Paljas

Prietpraat werd altijd al geschreven vanuit het perspectief van een hofnar. Iemand die zich wel verdiept in het reilen en zeilen van de lokale politiek, maar die zich verder niet geroepen voelt om er deelnemer van te worden.

Daarbij ging het me niet zo zeer om het “nieuws” zoals de krant dat aan de hand van een persbericht van de gemeente naar buiten brengt.

Zoals, DE SEIZOENSCAMPING OP HET  RECREATIEOORD BLIJFT OOK HET VOLGENDE JAAR OPEN.

Die conclusie had iedereen, aanwezig bij de Pinksterbijeenkomst tussen gemeente en de  campingbewoners, allang getrokken.

Het ging mij meer om het duiden van het nieuws en zien of het nieuws dat de reguliere media met zoveel toewijding brengt in overeenstemming is met het nieuws dat ze (over hetzelfde onderwerp) eerder hadden gebracht.

Zoals in december vorig jaar beweert de gemeente nog dat OREZ BV een overtollige hoeveelheid grond van de gemeente naar het REZ zal verplaatsen, wat een enorme besparing zal opleveren. Terwijl ze zes maanden later die verplaatsing van grond voor eigen rekening neemt en onderhands gaan aanbesteden.

Of het “nieuws” dat de Enkhuizer bevolking gezamenlijk 8 ton meer bijdraagt aan de verdere ontwikkeling van de ambtelijke organisatie, dan je (op grond van het aantal inwoners) zou mogen verwachten.

Omdat de gemeente over dat soort dingen geen persberichten schrijft wordt het ook niet door de regionale pers naar buiten gebracht.

Niet in de laatste plaats omdat de gemiddelde krantenlezer dat soort nieuws helemaal niet wil lezen.

Enfin, Prietpraat maakt dus deel uit van de Paljas Filosofie, maar omdat die niet alleen betrekking heeft op Enkhuizen heb ik besloten om die filosofie in een nieuw blog wat beter te gaan uitwerken De website Paljas Projecten treft u hier aan.

Advertenties

Overheid en burger.

hofhoudingNu de bestuursvorming in Enkhuizen zich nog even in de prenatale fase blijft bevinden (en het sowieso een politiek neutrale boreling gaat worden) heb ik maar even de tijd genomen om het Prietpraat thema onder de loep te nemen.

Het resultaat is een wat moderner uitziend thema met ons belangrijkste onderwerp, de regenten, dominant aanwezig op de voorpagina.

Bovendien is er (qua uitstraling) aansluiting gezocht met twee andere blogs waar ik op dit moment aan werk, maar die nog niet klaar zijn voor publicatie.

Het verbindende thema van alle drie is “macht” en de manier waarop de overheid en het bedrijfsleven er gebruik van maken om ons, naar hun pijpen, te laten dansen.

Een thema dat me sinds de jaren 60 uit de vorige eeuw is blijven fascineren.

Enfin, de voornaamste wijziging op Prietpraat is dat er nu een vaste Home pagina is, met daaronder het nieuws van gemeente en de diverse politieke partijen. Die in de meeste gevallen het nieuws van anderen delen en zelf nooit iets te melden hebben.

Voor de nieuwe berichten van Prietpraat zelf moet u in het menu op ‘Berichten” klikken en dan krijgt u ze op de gebruikelijke wijze (het laatste bericht bovenaan) gepresenteerd.

En voor de rest vind ik, dat de verhouding lokale overheid en burgerij nog steeds vrij aardig wordt weergegeven door bijgevoegde de illustratie.

Weeff-fout.

Afgelopen zaterdag zou de regionale omroep (WEEFF) vanuit de Drom een uitzending verzorgen waarin de diverse politieke stromingen in Enkhuizen het tegen elkaar op zouden nemen. Namens Nieuw Enkhuizen mocht ik er aan meedoen.

Helaas als gevolg van een Weeff-fout kon de uitzending niet door gaan. Er waren, geloof ik, geen microfoons beschikbaar of iets anders van technische aard.

