De weg kwijt.

De SP Noord-Holland heeft een website waarop provinciaal nieuws wordt vermeld. Dat nieuws is geordend in diverse dossiers. Ik heb de dossiers “recreatiegebieden en natuur” en “ruimtelijke plannen van gemeenten” even doorgenomen.

Hoewel de Enkhuizer SP van alles en nog wat over het REZ beweert lijkt niets daarvan te zijn doorgedrongen tot de provinciale SP.  In weerwil van het feit, dat de partner van SP fractievoorzitter (in Enkhuizen) Keesman, het statenlid Hoogenvorst is.

Geen woord over het Enkhuizerzand in beide provinciale dossiers, terwijl het toch voor de hand zou liggen, dat (rond de keukentafel) het duo Keesman/Hoogervorst elkaar op de hoogte zouden houden van een en ander.

Ook al omdat Hoogervorst (in partijbijeenkomsten) de zijde van Keesman had gekozen en daarbij had toegezegd, het provinciale wangedrag tot op de bodem te zullen uitzoeken.

Helaas, niets daarover op de provinciale SP website. Wel een oproep aan de provincie om niet te zwichten voor een projectontwikkelaar, die in Schagen 40 huizen wil bouwen op 3 ha. Ter vergelijking, in Enkhuizen willen ze er 200 bouwen op 8 ha en dat noemen ze dan nog steeds verblijfsrecreatie.

De gemeente Schagen stapt naar de rechter als de provincie niet toegeeft, in Enkhuizen doet men (nu wel met steun van de SP) hetzelfde. Om de provincie er van te overtuigen dat er, na de bouw van 200 woningen, nog steeds sprake is van een recreatiegebied voor de Enkhuizers.

Kortom, mij bekruipt het gevoel, dat de Enkhuizer SP volledig de weg kwijt is.

Stolk, die het raadsbrede akkoord een onding vindt, maar er wel gewoon aan meewerkt. Hoogervorst die de staten oproept niet te zwichten voor een projectontwikkelaar, maar tegelijkertijd vals spel roept, als de provincie niet zwicht in de kwestie waar zijn partner  bij betrokken is.

En dan is daar Keesman, de lokale SP hotemetoot, grote voorstander van de onderhandse gunning aan Peter Tuin CS, die geen enkele kritische vraag stelde over de relatie tussen P. tuin CS en Droomparken, maar wel allerlei complotten zag tussen provincie en ZZM.

Die het verstandig vindt, dat je de ruimtelijke indeling van een gebied, (tegen het advies van de provincie) eerst overeenkomt met een projectontwikkelaar, voordat je het in een bestemmingsplan vastlegt

Die informatie, die openbaar is (de verkoopprijs van onroerend goed) op verzoek van het college als vertrouwelijk blijft behandelen.

Zaken waarvan de SP in het verleden altijd zei, dat ze er niet aan zou meewerken, maar waar ze (nadat ze even aan de macht heeft mogen ruiken) zonder aarzelen toch gewoon wél aan meewerkt.

 

 

Trekpoppen

Tijdens de laatste raadsvergadering van het jaar kwam het REZ weer even ter sprake. Door middel van een motie vreemd aan de orde van de dag.

De motie kunt u hier lezen. Ze draagt het college op het volgende te doen.

  1.  om met het oog op noodzakelijke goede bestuurlijke verhoudingen, alles in het werk te stellen om langs de weg van intensief diplomatiek overleg met gedeputeerde staten tot een oplossing te komen;
  2. om daarnaast voorbereidingen te treffen voor het inzetten van alle juridische instrumenten, waaronder bezwaar, beroep, en voorlopige voorziening, binnen de termijnen die de wet hieraan stelt en gaat over tot de orde van de dag.

Deze opdracht is door alle fracties (met uitzondering van het CDA) ondertekend.

Als reden voor de motie noemt de raad een aantal gebeurtenissen waarbij ze niet zelf aanwezig is geweest. Een daarvan is de bijeenkomst van 19 november waarin onze burgemeester meent op onjuiste wijze te zijn bejegend door de gedeputeerde van de provincie.

Over die bijeenkomst is een raadsbrief geschreven die u hier kunt lezen. In die brief  beweert B&W iets opmerkelijks. Namelijk, dat de gemeente was uitgenodigd door de gedeputeerde voor een bespreking, maar dat die geweigerd had om de delegatie uit Enkhuizen (onder leiding van burgemeester Eddy van Zuijlen) te woord te staan.

In de wandelgangen wordt beweerd, dat onze burgemeester zich in zijn waardigheid voelde aangetast. Wat geloofwaardig klinkt en voeding geeft aan de gedachte dat deze motie een overhaaste poging tot eerherstel van de burgemeester is.

Vanwege die opmerkelijke bewering van het college heb ik aan wederhoor gedaan en de gedeputeerde gevraagd of de raadsbrief een correcte weergaven bevatte van de gang van zaken. Die liet via zijn woordvoerder weten, zich niet te herkennen in hetgeen door B&W op schrift was gesteld’.

Er zijn dus twee versies van de werkelijkheid. De raad is er zo van overtuigd dat haar versie (binnenskamers ingefluisterd door het college) de juiste is, dat ze het college heeft opgedragen om haar gelijk (en dat van het college) desnoods voor de rechter uit te vechten.

