De olifant in de kamer

De krant pakt lekker uit vandaag met de kop, dat het Enkhuizerzand (door het ingrijpen van de provincie) op losse schroeven staat.

Vervolgens schetst men de nog resterende mogelijkheden. Herinrichten overeenkomstig de wensen van de provincie, dan wel in beroep gaan tegen het besluit van de provincie.

Als gebruikelijk laat de krant de olifant in de kamer onbenoemd, waardoor het probleem nog lekker onoverzichtelijk blijft, terwijl er een voor de hand liggende oplossing is.

Namelijk, toegeven dat een vakantiedorp met 200 woningen iets te veel van het goede is en genoegen nemen met een aanzienlijk lagere hoeveelheid.

Bijvoorbeeld net zo veel als er in Broekerhaven staan, dus 80 kavels.

Probleem is dat men 200 kavels met Orez is overeengekomen en dat Droomparken haar aankoopprijs (van Orez) op basis van die hoeveelheid kavels zal hebben bepaald.

Ik heb de rekensom hier al eens uitgevoerd. Het oorspronkelijk plan telde 200 kavels met een uiteindelijke verkoopprijs van € 100.000,- per kavel. Het nieuwe (nog te maken plan) heeft maar 80 kavels met een geschatte opbrengst van 8 miljoen.

De kans is dus groot, dat Droomparken compensatie wil voor de 12 miljoen omzetverlies die het gevolg is van het toegeven aan de wens van de provincie (= minder bouwvolume).

Gaat dat de gemeente geld kosten? Op het eerste gezicht zou je denken van wel, maar ik denk dat het mee zal vallen.

Immers, de olifant in de kamer is, dat de deal die Struijlaart met Orez heeft gesloten zo ongelooflijk slecht voor de gemeente is (en zo ongelooflijk goed voor Droomparken) dat  Droomparken  zich wel twee keer zal bedenken voordat ze de hele “deal” afblaast.

Zelfs met een omzetverlies van zo’n 12 miljoen valt er voor Droomparken nog genoeg te verdienen aan een vakantiedorpje in Enkhuizen.

Alleen kunnen raad en college (die de deal met Orez tot dusver bejubeld hebben als de best mogelijke deal) nu niet plotseling erkennen, dat het in feite een volstrekt waardeloze deal was, die ze hebben gesloten/bejubeld.

En dat de huid, die de gemeente verkocht, zeker 12 miljoen meer waard was, dan ze er voor hadden bedongen.

Maar daar gaan ze, met een paar schijnbewegingen (en wat drogredenen) richting inwoners, wel uitkomen. De inwoners betalen namelijk liever wat meer belasting, dan zich ergens in te verdiepen.

Uiteindelijk zal blijken, dat dank zij de briljante onderhandelingen van de wethouder  aan de wensen van de provincie tegemoet kan worden gekomen, zonder dat dit (tegen ieders verwachting) de gemeente ook maar een cent extra zal hebben gekost.

Dat laatste zal waarschijnlijk ook niet waar zijn, maar zowel raad als college hebben er beide belang bij om dat te verbergen en dat gaat ze dus ook wel lukken.

Over de problemen met het ZZM, Heemschut en de IJsselmeervereniging een ander keer.

 

 

El Salvador

Raad, college en het bestuur van de campingvereniging lijken Andries Bruils (directie Droomparken) inmiddels als hun verlosser geaccepteerd te hebben. Vanwege de daadkracht die hij probeert uit te stralen.

Persoonlijk vind ik die daadkracht nogal meevallen. Veel geblaat, maar weinig wol. Zijn belofte, dat de nieuwe camping per 1 april 2020 van start gaat lijkt verdacht veel op de belofte van Rutte, dat iedere Nederlander € 1000,- tegemoet kon zien als hij premier zou worden.

Hoe dan ook, volgens het onderstaande bericht in de krant van zaterdag werpt hij zich nu ook al op als bemiddelaar voor het geschil tussen de gemeente en de provincie.

Bij zoveel hulpvaardigheid kan ik natuurlijk niet achterblijven. Ook ik ben best bereid te bemiddelen tussen gemeente en provincie. Ook al omdat de oplossing tamelijk voor de hand ligt. De, door de provincie gekoesterde opvattingen, serieus te nemen.

Het enige wat een oplossing in de weg staat is de erkenning van de gemeente, dat ze in haar onderhandelingen met Orez BV op ongelooflijke wijze geblunderd heeft en dat Droomparken (die Orez als stroman gebruikte) op het punt staat om daar de vruchten van te plukken.

