Pim's Prietpraat

Bemoeienissen van een voormalig buitenstaander

Een olifant in de kamer.

olifant“Olifant in de kamer” is de vertaling van de Engelse uitdrukking ‘‘Elephant in the room”. Het is een metafoor voor een overduidelijke probleem of risico dat niemand wenst (of durft) te bespreken.

De olifant in de kamer die hier ter discussie staat is het feit dat de gemeente Enkhuizen (om een vakantiedorpje in het recreatieoord gerealiseerd te krijgen) haar toevlucht heeft genomen tot een gecompliceerde ruilhandel.

Om dat te verduidelijken.

Stel U wilt van de gemeente een stuk grond kopen om een garagebedrijf te stichten. De gemeente stelt U vervolgens voor om de grond niet te kopen, maar de aanleg van de riolering elders in de stad te bekostigen.

De aannemer (die U hebt ingeschakeld om de garage te bouwen) heeft uiteraard geen ervaring met de aanleg van riolering en moet daarvoor een gespecialiseerd bedrijf inschakelen die vervolgens een kostprijs berekent.

Als die kostprijs HOGER is dan de prijs die U normaal gesproken voor de grond zou moeten neertellen, dan verslijt de gemeente U kennelijk voor een imbeciel.

Als ze GELIJK is aan de grondprijs, dan vraagt U zich af waarom U niet gewoon kunt betalen voor de grond en de gemeente die betaling gebruikt om het werk uit te laten voeren dat ze (normaal gesproken) tot HAAR verantwoording rekent.

Als de kostprijs van de aanleg van riolering LAGER is, dan hebt U een vriendje bij de gemeente die U een helpende hand toesteekt, omdat U dan in bezit komt van de grond tegen een lagere prijs dan U normaal gesproken zou moeten hebben betalen.

Ik heb de logica van deze handelswijze op tal van manieren aan de kaak proberen te stellen. Bijvoorbeeld door mijn kanttekening (red) Herringtown.

Reacties door politiek verantwoordelijken blijven uit. Men is kennelijk niet bereid om deze olifant in de kamer te bespreken. Maken zij deel uit van een complot? Begrijpen ze het niet? Begrijpen ze het wel maar vinden ze het electoraal gezien niet opportuun?  Ik weet het niet, het is aan hen om aan hun kiezers uit te leggen waarom ze deze olifant in de kamer weigeren te bespreken.

Bovendien is dit niet de enige olifant in de kamer die men weigert te bespreken. Er zijn er meerdere, waarvan één die ook betrekking had op het REZ.

Ik heb het uiteraard over de aankoop van de Uilenbanen.

vriendjesDaar ging het om de aankoop van een zakelijk recht (het uitbaten van tennisbanen op grond van de gemeente) dat werd voorgesteld als grondaankoop.

De waardebepaling van dat zakelijk recht werd niet gedaan door een accountant, wat je normaliter zou mogen verwachten, maar door een makelaar in onroerend goed.

Dat zakelijk recht werd vervolgens 3 maanden later weer van de hand gedaan tegen een lagere prijs dan men er voor had betaald.

Deze beslissing werd met grote spoed door de raad gejaagd (3 weken waarin begrepen kerstmis en nieuwjaar).

Normale voorbereiding via de commissie werd achterwege gelaten. Met de formele reden voor die spoed, verbetering vlekkenplan, werd vervolgens 5 jaar lang niets gedaan.

Het zakelijk recht dat voor meer dan een half miljoen werd gekocht, was feitelijk niets waard, omdat de exploitatie van tennisbanen verliesgevend was.

Wie wel van die van die aankoop profiteerde was Sprookjeswonderland.

Die kon uitbreiden op de manier die haar het beste uitkwam.

Ook over deze olifant heb ik vaak geschreven. Allemaal na te lezen in het archief van dit blog en altijd zonder noemenswaardige reactie van de politiek verantwoordelijken. Dus is het daarom gek te veronderstellen dat ze allemaal deel uit maken van een complot dat “vriendjespolitiek” heet?

De democratische rechtstaat is gebaseerd op een verdeling van rechten en plichten die voor iedere inwoner van die rechtstaat gelijk zouden moeten zijn.

Vriendjespolitiek legt de bijl aan de wortel van die rechtstaat en zou om die reden dan ook door elke rechtgeaard democraat bestreden moeten worden.

Alleen valt daar in Enkhuizen nog weinig van te merken.

Advertenties

augustus 29, 2015 - Posted by | Gebakken lucht, Klungelen, Recreatieoord, Uilenbanen

4 reacties »

  1. Is dit nu vriendjespolitiek of is is het gemakzucht? Kiezen voor de makkelijkste weg.
    Waarom uitrekenen wat het kost, wat het oplevert, wat mogelijk is?
    Veel te ingewikkeld, ook al heb jij het al 100 keer uitgelegd.

