  door college en raad voor de bevolking wordt verzwegen.

Feitelijk wordt de stichting stilzwijgend een subsidie verstrekt waar anderen alleen  maar op mogen hopen, maar nooit voor in aanmerking zullen komen.

Erik

Raddraaier

Wethouder Struijlaart is in dat opzicht niet anders zijn voorganger Olierook. Een raddraaier (iemand die er niet voor terugdeinst om anderen een rad voor de ogen te draaien als hem dat beter uitkomt).  Maar ook blijkt, dat raddraaiers zich doen gelden binnen elke politieke stroming. Van SP tot VVD.

En voor het geval mevrouw Keesman zou willen zeggen dat het achteraf makkelijk praten is. Ik heb over het rendement van de investering en de effecten van de verdubbeling van de zalencapaciteit geschreven toen het er toe deed en er nog kon worden ingegrepen.

Jammer dat ze bij de SP (en al die andere politieke stromingen) zo kleingeestig zijn, dat ze alleen maar hun eigen gelijk bevestigd willen zien  en zich weigeren te verdiepen in de ideeën van anderen.

november 30, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 3 reacties

Opnieuw een Gele Kaart.

DromTegen mijn gewoonte in heb ik gisteravond besloten om het onderdeel “Finale afwikkeling project Drommedaris” tijdens de vergadering van de commissie grondgebied “live” te beluisteren. De opname (die ongeveer een half uur duurt) bevindt zich inmiddels in het audioarchief en kan dus door elke belangstellende inwoner worden beluisterd door deze link te volgen.

Het betreft het openbare gedeelte van de gedachtewisseling tussen commissieleden en het college. Ze is, als gebruikelijk, nauwelijks de moeite waard om beluisterd te worden.

Naast het openbare deel is er een besloten gedachtewisseling. Die vindt plaats via Agora, een internetforum waarop raadsleden zogenaamde technische vragen mogen stellen aan de ambtelijke staf. Om een of andere reden mogen we niet weten wie de vragen stelt en mogen we alleen achteraf kennis nemen van de gegeven antwoorden.

Er bestaat dus een theoretische kans dat een raadslid op Agora een spitsvondige vraag heeft gesteld, maar die kans is klein. De meeste Enkhuizer raadsleden blinken uit in het niet stellen van vragen, maar in het hun fantasie de vrije loop te laten.

Feit is, dat de raad niet anders kan doen dan het gevraagde krediet verstrekken. Het tekort dat is ontstaan door het wegvallen van een subsidie zal ongedaan gemaakt moeten worden en wat D66, PvdA en Van der Pijll er ook van mogen vinden, de aannemer zal betaald moeten worden voor het werk dat hij ten behoeve van de stichting heeft verricht.

Dat is niet alleen de verzwaring van het elektranetwerk, maar ook de door de stichting geformuleerde gebruikerswensen die geen deel uitmaakten van de met de gemeente overeengekomen werkzaamheden. Zoals, onder andere, extra ventilatie in de keuken, extra warmwaterleidingen, omroepinstallatie, CAI installatie, telefoon en data centrale.

Werkzaamheden die geen onderdeel waren van de verbouwing, maar van de inrichting. En volgens de breed uitgemeten overeenkomst tussen gemeente en stichting waren de kosten van verbouwing voor de gemeente en de kosten van de inrichting voor de stichting.

Wat Struijlaart, net als zijn voorganger Olierook, krampachtig verborgen probeert te houden is dat de stichting zich steeds weer opnieuw onttrekt aan de verplichtingen die zij is aangegaan om vervolgens de rekening door te schuiven naar de gemeente. Dat geldt niet alleen voor de stichtingskosten in het verleden, maar  ook voor de exploitatiekosten in de toekomst.

Het oorspronkelijke stichtingsbestuur heeft inmiddels zijn biezen gepakt. Hetzelfde geldt voor de gemeentelijke raddraaiers (met uitzondering van Jan Slager) die bij dit project waren betrokken.

Anderhalf jaar geleden stonden we voor precies dezelfde vragen als waar we nu voor staan. Een wethouder die zich in allerhande bochten wringt om een stichtingsbestuur (dat kennelijk over machtige vrienden beschikt) uit de wind te houden.

De nieuwe wethouder doet precies hetzelfde en verdient wat mij betreft dezelfde behandeling als de oude wethouder destijds verdiende, maar nooit heeft gekregen.

