Zwikkeren?

Onder elke column worden er altijd drie eerdere columns gepresenteerd die een zekere relatie hebben tot het onderwerp dat ik in mijn laatste column behandel.

Zo stond er onder mijn vorige bericht een link naar de column “Geen problemen” van 14 februari 2018, waarin ik commentaar lever op het feit, dat wethouder Struijlaart geen enkel probleem ziet voor wat betreft de verdere ontwikkeling van het Enkhuizerzand.

Hetgeen, als gebruikelijk, trouwhartig werd opgetekend door de verslaggever van de Enkhuizer Krant.

De opvatting die ik mijn column naar voren breng is, dat Struijlaart beter eerst even naar Specsavers had kunnen gaan, alvorens hij het standpunt verkondigde dat er geen enkel  probleem bestond voor wat betreft de ontwikkeling van het REZ.

Ik som een aantal (voor iedereen zichtbare) problemen op, waarvoor volgens mij tot op de dag van vandaag nog geen oplossing is gevonden.

Het enige probleem waar wethouder Struijlaart wel over heeft gesproken (tegenover de campingbewoners tijdens de Pinksterbijeenkomst) is het probleem dat zou ontstaan als het inmiddels goedgekeurde plan niet zou worden uitgevoerd.

oogkleppen1
Geen problemen

Ook daarover heb ik eerder geschreven.

Volgens mij heeft Struijlaart de raad nog nooit formeel op de hoogte gesteld van het feit dat als het voorliggende plan niet doorgaat, de gemeente een miljoenenclaim van Orez bv tegemoet kan zien.

En omdat de gemeente over die mogelijkheid ook geen persbericht heeft afgegeven, heeft de krant er ook niet over bericht. En als de krant nergens over bericht,  dan zien raadsleden op hun beurt ook geen noodzaak om er aandacht aan te besteden.

Enfin, Paul Gutter, de verslaggever die de opvattingen van Struijlaart had opgetekend, reageerde destijds op mijn column met de mededeling dat de krant altijd hoor en wederhoor toepast.

Om vervolgens toe te geven, dat dit (in dit geval) niet mogelijk was, omdat de gemeente met Orez bv was overeengekomen dat alle communicatie over het REZ via de gemeente  diende te verlopen.

Zoals ze dat ook had bedongen t.a.v. de gang van zaken rond de elektra verzwaring bij de Drommedaris. Ook daar was met partijen (aannemer en stichting) overeengekomen dat de gemeente de enige woordvoerder zou zijn.

Het gevolg van dit alles is natuurlijk dat de berichtgeving door de onafhankelijke pers, nauwelijks afwijkt van de berichtgeving van de afhankelijke pers. De huis aan huis bladen. Omdat beide zich beperken tot het integraal overnemen van de persberichten van de gemeente.

Dat het veel geroemde hoor en wederhoor nauwelijks iets voorstelt is niet alleen mij opgevallen, maar ook anderen.

Reageerder Juyt heeft klaarblijkelijk niet alleen mijn laatste column gelezen, maar ook de daaraan gerelateerde “Geen problemen”.

Om vervolgens op de uitlating van Paul (dat de krant altijd hoor en wederhoor toepast) te reageren met “Pardon altijd? Vermoed dat je dit bericht na het zwikkeren geschreven heb”.

Ik heb het vermoeden dat ik het met die reactie eens zou zijn als ik wist wat “zwikkeren” inhield. Maar misschien wil Juyt dat uitleggen.

Advertenties

Spookbeelden

Parkeren ZZM’Enkhuizerzand straks één groot asfaltterrein’ kopt de Enkhuizer krant vandaag. Het is een bewering van de vereniging Tot Behoud Van Het Enkhuizerzand (in oprichting). Aangezien veel mensen alleen de kop van een artikel onthouden, is de vereniging (die al sinds 2013 in oprichting is) er dank zij de Enkhuizer krant in geslaagd een spookbeeld op te roepen dat niet eenvoudig zal zijn weg te nemen.

