Verantwoording nemen.

Maar wat voor onze gekozen bestuurders geldt, geldt ook voor de kiezer. Ook zij zien geen noodzaak tot het houden van toezicht. En zelfs als ze dat wel zouden zien, dan nog bestaat er geen instantie die dat (namens die kiezers) zou kunnen uitoefenen.

Het idee achter Paljas is, dat het een vereniging van kiesgerechtigden zou moeten zijn die zich bezig houden met de belangen van kiesgerechtigden. Die belangen zouden omschreven kunnen worden met twee woorden.

Transparantie en participatie.

Zonder transparantie is burgerparticipatie zinloos. Hoe kun je in hemelsnaam ergens aan deelnemen als je nauwelijks over informatie beschikt of alleen maar eenzijdig bent geïnformeerd?

Dit blog probeert een bijdrage te leveren aan die transparantie door kritisch te kijken naar de voorstellen van het college: Wat om een of andere reden de afgelopen 9 jaar niet op prijs werd gesteld door leden van de gemeenteraad. Naar men mij heeft ingefluisterd, op aanraden van B&W en griffier, die het een gruwel is dat er (buiten hun toezicht om) gediscussieerd zou worden over maatschappelijk relevante zaken.

De oorspronkelijke aanjagers van dat soort discussies, politieke partijen, hebben vrijwel allemaal die functie overgedragen aan de gemeente. Die, namens de politieke partijen “voorlichtingsbijeenkomsten” organiseert, waarbij de nadruk ligt op wat de ambtelijke organisatie als wenselijk ziet.

Wat in mijn ogen ontbreekt is een niet partijgebonden organisatie, die bijeenkomsten organiseert die een politiek karakter hebben.

Waarbij politiek het mechanisme is, dat we gebruiken om maatschappelijke problemen tot een oplossing brengen. Sommigen zien meer in een sterke man, anderen weer meer in de dictatuur van het proletariaat, maar ik houd het liever op de bestaande politieke instituties, inclusief de bijbehorende beslommeringen.

Maar waar we (als kiezer) wel mee moeten ophouden is onze verantwoordelijkheid afschuiven.

Want als de kiezer zijn verantwoordelijkheid neemt en er op toeziet, dat de door hem gekozen bestuurder zijn verplichtingen nakomt. Dan dwingt dat de gekozen bestuurder om zijn verplichting (toezicht op het doen en laten van de benoemde bestuurders) weer serieus te nemen.

Het enige wat we ontberen is een instituut, dat de gekozen bestuurders dwingt om verantwoording af te leggen over het toezicht dat ze uitoefenen.

Toegepast in de huidige  situatie had er allang een voorlichtingsbijeenkomst over het REZ moeten zijn geweest, waarop raadsfracties ter verantwoording zouden zijn geroepen over het toezicht dat zij tot dusver hebben uitgeoefend op de gang van zaken rond het  Enkhuizerzand.

Het is absurd, dat we als kiezers werkeloos blijven toezien hoe onze gekozen bestuurders zich onttrekken aan elke vorm van verantwoording afleggen.

Ik heb een poging gedaan met Paljas. Misschien de verkeerde naam en waarschijnlijk ben ik ook niet de juiste persoon. Maar laten we hopen dat Enkhuizen toch nog een paar notabelen kent die de democratie een goed hart toedragen en zich zouden willen inspannen om een belangenvereniging voor kiesgerechtigden vorm te geven.

Ik ben benieuwd.

Dienstmededelingen.

Gisteren was een heugelijke dag. Na in totaal 2.352 berichten en 8.844 reacties werd dit blog (voor de eerste keer in haar bestaan) op één dag meer dan 1000 keer bezocht.

En dat terwijl het zijn lezers informeert over een onderwerp waar de meeste mensen hun buik meer dan vol van hebben. De lokale politiek.

Zou het dan toch zo zijn, dat de aanhouder wint?