“Geef hem het geld waar hij om vraagt, want er is geen alternatief. Maar geef hem ook een reprimande omdat hij de raad onvolledig voorlicht.”

gele kaartHad de raad anderhalf jaar geleden mijn advies (zie gele kaart) opgevolgd, dan had Olierook gewoon zijn termijn af kunnen maken. Maar nee, eigenwijs als ze zijn verzinnen ze oplossingen die niet werken.

Tot slot dit. Is het niet onredelijk om tegen een wethouder, die nauwelijks iets weet van de voorgeschiedenis, een motie van treurnis in te dienen?

Welnu, Struijlaart had een keuze en hij koos er voor om (net als zijn voorganger) de raad een rad voor de ogen te draaien voor wat betreft de kosten van verzwaring. Daarbij ongetwijfeld geadviseerd door zijn ambtelijke staf.

Die keuze is onderdeel van de bestuurscultuur die Enkhuizen de afgelopen jaren heeft geteisterd, waarbij plichtsverzuim van de raad plichtsverzuim door het college uitlokt. Het  hoort niet, maar gemak dient de mens en zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Wat zo deerniswekkend van de huidige raad is, is dat ze discussie met buitenstaanders ontwijkt.  Kunt U zich herinneren dat (behoudens de SP) er in Enkhuizen politieke partijen zijn die bijeenkomsten beleggen waarop je als kiezer je zegje kunt doen. Ik niet.

Enfin, over twee weken weten we hoe het verder gaat.

november 29, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | Plaats een reactie

In de doofpot.

doofpotAanstaande dinsdagavond behandelt de commissie grondgebied de finale afwikkeling van het project Drommedaris.

Portefeuillehouder is wethouder Struijlaart, terwijl voorheen wethouder Luyckx met deze kwestie was belast. De reden voor deze personeelswisseling is me onduidelijk.

Enfin, er blijkt nog een tekort te zijn van € 158.205,- op de projectbegroting. Daar komt mogelijk nog € 35.000,- bij als architect en gemeente tot een minnelijke oplossing van hun geschil komen, maar dat bedrag houden we voorlopig pro memorie. Net als de bedragen die de gemeente aan wachtgeld betaalde, omdat wethouders zich niet aan de spelregels hielden en vervolgens “de eer aan zichzelf hielden”.

We houden het voor het gemak dus nog even op € 158.205,-, wat kan worden opgeteld bij de toegegeven projectkosten overschrijding van € 153.000,-. En dan zijn er natuurlijk ook nog de weggemoffelde projectoverschrijdingen van zo’n 3 ton. Zodat je al met al kunt concluderen, dat het project Drommedaris ons zo’n 6 ton meer heeft gekost dan ons door mevrouw Delleman was voorgerekend.

OK, dat kan. Als je besluit om een eeuwenoud gebouw te verbouwen tot iets waar het eigenlijk niet voor geschikt is, dan moet je niet verbaasd opkijken als zich, gedurende die verbouwing, wat tegenvallers voordoen. Maar neem daarvoor dan je verantwoordelijkheid en wring je niet in allerhande bochten om de consequenties van je eerdere beslissing voor de gewone kiezer te verbergen.

En dat is, met enthousiaste medewerking van de raad, wat er in dit dossier is gebeurd. En ik denk dat die enthousiaste medewerking ook tijdens de commissievergadering weer tot uitdrukking zal worden gebracht.

Het nieuwe krediet dat wordt gevraagd heeft onder meer betrekking op de kosten van de verzwaring van het elektranetwerk in de Drommedaris. Aanvankelijk waren de kosten daarvan begroot op € 100.000,-. Na verloop van een jaar bleek € 60.000,- voldoende, terwijl gelijktijdig werd voorgerekend dat de kosten € 30.000,- waren waarvan de aannemer dan weer € 10.000,- voor zijn rekening zou nemen en het restant bedrag (€ 20.000,-) door gemeente en stichting zou worden gedeeld.

We zijn inmiddels weer anderhalf jaar verder en de kosten voor de verzwaring van het elektranetwerk zijn inmiddels weer gestegen naar € 40.000,- (of gedaald als je de eerder genoemde 100 en 60 duizend euro als uitgangspunt neemt), terwijl ook de overeenkomst met de stichting weer verleden tijd is.

Natuurlijk roept de gang van zaken de nodige vragen op, maar aangezien (op één uitzondering na) geen enkele fractie ze gesteld heeft gedurende de afgelopen anderhalf jaar, verwacht ik niet dat ze daar aanstaande dinsdag mee zullen beginnen. Ook al omdat de raad in deze kwestie de nodige boter op het hoofd heeft.