Op bijgaande schets staat de ruimte die het ZZM graag voor zichzelf gereserveerd zag als parkeerterrein. Dat is bij lange na niet het gehele REZ en er is evenmin sprake van asfalt,

De vereniging heeft een website die de bedoeling had de bewoners van Enkhuizen inzicht te verschaffen in de besluitvorming rond het REZ. Volgens die website is er sinds 2014 helemaal niets gebeurd voor wat betreft de besluitvorming rond het REZ. Vanaf die datum is er namelijk geen enkel (inzicht verschaffend) bericht geplaatst.

De vereniging heeft ook een Facebookpagina en is kennelijk op dat moment nog een comité, dat volgens haar openingsbericht tot doel heeft het Enkhuizer strand toegankelijk te maken voor de Enkhuizers. (Nooit geweten dat het strand op dat moment niet toegankelijk was).

Het openingsbericht dateert van 9 september 2014. Een daarop volgend bericht  (12 september 2014) bevat 25 door Netty Reder genomen foto’s van het recreatieoord. Het laatste bericht op deze pagina dateert van 13 september en ging over de kosten van het maaien van gras. Kortom na 4 dagen hield men het alweer voor gezien. Over doorzetten gesproken.

We mogen er dus van uitgaan, dat er sinds september 2014 volgens het comité/vereniging in oprichting niets meer te melden viel over de besluitvorming rond het REZ. Pas in februari 2016 ontwaakt men weer en wordt het kennelijk tijd voor een nieuw krantenbericht. Via de Enkhuizer Krant laat de vereniging weten tegen de komst van een vakantiedorpje te zijn en voor het behoud van de camping.

Ik schrijf daarover het  bericht “Dichttimmeren”

Nu, weer bijna 2 jaar later, zijn de bezwaren tegen het vakantiedorpje kennelijk vervallen en is het ZZM de boosdoener geworden en wordt de Enkhuizer krant opnieuw opgezocht om dat wereldkundig te kunnen maken.

Ik wordt daar verschrikkelijk moe van. Ik begrijp dat het comité/vereniging met enige regelmaat in de publiciteit wenst te komen en het bijhouden van een website of Facebookpagina  allemaal te veel werk vindt en daarom een beroep doet op de krant om haar laatste oprispingen naar buiten te brengen, maar daarbij worden allerhande zaken door elkaar gehaald.

Het echte grote nieuws rond het REZ dateert al van februari vorig jaar en is noch door het comité, noch door de krant opgepikt.

Het  aanvankelijke uitgangspunt van de gemeente was om de grond 30 jaar lang vrij van erfpacht uit te geven. Sinds februari is duidelijk dat de voor het vakantiedorp benodigde grond zal worden verkocht, al weet niemand tegen welke prijs.

Het enige wat we weten is dat men een adviesbureau heeft ingehuurd om te bevestigen dat de afgesproken prijs overeenkomstig de marktwaarde is.

Nu denkt U misschien, wat kan mij het schelen tegen welke prijs die grond wordt verkocht. Welnu, dan kunt U tevreden zijn over de huidige raad, want die kan het namelijk ook niks schelen.

Voorouders

regenten1De laatste tijd nog al druk geweest met voorouderonderzoek of genealogie zoals dat deftig heet. Lastig woord trouwens, dat je (voordat je er geen erg in hebt) verkeerd uitspreekt, hetgeen allerlei misvattingen bij vrouwen oplevert.

Mijn onderzoek  was jaren geleden vast gelopen op wat vroeger een “onegt” kind genoemd werd. Een vastberaden neef heeft (geholpen door een deskundige die wist waar je zoeken moest) de onechtheid van de boreling opgehelderd door de vermoedelijke vader aan te wijzen.

Dat bleek Hendrik Zegerius te zijn. Telg uit een roemrijk predikanten geslacht uit Elburg/Oldebroek. Zo was Gods Woord bijna een eeuw lang in handen van een vader en zoon in Oldebroek /Elburg.

In die tijd werd er nog naar Zegerius geluisterd. Kom daar nu nog maar eens om.