Ten behoeve van de uitzending had ik een persoonlijk manifest geschreven waarin ik (na jarenlang partijloos te zijn geweest) mijn keuze voor Nieuw Enkhuizen verklaarde.

De uitzending ging niet door, dus hieronder de tekst die ik had willen uitspreken.

————————————–

MarianneOp 12 december 2017 besloot de voltallige Enkhuizer gemeenteraad, dat het er eigenlijk niet toe doet, dat inwoners van Enkhuizen 30% meer moeten betalen (voor de verdere ontwikkeling van de ambtelijke organisatie) dan alle andere inwoners van het SED gebied.

Na 8 jaar lang bewust partijloos te zijn gebleven, besloot ik nu om lid te worden van een partij, die bereid zou zijn om deze onrechtvaardigheid ongedaan te maken.

Dat bleek Nieuw Enkhuizen te zijn. Alle andere partijen hadden zich al neergelegd bij het waanidee van deze ongelijke behandeling.

Dus ook de met veel bombarie van buiten de stad gehaalde wethouder, die er voor zou zorgen dat Enkhuizen een jaartje draaiende zou blijven. Evenals raadsleden van de landelijke partijen die zitting hadden in de  klankbordgroep.

Maar ook de vertegenwoordigers van de lokale partijen, die zich als makke schapen hadden aangesloten bij de opvattingen van de landelijke partijen.

En zo kon het dus gebeuren, dat alle Enkhuizer raadsleden (ondanks uitgebreide waarschuwingen) besloten, dat het hun niet kon schelen dat de Enkhuizers meer moeten betalen dan elke andere inwoner binnen de SED grenzen.

Daarbij gaat het niet om klein bier. Gezamenlijk dragen de inwoners van Enkhuizen 8 ton meer bij dan op grond van hun inwonertal valt te rechtvaardigen. Daar kun je ook een buitenzwembad voor aanleggen of iets anders waar Enkhuizers profijt van hebben.

Maar daarbij blijft het niet. Aanstaande dinsdag zal de raad stemmen over een voorstel waarbij Enkhuizen, met 31% van de inwoners van het SED gebied, maar liefst 45 % van de kosten van een SED regeling voor haar rekening neemt.

Waar alle andere partijen hun schouders ophalen en blijven toekijken, wil Nieuw Enkhuizen zich inzetten om aan deze onrechtvaardigheden een einde te maken en terug te draaien.

En om daar een bijdrage aan te kunnen leveren ben ik niet langer partijloos gebleven, maar ben ik lid geworden van Nieuw Enkhuizen en moedig ik anderen aan om hetzelfde te doen.

Zodat we gezamenlijk een einde kunnen maken aan de bestaande SED cultuur waarbij de zwakste schouders, de zwaarste lasten moeten dragen.

liberte-egalite-fraterniteLaat U niet wijsmaken, dat de herziening van een reeds genomen raadsbesluit onmogelijk is. 

Waar een wil is, is een weg.

We vragen ook niet om speciale voordeeltjes voor de inwoners van Enkhuizen.

We eisen alleen maar dat we op gelijke wijze behandeld worden als alle andere SED inwoners.

Het enige wat we daarvoor nodig hebben is L.E.F. Het acroniem voor de idealen van  de Franse revolutie.  Liberté, Egalité, Fraternité.  

Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap. 

Chris Segerius

Wethouders

Hekking1Vrij recent hebben IJsselstein en Hardenberg besloten zich terug te trekken uit de ambtelijke fusie die zij kort daarvoor waren aangegaan. Dat kan dus kennelijk ook. Staat ons dat wellicht ook te wachten?

Twee jaar nadat de ambtelijke fusie tussen Stede Broec, Enkhuizen en Drechterland een feit was, moet meer dan 13 miljoen worden geïnvesteerd om de drie ambtelijke diensten beter met elkaar samen te laten werken. Dat is nog al wat.

Voor de fusie rekende men er op dat meteen al het eerste jaar een besparing bereikt zou worden van 1.4 miljoen en maakte men zich druk over een verdeelsleutel om dat bedrag te verdelen.