Passend moment om afscheid te nemen van die advertenties onder mijn columns. Dat kost geld, maar dat moet ik er dan maar voor over hebben. Het oog wil ook wat.

Dan wat organisatorische zaken. Mijn blog, “Pim’s Prietpraat” is het uitgangspunt voor alles. De filosofie die er achter schuil gaat is die van Paljas.

Om ergens aan deel te kunnen nemen (participeren) moeten de dingen eerst inzichtelijk gemaakt worden. (transparantie).

Alle politieke partijen zeggen daar hun  best voor te doen, in werkelijkheid levert geen enkele partij ook maar de geringste inspanning op dat gebied.

Met mijn blog probeer ik inzicht te verschaffen in de lokale politiek en daardoor mensen in staat te stellen om er op een of andere manier aan deel te nemen.

Ieder op zijn eigen manier. Ieder met zijn eigen politieke voorkeur. De resultaten zijn tot op heden vrij teleurstellend, maar dat kan me niet schelen, ik vind het leuk om te doen.

En dan is er ook nog Facebook, of wel het junkfood van de informatie industrie. Te veel fake-nieuws, te oppervlakkig, te veel trollen en teveel meningen uit de losse pols.

Maar het is wel praktisch om dingen te delen en daarom heb ik een persoonlijk account en heeft Paljas een pagina.

De columns die ik voor Prietpraat schrijf deel ik via mijn Facebook account. Wie mijn “vriend” wordt krijgt ze automatisch op zijn tijdlijn.

Verder deel ik niks met mijn Facebook “vrienden”, maar wie wat van me wil weten kan me altijd bellen of een WhatsApp sturen. 06-11290814.

Wie geen vriend van me wil worden op Facebook, maar toch wil lezen wat ik zoal schrijf, is er mijn “Paljas.nu” pagina. Die “leuk'” vinden heeft hetzelfde effect. Het zorgt er voor, dat de link van mijn laatste column op je tijdlijn verschijnt. https://www.facebook.com/search/top/?q=paljas.nu&epa=SEARCH_BOX

Verder is er ook een twitter account, pimsep2, dat bij elke nieuwe column een berichtje de wereld inslingert.

En tot slot bestaat er sinds kort ook nog zoiets als de “Groep Paljas” op Facebook. https://www.facebook.com/search/top/?q=groep%20paljas&epa=SEARCH_BOX

De groep heeft haar eigen e-mail adres.   paljas.nu@gmail.com

Wat ik met die groep wil is het volgende.

Ik erger me aan de uitholling van onze democratische normen en waarden. Waarbij het kennelijk normaal is geworden dat zij (die namens ons besluiten nemen) mogen worden voorgelogen of onvolledig en onjuist worden geïnformeerd.

Een mooie taak voor de groep zou kunnen zijn, om een steun in de rug te vormen voor die raadsleden, die te kennen geven niet langer genoegen te willen nemen met onvolledige en onjuiste informatie (die hun met enige regelmaat wordt verstrekt). Uiteraard niet alleen in woord, maar ook in daad.

Dat zou de kwaliteit van de raadsvergaderingen doen toenemen (dunkt me) en lijkt me verder ook wel een nobel streven.

De groep staat open voor mensen die dit streven willen steunen. Voor de toekomst lijkt het me leuk om bijeenkomsten te organiseren over onderwerpen waar raadsleden niet met ons over durven praten.

Tot slot,  er is ook nog een Facebook pagina die Pimsep heet, maar die bouw ik af. Wie die pagina leuk vond, kan beter switchen naar de “Paljas.nu” pagina.

En nu maar hopen dat door al deze informatie de verspreiding van mijn blog nog beter gaat worden.

Keuzes maken.

Gelet op de Facebook discussie waarin ik recentelijk betrokken ben geraakt heb ik het bestuur van Nieuw Enkhuizen de onderstaande mail gestuurd.