Voorouderonderzoek lijkt een beetje op hetgeen ik in de gemeentepolitiek ook altijd deed. Dat wil zeggen, stukken lezen en je dan proberen je voor te stellen wat je op basis van de daarin vermelde feiten kunt concluderen.

Als ik nu naar het REZ kijk, dan zijn er twee feiten die het volgens mij heel erg onwaarschijnlijk maken dat de voorgelegde plannen in ongewijzigde vorm verder gaan.

Om te beginnen maakt het bestaande plan het voor het ZZM onmogelijk om ooit nog parkeerruimte te realiseren op het Enkhuizerzand.

Een bestemmingplan moet nog worden gemaakt en je kunt daar pas tegen protesteren als de raad het heeft aangenomen. Daarbij maakt het niet uit of de raad daar massaal mee heeft ingestemd.

De rechter bepaalt uiteindelijk of ze daarbij voldoende rekening heeft gehouden met de belangen van “omwonenden”. In dit geval het ZZM.

De directeur van het ZZM wordt er voor betaald om tot het uiterste te gaan om de belangen van het ZZM te verdedigen en ik heb geen enkele reden om te twijfelen aan zijn vastbeslotenheid dat te zullen doen.

De voltallige raad van Enkhuizen denkt op dit moment waarschijnlijk, dat alles zal zijn opgelost als zij een bestemmingsplan heeft goedgekeurd, dat géén rekening houdt met de belangen van het ZZM. Dat is een vorm van hoogmoed, waarvan ik aanneem dat ze ten val zal komen.

Naar mijn overtuiging begint het gesodemieter pas nadat de raad heeft ingestemd met het nieuwe bestemmingsplan (waarbij geen rekening is gehouden met de belangen van het ZZM).

Het tweede “feit” heeft te maken met natura 2000. Precies op de plek waar nu in het water “verboden toegang” borden zijn geplaatst (een surfer wees me daarop) wordt een strand voor durfsporters aangelegd. Met andere woorden je mag op het strand je surfplank in orde maken, maar je mag daarmee het water niet op, omdat het beschermd gebied is. Het zelfde geldt voor het haventje dat ter plekke wordt aangelegd.

Daar kun je alleen maar uit, als je door (nu nog) beschermd gebied vaart.

Twee feiten dus, voor iedereen waarneembaar , behalve voor de leden van de raad. Het enige wat die als feit erkennen, is wat hen door het college als feit wordt gepresenteerd.

Zolang het college dat niet doet zijn er dus geen feiten waarover moet worden nagedacht. Ontelbaar zijn de situaties waarbij de raad “onaangenaam” verrast is door “feiten” die ieder ander al had zien aankomen, maar door het college nog niet als feit waren voorgelegd.

Deze bekrompen werkwijze (die ik in het verleden meermalen heb vergeleken met struisvogelpolitiek) heeft zich dusdanig vastgezet bij de overgrote meerderheid van de raad, dat elke poging tot discussie tot mislukken is gedoemd. Raadsleden zijn gelovigen en artikel 1 van hun geloofsbelijdenis is:

Gij zult geen andere feiten in ogenschouw nemen dan de feiten die U door het college zijn aangereikt.”

Voorvader Zegerius zou met deze ketterse opvatting (vanaf de kansel) wel raad hebben geweten. Nazaat Segerius staat op het punt de strijd tegen de volgers van deze dwaalleer op te geven.

Serieus overwegen

multitoolIk was 13 toen ik voor de eerste keer de lappendagmarkt in Enkhuizen bezocht.

(Eerdere marktervaringen beperkten zich tot reguliere markten als de Dappermarkt in Amsterdam).

Maar zo’n jaarmarkt biedt bijzondere buitenkansjes, ook voor 13-jarigen.

Overtuigd door het verkooppraatje van de standwerker kocht ik voor de eerste (en tevens laatste) keer een multitool. Een gereedschap dat talloze nuttige eigenschappen in zich verenigde. Namelijk die van hamer, bijl, combinatietang, schroevendraaier en nijptang.

