Afleidingsmanoeuvre

In een poging hun eigen aandeel in het debacle rond het REZ zo veel mogelijk te bagatelliseren hebben de SP coryfeeën Stolk en Keesman nieuwe vragen gesteld aan het college.

Daarin beweren ze: “In 2017 heeft de gemeenteraad unaniem en de meerderheid van de aanwezige burgers gekozen voor de variant Bastionmodel als model voor de locatie waar het bungalowpark op het Recreatieoord Enkhuizer Zand moet komen.” 

Dat is, voor de zoveelste keer, een onjuiste voorstelling van zaken.

De raad was (door middel van haar go/no go besluit) er mee akkoord gegaan, dat daaropvolgende besluiten door het college zouden worden genomen.

Voor wat betreft de kwaliteit van de plannen geadviseerd door een (door haarzelf te benoemen) beoordelingscommissie.

Wie er in die commissie zaten weet ik nog steeds niet, maar wel dat het een drietal stedenbouwkundigen betreft. Daarom ben ik nieuwsgierig naar het advies ze bij het voorlopige, maar ook bij het definitieve ontwerp hebben uitgebracht over de kwaliteit van de plannen.

Vragen daarover heb ik gesteld in mijn WOB verzoek.

De SP beweert dus ten onrechte, dat raad en burgers een keuze konden maken. Die keuze mogelijkheid was, met instemming van de raad, aan een ander gegeven.

Waar de SP ook over zwijgt is, dat zij (net als de grootst mogelijke meerderheid van de raad) er mee had ingestemd, dat alle verdere besluiten in dit project door het college konden worden genomen.

Met als gevolg dat grond (met een “straatwaarde” van 20 miljoen) aan de ontwikkelaar werd overhandigd, zonder duidelijke omschrijving van de voorwaarden (zoals de prijs bijvoorbeeld) en zonder dat de hoogste autoriteit binnen de gemeente (de raad) in staat was gesteld om haar bezwaren daartegen kenbaar te maken.

Want dat is natuurlijk het echte schandaal, waar de SP, maar ook alle andere partijen het liever niet over hebben.

Wie op de websites van Droomparken rondkijkt, ziet dat bouwkavels met een huurprijs van € 6000,- geen uitzondering zijn. Dat wil zeggen, dat project Enkhuizen, alleen voor wat de opbrengst uit grondhuur betreft de potentie heeft voor een jaarlijkse opbrengst van 1,2 miljoen. (200 kavels à € 6000,-)

De meest urgente vraag lijkt me dan ook, wie is verantwoordelijk voor het feit dat het oorspronkelijke  uitgangspunt (dat de grond in erfpacht zou worden uitgegeven) werd gewijzigd in een besluit om de grond voor een schijntje te verkopen.

En waarom is dat besluit nooit voorgelegd aan de gemeenteraad. Ook daarover heb ik vragen gesteld in mijn WOB verzoek.

Omdat, op 1 na alle partijen verantwoordelijk zijn voor die nalatigheid, hebben ze met het college één gezamenlijk belang.

En dus zoeken ze, samen met college, naar onderwerpen die de aandacht kunnen afleiden van hun eigen nalatigheid.

De door de SP gestelde vragen maken deel uit van die afleidingsmanoeuvre. Omdat ze de aandacht proberen te vestigen op vermeende tekortkomingen van de provincie, maar de  eigen tekortkomingen van college en raad doodzwijgen.

Zwarte Pieten.

Opnieuw een alleraardigst voorbeeld van de strakke regievoering van de gemeente voor wat betreft  het Enkhuizerzand.

Het NHD beweert vandaag dat Droomparken een vergunning voor het inrichten van een camping heeft aangevraagd. De gemeente wil echter op haar beurt niet bevestigen dat zij een dergelijke aanvraag heeft ontvangen. Wie te geloven?

Volgens mij proberen gemeente en Droomparken de schuld voor de ontstane situatie op elkaar af te schuiven.