Die besparingen werden echter nooit gerealiseerd. Er was vooraf bijna 1 miljoen geïnvesteerd in Lean management. Situatie na twee jaar, hier en daar  gedeeltelijk ingevoerd.

Dat is niet een klein beetje de plank misslaan, dat is geen enkel benul hebben over waar je mee bezig bent.

Inmiddels hebben de oorspronkelijke aanjagers, de “neutrale” bestuurders (burgemeesters), het zinkende schip verlaten. Wat gebleven is, zijn de meer politiek ingestelde bestuurders, “de wethouders”.

Behalve in Enkhuizen, waar men binnen de gemeentegrenzen niemand heeft kunnen vinden die bereid is om een bijdrage te leveren aan het bestuur van de stad. Daarbij maken we ons zelf wijs, dat het niet uitmaakt of er een binding bestaat tussen een bestuurder en de stad die hij bestuurt.

Onzin, de wet schrijft niet voor niets voor dat wethouders woonachtig dienen te zijn in de stad die ze besturen. Ontheffing kan worden verleend, maar dat wordt geacht een overgangsmaatregel te zijn. In Enkhuizen is het een jaarlijks ritueel.

Mijn indruk is, dat de wethouders van Stede Broec en Drechterland zich er niet voor schamen om keihard voor de belangen van de inwoners van hun gemeente op te komen.

Die indruk heb ik niet van de wethouders van Enkhuizen, die – om wille van de lieve vrede en hun eigen reputatie van grootmoedig bestuurder – sneller geneigd zijn een compromis te accepteren dat niet altijd even voordelig is voor de inwoners van Enkhuizen.

De verdeelsleutels voor het SED-ontwikkelingsplan en het uitvoeringsplan Lokale schuldhulpverlening (waar Enkhuizen respectievelijk 38 en 45 procent aan meebetaalt) zijn daar voorbeelden van.

Misschien zouden we, na het bestuderen van al die mooie verkiezingsprogramma’s, ons  ook eens moeten afvragen door wie die prachtige plannen moeten worden uitgevoerd en wie men denkt voor te dragen als wethouder.

Meer lezen dan schrijven.

pimOp 1 oktober bestaat mijn blog 8 jaar. Mooi moment om op te houden met mijn bemoeienissen met de lokale politiek. Ik kon het de laatste tijd sowieso al niet langer opbrengen om “live” te luisteren naar het geroezemoes dat maandelijks vanuit de Breedstraat over ons wordt uitgestrooid. Daar word je toch niet wijzer van.

Ik had gehoopt dat ik met Prietpraat een platform zou kunnen creëren waarop je lokale politieke problemen zou kunnen bediscussiëren.  Helaas geen enkele belangstelling voor vanuit de politiek. Die lepelen maandelijks in de Breedstraat een meninkje op en houden het voor de rest voor gezien.

En de gewone man? Die weet allang dat er toch niet naar hem wordt geluisterd, dus waarom zou hij zijn tijd verspillen aan politiek?

Verder vond ik de afgelopen 8 jaar, dat de raad (die zich er op beroept ons te vertegenwoordigen) een van haar kerntaken, (het houden van toezicht) te veel verwaarloosde. Ik heb geprobeerd daar (met behulp van Paljas) verandering in aan te brengen. Door de kiezer in staat te stellen om twee raadsleden te kiezen die zich uitsluitend met toezicht zouden bezig houden.

Zodat de resterende raadsleden zich konden bezighouden met wat ze zo graag doen, besturen. Dat wil zeggen, mensen allerhande dingen beloven en dan kijken of, wat ze beloofd hebben, ook daadwerkelijk valt te realiseren.

De kiezer koos voor de beloften en niet voor het toezicht.

En tot slot heb ik uiteindelijk ook aan bronnenonderzoek gedaan met behulp van een WOB verzoek. Omdat onze politieke vertegenwoordigers in mijn ogen al te gemakkelijk instemden met een voorstelling van zaken die (volgens mij) onmogelijk waar kon zijn.