Eenmaal thuisgekomen ontdekte ik al snel dat mijn multitool geen van de functies naar behoren kon vervullen. Je kon er niet mee hameren, laat staan hout hakken en de schroevendraaier werkte alleen bij hele grote schroeven, maar dan kon je weer onvoldoende kracht zetten met het gereedschap.

Waar ik op 13-jarige leeftijd leerde dat je met enige scepsis moet kijken naar gereedschappen die talloze gebruiksmogelijkheden beloven, lijkt de gemeente Enkhuizen er nog steeds verslaafd aan te zijn.

Het SMC werd in gang gezet met een complexe bestuursopdracht waarin tal van uiteenlopende zaken moesten worden gecombineerd. Hetzelfde gold voor de Drommedaris en het REZ.

En dan nu weer de oplossing van een gemeentelijk parkeerprobleem en een parkeerprobleem van het ZZM. Opnieuw probeert men zaken te combineren die in feite los van elkaar staan en beter onafhankelijk van elkaar zouden kunnen worden opgelost.

Deze combinatiedrift vloeit voort uit het adagium van voormalig wethouder Franx. Dat je met werk ander werk kunt maken.

Maar het meeste werk dat met deze ingewikkelde combinatie-opdrachten wordt gemaakt, is werk voor (beleids)ambtenaren in het algemeen en haar juridische afdeling in het bijzonder.

Van de hierboven genoemde voorbeelden is alleen de Drommedaris tot een redelijk goed einde gebracht, hoewel men ook daar in een mediation proces verzeild is geraakt.

Je zou hopen dat de gemeente daaruit lessen zou hebben geleerd, maar men blijft zich helaas gedragen als een 13-jarige.  Die hardnekkig blijft geloven in de multi-oplossingen die ze weet te verzinnen.

Het oorspronkelijke probleem was een bescheiden parkeerbehoefte van het ZZM op het REZ.  Uit een door het ZZM vervaardigd schetsontwerp blijkt dat die voorziening zich eenvoudig laat realiseren zonder al te grote gevolgen voor de beeldkwaliteit van het gebied. Dit schetsontwerp werd de raad onthouden.

In plaats daarvan probeert de gemeente de parkeerbehoefte van het ZZM te combineren met een bij haar levende wens de parkeermogelijkheden aan de zuidzijde van de stad uit te breiden.

Daartoe laat men een quick-scan uitvoeren die een 4-tal mogelijkheden tot uitbreiding vaststelt. Eén daarvan is financieel onhaalbaar (Ossenmarkt), twee daarvan bieden geen enkel soelaas voor de parkeerbehoefte  van het ZZM. De resterende variant omvat het geheel of gedeeltelijk dempen van havens.

Na 6 maanden bedenktijd legt het college de varianten voor aan de raad met het verzoek daaruit een keuze te maken. Een keuze die er alleen maar toe kan leiden dat er havens gedempt gaan worden omdat de andere opties geen soelaas bieden of financieel onhaalbaar zijn.

Bij het raadsvoorstel ontbreekt de door het ZZM voorgestelde oplossing, omdat die in strijd zou zijn met het coalitie akkoord.

Een coalitie akkoord (in dit geval gesteund door de kleinst mogelijke meerderheid van de raad), is geen wet van Meden en Persen.

Het komt voor dat een coalitie akkoord (door omstandigheden) niet kan worden uitgevoerd.  Daarom, een coalitie akkoord aangrijpen om een voor de hand liggende oplossing niet in overweging te willen nemen is absurd.

De commissie zou er in mijn ogen dan ook verstandig aan doen om het door het ZZM vervaardigde schetsontwerp voor parkeerruimte op het REZ bij het college op te vragen.

Opdat ze als serieuze mogelijkheid kan worden overwogen.

Gedachtenwisseling

College van B&W
Verdeelde banen

In een coalitie akkoord wordt een plan van aanpak beschreven dat 4 jaar geldig is. Het wordt als kennisgeving aan de raad aangeboden.

Er over stemmen is zinloos, omdat een coalitie gewoonlijk uit een meerderheid bestaat. Dat is in Enkhuizen ook het geval.