Eerder verwacht ik dat de volle agenda op de laatste vergadering van het jaar als excuus gebruikt zal worden om het onderwerp tot hamerstuk te verklaren, waarna college en raad elkaar kunnen feliciteren met het feit dat ze (in eendrachtige samenwerking) ernstige tekortkomingen van ieder van hen in de doofpot hebben weten te stoppen.

november 26, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 5 reacties

Uitdagen

langbroek-1

Uitdagen

Grappig toeval vandaag in de Enkhuizer Krant. Enerzijds een column van Chris Alberts over nieuwsmanipulatie door organisaties en instellingen. Dat wil zeggen dat men voor het brengen van “slecht” nieuws wacht tot er ander (liefst vrolijker) nieuws is dat de aandacht kan afleiden van het slechte nieuws.

Als voorbeeld van het bovenstaande in dezelfde krant ook een uitgebreid verslag over een brievenbusstikker die er niet gaat komen, omdat een meerderheid van de raad er niets in ziet, maar geen aandacht voor het antwoord op een eerder door Langbroek gestelde vraag. “Is het juist, dat sommige kosten van inrichting van de Drommedaris, (die volgens de overeenkomst tussen gemeente en stichting voor rekening van de stichting zouden komen) niet aan de stichting zijn doorbelast, maar door de gemeente zijn betaald.”

De vraag had binnen een dag beantwoord kunnen worden, ze wordt echter pas na dertig dagen beantwoord in de wetenschap, dat ander “nieuws” (over de raadsvergadering) om aandacht zal vragen en er grote kans is dat het nieuws dat de beantwoording oplevert, geen enkele aandacht zal krijgen van de reguliere pers.

Het college antwoord bevestigde wat de gemeente al die tijd, ten koste van alles, geheim wilde houden. Namelijk, dat de gemeente steeds weer bereid is geweest om de door de stichting gemaakte kosten voor haar rekening te nemen. Waarbij de door de raad geformuleerde opvattingen daarover consequent werden genegeerd.

Het begon met de geruststellende woorden van wethouder Boland, dat als de verbouwing NIET kostenneutraal kon worden uitgevoerd, ze zou worden afgeblazen. Terwijl hij op het zelfde moment al bezig was tonnen meer uit te geven aan voorbereidingskosten dan door de raad was toegestaan.

Het eindigt met de verzekering van Olierook, dat niets van hetgeen er tussen gemeente en aannemer/stichting was afgesproken was bevestigd of anderszins op papier was gezet.

Anders dan bijvoorbeeld minister Hennis, heeft geen van beide wethouders ooit verantwoording afgelegd over hun optreden, maar besloten ze om (zoals dat heet), de eer aan zichzelf te houden. Hun vertrek had onvermijdelijk het vertrek van hun collega wethouders tot gevolg. Inclusief de daarmee gepaard gaande kosten voor wachtgeld.

Maar geld is niet mijn belangrijkste zorg, veel ernstiger is het verval van democratische normen en waarden.

Niet geheel toevallig zijn na de laatste raadsvergadering gedragsregels voor burgemeester en wethouders van kracht geworden. Daarin staat, dat men zelfs de schijn van belangenverstrengeling dient te vermijden.

Maar wat als die schijn niet wordt vermeden? Treedt de raad dan plotseling wel op? Of doet ze wat ze gewoonlijk doet, de andere kant op kijken?

Welk gemeentelijk belang is er mee gediend, dat het college consequent verzwijgt welke aanvullende subsidies zij de stichting Drommedaris binnenskamers toekent?

Mogen andere horeca gelegenheden een beroep op de gemeente doen als ze extra afzuiging voor hun keuken willen of een bierleiding aangelegd?

Tot tweemaal toe heeft in het Dromdossier een wethouder een politieke doodzonde begaan. Boland lapte het budgetrecht van de raad aan zijn laars. Olierook bediende de raad met misleidende en onvolledige informatie. In beide gevallen zat de raad er bij en keek zij er naar. En wachtte, tot de betreffende wethouders “de eer aan zichzelf” hielden.

Ook opmerkelijk, beide colleges waarin wethouders politieke doodzonden begingen, kenden een meestemmende voorzitter (tevens voorzitter van het comité tot aanbeveling van de verbouwing) die het kennelijk ontging, dat leden van zijn college zich bezig hielden met politieke doodzonden.

geen-verstoppertje-spelen-easy-branchesToen de gemeente Enkhuizen uit eigen beweging erkende, dat bij haar in dienst zijnde ambtenaren, de afspraken die ze maakten met aannemers en overige derden niet bevestigden of anderszins schriftelijk vastlegden, volgden er geen disciplinaire maatregelen tegen de betrokken ambtenaar, maar werd hij (tijdelijk) bevorderd tot gemeente-secretaris.