Ik gun elke ondernemer zijn winstmarge, maar dit gaat, als gevolg de onbekwaamheid van de gemeentelijke onderhandelaars, alle perken te buiten.

Toen ik hoorde dat Droomparken de eigenaar was geworden van de overeenkomst die de gemeente had gesloten met Orez, schreef ik in mijn column van 21 mei 2019, dat ze daarmee de  trotse eigenaar was geworden van een dood paard.

Die voorspelling is, zoals de meeste van mijn voorspellingen, uitgekomen.

Droomparken en gemeente hebben inmiddels (noodgedwongen) het oorspronkelijke plan aangepast en daarmee bevestigd, dat het oorspronkelijke plan (zoals voorspeld) niet meer dan een dood paard was.

Verdere aanpassingen zijn noodzakelijk wil het gewijzigde plan uiteindelijk ook geen dood paard blijken te zijn.

Omdat de gemeentelijke onderhandelaars inmiddels hun onbekwaamheid ruimschoots hebben bewezen, is de tijd aangebroken voor een nieuwe, die het belang van Enkhuizen als uitgangspunt neemt en zich niet alleen bekommert om zijn  eigen status of die van de raadsleden, die hem in het zadel houden.

Enfin, als Andries Bruil zijn diensten (via de krant) aan de provincie aanbiedt, dan kan ik natuurlijk proberen het zelfde te doen. Als de krant daar aan wil meewerken ten minste.

19-11-23

Vragen stellen.

De meeste lezers van mijn blog zullen er wel rekening mee hebben gehouden, maar voor alle anderen, zoals het college, de gemeenteraad, Droomparken, de belangenvereniging van de campingbewoners en en de zeilschool (om er een paar te noemen) moet het toch als een verrassing komen dat provinciale staten van plan is de herontwikkeling van het Enkhuizerzand te blokkeren.

Door gebruik te maken van een reactieve aanwijzing waarover op 3 december besloten zal worden.

Zodat we een voorlopige tussenbalans kunnen opmaken.

  • Vanaf februari 2016 is het college met Tuin en consorten aan de gang gegaan met het maken van een plan voor de herinrichting van het Enkhuizerzand.
  • Nadat het college zich (november 2018) formeel verplicht had het plan te zullen uitvoeren, liet Droomparken (april 2019) weten inmiddels de eigenaar te zijn van dat plan.
  • Waarna (in samenspraak met Droomparken) het bestaande plan in de prullenbak werd gegooid en er samen met Droomparken een nieuw plan werd samengesteld, hetgeen door de voltallige raad met gejuich werd ontvangen.
  • In dat nieuwe plan is, volgens de provincie, onvoldoende rekening gehouden met de door de provincie ingediende bezwaren, met name op het gebied van de ruimtelijke kwaliteit.
  • Met als gevolg een “reactieve aanwijzing”, waarmee voorkomen kan worden dat er onderdelen van het bestemmingsplan in werken kunnen treden.

Daarmee zijn we terug in februari 2016 toen het toenmalige college (dat in het leven was geroepen door de SP en onder leiding stond van burgemeester Baas)  besloot om over te gaan tot onderhandse gunning aan de gelegenheidscombinatie Tuin en consorten.

Volgens mij zijn dat de enigen die van de hele operatie beter zijn geworden. Er van uit gaande, dat ze hun plan met dikke winst aan Droomparken hebben verkocht. Wat wederom de vraag oproept, wat de gemeente bezielde, om haar ziel en zaligheid te verkopen aan een gelegenheidscombinatie, die op geen enkele wijze voldeed aan de eisen, die men daar (vooraf) aan had gesteld.

Met andere woorden, welk gemeentelijk belang was er mee gediend, dat het college niet met een toekomstige eigenaar afspraken maakte, maar de voorkeur gaf aan een stroman, katvanger of hoe je zo’n tussenpersoon ook wilt noemen.

Het lijkt me een van de vele vragen die de raad zou moeten stellen, maar die zal het wel weer te druk hebben zichzelf van elke verantwoordelijkheid voor de gang van zaken vrij te pleiten.

Narrig

Waar ik wel een beetje narrig van word zijn die vrolijke, niks aan de hand berichten, die het NHD mij aanreikt. Ik weet het, ze kunnen er niks aan doen, want ze zijn nu eenmaal verslaggever en ze moeten verslag doen van wat ze wordt verteld.

Door zo’n Andries Bruil (van Droomparken) bijvoorbeeld.

Die is lekker stamppot wezen eten met de campinggasten en roept “we hebben niet voor niets voor Enkhuizen gekozen, dat is voor ons een strategische locatie.”