Om zo’n meerderheid te kunnen bereiken worden er politieke baantjes (wethouderschappen) verdeeld.

Er valt geen zinnige verklaring te bedenken waarom een gemeente als Enkhuizen 4 wethouders zou moeten hebben. De hoeveelheid werk is daar ten ene male onvoldoende voor.

Toch hebben we 4 wethouders. Omdat partijen pas willen toetreden tot een coalitie als zij  daar (in de vorm van een wethouderschap) voor worden beloond. Het is een treurige vorm van koehandel.

Maar het zijn niet alleen partijen die hun afspraken vastleggen in een coalitie akkoord. Er is ook een belangrijke rol weggelegd voor degenen die het moeten uitvoeren.

De ambtelijke organisatie.

Een betrouwbaar, maar tegelijkertijd behoudend onderdeel van de organisatie. Behoudend in de zin, dat men er op toeziet dat “de politiek” geen verwachtingen wekt die de feitelijke uitvoerder (de ambtelijke organisatie) gedurende de looptijd van het akkoord niet kan waarmaken.

Met als gevolg dat een coalitie akkoord gewoonlijk bol staat van de goede voornemens en de bijbehorende slagen om de arm.

Maar een 4 jaar durend coalitie akkoord mag natuurlijk nooit een beletsel zijn voor de verdere ontwikkeling van bedrijven als het ZZM. Waarvan we blij mogen zijn dat ze zich binnen onze gemeentegrenzen bevindt vanwege de cultuurhistorische waarde (en werkgelegenheid) die het met zich meebrengt.

Maar de politiek lijkt zich uitsluitend te willen bekommeren om de vraag hoe men het beste de bezoekers van ZZM langs de lokale horeca kan leiden. Naast een VOC verleden, kan Enkhuizen nu ook opscheppen over haar hedendaagse kruideniersmentaliteit.

Vanwege haar onzinnige benadering van het werkelijke probleem. De bereikbaarheid en het blijvend kunnen functioneren van het ZZM.

En die onzinnige benadering leidt vervolgens weer tot krankzinnige overwegingen. Om desnoods dan maar havens te gaan dempen. Opdat er maar zoveel mogelijk bezoekers van het ZZM er toe verleid kunnen worden om een terrasje te “pikken” in de binnenstad.

Het lijkt me een omkering van prioriteiten.

Tijdens de bijeenkomst op woensdag werd een schets getoond van een mogelijke parkeervoorziening voor het ZZM op het REZ (Recreatieoord Enkhuizer Zand).

Ik had haar nooit eerder gezien, maar mijn globale indruk was, dat ze er een stuk aantrekkelijker uitzag dan wat er tot dusver op het REZ is gerealiseerd.

Ik vind het treurig dat die mogelijkheid nooit serieus is onderzocht, maar dat er inmiddels wel honderdduizenden euro’s zijn besteed aan onderzoeken die nergens toe leiden, anders dan tot “gedachtewisselingen” tussen “de politiek” en de ambtelijke organisatie.

Ins Blaue hinein

kipzonderkopIn de krant van vrijdag lees ik dat de gemeente een digitale enquête gaat houden onder de “voormalige” belangstellenden voor ontwikkeling van het REZ die hebben nagelaten deel te nemen aan de openbare inschrijving.

De eerste vraag die zich opdringt is natuurlijk, wat hebben al die eerdere marktconsultaties eigenlijk ingehouden. Die waren steevast positief, maar wat hielden die consultaties eigenlijk in?

Telefoontje naar een aannemer werkzaam op dat gebied met de vraag, heb U belangstelling om betrokken te worden bij de ontwikkeling van dat gebied? “Ja”. “Ok, dank u wel, we komen hier nog op terug als we over meer informatie beschikken.”

Wat zou het toch prettig zijn als hierover eens (in detail) verantwoording zou worden afgelegd.

Voordat er weer een nieuwe mogelijkheid om “ins Blaue hinein” te zwammen georganiseerd wordt, eerst maar eens een paar feiten op tafel.