Mijn conclusie was uiteindelijk, dat de gemeente jegens mij onrechtmatig handelde, door mij niet alle documenten ter inzage te geven waarover zij beschikte voor wat betreft het compromis dat zij had gesloten met de aannemer en de stichting over de verzwaring van het elektra in de Drommedaris.

Ik heb die conclusie voorgelegd aan de rechter, waarbij ik me echter niet realiseerde dat overheid en burger geen gelijkwaardige partijen zijn. De overheid heeft een voorsprong voor wat betreft de bewijslast. In de zin dat alles wat zij beweert geacht moet worden waar te zijn en het daarom altijd aan de burger toevalt om te bewijzen, dat wat door de overheid beweerd wordt, niet waar is.

Dat lukt in veel gevallen, maar niet in mijn geval. Immers, de overheid hoeft alleen maar te beweren dat documenten (die tot haar standaardrepertoire behoren) in dit bijzondere geval niet door haar zijn gemaakt, om een burger te dwingen te bewijzen dat zij dat wel heeft gedaan (en alleen niet bereid was om ze ter inzage te geven).

Dat bewijs viel in dit geval alleen maar te leveren met medewerking van de aannemer en de stichting. Beide hadden geen belang bij een dergelijke medewerking, waarmee de mogelijkheid tot bewijs verviel.

Hetgeen betekent, dat we zaken, die op het eerste gezicht weinig aannemelijk lijken, toch (op gezag van de rechter) voor “waar” moeten aannemen. Zoals het feit dat stichting en gemeente ten opzichte van elkaar nooit iets hebben bevestigd. Ook niet het “feit” dat de stichting € 10.000,- zou bijdragen aan de kosten van verzwaring.

Of dat de aannemer, die voor € 60.000,- aan werkzaamheden heeft verricht daarvoor nooit een factuur heeft gestuurd en daar ook nooit voor betaald is geworden.

Het zal allemaal wel, ik heb geen zin meer in de toezichthoudende functie die ik 8 jaar geleden (vrijwillig) op mij heb genomen. Ik laat dat graag over aan hen die zich er voor laten betalen, zoals raadsleden en de reguliere pers die fungeert als de waakhond van onze democratie.

Misschien dat ik in de toekomst er zo nu en dan nog een algemeen beschouwinkje uit pers, als zich weer iets grappigs voordoet, maar voorlopig ben ik van plan om na 1 oktober wat meer te gaan lezen en wat minder te gaan schrijven.

Vlaggen die de lading niet dekken.

Hierbij een kort filmpje van Denzel Washington waarin hij zijn mening geeft over wat tegenwoordig de Mainstream Media wordt genoemd. Kranten en TV News stations zoals CNN.

Hij stelt daarin vast dat het er tegenwoordig kennelijk om gaat dat je als eerste nieuws brengt en je verder niet afvraagt of het nieuws dat je brengt, ook werkelijk waar is.

De Oxford dictionary noemt als uitdrukking van het jaar, ‘post-truth era’, ofwel het tijdperk waarin de waarheid niet langer van belang is.

Hij stelt vervolgens vast dat als je geen krant leest, je niet geïnformeerd bent. Lees je hem wel, dan ben je gedesinformeerd.

Dat geldt misschien voor de Amerikaanse media, maar geldt dat ook voor de Nederlandse?

Afgelopen zaterdag kopte de Telegraaf met chocoladeletters dat Geert Wilders premier van dit land wil worden (hij is niet de enige, dus geen groot nieuws) en dat hij, mocht hij dat worden, beloofde om “schoon schip” te zullen maken.

Wat dat “schoon schip maken” precies inhield werd niet in het artikel uitgelegd. Afschaffing van ons nep-parlement wellicht? Of afschaffing van onze nep-rechtspraak?

Een lokaal voorbeeld van een vlag die de lading niet dekte was het raadsvoorstel van 31 mei 2016 dat als titel had “ Motie huurcontract met Stichting de Drommedaris”. En  vervolgens over iets heel anders ging. Zoals waarom we een aannemer moesten betalen.