Kortom, het echte nieuws zit verscholen in het antwoord op eerdere vragen van Langbroek.

En nu maar afwachten of Langbroek zelf (en de reguliere pers) daar aandacht aan durven te besteden en zodoende de raad uitdagen om zich uit te spreken over deze jarenlang voortwoekerende bestuurscultuur.

oktober 5, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | Plaats een reactie

Verantwoording afleggen

RaadAls om te benadrukken dat men zich ook door de leden van de raad niet de wet laat voorschrijven, geeft het college pas na dertig dagen antwoord op een vraag, terwijl ze dat zelfde antwoord ook had kunnen geven op de dag dat de vraag gesteld werd.

Inderdaad, het vermoeden van Langbroek was juist. Inrichtingskosten ter waarde van € 21.756,-, waarvan altijd werd gezegd dat ze voor rekening van de stichting zouden komen, zijn nooit doorbelast aan de stichting Drom en derhalve kwijtgescholden. Dat is hetgeen dat men al die jaren krampachtig geheim heeft proberen te houden.

Ik had dat vermoeden al eerder op mijn blog uitgesproken. Ik heb wel meer vermoedens uitgesproken. Zoals het vermoeden dat (hoewel de raad geen krediet beschikbaar heeft gesteld) de aannemer allang is betaald. Dat vermoeden is gebaseerd op het feit dat de aannemer voor € 60.000,- werk heeft verricht en er geen aannemer is die de betaling daarvan opgeeft.

En reken maar dat die aannemer beschikt over facturen waarmee hij de aard en omvang van zijn werkzaamheden kan aantonen. Facturen waarvan de gemeente dan weer zegt dat zij er niet over beschikt, wat een rechter dan weer “niet ongeloofwaardig” vindt.

Enfin, het college laat verder weten dat men in december zal komen met een voorstel ter afronding van het project Drommedaris. Verstandig besluit.

In december staat er gewoonlijk zoveel op de agenda dat er nauwelijks tijd is voor serieuze behandeling van het onderwerp. Maar gelukkig is de raad autonoom en kan ze het besluit nemen om behandeling uit te stellen tot januari 2018.

Maar aan de andere kant, gezien haar eigen dubieuze rol in het geheel, wil de raad wellicht niets liever dan haar eigen tekortkomingen zoveel mogelijk verhullen en wordt het voorstel er in december doorheen gejast. We zullen zien.

Maar ondertussen kunnen we wel afscheid nemen van het idee, dat de raadsvoorstellen van 12-5-2015 en 5-7-2016 inzake het project Drommedaris een waarheidsgetrouwe afspiegeling zijn van de feiten en omstandigheden.

Eerder kun je spreken van een verzameling rookgordijnen en dwaalsporen en het lijkt me, dat voor je jezelf weer stort op nieuwe projecten (zoals het REZ) er sprake zou moeten zijn van een gedegen evaluatie van de gebeurtenissen.

Waarbij de raad niet alleen kritisch dient te kijken naar de rol die het college heeft gespeeld, maar ook kritisch naar zichzelf dient te kijken. En dan niet alleen binnenskamers, maar gewoon in het openbaar verantwoording af leggen over de eigen rol. Ik heb daar wel een idee over, maar daarover meer in een volgend bericht.

oktober 4, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 1 reactie

Wegwerken.

vragenVandaag zal dus de vraag, die HEA een maand geleden stelde, over de betaling van de inrichtingskosten van de Drommedaris worden beantwoord. De vraag zelf kunt U via deze LINK lezen. Daar vindt U (in de bijlage) ook de specificatie van de inrichtingskosten.

We weten, dankzij het raadsvoorstel, dat de verzwaringskosten € 20.000,- bedroegen waarvan de helft door de stichting betaald zouden worden.

We weten ook (dankzij hetzelfde raadsvoorstel) dat de gemeente de aannemer € 60.000,-  wilde betalen. Maar waar we nog steeds over in het duister tasten is, waarom de gemeente de aannemer € 40.000,- boven de kosten van verzwaring wil betalen.

Behoudens HEA heeft geen enkele raadsfractie daar vragen over gesteld. Ofwel, omdat ze over niemand beschikken die een eenvoudige rekenkundige opgave kan uitwerken, dan wel, omdat het ze geen bal kan schelen waar ons belastinggeld aan wordt uitgegeven.