Met de ontstane situatie bedoel ik de onzekerheid waarin de campingbewoners (die mee willen verhuizen naar de nieuwe camping) verkeren.

Enerzijds is hun overeenkomst met de gemeente per 1 oktober formeel beëindigd en is er door de gemeente tot dusver geen aanbod tot verlenging gedaan.

Dat aanbod is wel gedaan door Droomparken, maar die heeft formeel geen zeggenschap over de bestaande camping. Waarschijnlijk zal er een soort formele overdracht moeten plaatsvinden, maar onder welke voorwaarden en voor hoe lang?

Ik ga er van uit dat Droomparken een vergunning heeft aangevraagd, echter wel in de wetenschap, dat die aanvraag pas in behandeling kan worden genomen, nadat het nieuwe bestemmingsplan onherroepelijk is geworden.

Maar dank zij die aanvraag kan ze (Droomparken) in ieder geval blijven betogen (tegenover de campingbewoners) dat ze er alles aan gedaan heeft om de nieuwe camping op tijd klaar te krijgen.

En zo heeft de gemeente opnieuw de Zwarte Piet in handen. Ook al omdat nog steeds blijft volhouden dat de camping per 1 april gereed zal zijn. Wat een tamelijk onzinnige opvatting is, als je er van uitgaat, dat een vergunning pas kan worden verleend, nadat het nieuwe bestemmingsplan onherroepelijk geworden is.

En dat moment kan nog jaren op zich laten wachten.

 

Prima voorbeeld.

In mijn vorige column stelde ik, dat de gemeenteraad nauwelijks aandacht besteedde aan haar toezichthoudende taak. In plaats daarvan praat men liever gezellig mee over de uit te voeren taken.

Dat weerspiegelt zich ook in de verkiezingstijd. Hoewel politici altijd heel stoer roepen dat dit de tijd is om verantwoording af te leggen, gebeurt dat zelden of nooit en stort men zich collectief op toekomstplannen.

Hoewel de invloed van de raad op zulke plannen betrekkelijk gering is, doen de partijen niets liever dan weidse vergezichten te schilderen. Zoals de verdubbeling van het spoor naar Hoorn of een vierbaansweg naar Lelystad.

Geen partij die de ontwikkeling van het REZ tijdens de laatste verkiezingen ter sprake bracht, behalve de SP en die wist te melden dat “de ontwikkeling van het recreatiegebied gaat nu echt van start: daardoor krijgt onze stad een prachtig gebied waar iedereen vrije tijd kan vieren.” 

Geen woord over het feit, dat vrijwel het gehele gebied in private handen komt en dat het vieren van de vrije tijd hoofdzakelijk is voorbehouden aan kapitaalkrachtigen, die zich een tweede huis kunnen permitteren.

Waar politiek (in mijn ogen) voornamelijk over zou moeten gaan is niet het formuleren van allerhande abstracte wensdromen, maar het houden van gedegen toezicht op de dagelijkse gang van zaken. Maar het houden van toezicht levert geen status op voor hen die het moeten uitvoeren en is daarom weinig populair.

“Veel beloven, weinig geven, doet de gek in vreugde leven.” luidt het gezegde en dat is in mijn ogen ook de verklaring voor de geringe belangstelling voor de politiek. Maar omdat het niet uitmaakt hoeveel mensen er gaan stemmen (al gaat maar 30% stemmen, dat is niet van invloed op het aantal raadsleden) blijft men doorgaan op de ingeslagen weg.

Je zou hopen dat het electoraat zich wat meer zou bekommeren om het toezicht dat hun vertegenwoordigers uitoefenen, maar hoop is uitgestelde teleurstelling en verder uitstel heeft dan ook geen zin.

Ik heb bijna 10 jaar lang geprobeerd om toezicht uit te oefenen op wat onze gekozen en benoemde bestuurders uitspookten. Veel is er in die tijd niet veranderd. Ondanks beloften over transparantie en participatie is het beleid alleen maar ondoorzichtiger geworden en is de mogelijkheid tot deelname ingeperkt. Het REZ is daar een prima voorbeeld van.