Geacht bestuur,

Een jaar geleden ben ik, na tientallen jaren bewust partijloos te zijn geweest, lid geworden van Nieuw Enkhuizen.
Met als reden dat deze partij, als enige, bereid was om te strijden voor een rechtvaardiger verdeling van de kostenbijdrage aan de SED.
Ik betreur het dan ook dat deze verkiezingsbelofte, na de verkiezing, is ingewisseld voor deelname aan een raadsbrede coalitie.
Recentelijk ben ik betrokken geraakt bij een dispuut op Facebook waarbij mij verweten werd, dat ik als lid van NE de reputatie van HEA met modder had besmeurd. 
Hoewel die beschuldiging volstrekt ongefundeerd was en bovendien gedaan door iemand die zijn eigen belang in de discussie trachtte te verbergen door een schuilnaam te gebruiken, is bij mij toch de vraag gerezen in hoeverre een partijlidmaatschap te combineren valt met de functie van politiek commentator.  
Binnen de bekrompen en veelal achterbakse politieke verhoudingen in Enkhuizen blijkt dat niet mogelijk te zijn. 
Omdat de functie van politiek commentator meer bij me past, dan lid van een partij, zeg ik bij deze mijn lidmaatschap van de partij op.
Ik wens Nieuw Enkhuizen veel succes met het realiseren van haar politieke doelen.   
Met vriendelijke groet,
Chris Segerius.

 

Paljas

Prietpraat werd altijd al geschreven vanuit het perspectief van een hofnar. Iemand die zich wel verdiept in het reilen en zeilen van de lokale politiek, maar die zich verder niet geroepen voelt om er deelnemer van te worden.

Daarbij ging het me niet zo zeer om het “nieuws” zoals de krant dat aan de hand van een persbericht van de gemeente naar buiten brengt.

Zoals, DE SEIZOENSCAMPING OP HET  RECREATIEOORD BLIJFT OOK HET VOLGENDE JAAR OPEN.

Die conclusie had iedereen, aanwezig bij de Pinksterbijeenkomst tussen gemeente en de  campingbewoners, allang getrokken.

Het ging mij meer om het duiden van het nieuws en zien of het nieuws dat de reguliere media met zoveel toewijding brengt in overeenstemming is met het nieuws dat ze (over hetzelfde onderwerp) eerder hadden gebracht.

Zoals in december vorig jaar beweert de gemeente nog dat OREZ BV een overtollige hoeveelheid grond van de gemeente naar het REZ zal verplaatsen, wat een enorme besparing zal opleveren. Terwijl ze zes maanden later die verplaatsing van grond voor eigen rekening neemt en onderhands gaan aanbesteden.

Of het “nieuws” dat de Enkhuizer bevolking gezamenlijk 8 ton meer bijdraagt aan de verdere ontwikkeling van de ambtelijke organisatie, dan je (op grond van het aantal inwoners) zou mogen verwachten.

Omdat de gemeente over dat soort dingen geen persberichten schrijft wordt het ook niet door de regionale pers naar buiten gebracht.

Niet in de laatste plaats omdat de gemiddelde krantenlezer dat soort nieuws helemaal niet wil lezen.

Enfin, Prietpraat maakt dus deel uit van de Paljas Filosofie, maar omdat die niet alleen betrekking heeft op Enkhuizen heb ik besloten om die filosofie in een nieuw blog wat beter te gaan uitwerken De website Paljas Projecten treft u hier aan.

Overheid en burger.

hofhoudingNu de bestuursvorming in Enkhuizen zich nog even in de prenatale fase blijft bevinden (en het sowieso een politiek neutrale boreling gaat worden) heb ik maar even de tijd genomen om het Prietpraat thema onder de loep te nemen.

Het resultaat is een wat moderner uitziend thema met ons belangrijkste onderwerp, de regenten, dominant aanwezig op de voorpagina.