Na zich 4 jaar lang niet met de uitvoering te hebben bemoeid, ziet de raad plotseling wel reden om zich er mee te bemoeien. En geeft ze (op basis van gekunstelde argumenten en kennis waar ze niet zelf over beschikt) opdracht om te gaan procederen.

Over de gekunstelde argumenten een andere keer, maar in plaats van de bewering van het college op juistheid te beoordelen neemt de raad ze klakkeloos over en toont zo voor de zoveelste keer aan wat haar taakopvatting is. Met uitzondering van het CDA lijkt de Enkhuizer raad te willen fungeren als trekpop voor het college.

Want als het college ook maar een seconde had gedacht, dat deze motie een bruikbare weg voorwaarts zou zijn, dan had ze de raad een voorstel gedaan.

Nu verstrekt de raad een opdracht. Het verschil is, dat als deze opdracht nergens toe zal leiden, hetgeen in de lijn der verwachting ligt, het college niets valt te verwijten. Men voert immers een opdracht van de raad uit.

Deze motie zal, zoals Van Galen terecht opmerkte, de verhouding met de provincie alleen maar doen verslechteren en de in het vooruitzicht gestelde procedures zullen alleen maar verdere vertraging opleveren en kosten met zich meebrengen.

 

Dubbeldenk en alternatieve feiten.

In aansluiting op mijn voorgaande column. orwell3Orwell geeft zelf een paar voorbeelden van “doublethink” ofwel “dubbeldenk”.

De combinatie van begrippen die gelijktijdig niet waar kunnen zijn, maar wel de suggestie vormen voor een diepere waarheid. Zoals “domheid is kracht”.

Ik herinner me zo’n slogan ten tijde van de Vietnamoorlog . “Fighting for peace”, die al snel werd ontmanteld door haar te vergelijken met een soortgelijke slogan  “fucking for virginity.”

In Orwell’s fabel “Animal farm” evolueert de oorspronkelijk slogan “Alle dieren zijn gelijk” naar uiteindelijk “Alle dieren zijn gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen”.

Ik vermoed, dat het vermogen tot dubbeldenk één van de belangrijkste kwaliteiten van een goed politicus is.

In een eerdere column beargumenteerde ik het bestaan van twee waarheden. Allereerst een ambtelijke waarheid, die berust op een waarheidsgetrouwe weergave van hetgeen is afgesproken en vervolgens een politieke waarheid.

Dat laatste is het deel van de ambtelijke waarheid, dat een politieke ambtsdrager nuttig en noodzakelijk vindt om naar buiten te brengen. In dit geval, genoeg om de raad er toe te bewegen een besluit te nemen. Want dat is de primaire taak van de raad. Het nemen van besluiten.

Gewoonlijk is de politieke waarheid voldoende om een besluit te nemen, maar soms is het nodig om kennis te nemen van de ambtelijke waarheid. Die is vastgelegd in wat men de “onderliggende stukken” noemt. De ultieme bron van informatie op basis waarvan het raadsvoorstel is geschreven. Als die ambtelijke waarheid ontbreekt, is er per definitie reden tot zorg.

Een zorg die elke (zichzelf serieus nemende gemeenteraad) tot uitdrukking behoort te brengen door middel van een daarvoor geschikt raadsinstrument. Een motie van wantrouwen of een motie van treurnis. Dit nalaten vormt het bewijs van een gering besef van democratische normen en waarden.

Gezagsdragers die tolereren dat ze worden voorgelogen verliezen hun gezag.

Klaarblijkelijk neemt de gemeenteraad van Enkhuizen zichzelf niet serieus, maar is men wel beledigd, als dat op basis van feiten wordt geconstateerd.

Elk raadsvoorstel is per definitie een politieke waarheid, die feiten bevat, maar soms ook “alternatieve” feiten kan bevatten. Dat wil zeggen feiten die alleen feiten zijn in de ogen van degene die ze als zodanig presenteren. Ik heb in talloze columns op dit blog een serie feiten ontmaskerd als zijnde “alternatieve” feiten.

orwell4Wat mij teleurstelt is het onvermogen van raadsleden om, zelfs als ze daar op geattendeerd worden, in staat te zijn om een onderscheid te maken tussen feiten en “alternatieve” feiten en dat ze uit schaamte daarover liever het hoofd in het zand steken. Voor een deel vloeit dat voort uit gemakzucht.

Ik weet niet hoeveel fracties het dossier, dat de gemeente aan hun ter inzage heeft gegeven, ook daadwerkelijk hebben ingezien. Maar te oordelen naar hun bijdragen tijdens de raadsvergaderingen, lang niet allemaal.

De raadsvoorstellen aangaande de afronding van het Drommedarisproject, zijn een mengelmoes van feiten en “alternatieve” feiten. Hetgeen verklaart, waarom er vanuit de raad zulke uiteenlopende opvattingen zijn geformuleerd.

Een mengelmoes van feiten en alternatieve feiten leidt gewoonlijk tot dubbeldenk. In dit geval werd er beweerd, dat de kosten van elektraverzwaring in de Drommedaris, zowel € 20.000,- als € 60.000,- bedroegen. Hoe moeilijk is het om te beseffen dat beide niet gelijktijdig waar zijn kunnen zijn?

Wellicht dat deze korte uitleg over de begrippen “dubbeldenk” en “alternatieve feiten” onze raadsleden er toe aanzet om de bestaande bestuurscultuur te veranderen.