 

Iedereen blij.

Het Comité tot het behoud van het Enkhuizerzand is druk bezig las ik in de krant. Men heeft inmiddels met vrijwel iedereen gesproken. Zelfs met de raadsfracties waarbij het duidelijk is geworden, dat die heel veel NIET weten. De reden ervoor is, zoals ik al eerder heb aangegeven, dat raadsfracties worden geïnstrueerd om alleen maar waarde te hechten aan wat hun door het college of de ambtelijke organisatie wordt verteld.

En dat informatie, die niet afkomstig is van het college, als onbetrouwbaar moet worden beschouwd. Dat is niet van vandaag of gisteren, maar al tientallen jaren zo en is een vast onderdeel van de besluitvormingssystematiek. Door het afschaffen van de oppositie is dit gesloten systeem alleen nog maar meer gesloten geworden.

Enfin, het Comité speelt met de gedachte van een architectencafé las ik. Leuk idee, maar ik vrees dat we inmiddels zover in het proces zijn gevorderd, dat het weinig zal uithalen.

Wat iedereen over het hoofd lijkt te zien, is dat Droomparken inmiddels eigenaar is van het recreatieoord. Juridisch gezien tenminste. Door de aanschaf van Orez is ze eigenaar van de overeenkomst tussen gemeente en Orez en die voorziet er in, dat het hele gebied zal worden overgedragen aan Orez = Droomparken.

Aan die uitkomst valt alleen nog maar te ontsnappen als Droomparken een aanzienlijke schadevergoeding wordt betaald. De gemeente doet nu nog of er aan valt te ontkomen, maar ik heb meer vertrouwen in de deskundigheid van de Droompark juristen dan in de vage voorstelling van zaken die de gemeente op dit moment uitdraagt.

Droomparken heeft meer dan een miljoen betaald voor Orez en dat bedrag (en flink wat daar bovenop) komt hoe dan ook voor rekening van de gemeente, mocht het plan (waar de gemeente mee heeft ingestemd) niet doorgaan.

Bovendien, Droomparken heeft ongetwijfeld kwaliteiten op het gebied het ontwikkelen van vakantieparken. Waarom dan een architectencafé in het leven geroepen als men, via Droomparken, kan beschikken over alle benodigde kennis op het gebied van het ontwikkelen van vakantieparken?

Creëren we met een architectencafé niet een geheel nieuwe illusie. Namelijk, dat niet Droomparken, maar “wij” op een of ander manier kunnen bepalen hoe Droomparken zijn park moet inrichten?

Ik schat Droomparken behoorlijk veel slimmer in dan de Enkhuizer raad en college, dus zullen ze inmiddels wel begrepen hebben, dat het huidige plan het niet gaat halen en dat er een nieuw plan moet komen.

In dat nieuwe plan zal er rekening moeten worden gehouden met de wensen die het ZZM al 6 jaar geleden aan de gemeente kenbaar heeft gemaakt. Wensen waarvoor Droomparken (naar ik aanneem), meer begrip zal weten op te brengen dan college en raad tot dusver. Waardoor een oplossing op korte termijn in zicht komt.

Maar voor het zover is, moeten er eerst nog wat schijnbewegingen worden gemaakt om het gezichtsverlies van raad en college zoveel mogelijk te beperken. Gewoonlijk mag het voorkomen van gezichtsverlies ook nog wel een paar centen kosten en ik twijfel er niet aan of Droomparken zal daar handig gebruik van weten te maken.

Maar je kunt het gerust aan Droomparken overlaten om (rekening houdende met de wensen van provincie en ZZM) een smaakvol vakantiedorp te ontwerpen zonder dat er  (in de vorm van een architectencafé) bijstand moet worden verleend.

Uiteraard heeft de raad het recht dat plan af te keuren, maar dan gebeurt er verder niets en dient Droomparken een miljoenenclaim in. De raad doet dus gewoon wat ze normaal gesproken ook doet en tekent bij het kruisje. Iedereen blij.