Oh ja, maar waar was Bruil dan toen hij kon meedoen aan een competitieve dialoog of aan de openbare inschrijving? In geen velden of wegen te bekennen. In plaats daarvan stuurde hij een katvanger, die voor hem een onderhandse gunning moest zien los te peuteren van de gemeente.

Of wil hij beweren, dat hij niet wist dat het Enkhuizerzand in de aanbieding was en er pas achterkwam toen Tuin en consorten er mee liepen te leuren?

Trouwens, toen Orez haar overeenkomst met de gemeente sloot (november 2018) bevatte die al een bepaling, die het noodzakelijk maakt een aan Bruil gelieerde onderneming in te schakelen.

Nog voordat Bruil Orez had gekocht, bepaalde hij al dat Orez gebruik moest maken van een aan hem gelieerd bedrijf bij de verhuizing van de camping.

In het gunstigste geval heeft Enkhuizen zich, door Droomparken, op spectaculaire wijze een oor aan laten naaien door in zee te gaan met Tuin en consorten. In het ergste geval wist de gemeente dat ze met een stroman onderhandelde en was er persoonlijke belang in geding om dat voor de raad (en daarmee de bevolking) geheim te houden.

Zolang er geen bewijs van het tegendeel komt, blijf ik er van uitgaan dat Bruil voor één miljoen grond gekocht heeft van de gemeente, die hij straks voor twintig miljoen kan verkopen.

En daar kan best een stamppot maaltijd met de campinggasten van af en is het ook niet moeilijk om van alles en nog wat te beloven. Zoals, dat de nieuwe camping per 1 april 2020 klaar zou zijn. Gaat niet gebeuren natuurlijk en dat weet hij zelf ook wel.

Maar wat zou het, de campinggasten kunnen nergens heen en hoe meer er uiteindelijk afhaken, hoe beter het is voor Droomparken. Want dan kunnen ze chalets verkopen en  verhuren. Wat er ook in Broekerhaven wordt gedaan door Europarcs. Daar was ruimte voor 78 chalets, met een beetje geluk halen ze uiteindelijk het dubbele in Enkhuizen.

Nu de kaarten zijn geschud en de contracten zijn getekend, mag er naar hartenlust en door iedereen worden geparticipeerd. Uiteraard met respect voor hetgeen er reeds is vastgelegd tussen gemeente en Droomparken.

En natuurlijk ook rekeninghoudende met het verdienmodel van Droomparken want Andries Bruil mag dan de goedheid zelf zijn, hij is zeker niet gek.

 

Eenzijdige voorbereiding

Ik heb REZ al eerder vergeleken met Brexit, waarvan de voorstanders denken, dat zodra het Britse parlement een besluit om uit te treden heeft goedgekeurd, het ergste voorbij is.

Het is een misvatting, het moeilijkste deel zijn de onderhandelingen met de EU, die nog moeten worden gevoerd over de nieuwe handelsrelatie.

Voor het REZ geldt precies hetzelfde. De raad denkt, als we de rijen sluiten en unaniem  het bestemmingplan goedkeuren, dan zijn de grootste problemen voor de gemeente opgelost.

Helaas, dan beginnen de problemen pas echt, omdat er dan zaken aan de orde gesteld worden, waarvan de raad heeft nagelaten om zich in te verdiepen. Omdat, zoals Keesman (SP) het uitdrukte, men dacht er van uit te kunnen gaan, dat alles wel goed geregeld zou zijn.

Gisteren stond Heemschut in de krant met de mededeling, dat als de provincie niet met een reactieve aanwijzing ingrijpt, Heemschut haar bezwaren zal voorleggen aan de Raad van State. Wat impliceert dat er voor 2023 niets zal gebeuren.

Niets? Jazeker omdat de bezwaren van Heemschut ook het terrein betroffen waarop de nieuwe camping zou worden aangelegd.

Ik had de vage hoop, dat de reactieve aanwijzing van de provincie beperkt zou blijven tot het aantal vakantiewoningen en de rest van het bestemmingsplan goedgekeurd zou worden. Maar als het terrein voor de nieuwe camping ter discussie wordt gesteld, dan heeft dat gevolgen voor de verhuizing die noodzakelijk is, voordat er met de eigenlijke herinrichting kan worden begonnen.

Maar als de nieuwe camping nog niet kan worden aangelegd, dan kan ook de verhuizing niet doorgaan. Iets waarvan de gemeente en Orez vrij recent nog riepen dat hij uiterlijk 1 juli 2020 voltooid zou zijn. Niet dus.