Ik neem aan dat het laatste het geval is.

Wat we verder ook weten is, dat het stichtingsbestuur weigerde antwoord te geven op de vraag of zij die inrichtingskosten heeft betaald, dan wel de gemeente. Dat zowel de stichting als de aannemer geen vragen wilde beantwoorden, maar voor antwoorden naar de gemeente verwijzen.

Daarnaast weten we ook, dat volgens de gemeente, er geen documenten bestaan waarin de betalingsafspraken met aannemer en stichting zijn vastgelegd of bevestigd en dat de rechtbank dit een niet ongeloofwaardige gang van zaken vindt.

En tot slot weten we ook, dat 9 van de 10 raadsfracties dit een volstrekt normale gang van zaken vinden, waarover men geen vragen hoeft te stellen, laat staan dat men er (in het openbaar) over zou willen debatteren.

Ik zie dat als een vorm van plichtsverzuim (in de vorm van het nalaten van efficiënt toezicht door de raad), dat uiteindelijk resulteert in plichtsverzuim van het college, in de vorm van het onvoldoende informeren van de raad. Waardoor het werk van de raad, het nemen van verantwoorde besluiten, onmogelijk wordt gemaakt.

De raad kan haar taak alleen naar behoren vervullen als zij tijdig en volledig door het college wordt geïnformeerd. En hoewel het hier om een gewichtige zaak gaat, blijkt uit niets dat de raad zich bewust is van dat gewicht.

Dit alles maakt dat Enkhuizen een bestuurscultuur kent die grote tekortkomingen vertoont en dat er tot dusver nauwelijks herkenbare pogingen worden gedaan om die tekortkomingen weg te werken.

oktober 3, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 3 reacties

Twee maten.

tweematenOp 19 september vond een extra raadsvergadering plaats waarin onder andere besloten werd de Stichting Stadsmanagement Enkhuizen een extra subsidie van € 20.000,- toe te kennen.

Vraag me niet wat die stichting allemaal doet, ik heb namelijk geen idee. Enkhuizen promoten schat ik zo in.

Voorstander van die extra subsidie waren SP, CU/SGP en de lokale partijen. Tegenstanders de landelijke partijen. CDA, D66, PvdA en VVD. Samen net geen meerderheid.

Woordvoerder voor de tegenstemmers was Rob van Reijswoud (VVD) die de stichting vergeleek met een puberzoon/dochter die zijn/haar kleding toelage had verspild aan zaken die er verder niet toe deden en die daardoor niet in staat was om een winterjas te kopen.  Terwijl de winter voor de deur stond.

Reijswoud

twee maten

De opvoedkundige boodschap van Van Reijswoud was, eigen schuld dikke bult, lijdt maar kou want je krijgt geen cent extra. Van der Pijll had gelukkig een wat humaner opvatting.

Geen luxe winterjas, maar wel het hoogst noodzakelijke om je kind de winter door te helpen.

Het principiële standpunt van CDA, D66, PvdA en VVD had wat meer indruk op me gemaakt als ze dat ook t.o.v. andere stichtingen hadden gedemonstreerd, maar helaas dat is niet het geval.

U begrijpt al waar ik naar toe wil. Via de achterdeur is de stichting Drommedaris voor tonnen extra gesubsidieerd, zonder dat het de “grote” vier ooit is opgevallen.

Nog even en we mogen officieel constateren dat de gemeente als bijdrage aan de stichting Drommedaris een deel van de inrichtingskosten op zich heeft genomen, hoewel de afspraak met die stichting toch heel duidelijk was, dat die kosten voor rekening van de stichting zouden komen.

Het opmerkelijkste van dit alles is echter, dat de vraag, of de stichting Drom in aanmerking zou moeten komen voor aanvullende subsidie, niet eens aan de raad wordt voorgelegd, maar binnenskamers (door het college) wordt afgehandeld, zonder dat Van Reijswoud en consorten dat in de gaten hebben.

€ 20.000,- voor het stadsmanagement en € 20.000,- voor de Drom, het zal me allemaal worst wezen. Maar ik vind wel dat als je voor de ene aan de raad vraagt of het mag, je dat ook voor die andere behoort te doen en je dus niet met twee maten zou moeten meten.