Ontboezemingen

Pijl
Ontboezemingen

In Enkhuizen hebben 4 van de 10 raadsfracties een website waarop je reacties achter kunt laten. Stella Quasten heeft een Facebook groep waar je kunt reageren als je lid wordt van haar groep. De overige drie zijn in handen van SP, PvdA en NE. Reacties op deze sites worden pas geplaatst als ze de goedkeuring wegdragen van de eigenaar van de site.

Deze site hanteert een wat liberaler toelatingsprocedure. Nadat een eerste reactie is goedgekeurd  worden daaropvolgende reacties automatisch geplaatst. Dat heeft ruim 7 jaar lang prima gewerkt. Tot 3 november 2016, toen raadslid Bram van der Pijll  plotseling in een hoog tempo reacties begon te plaatsen.

Het begon met een correctie op een door mij geponeerde stelling (waarbij ik hem gelijk gaf) die werd gevolgd door een reeks reacties die geen ander doel leken te hebben dan met mij van mening te kunnen verschillen.

Van der Pijll, had tot op dat moment nauwelijks gereageerd op mijn site. In een email uitwisseling had hij zijn afkering uitgesproken over wat ik hier publiceerde. Na meer dan twintig reacties in twee dagen was het me duidelijk dat Bram zijn afkeer op andere wijze tot uitdrukking wilde brengen.

Namelijk door wat bij internetgebruikers bekend staat als spamming of trolling. In korte tijd grote hoeveelheden reacties sturen met geen ander doel dan discussie onmogelijk te maken of ruzies uitlokken tussen lezers van het forum.

Nadat ik dit twee dagen heb aangezien, heb ik besloten om hem de rechtstreekse toegang tot de reactiemogelijkheid te ontnemen. Dat wil zeggen dat zijn reacties in een wachtrij komen en pas geplaatst worden nadat ik ze vooraf heb goedgekeurd. Van der Pijll is de eerste bij wie ik een dergelijke maatregel heb toegepast in het zevenjarig bestaan van mijn blog.

Hoewel hij dat zelf natuurlijk anders ziet, is die maatregel niet bedoeld om hem de mond te snoeren. Daarom hieronder de integrale tekst van zijn 4 reacties nadat ik de maatregel had genomen.

  1. dat je ooit raadslid was is mij niet bekend geweest, je beweringen geven daar geen weet van. maar dan neem ik dat terug uiteraard.
    Dat je in jouw blog waar je raadsleden uit daagt om hun mening te geven nu mij gaat censureren is wel heel erg frappant.
    Geeft aan hoe jij je blog leid. Als het een keer niet in je straatje is mag het in ene het daglicht niet meer zien??
    Te zielig voor woorden.
    Ik besef dat jij de macht hebt om dit wel of niet te publiceren. Maar hier geef je dan ook gelijk aan als je het niet publiceerd dat jouw blog niet op gezet is voor een open en eerlijke discussie maar je je eigen mening en ideeën profileert en alleen kommentaren acsepteerd die in jouw straatje passen.
    Ik moet toe geven dat je regelmatig de pers haalt met je epistels en activiteiten, je zal ze ook halen als je nalatig wordt.
  2. trots?? ben ik op zaken die ik bereik, niet op mensen die mijn mening, waar ze zelf om gevraagd hebben, gaan blokkeren.
    Helaas komt dat uit wat ik al verwacht had, zodra jij een echt weerwoord krijgt ga je je macht als beheerder gebruiken om de mening van een ander te blokkeren. Familie van een Turks politicus toevallig??
  3. zielige reactie Pim, maar ik had niet anders verwacht. Een oudere man die zijn tijd gehad heeft?
    Je zal nooit verder komen zo als een mening in de marche, zie hier ook de reden waarom alle andere partijen niet mee gaan in jouw idee van een open discussie via jouw blog.
    En het is een paar dagen en berichtjes o door jouw facade heen te prikken. Jammer en triest, maar jouw keuze.
  4. zoals je ook al weinig stemmen kreeg met je partij in de laatste verkiezingen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat je op deze manier met je blog ook geen reet verder komt.

Als het me uitkomt zal ik op bovenstaande ontboezemingen hieronder reageren.