Te beginnen met, wat denkt de gemeente eigenlijk dat de grond waard is die ze probeert te verhuren? En waar is dat op gebaseerd?

Wat ziet ze als een redelijk erfpacht percentage in de bestaande marktverhoudingen? Erfpacht is gewoonlijk gelijk aan de bestaande hypotheekrente, maar hoe ziet de gemeente dit.

Ten tweede, wat kost de aanleg van zo’n strand nu eigenlijk. De gemeente beschikt al over een uitgebreid rapport over de eisen die daar aan gesteld moeten worden, plus geschatte kosten. In hoeverre zijn die kosten veranderd?

Ten derde, wat bezielt de gemeente eigenlijk om de financiering van een strand in handen te leggen van een private ondernemer, terwijl ze zelf over uitstekende financieringsmogelijkheden beschikt.

Mijn stelling in deze is, dat op basis van de te verwachten grondhuur, de gemeente makkelijk (en goedkoper) de aanleg van een strand kan financieren dan welke particuliere onderneming dan ook.

Maar goed, geen lokale politicus die mijn blog leest, dus het zal wel weer “ins Blaue hinein” zwammen worden.

(red) Herringtown

red herring
Dwaalspoor

Ruilhandel (of barter) was de gebruikelijke manier van handeldrijven voor de uitvinding van het geld.  Geruime tijd geleden dus. Dat ging als volgt.

Wie vissen had, maar trek had in bloemkool ging op zoek naar iemand die bloemkolen had en trek had in vissen. Omdat lang niet iedereen in het bezit van bloemkolen, trek had in vissen kon het even duren voordat de gewenste transactie tot stand kwam.

Na de uitvinding van geld verdween deze manier van handel drijven. Men verkocht de vissen voor geld en met het verkregen geld werd bloemkool gekocht.

Om redenen, die mijn verstand te boven gaan, heeft de raad van Enkhuizen (op advies van het college) besloten om deze ruilhandel (nadat ze duizenden jaren in onbruik was geraakt)  nieuw leven in te blazen.

Paprika
Paprika ?

Men besloot om grond (waarop vakantiehuisjes mochten worden gebouwd) gratis in bruikleen te geven aan iemand die als tegenprestatie een strand en een camping wilde aanleggen.

Na jarenlange voorbereiding (en begrote kosten van € 200.000,-) is deze zoektocht naar een tegenpartij voor deze ruilhandel uitgelopen op een complete mislukking.

De opdrachtgevers voor deze ruilhandel (raadsleden) laten door de Enkhuizer krant hun teleurstelling optekenen over het mislukken van deze transactie.

Zo laat Kunst (PvdA) weten dat er onvoldoende gebruik is gemaakt van de creativiteit van de markt.

Wat ze daarmee bedoelt is me niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk wil ze zeggen,  dat de zoektocht zich had moeten uitbreiden naar de bezitters van paprika’s en ijsbergsla.

Groenteman?
Groenteman ?

Van Marle (D’66) is ook teleurgesteld en meent dat een deskundige (groenteman ?) had moet worden ingeschakeld.

Keesman (SP) daarentegen wil een onderzoek naar de geringe belangstelling voor de aangeboden vis.

andere vis ?
Andere vis ?

Iets wat de bedenkers van deze ruilhandel (college en ambtenaren) ook voorstaan. Zal iets te maken hebben met het feit dat de partij van Keesman in het college vertegenwoordigd is.

Nu is het verleidelijk om de bedenkers van deze ruilhandel (college en ambtenaren) af te schilderen  als volslagen incompetente imbecielen.

Maar er is nog een andere mogelijkheid. Namelijk dat deze ruilhandel slechts een dwaalspoor is in een verder logisch en een weloverwogen plan.

En dat het de opdrachtgevers (raadleden) ontbreek aan onderscheidend vermogen om deze ruilhandel te zien voor wat het is. Een dwaalspoor.

In het Engels is “red herring” een synoniem voor dwaalspoor.

En kijk, dat past nu weer helemaal bij Enkhuizen.       Enkhuizen = (red) Herringtown.