Bovendien is er (qua uitstraling) aansluiting gezocht met twee andere blogs waar ik op dit moment aan werk, maar die nog niet klaar zijn voor publicatie.

Het verbindende thema van alle drie is “macht” en de manier waarop de overheid en het bedrijfsleven er gebruik van maken om ons, naar hun pijpen, te laten dansen.

Een thema dat me sinds de jaren 60 uit de vorige eeuw is blijven fascineren.

Enfin, de voornaamste wijziging op Prietpraat is dat er nu een vaste Home pagina is, met daaronder het nieuws van gemeente en de diverse politieke partijen. Die in de meeste gevallen het nieuws van anderen delen en zelf nooit iets te melden hebben.

Voor de nieuwe berichten van Prietpraat zelf moet u in het menu op ‘Berichten” klikken en dan krijgt u ze op de gebruikelijke wijze (het laatste bericht bovenaan) gepresenteerd.

En voor de rest vind ik, dat de verhouding lokale overheid en burgerij nog steeds vrij aardig wordt weergegeven door bijgevoegde de illustratie.

Weeff-fout.

Afgelopen zaterdag zou de regionale omroep (WEEFF) vanuit de Drom een uitzending verzorgen waarin de diverse politieke stromingen in Enkhuizen het tegen elkaar op zouden nemen. Namens Nieuw Enkhuizen mocht ik er aan meedoen.

Helaas als gevolg van een Weeff-fout kon de uitzending niet door gaan. Er waren, geloof ik, geen microfoons beschikbaar of iets anders van technische aard.

Ten behoeve van de uitzending had ik een persoonlijk manifest geschreven waarin ik (na jarenlang partijloos te zijn geweest) mijn keuze voor Nieuw Enkhuizen verklaarde.

De uitzending ging niet door, dus hieronder de tekst die ik had willen uitspreken.

————————————–

MarianneOp 12 december 2017 besloot de voltallige Enkhuizer gemeenteraad, dat het er eigenlijk niet toe doet, dat inwoners van Enkhuizen 30% meer moeten betalen (voor de verdere ontwikkeling van de ambtelijke organisatie) dan alle andere inwoners van het SED gebied.

Na 8 jaar lang bewust partijloos te zijn gebleven, besloot ik nu om lid te worden van een partij, die bereid zou zijn om deze onrechtvaardigheid ongedaan te maken.

Dat bleek Nieuw Enkhuizen te zijn. Alle andere partijen hadden zich al neergelegd bij het waanidee van deze ongelijke behandeling.

Dus ook de met veel bombarie van buiten de stad gehaalde wethouder, die er voor zou zorgen dat Enkhuizen een jaartje draaiende zou blijven. Evenals raadsleden van de landelijke partijen die zitting hadden in de  klankbordgroep.

Maar ook de vertegenwoordigers van de lokale partijen, die zich als makke schapen hadden aangesloten bij de opvattingen van de landelijke partijen.

En zo kon het dus gebeuren, dat alle Enkhuizer raadsleden (ondanks uitgebreide waarschuwingen) besloten, dat het hun niet kon schelen dat de Enkhuizers meer moeten betalen dan elke andere inwoner binnen de SED grenzen.

Daarbij gaat het niet om klein bier. Gezamenlijk dragen de inwoners van Enkhuizen 8 ton meer bij dan op grond van hun inwonertal valt te rechtvaardigen. Daar kun je ook een buitenzwembad voor aanleggen of iets anders waar Enkhuizers profijt van hebben.

Maar daarbij blijft het niet. Aanstaande dinsdag zal de raad stemmen over een voorstel waarbij Enkhuizen, met 31% van de inwoners van het SED gebied, maar liefst 45 % van de kosten van een SED regeling voor haar rekening neemt.

Waar alle andere partijen hun schouders ophalen en blijven toekijken, wil Nieuw Enkhuizen zich inzetten om aan deze onrechtvaardigheden een einde te maken en terug te draaien.