Droomparken krijgt een (kleiner) vakantiepark, het ZZM parkeergelegenheid  en de inwoners van Enkhuizen een strandje zonder dat dit hun een cent heeft gekost. En daar was het toch allemaal om te doen geweest?

Het orakel van Enkhuizen

DorusIs er tijdens de behandeling van de kadernota ook nog gesproken over het REZ? Jazeker, wethouder Luyckx in zijn capaciteit van lokaal orakel heeft een 30 seconden durende verklaring afgelegd. Ze luidde als volgt.  

Allemaal heel stil en rustig nadenken over de meest juiste, adequate oplossing met alle betrokken partijen en niet meteen de hakken in het zand zetten. Luisteren naar elkaar en kijken hoe je met elkaar in overleg kunt. Zoek naar de oplossingen en niet naar de bedreigingen en heel misschien (en u als raad heeft die kwaliteit) komen we er dan met zijn allen op een keurige manier uit.

Luyckx bepleit dus, om nu datgene te gaan doen, wat de gemeente anderhalf jaar lang doelbewust heeft nagelaten. Naar een oplossing zoeken. Ze doet dat vanuit een positie waarin ze de betrokken partijen niets meer te bieden heeft.

Zeggenschap over de gang van zaken heeft ze niet meer, nu ze het eigendom van het REZ (op termijn) heeft overgedragen aan Droomparken. In ruil voor een strandje en een plan  (dat in zijn overeengekomen vorm) niet zal worden uitgevoerd.

Voor Droomparken is de onuitvoerbaarheid van het plan geen probleem (anders hadden ze wel gewacht met het aankopen van Orez bv). Maar als gemeente sta je natuurlijk toch voor Jan met de korte achternaam als je eerst keihard onderhandeld hebt over een plan dat niet zal worden uitgevoerd, met een partij die het onderhandelingsresultaat aan een ander verkoopt, zodra het vaststaat dat je (als gemeente) niet meer terug kan.

OK, omdat Droomparken niets heeft aan een plan dat niet kan worden uitgevoerd, neem ik aan, dat ze op redelijk korte termijn contact op zal nemen met het ZZM over een plan dat wel kan worden uitgevoerd.  En als daar een parkeerterrein voor het ZZM bij hoort, so be it, dat zal Droomparken verder een zorg zijn.

En als dat in kannen en kruiken is, dan halen ze Luyckx er bij en mag hij doen of hij het allemaal bedacht heeft. Maar ondertussen is de raad met vakantie en denkt stil en rustig na.

Tenzij zich Enkhuizer schokkende nieuwsfeiten voordoen, ben ik van plan hetzelfde te doen.

Waan van de dag.

Volgens de raadsbrief van 13 november 2018 was de anterieure overeenkomst met Orez bv  gesloten en werd ze ter inzage gelegd.

Met de mededeling, dat er tegen de gesloten overeenkomst geen bezwaar of zienswijze kon worden ingediend. Dat is formeel juist. Tegen de verkoop van grond kan de raad (of wie dan ook) achteraf geen bezwaren inbrengen, die tot gevolg hebben dat de verkoop ongedaan zou kunnen worden gemaakt.

Het college is namelijk bevoegd tot verkoop krachtens artikel 160, eerste lid onder e van de gemeentewet.

Echter, artikel 169.4 van de gemeentewet bepaalt het volgende:

4. Zij (het college) geven de raad vooraf inlichtingen over de uitoefening van de bevoegdheden, bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder e, f, g en h, indien de raad daarom verzoekt “of indien de uitoefening ingrijpende gevolgen kan hebben voor de gemeente. In het laatste geval neemt het college geen besluit dan nadat de raad in de gelegenheid is gesteld zijn wensen en bedenkingen ter kennis van het college te brengen.”

De gemeentewet lijkt me in dit verband duidelijk genoeg. Het college neemt geen besluit over de verkoop van gronden dan nadat zij de raad in de gelegenheid heeft gesteld om haar bezwaren tegen die verkoop kenbaar te maken.

