Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een voormalig buitenstaander

Aan zijn verstand brengen.

Pijl

Megalomaan

Gisteren was het vrijdag en sinds kort is het dan de gewoonte dat ik  mails van Bram van de Pijll krijg, waarin hij me er van probeert te overtuigen dat ik dingen niet begrijp, die hij wel begrijpt.

Daarbij maakt hij driftig gebruik van “alternatieve“ feiten. Dat wil zeggen feiten die geen feiten zijn, maar meningen van hemzelf. Dat gaat dan weer gepaard met persoonlijke aanvallen en beschuldigingen richting mijn blog, zijnde een onderdeel van de door hem niet gewaardeerde media.

Gisteravond drong het plotseling tot me door dat we met Bram van der Pijll beschikken over een variant van de nieuwste politieke stroming, het Trumpisme. Dat wil zeggen iemand die een enorme zelfingenomenheid paart aan grote politieke ambities.

Bram kan het maar niet nalaten  te benadrukken dat hij iets heeft dat ik niet heb. Namelijk de macht om te beslissen, terwijl ik niet anders kan dan schrijven over de mogelijke gevolgen van die beslissing en dat maakt mij (in zijn ogen) tot iets minderwaardigs.  Ik “zit aan de kant van de mensen die mogen schreeuwen wat ze willen. Maakt toch geen bal uit.” stelt hij letterlijk vast.

Een variant op hetgeen Baas me ooit eens vertelde. Die zag zijn taak als het correct en volledig informeren van degenen die bij de besluitvorming waren betrokken. Dat wil zeggen de raads- en commissieleden. Voor degenen die niet bij de besluitvorming waren betrokken gold die noodzaak niet. Daarmee schep je weliswaar een kenniskloof tussen de kiezers en degenen die zeggen de kiezers te vertegenwoordigen (de gekozenen), maar in de praktijk blijkt dat die kenniskloof de kiezers en de gekozenen weinig uitmaakt.

Dat wil zeggen, totdat de kiezers zelf slachtoffer worden van die kenniskloof en er maatregelen getroffen worden die hen persoonlijk raken. Dan is Leiden in last. Maar ook in dat geval richt de toorn van de kiezer zich gewoonlijk tegen de gekozenen en niet tegen de bestuurders die het bestaan van die kenniskloof toejuichen. Om de simpele reden dat dit voor hen het werken makkelijker maakt.

Hoe minder mensen je hoeft te overtuigen van je gelijk, hoe makkelijker het is. De kiezers worden tevreden gehouden met “presentaties”, maar wat ze er van vinden doet verder niet ter zake. Ze spelen immers toch geen rol bij de besluitvorming. Dat proces is vaak ondoorzichtig, omdat daarbij alleen de bestuurders (alsmede hun ambtelijke organisatie) en de gekozenen zijn betrokken.

Het is de taak van de pers om dit proces voor de kiezers inzichtelijk te maken en het kritisch te volgen. Op landelijk niveau gebeurt dat nog steeds. Op regionaal niveau, als gevolg van bezuinigingen, nauwelijks. Men doet waarheidsgetrouw verslag van hetgeen er wordt gezegd, maar daarmee hebben we het wel gehad. Ik bedoel dit niet als een verwijt, maar als de vaststelling van een feit. Het vloeit voort uit onze hedendaagse opvattingen over politiek.

postmanDe Amerikaanse cultuurfilosoof Neil Postman heeft daar in de vorige eeuw (1985) een boekje over geschreven. ”Amusing ourselves to death”. Politiek is (onder de invloed van de TV) onderdeel geworden van een beeldcultuur die niet gericht is op het verbeteren van informatie, maar op het verschaffen van amusement.

Die beeldcultuur is dank zij internet alleen maar toegenomen. Via Facebook, Instagram, Snapchat en Twitter wordt er tegenwoordig zoveel nutteloze informatie verspreid dat er nauwelijks nog tijd is voor serieuze reflectie over welk onderwerp dan ook.

Laat staan over de politiek.

Met als uiteindelijk resultaat, dat we nu iemand als machtigste man van de wereld hebben die alles (en iedereen) die niet instemt met zijn megalomane opvattingen, nep noemt. Rechters, media, wetenschappers en instanties. Kortom iedereen die het maar waagt met hem van mening te verschillen.