Wanneer houden gemeente en Orez nu eens op om Enkhuizers dingen voor te spiegelen die ze niet kunnen waar maken? Als gevolg van hun volstrekt eenzijdige voorbereiding van het project.

 

Faliekant verkeerd.

In de nota “beantwoording zienswijzen” (hier te vinden) staat onder algemene inleiding het volgende.

Keuze voor Vestingmodel
De aanbesteding heeft geleid tot twee mogelijke modellen (de ‘Vesting’ en ‘Havens’) dat in 2017 is gepresenteerd.

Daarbij is door de raad en de inwoners gekozen voor het vestingmodel.

De laatste zin is een pertinente onjuistheid. Raad en bevolking zijn geïnformeerd over het bestaan van beide modellen, de keuze werd gemaakt door een (door het college benoemde) beoordelingscommissie.

Of die beoordelingscommissie overigens ooit is benoemd of dat het college het besluit gewoon zelf heeft genomen is nog maar de vraag.

Er zijn kennelijk geen aanstellingsbrieven verstuurd en het bewijs voor het bestaan van de commissie bestaat uit een advies met daaronder vijf onleesbare handtekeningen.

Irrelevant? Wel, het bevestigt, dat na het “go” besluit in 2014 door de raad, alle daar op volgende besluiten door het college zijn genomen. Beide (mislukte) pogingen tot een openbare aanbesteding, maar ook de daarop volgende onderhandse gunning volgens scenario 1.

In de discussie over de scenario’s veronderstelt Van Marle (D66), dat de stemming die er op volgt bepalend is voor de keuze van het college. Hij wordt door burgemeester Baas terecht gewezen. Het besluit was reeds door het college genomen. De raad mag slechts wensen en bedenkingen naar voren brengen, waar het college dan kennis van neemt.

De notulen vatten het als volgt samen.

De voorzitter legt naar aanleiding van de stemverklaring van de heer Van Marle uit dat de raad niet besluit tot een bepaald scenario. De raad wordt gevraagd kennis te nemen van de scenario’s en daar eventueel zijn wensen en bedenkingen bij te uiten. De uitvoering is een verantwoordelijkheid van het college en het heeft de raad gevraagd daar zijn wensen en bedenkingen bij te uiten. Het college neemt daar kennis van en kan daar desgewenst zijn nadere standpunt op bepalen.

De voorzitter brengt het voorstel in stemming en constateert dat dit met negen stemmen voor en acht tegen is aangenomen.

De notulen van de raadsvergadering van 2/2/2016 zijn hier te vinden.

De raad is akkoord gegaan met een aanbestedingsprocedure en vervolgens is ze alleen maar achteraf geïnformeerd en heeft ze geen besluit genomen. Tot het moment dat er een bestemmingsplan moest worden goedgekeurd.

De consequentie van dit alles is, dat ondanks de verwoede pogingen van het college (en de SP) om raad en inwoners mede verantwoordelijk te maken voor de keuzes die er zijn gemaakt, het toch het college is, dat verantwoordelijk is voor elk genomen besluit.

En dat zij zichzelf gelukkig mag prijzen, dat de raad daar uiterst lankmoedig mee om gaat, omdat nogal wat besluiten faliekant verkeerd zijn uitgevallen.

Replica’s?

Begrijp ik het nu goed, dat de gemeente zich, behoudens de spreekwoordelijke vinger aan de pols, niet meer bemoeit met de indeling van het park, maar dat de uitkomst daarvan bepaald wordt door het participatie-overleg tussen Droomparken en andere stakeholders?

Een gang van zaken waar diverse raadsfracties zich lovend over hebben uitgesproken, maar die natuurlijk wel inhoudt, dat raad en college de participanten niet langer in de weg zullen lopen.

Met als enige beperking dat de participanten zich houden aan het beeldkwaliteitsplan. Juist over die beperking heb ik mijn twijfels.

Sommige fracties zagen visioenen van een vakantiepark als een vissersdorpje aan het IJsselmeer, terwijl ik me meen te herinneren, dat dit (in de opvatting van de provincie) juist niet de bedoeling was.

Dus geen geleidelijk overgang van museum naar vakantiedorp, maar een harde en  duidelijke scheiding tussen beide functies.

Ik heb geen idee in hoeverre de provincie nog invloed kan uitoefenen op het beeldkwaliteitsplan, maar het zou zo maar kunnen, dat in plaats van replica’s van  visserswoningen er gewoon recreatiebungalows gebouwd gaan worden.

En waarom ook niet? Het is een recreatiepark, dus waarom zou het er ook niet uitzien als een recreatiepark.