Maar in Enkhuizen vinden ze het meten met twee maten kennelijk geen enkel probleem.

september 28, 2017 Posted by | Bestuurscultuur, Drommedaris | 1 reactie

Meer lezen dan schrijven.

pimOp 1 oktober bestaat mijn blog 8 jaar. Mooi moment om op te houden met mijn bemoeienissen met de lokale politiek. Ik kon het de laatste tijd sowieso al niet langer opbrengen om “live” te luisteren naar het geroezemoes dat maandelijks vanuit de Breedstraat over ons wordt uitgestrooid. Daar word je toch niet wijzer van.

Ik had gehoopt dat ik met Prietpraat een platform zou kunnen creëren waarop je lokale politieke problemen zou kunnen bediscussiëren.  Helaas geen enkele belangstelling voor vanuit de politiek. Die lepelen maandelijks in de Breedstraat een meninkje op en houden het voor de rest voor gezien.

En de gewone man? Die weet allang dat er toch niet naar hem wordt geluisterd, dus waarom zou hij zijn tijd verspillen aan politiek?

Verder vond ik de afgelopen 8 jaar, dat de raad (die zich er op beroept ons te vertegenwoordigen) een van haar kerntaken, (het houden van toezicht) te veel verwaarloosde. Ik heb geprobeerd daar (met behulp van Paljas) verandering in aan te brengen. Door de kiezer in staat te stellen om twee raadsleden te kiezen die zich uitsluitend met toezicht zouden bezig houden.

Zodat de resterende raadsleden zich konden bezighouden met wat ze zo graag doen, besturen. Dat wil zeggen, mensen allerhande dingen beloven en dan kijken of, wat ze beloofd hebben, ook daadwerkelijk valt te realiseren.

De kiezer koos voor de beloften en niet voor het toezicht.

En tot slot heb ik uiteindelijk ook aan bronnenonderzoek gedaan met behulp van een WOB verzoek. Omdat onze politieke vertegenwoordigers in mijn ogen al te gemakkelijk instemden met een voorstelling van zaken die (volgens mij) onmogelijk waar kon zijn.

Mijn conclusie was uiteindelijk, dat de gemeente jegens mij onrechtmatig handelde, door mij niet alle documenten ter inzage te geven waarover zij beschikte voor wat betreft het compromis dat zij had gesloten met de aannemer en de stichting over de verzwaring van het elektra in de Drommedaris.

Ik heb die conclusie voorgelegd aan de rechter, waarbij ik me echter niet realiseerde dat overheid en burger geen gelijkwaardige partijen zijn. De overheid heeft een voorsprong voor wat betreft de bewijslast. In de zin dat alles wat zij beweert geacht moet worden waar te zijn en het daarom altijd aan de burger toevalt om te bewijzen, dat wat door de overheid beweerd wordt, niet waar is.

Dat lukt in veel gevallen, maar niet in mijn geval. Immers, de overheid hoeft alleen maar te beweren dat documenten (die tot haar standaardrepertoire behoren) in dit bijzondere geval niet door haar zijn gemaakt, om een burger te dwingen te bewijzen dat zij dat wel heeft gedaan (en alleen niet bereid was om ze ter inzage te geven).

Dat bewijs viel in dit geval alleen maar te leveren met medewerking van de aannemer en de stichting. Beide hadden geen belang bij een dergelijke medewerking, waarmee de mogelijkheid tot bewijs verviel.

Hetgeen betekent, dat we zaken, die op het eerste gezicht weinig aannemelijk lijken, toch (op gezag van de rechter) voor “waar” moeten aannemen. Zoals het feit dat stichting en gemeente ten opzichte van elkaar nooit iets hebben bevestigd. Ook niet het “feit” dat de stichting € 10.000,- zou bijdragen aan de kosten van verzwaring.

Of dat de aannemer, die voor € 60.000,- aan werkzaamheden heeft verricht daarvoor nooit een factuur heeft gestuurd en daar ook nooit voor betaald is geworden.

Het zal allemaal wel, ik heb geen zin meer in de toezichthoudende functie die ik 8 jaar geleden (vrijwillig) op mij heb genomen. Ik laat dat graag over aan hen die zich er voor laten betalen, zoals raadsleden en de reguliere pers die fungeert als de waakhond van onze democratie.

Misschien dat ik in de toekomst er zo nu en dan nog een algemeen beschouwinkje uit pers, als zich weer iets grappigs voordoet, maar voorlopig ben ik van plan om na 1 oktober wat meer te gaan lezen en wat minder te gaan schrijven.

september 21, 2017 Posted by | Algemeen, Bestuurscultuur, Drommedaris | 4 reacties