Aangezien het besluit genomen was en de raad nooit in staat gesteld is om haar wensen en bezwaren tegen de verkoop kenbaar te maken, heeft de verkoop niet overeenkomstig de gemeentewet (artikel 169.4) plaatsgevonden.

Of dit een ontbindende voorwaarde van de verkoop is, waag ik te betwijfelen. Dat dit, in strijd met de gemeentewet handelen, de griffier ( die geacht moet worden op dit vlak de raad te adviseren) niet is opgevallen valt te betreuren.

Of dit gevolgen moet hebben voor degenen die doelbewust hebben meegewerkt aan het ontwijken van de wettelijke voorschriften, is aan de raad om te bepalen.

De tot dusver meest gebruikelijke gang van zaken is, dat de raad de schouders ophaalt en zich stort op de waan van de dag.

De brandweerpetitie

En dan is er naast de Heemschutpetitie natuurlijk ook nog de brandweerpetitie, die door brandweermannen Eric Keesman en Maurice Raven wordt aanbevolen.

Hun voorstel komt er op neer, dat een planuitvoering die door de provincie in eerdere instantie al is verworpen (het oorspronkelijke bastion model) als uitgangspunt wordt genomen voor nieuwe onderhandelingen met Droomparken.

En dat die nieuwe onderhandelingen er toe zouden moeten leiden, dat een oude wens van Nieuw Enkhuizen (een buitenzwembad) in vervulling zal gaan.

Zo’n buitenzwembad was ooit een verkiezingsbelofte van Nieuw Enkhuizen, waarvoor Maurice Raven (net als zijn vader Jan) op de kieslijst stond.

Vader Jan Raven, die in zijn capaciteit van fractievoorzitter van Nieuw Enkhuizen over deze kwestie tot dusver als het graf heeft gezwegen, steunt (in zijn capaciteit van vader) wel een initiatief van zijn zoon, dat echter gedoemd is te mislukken.

Immers, er wordt voorgesteld een dood paard (het oorspronkelijke bastion model) van stal te halen om Droomparken er toe te bewegen een extra concessie te doen, (aanleg van een buitenbad) boven wat Droomparken reeds met de gemeente is overeengekomen.

Klaarblijkelijk vanuit de veronderstelling dat de huidige bezwaarmakers hun  bezwaren zullen opgeven, omdat Droomparken de gemeente een buitenbad cadeau doet.

Het toont aan, dat de Enkhuizer lokale politiek in essentie gebaseerd is op niet waar te maken beloften en dynastieke ambities, maar niet op realistische uitgangspunten.

Mogelijk gemaakt, omdat een aanzienlijk deel van de Enkhuizer bevolking een “realistisch” wereldbeeld gelijk meent te moeten stellen aan een “negatief” wereldbeeld.

De realiteit is, dat de gemeente het recreatieoord inmiddels (door middel van een anterieure overeenkomst met Orez BV) heeft verkocht. Dat Droomparken, nadat de gemeente zich had vastgelegd die overeenkomst uit te voeren (door haar formeel in procedure te brengen), de daaruit vloeiende rechten en plichten heeft gekocht door overname van de bv die eigenaar was van die rechten en plichten.

Vooralsnog zie ik geen reden waarom Droomparken de gemeente niet zou houden aan hetgeen ze met Orez is overeengekomen (de overdracht van het recreatieoord in ruil voor bepaalde door Droomparken te leveren diensten).

Zou de gemeente weigeren die overeenkomst na te komen, dan zie ik niet goed hoe de gemeente een eis tot schadevergoeding zou kunnen ontlopen.

Dat is, vrees ik, de harde realiteit. Het heeft in mijn ogen dan ook geen enkele zin om de Enkhuizer bevolking (door middel van een petitie) voor te spiegelen, dat ze  iets krijgen (een buitenbad) door voorstander te zijn van een uitvoeringsmodel, dat reeds door de provincie is verworpen (het oorspronkelijke bastion model).