Zijn streven was macht over alles en iedereen en nu hij die heeft, denkt hij dat niets of niemand hem mag beletten om daar naar eigen goeddunken gebruik van te maken. Zover is Bram natuurlijk nog niet,  maar zijn opvattingen neigen in dezelfde richting.

Als hij op de markt een pond kaas bestelt en hij krijgt een kilo, dan betaalt hij niet voor dat extra pond. Zou ik ook niet doen. Maar het is wel een wel heel kinderlijke weergave van wat er gebeurd is inzake de verzwaring van elektra in de Drommedaris.

Bram is er trots op dat hij geen rekening heeft gehouden met de wensen van het ZZM (mogelijk omdat hij een kwartier moest wachten voor dat hij de directeur te spreken kreeg), maar wat daarvan de mogelijke gevolgen zijn kan hem verder niet schelen. Hij veronderstelt zelfs dat ik niet weet wat die gevolgen zouden kunnen zijn.

Dat weet ik echter wel. De kans is groot dat de hele exercitie opnieuw gedaan moet worden. De reden daarvoor is dan niet het ZZM, dat niet anders doet dan datgene verdedigen wat zij in belang van het museum acht, maar het stompzinnige gedrag van raadsleden als Van der Pijll, die menen dat ze daar geen rekening mee hoeven te houden.

Bram is wat dat betreft een Erdogan of Trump democraat. Beiden gaan er van uit dat zodra je de macht hebt, je mag bepalen wat er gebeurt. Dus ook het inperken van de rechten van minderheden. Jammer voor hem leven we in een democratische rechtsstaat. Waarin bepaald is, dat ook rekening moet worden gehouden met het belang van anderen.  Dat is misschien even wennen voor Bram, maar uiteindelijk zal hem dat, net als zijn grote voorbeeld Trump, aan zijn verstand worden gebracht.

Advertenties

februari 18, 2017 - Posted by | Pijll, Recreatieoord

2 reacties »

  1. democratie betekend voor mij ook rekening houden met de minderheden.maar tegenwoordig lijkt het te betekenen wie de grootste(heeft of) is legt zijn wil op aan iedereen voor mij klinkt dat als dictatuur van de meerderheid

    Reactie door marie | februari 18, 2017 | Beantwoorden

    • Daarom is het ook beter om te spreken van een democratische rechtsstaat. De rechten van personen en organisaties zijn vastgelegd in wetten die langs democratische weg tot stand komen. Naast de instantie die bevoegd is om wetten (maatregelen) uit te vaardigen, in dit geval, “de raad”, is er een instantie die ze uitvoert, het college en haar ambtelijke organisatie.

      Daarnaast is er ook een instantie die beoordeelt of die uitgevaardigde maatregelen in overeenstemming zijn met bestaande wetgeving, De rechterlijke macht. Die volkomen onafhankelijk is van zowel de wetgevende als de uitvoerende macht.

      Er zullen ongetwijfeld fouten gemaakt worden, maar in mijn ogen is dit systeem superieur aan welk ander door mensen bedacht systeem.

      De fout die hier gemaakt is, is geen rekening houden met de belangen van het ZZM. Die belangen verhinderen niet de aanleg van een vakantiedorp op zichzelf. Ze zijn alleen in strijd met het huidig ontwerp. Er zijn ontwerpen mogelijk, waarbij WEL rekening wordt gehouden met de belangen van het ZZM.

      Anders gezegd, had de gemeente de ontwikkelaar opgedragen rekening te houden met de belangen van het ZZM, dan was de huidige situatie niet ontstaan. Mijn verwachting is, dat de rechter (na afweging van belangen) uiteindelijk zal besluiten dat de ontwikkelaar een ander ontwerp moet maken voor zijn vakantiedorp. Een ontwerp, waarin WEL rekening is gehouden met de belangen van het ZZM.

      Als dat zijn oordeel is, dan ontstaan er extra kosten voor de ontwikkelaar en nieuwe vertragingen voor wat betreft de uitvoering, maar dat is dan het gevolg van de domme nalatigheid van de gemeente en niet van de onredelijke eisen van het ZZM.

      Reactie door Pim | februari 18, 2017 | Beantwoorden


Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s