En om daar een bijdrage aan te kunnen leveren ben ik niet langer partijloos gebleven, maar ben ik lid geworden van Nieuw Enkhuizen en moedig ik anderen aan om hetzelfde te doen.

Zodat we gezamenlijk een einde kunnen maken aan de bestaande SED cultuur waarbij de zwakste schouders, de zwaarste lasten moeten dragen.

liberte-egalite-fraterniteLaat U niet wijsmaken, dat de herziening van een reeds genomen raadsbesluit onmogelijk is. 

Waar een wil is, is een weg.

We vragen ook niet om speciale voordeeltjes voor de inwoners van Enkhuizen.

We eisen alleen maar dat we op gelijke wijze behandeld worden als alle andere SED inwoners.

Het enige wat we daarvoor nodig hebben is L.E.F. Het acroniem voor de idealen van  de Franse revolutie.  Liberté, Egalité, Fraternité.  

Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap. 

Chris Segerius

Wethouders

Hekking1Vrij recent hebben IJsselstein en Hardenberg besloten zich terug te trekken uit de ambtelijke fusie die zij kort daarvoor waren aangegaan. Dat kan dus kennelijk ook. Staat ons dat wellicht ook te wachten?

Twee jaar nadat de ambtelijke fusie tussen Stede Broec, Enkhuizen en Drechterland een feit was, moet meer dan 13 miljoen worden geïnvesteerd om de drie ambtelijke diensten beter met elkaar samen te laten werken. Dat is nog al wat.

Voor de fusie rekende men er op dat meteen al het eerste jaar een besparing bereikt zou worden van 1.4 miljoen en maakte men zich druk over een verdeelsleutel om dat bedrag te verdelen.

Die besparingen werden echter nooit gerealiseerd. Er was vooraf bijna 1 miljoen geïnvesteerd in Lean management. Situatie na twee jaar, hier en daar  gedeeltelijk ingevoerd.

Dat is niet een klein beetje de plank misslaan, dat is geen enkel benul hebben over waar je mee bezig bent.

Inmiddels hebben de oorspronkelijke aanjagers, de “neutrale” bestuurders (burgemeesters), het zinkende schip verlaten. Wat gebleven is, zijn de meer politiek ingestelde bestuurders, “de wethouders”.

Behalve in Enkhuizen, waar men binnen de gemeentegrenzen niemand heeft kunnen vinden die bereid is om een bijdrage te leveren aan het bestuur van de stad. Daarbij maken we ons zelf wijs, dat het niet uitmaakt of er een binding bestaat tussen een bestuurder en de stad die hij bestuurt.

Onzin, de wet schrijft niet voor niets voor dat wethouders woonachtig dienen te zijn in de stad die ze besturen. Ontheffing kan worden verleend, maar dat wordt geacht een overgangsmaatregel te zijn. In Enkhuizen is het een jaarlijks ritueel.

Mijn indruk is, dat de wethouders van Stede Broec en Drechterland zich er niet voor schamen om keihard voor de belangen van de inwoners van hun gemeente op te komen.

Die indruk heb ik niet van de wethouders van Enkhuizen, die – om wille van de lieve vrede en hun eigen reputatie van grootmoedig bestuurder – sneller geneigd zijn een compromis te accepteren dat niet altijd even voordelig is voor de inwoners van Enkhuizen.

De verdeelsleutels voor het SED-ontwikkelingsplan en het uitvoeringsplan Lokale schuldhulpverlening (waar Enkhuizen respectievelijk 38 en 45 procent aan meebetaalt) zijn daar voorbeelden van.

Misschien zouden we, na het bestuderen van al die mooie verkiezingsprogramma’s, ons  ook eens moeten afvragen door wie die prachtige plannen moeten worden uitgevoerd en wie men denkt voor te dragen als wethouder.