    Er is toch al een bekende ondernemer, die bewezen heeft, dat hij het kan? Dus.

    De wethouder kan er blindelings op vertrouwen, dat het goed komt, als hij deze ondernemer de opdracht geeft. Dat moet hij maar afwachten, als hij alles loskoppelt en zelf met een projectontwikkelaar voor de huisjes èn de camping èn het strand èn het zwembad èn de wegen aan de slag gaat.

    De wethouder ziet geen olifant in de kamer, maar wel beren op zijn weg.
    En wie heeft er in Enkhuizen verstand van Toddie de beer? Wie heeft z’n eigen kaboutertjes aan het werk? Wie kan heksen, reuzen en Vadertje Tijd naar zijn hand zetten? Precies!
    Dat weet de wethouder ook.

    Eeuwige roem voor een wethouder, die de juiste keuzes weet te maken.
    Dat is in Enkhuizen een unicum en dat mag wat kosten ;-).
    Dat weet de ondernemer ook.

    Reactie door lola | augustus 31, 2015 | Beantwoorden

    • Perfecte weergave van de gedachtegang van velen. Dank daarvoor. Ik zou nog twee elementen willen toevoegen. Incompetentie en inconsistentie.

      Incompetentie van raadsleden leidt tot inconsistentie van de raad.

      Inconsistentie van de raad leidt tot gemakzucht van college en ambtenaren.

      Gemakzucht van college en ambtenaren leid tot vriendjespolitiek (ons ken ons en dan komt alles wel goed)

      En vriendjespolitiek leidt dan weer tot spectaculaire successen als het recreatieoord, het SMC, de Drommedaris en (straks) de Oksel.

      En omdat we besloten hebben dat de raad het hoogste orgaan van de gemeente is, begint daar het probleem. Of misschien wel eerder, want is het niet zo dat “wij” ze (door middel van verkiezingen) aanwijzen?

      Ik las kort geleden een argument om loting een plaats te geven in onze democratische gewoonten. Zoals in het oude Griekenland ook vrij normaal was dat het bekleden van bepaalde functies door loting werd bepaald. Interessante gedachte.

      Stel dat het raadslidmaatschap een soort van dienstplicht was, zoals de militaire dienstplicht ooit gold voor elke mannelijke bewoner van dit land. Of de juryplicht zoals die geldt voor landen met jury rechtspraak.

      De stemmen van de thuisblijvers zouden dan niet (zoals nu het geval is) toegewezen worden aan de deelnemende politieke partijen, maar gebruikt worden om raadsleden in te loten. Het is maar een idee.

      Reactie door Pim | augustus 31, 2015 | Beantwoorden

      • Als het raadslidmaatschap een soort dienstplicht zou worden, krijg je dan gewoon niet te maken met dezelfde incompetenties als nu? Iedereen komt erin tenslotte, alleen dan óók degenen die er totaal geen zin in hebben maar gewoon moeten. En degenen die nóg dommer zijn dan wij, degenen die er nu in zitten (als nog sukkeliger dan ons mogelijk is natuurlijk).

        Reactie door Hans Langbroek | september 1, 2015 | Beantwoorden

        • Hallo Hans,

          Ik weet niet of je dienstplicht nog hebt meegemaakt, maar zelfs daarvoor kon je worden afgekeurd als je niet over de juiste instelling beschikte. Ik neem ook aan dat je voor jury duty ook aan een paar minimale voorwaarden moet voldoen.

          Verder neem ik aan dat je de 17 lotelingen vooraf bekend maakt. Zodat je als kiezer weet welk risico je neemt als je niet gaat stemmen.

          Dat er tussen de lotelingen mensen zullen zitten die er met de pet naar gooien zal ongetwijfeld waar zijn, maar is dat in de huidige situatie ook al niet het geval.

          Maar je mag het tegenovergestelde natuurlijk ook niet uitsluiten. Dat je mensen krijgt die geen zin hebben in de politieke spelletjes die nu nog onderdeel uitmaken van het “bedrijf” en waar je je terecht af en toe over beklaagd.

          De toekomst is volgens mij niet terug naar vroeger met een paar politieke partijen waarbij de leden van een fractie door hun voorzitter in het gareel worden gehouden om de besluitvorming te vergemakkelijken.

          Maar een veelvoud van partijen en meningen. Daar passen die paar lotelingen makkelijk tussen. Ik zie meer voordelen dan nadelen.

          Bovendien, als de kiezers vinden dat er teveel lotelingen zijn hoeven ze niks anders te doen dan het uitbrengen van hun stem op een reguliere partij.

          Reactie door Pim | september 1, 2015 | Beantwoorden


Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s